Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἡσύχιος ὁ Συγκλητικός

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἡσύχιος ὁ Συγκλητικός

Ἑορτάζει τὴν β΄ (2α) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ποταμὸν Ἡσύχιος ὑδάτων ἔδυ,

Ὅπως ποταμὸν τοῦ πυρὸς διεκφύγῃ.

Δευτερίῃ προσέβη Ἡσύχιος ἐν πόλου ὅρμοις.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς Ἡσύχιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει τβ΄ (302), καὶ ὑπῆρχε πρῶτος τοῦ βασιλικοῦ παλατιοῦ καὶ τῆς βουλῆς τῆς Συγκλήτου, διότι ἦταν μαγιστριανὸς στὸ ἀξίωμα. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Μαξιμιανὸς πρόσταξε ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ ὅσοι ἦσαν βασιλικοὶ στρατιῶτες, ἐὰν δὲν ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό, νὰ στερηθοῦν τὶς ζῶνες τους (οἱ ὁποῖες ἦσαν σημεῖο τῆς βασιλικῆς τους ἀξίας) καὶ νὰ ζοῦνε ὡς ἰδιῶτες καὶ ἄτιμοι (δίχως τιμές), ἕνεκα τῆς παράνομης τούτης προσταγῆς, πολλοὶ Χριστιανοὶ προτίμησαν καλύτερα νὰ ζοῦνε χωρὶς καμμιὰ ἐξωτερικὴ τιμή, παρὰ νἄχουν μὲν τιμές, ἀλλὰ ν’ ἀπωλέσουν τὶς ψυχές τους· καὶ μαζὶ μὲ τοὺς ἀνωτέρω Χριστιανοὺς συναριθμήθηκε κι ὁ ἅγιος Ἡσύχιος.

    Μαθαίνοντας τοῦτο ὁ βασιλεύς, πρόσταξε νὰ ξεντυθεῖ τὰ πολύτιμα φορέματα, τὰ ὁποῖα φοροῦσε ὁ ἅγιος, καὶ νὰ ντυθεῖ πενιχρὸ μανδύα χωρὶς μανίκια ὑφασμένο ἀπὸ μαλλιά, καὶ νὰ συναναστρέφεται μὲ τὶς γυναῖκες πρὸς ἀτιμία καὶ καταφρόνηση.

Ἡ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας

  

Ἡ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας

Κυριακὴ Α΄ Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὰς οὐ πρεπόντως ἐξορίστους εἰκόνας,

χαίρω, πρεπόντως προσκυνουμένας βλέπων.

   Σὲ τούτη τὴν πρώτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ἡ Ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πανταχοῦ ἑορτάζει τὴν Ὀρθοδοξία, δηλαδὴ τὴν ἀποκατάσταση τῶν Ἁγίων καὶ σεπτῶν Εἰκόνων στοὺς τόπους, ὅπου ἦσαν ἐξ ἀρχῆς. Τὴν ὁποία ἔκαμαν, ἡ ἁγία καὶ μακαριωτάτη βασίλισσα Θεοδώρα καὶ ὁ υἱὸς αὐτῆς Μιχαήλ, διὰ παρακινήσεως τοῦ ἁγίου Μεθοδίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Ὁμολογητοῦ καὶ ἄλλων Ὁσιωτάτων καὶ θεοφόρων Ἀνδρῶν. Ἡ ἀναστήλωση αὐτή, γιὰ ν’ ἀναδράμουμε στὴν πρώτη της ἀρχή, συνέβη ὡς ἑξῆς: Ὁ Λέων ὁ Ἴσαυρος, ἀπὸ κεῖ ποὺ ἦταν ὀνηλάτης¹ κι ἄνθρωπος χωρικός, μὲ θεία παραχώρηση ἔγινε βασιλιᾶς καὶ στέλνει καὶ καλεῖ τὸν Ἅγιο Γερμανό, ποὺ τότε ἀνέβηκε στὸν Πατριαρχικό Θρόνο καὶ τοῦ λέγει:

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Βασίλειος, συναθλητὴς τοῦ ἁγίου Προκοπίου τοῦ Δεκαπολίτου

 

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Βασίλειος, συναθλητὴς τοῦ ἁγίου Προκοπίου τοῦ Δεκαπολίτου

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ Βασίλειος Χριστὸν ἐν ψυχῇ φέρων,

Ψυχὴν σκιᾶς τίθησι τῆς αὐτοῦ χάριν.

Κρύψαν ὑπὸ χθόνα εἰκάδι ὀγδοάτῃ Βασίλειον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ψμ΄ (740), καὶ νέος ὄντας ἔγινε μοναχὸς καὶ μεταχειριζόταν στὸ ἔπακρο κάθε ἄσκηση. Κι ἀφοῦ πρῶτα καλῶς ἀγωνίσθηκε, ὕστερα ἀντιστάθηκε μὲ ἀνδρεία στοὺς εἰκονομάχους γιὰ τὴν τιμὴ καὶ προσκύνηση τῶν ἁγίων εἰκόνων. Διὰ τοῦτο συνελήφθη ἀπ’ αὐτοὺς καὶ πολὺ τιμωρήθηκε ὁ ἀοίδιμος· ὅμως, δὲν ἐγκατέλειψε τὴν καλὴ αὐτὴ ἀντίσταση, ἀλλὰ κήρυττε τὴν ἀλήθεια τῆς ὀρθοδοξίας μέχρι θανάτου ἔχοντας συναγωνιστὴ καὶ τὸν θεῖο Προκόπιο τὸν Δεκαπολίτη, ποὺ ἑόρταζε χθὲς [27η Φεβρουαρίου].

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Προκόπιος ὁ Δεκαπολίτης

  

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Προκόπιος ὁ Δεκαπολίτης

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐδέν, Δεκαπολῖτα, γῆς πᾶσαι πόλεις,

Πρὸς τὴν νοητήν, ἔνθα περ τάττῃ, πόλιν.

Εἰκάδι ἑβδομάτῃ Προκοπίῳ τέρμα φαάνθη.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Προκόπιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου καὶ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ψμ΄ (740)· καὶ πρῶτα μὲν ἔγινε μοναχός, πέρασε ἀπὸ κάθε ἄσκηση, καὶ μὲ ἀκρίβεια καθάρισε τελείως τὸν ἑαυτό του· ὕστερα δέ, μὲ ἀνδρεία ἤλεγξε ἐκείνους τοὺς αἱρετικοὺς οἱ ὁποῖοι ἀθετοῦσαν (ἀρνοῦνταν) τὴν σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου, καθὼς δὲν προσκυνοῦσαν τὴν ἔνσωμη εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, καὶ βεβαίωσε τὴν ἀλήθεια τῆς ὀρθοδοξίας ὄχι μόνο μὲ λόγους, ἀλλὰ καὶ μὲ πολλὲς θλίψεις καὶ κακοπάθειες. Καὶ ἀφοῦ φάνηκε μέγας ὁμολογητὴς κ’ ἔκαμε πολλὰ θαύματα, ἔπειτα ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 3ος, σελ. 332. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ἅγιος Ταράσιος, ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως

  

Ὁ ἅγιος Ταράσιος, ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως

Ἑορτάζει τὴν κε΄ (25η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἄκλυστος ὅρμος Ταράσιον λαμβάνει,

Κόσμον ταραχῆς καί ζάλης· σεσωσμένον.

Εἰκάδι ἐκ ταράχοιο Ταράσιος ἔπτατο πέμπτῃ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Ταράσιος δογμάτισε τὴν προσκύνηση τῶν ἁγίων εἰκόνων, –ἡ ὁποία κινδύνευε παντελῶς ν’ ἀθετηθεῖ καὶ νὰ σηκωθεῖ ἀπ’ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ–, διότι διὰ τῆς συνεργείας τοῦ Ἁγίου συγκροτήθηκε ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ ἑβδόμη Σύνοδος, ἐν ἔτει ψπζ΄ (787), ἐπὶ Κωνσταντίνου καὶ τῆς μητέρας του Εἰρήνης. Καὶ διὰ μέσου πάλι τῆς Συνόδου αὐτῆς ἐπανῆλθαν οἱ βασιλεῖς τῶν Ρωμαίων στὶς σεπτὲς παραδόσεις τῶν ἁγίων καὶ πανευφήμων Ἀποστόλων καὶ τῶν προτέρων ἁγίων καὶ οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἑνώθηκε μὲ τὰ Πατριαρχεῖα.

Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή

  

Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή

   Πάνω στὰ χιονισμένα βουνὰ τῶν Ἄλπεων μὲ τὶς πανύψηλες κορφὲς ἀνεβαίνουν κάθε χρόνο χιλιάδες πολλὲς ὀρειβατῶν ποὺ θέλουν νὰ γνωρίσουν τὸ θεῖο μεγαλεῖο τῆς δημιουργίας καὶ νὰ βροῦν, ἂν εἶναι δυνατόν, ἕνα ἀπ’ τὰ σπάνια μὰ ὡραιότατα λευκὰ λουλούδια τὰ «Ἰντελβάϊς».

   Ὅμως ὁ δρόμος εἶναι πολὺ κουραστικὸς μέσα στὰ χιόνια, πάνω σὲ ἀπάτητες κορφές, δίπλα σὲ χαράδρες φοβερές, στὶς ὁποῖες μπορεῖς νὰ βρεθεῖς μὲ ἕνα γλύστριμα πάνω στὰ χιόνια. Τὶς περισσότερες φορὲς οὔτε δρόμος διακρίνεται, οὔτε διαβάτης φαίνεται, γι’ αὐτὸ βρίσκονται στὴν ἀνάγκη νὰ διανυκτερεύουν σὲ σταθμούς, νὰ ξεκουράζονται νὰ συναντιοῦνται, νὰ ζεσταίνονται καὶ νὰ ἀρχίζουν πάλι τὴν πορεία.

Ἡ Ἐξορία τοῦ Ἀδάμ

  

Ἡ Ἐξορία τοῦ Ἀδάμ

Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κόσμος γενάρχαις πικρὰ συνθρηνησάτω,

βρώσει γλυκείᾳ συμπεσὼν πεπτωκόσι.

   Οἱ θειότατοι καὶ ἅγιοι Πατέρες θέσπισαν νὰ κάνουμε σήμερα, δηλαδὴ πρὸ τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, τὴν ἀνάμνηση τῆς ἐξορίας τῶν πρωτοπλάστων ἀπὸ τὴν τρυφὴ τοῦ Παραδείσου, δείχνοντας ἐμπράκτως πόσο καλὸ κι ὠφέλιμο πρᾶγμα στὴν ἀνθρώπινη φύση εἶναι ἡ νηστεία, καὶ ἀντιθέτως, πόσο κακὸ κι αἰσχρὸ εἶναι ἡ ἀδηφαγία. Παρασιωπῶντας λοιπὸν οἱ Πατέρες ὅλα τὰ ἐπιμέρους ποὺ γίνονται σ’ ὅλο τὸν κόσμο κι’ εἶναι ἄπειρα σχεδόν, προβάλλουν (παρουσιάζουν) σήμερα σ’ ὅλους μας τὸν πρωτόπλαστο Ἀδὰμ παράδειγμα γιὰ τὸ πόσο κακὸ ἔπαθε, μὲ τὸ νὰ μὴ νήστευσε γιὰ λίγο, καὶ στὴν δική μας φύση μετέδωκε (τὸ κακό), φανερώνοντας σαφῶς, καὶ ὅτι πρῶτο παράγγελμα (ἐντολὴ) τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους δόθηκε τὸ τῆς νηστείας καλό, τὸ ὁποῖο μὲ τὸ νὰ μὴ φύλαξε ἐκεῖνος, ἀλλ’ ὑπάκουσε στὴν γαστέρα, -τὸ ἀληθέστερο εἶναι ὅτι ὑπάκουσε στὸν πλάνο ὄφι ἀπ’ τὴν παρακίνηση τῆς Εὔας-, ὄχι μόνο Θεὸς δὲν ἔγινε (ὅπως νόμισε), ἀλλὰ καὶ στὸν θάνατο κατακρίθηκε καὶ σ’ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος μετέδωκε τοῦ κακοῦ.

Τὸ Σάββατο τῶν Ὁσίων Πατέρων

  

Τὸ Σάββατο τῶν Ὁσίων Πατέρων

Τὸ Σάββατο τῆς Τυρινῆς.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ψυχαῖς δικαίων, ὧν ἀεὶ μνήμη μένει,

χοὰς μενούσας προσκομίζω τοὺς λόγους.

   Στὸ Σάββατο τοῦτο ποὺ εἶναι πρὶν τῆς ἐξορίας τοῦ Ἀδὰμ (Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς), ἐπιτελοῦμε τὴν μνήμη ὅλων τῶν Ἁγίων ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ποὺ ἔλαμψαν κατὰ καιροὺς στὴν ἄσκηση. Διότι, οἱ θεοφόροι Πατέρες, ἀφοῦ λίγο-λίγο, κατὰ κάποιον τρόπο, μᾶς παιδαγώγησαν μὲ τὶς ἑορτὲς ποὺ προηγήθηκαν, καὶ μᾶς κατέστησαν ἕτοιμους πρὸς τὸ στάδιο τῆς νηστείας, καὶ μᾶς ἀπομάκρυναν ἀπ’ τὴν τρυφηλότητα καὶ τὸν κορεσμό, καὶ μᾶς περιφρούρησαν μὲ τὸν φόβο τῆς μέλλουσας κρίσης, καὶ διὰ τῆς Τυροφάγου Ἑβδομάδος, ὡς ἕνα βαθμὸ μᾶς καθάρισαν τρόπον τινα, τώρα πλέον, γιὰ νὰ μᾶς παρακινήσουν πρὸς αὐτὴν (τὴν νηστεία), ἰδοὺ μᾶς προβάλλουν καὶ τοὺς Ὁσίους Πατέρες, τόσο τοὺς ἄνδρες ὁσίους, ὅσο καὶ τὶς γυναῖκες ὁσίες, οἱ ὁποῖοι πέρασαν τὴν ζωή τους μὲ ὑπερβολικοὺς πόνους καὶ κόπους τῆς ἀσκήσεως, γιὰ νὰ μᾶς κάμουν προθυμότερους καὶ γενναιότερους στὸ στάδιο, μὲ τὸ νὰ ἔχουμε τοὺς βίους αὐτῶν καὶ τὰ παλαίσματα, ὡς τύπο καὶ ὁδηγό, καὶ μὲ τὸ νὰ στοχαζόμασθε ὅτι κ’ ἐκεῖνοι ἄνθρωποι ἦσαν, ὅπως κ’ ἐμεῖς, καὶ ὅμως μὲ τὸ ν’ ἀγωνίσθηκαν τόσο πολύ, ἔγιναν τόσο ὀνομαστοὶ καὶ σ’ ὅλο τὸν κόσμο περίφημοι.

Ὁ ὅσιος καὶ θαυματουργὸς Λέων, ἐπίσκοπος Κατάνης

  

Ὁ ὅσιος καὶ θαυματουργὸς Λέων, ἐπίσκοπος Κατάνης

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ μὲν νεκρὸς Λέοντος· εἰ δ’ οἵου πύθῃ,

Πάντως ἐροῦμεν· τοῦ προέδρου Κατάνης.

Εἰκάδι ἀμφὶ Λέοντα χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευσαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, ἐν ἔτει ωης΄ (886), καταγόταν δὲ ἀπὸ τὴν Ραβέννα πόλη τῆς Ἰταλίας, γυιὸς γονέων εὐσεβῶν καὶ εὐγενῶν. Καὶ γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς του διῆλθε ὅλους τοὺς βαθμοὺς τῆς ἱερωσύνης, δηλαδὴ ἔγινε ἀναγνώστης, ὑποδιάκονος, διάκονος καὶ πρεσβύτερος. Τελευταῖα δὲ μὲ θεϊκὴ ψῆφο ἔγινε καὶ ἐπίσκοπος τῆς μητροπόλεως Κατάνης, ἡ ὁποία βρίσκεται κατὰ τὴν περίφημη νῆσο τῆς Σικελίας, ὅπου καὶ τὸ ὄρος τῆς Αἴτνης, τὸ ὁποῖο ἀναδίδει φλόγες πυρὸς ἕως καὶ σήμερα.

   Τοῦτος λοιπὸν ὁ μακάριος, ὡς Λέων –ὅπως δηλώνει καὶ τὸ ὄνομά του– ἔχοντας ζῆλο γιὰ τὸ καλὸ καὶ τὴν ἀρετή, ἔλαμψε ὡς φωστῆρας σ’ ἐκεῖνα τὰ μέρη. Εἶχε ἐπιμέλεια καὶ φροντίδα γιὰ τὶς ψυχές, ἦταν προστάτης τῶν χηρῶν, παρηγοροῦσε τοὺς φτωχούς, ἐδίωκε τὸ σκότος τῆς πλάνης, καὶ μὲ τὴν προσευχή του γκρέμισε στὴν γῆ ἕνα εἰδωλικὸ ἄγαλμα.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἄρχιππος

  

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἄρχιππος

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ποθῶν τὸν ἀκρόγωνον Ἄρχιππος λίθον,

Κατηλοήθη τῷ πόθῳ τούτου λίθοις.

Ἄρχιππος δεκάτῃ ἐνάτῃ θάνε χερμαδίοισιν.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος χρημάτισε μαθητὴς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐπαινεῖται καὶ ὀνομάζεται συστρατιώτης του στὴν πρὸς Φιλήμονα ἐπιστολή. Καὶ στὴν πρὸς Κολασσαεῖς ἐπιστολὴ γράφει περὶ αὐτοῦ: «Καὶ εἴπατε Ἀρχίππῳ· βλέπε τὴν διακονίαν ἣν παρέλαβες ἐν Κυρίῳ, ἵνα αὐτὴν πληροῖς», δηλαδή: Καὶ πεῖτε στὸν Ἄρχιππο· πρόσεχε τὴν ἱερὴ ὑπηρεσία, τὴν ὁποία παρέλαβες μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, νὰ τὴν ἐκπληρώνεις πιστὰ κι εὐσυνείδητα. (Κολ. δ΄ 17).

Ὁ ὅσιος Ἀγαπητὸς ἐπίσκοπος Σινάου, ὁμολογητὴς καὶ θαυματουργός

 

Ὁ ὅσιος Ἀγαπητὸς ἐπίσκοπος Σινάου, ὁμολογητὴς καὶ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὃν ἠγάπησας, Ἀγαπητέ, Δεσπότην,

Οὗτος καλεῖ σε πρὸς τόπους, οὓς ἠγάπας.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀγαπητὸς ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Διοκλητιανοῦ, καταγόμενος ἀπ’ τὴν Καππαδοκία, γυιὸς Χριστιανῶν γονέων. Ὅταν ἦταν νέος κατὰ τὴν ἡλικία, πῆγε σ’ ἕνα ἀπ’ τὰ μοναστήρια ποὺ βρίσκονταν ἐκεῖ, στὸ ὁποῖο ἦσαν ἕως χίλιοι μοναχοί. Κι ἀφοῦ ἀπ’ αὐτοὺς συνέλεξε διάφορες ἀρετές, ὅπως ἡ μέλισσα συναθροίζει ἀπ’ τὰ διάφορα ἄνθη, ἔγινε δόκιμος ἐργάτης τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου καὶ κατέφθειρε τὸ σῶμα του μὲ νηστεία κι ἀγρυπνία καὶ μὲ τὴν ἐγκράτεια. Διότι σὲ διάστημα ὀγδόντα ὁλόκληρων ἡμερῶν ἔτρωγε μόνο φλοιοὺς τῶν λουπιναρίων καὶ στάκτη ἀντὶ ψωμιοῦ· ἀλλὰ καὶ τὸν ὕπνο νίκησε, ὅσον εἶναι δυνατὸ στὸν ἄνθρωπο.

Ἡ ἁγία Μαριάμνη, ἀδελφὴ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Φιλίππου

 

Ἡ ἁγία Μαριάμνη, ἀδελφὴ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Φιλίππου

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφεῖσα τὴν γῆν Μαριάμνη παρθένος,

Τὸν ἐκ Μαρίας Παρθένου Χριστὸν βλέπει.

   Μετὰ τὴν ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ πῆγε ὁ ἅγιος ἀπόστολος Φίλιππος, μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Βαρθολομαῖο καὶ τὴν ἀδελφή του Μαριάμνη, στὴν Ἱεράπολη ποὺ βρίσκεται στὴν Φρυγία, κ’ ἐπειδὴ ὁ ἀπόστολος κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, κρεμάσθηκε ἀπ’ τοὺς ἐκεῖ εἰδωλολάτρες. Κι ὅταν ἔμελλε νὰ πεθάνει, προσευχήθηκε στὸν Θεὸ καί, ὦ τοῦ θαύματος!, καταχώθηκε στὴν γῆ ὁ ἀνθύπατος κι ἄρχοντας ποὺ βρισκόταν ἐκεῖ, ἀλλὰ καὶ ὁ ὑποταγμένος σ’ αὐτὸν λαός. Οἱ δὲ ὑπόλοιποι, φοβισμένοι παρεκάλεσαν τὸν ἅγιο Βαρθολομαῖο καὶ τὴν ἁγία Μαριάμνη, ποὺ ἦσαν καὶ ἐκεῖνοι κρεμασμένοι, νὰ μὴ καταχωθοῦν κι αὐτοί. Ὁ δὲ Βαρθολομαῖος καὶ ἡ Μαριάμνη παρεκάλεσαν τὸν ἅγιο Φίλιππο καὶ ὄχι μόνον δὲν τοὺς κατέχωσε ἐκείνους, ἀλλὰ καὶ τοὺς καταχωμένους τοὺς ἔβγαλε ἀπ’ τὴν γῆ, ἐκτὸς τοῦ ἀνθύπατου καὶ τῆς γυναῖκας του ὀνόματι Ἐχίδνης.

Ὁ ὅσιος Φλαβιανὸς

 

Ὁ ὅσιος Φλαβιανὸς

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζωῆς ματαίας ἐκπεραιώσας χρόνον,

Ζῇ Φλαβιανὸς εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Φλαβιανὸς πῆγε στὴν κορυφὴ κάποιου βουνοῦ κι ἀφοῦ ἔκτισε ἕνα μικρὸ κελλὶ κλείσθηκε σ’ αὐτὸ καί ’κεῖ διῆλθε (πέρασε) χρόνους ἑξῆντα, χωρὶς νὰ λαλεῖ σὲ κανένα καὶ χωρὶς νὰ βλέπεται ἀπὸ κανένα, ἀλλὰ νεύοντας τὸν νοῦ του στὴν καρδιά του φανταζόταν τὸν Θεὸ καὶ ἀπ’ ἐκεῖ λάμβανε κάθε παρηγοριά, σύμφωνα μὲ τὴν προφητεία ποὺ λέγει: «Κατατρύφησον τοῦ Κυρίου, καὶ δώσει σοι τὰ αἰτήματα τῆς καρδίας σου», δηλαδή: Ἐντρύφημά σου καὶ χαρά σου ἂς εἶναι ὁ Κύριος, καὶ αὐτὸς θὰ σοῦ δώσει κάθε ἀγαθὸ αἴτημα (ὑλικὸ καὶ πνευματικὸ) ποὺ ποθεῖ ἡ καρδιά σου. (Ψαλμὸς λς΄ 4).

   Εἶχε κι ἕνα τόπο σκαμμένο καὶ ἀπό ’κεῖ ἁπλώνοντας τὰ χέρια του δεχόταν τὴν τροφὴ ποὺ τοῦ ἔφερναν. Πλὴν ὅμως γιὰ νὰ μὴ φαίνεται σ’ ὅσους ἔρχονταν ἀπ’ ἔξω, εἶχε τὸν τόπο ἐκεῖνο σκαμμένο λοξὰ καὶ μὲ σχῆμα κυκλοειδές· ἡ δὲ τροφή του ἦταν ὄσπρια βρεγμένα, ἀπ’ τὰ ὁποῖα ἔτρωγε μιὰ φορὰ τὴν ἑβδομάδα.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ὀνήσιμος

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ὀνήσιμος

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἥπλωσεν Ὀνήσιμος εἰς θλάσιν σκέλη,

Παύλου σκελῶν δραμόντα γενναίους δρόμους.

Πέμπτῃ Ὀνησίμου σκέλεα θραῦσαν δεκάτῃ τε.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ὀνήσιμος ἦταν ὑπηρέτης τοῦ ἀποστόλου Φιλήμονος, ὁ ὁποῖος, κατὰ τὸν Κύρου Θεοδώρητο, καταγόταν ἀπὸ τὶς Κολασσές¹, πρὸς τὸν ὁποῖο γράφει χωριστὴ ἐπιστολὴ ὁ μακάριος Παῦλος. Κ’ ἐπειδὴ τοῦτος ὁ Ὀνήσιμος ἔκλεψε χρήματα ἀπ’ τὸν οἶκο τοῦ Φιλήμονος, –ὅπως φαίνεται τοῦτο ἀπ’ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Παύλου πρὸς Φιλήμονα–, ἔφυγε καὶ πῆγε στὴν Ῥώμη καί ’κεῖ ἀφοῦ ἀντάμωσε τὸν ἀπόστολο Παῦλο εὑρισκόμενον στὰ δεσμά, κατηχήθηκε ἀπ’ αὐτὸν τὴν πίστη στὸν Χριστό, βαπτίσθηκε κ’ ἔγινε κι αὐτὸς θαυμάσιος στὴν ἀρετή. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Παῦλος δὲν ἔκρινε δίκαιο νὰ λυπᾶται ὁ Φιλήμων γιὰ τὴν κλοπὴ καὶ τὴν φυγὴ τούτου τοῦ δούλου του Ὀνησίμου, τὸν ἀπέστειλε πίσω στὸν ἀφέντη του Φιλήμονα, μαζὶ μὲ τὴν πρὸς αὐτὸν συστατικὴ καὶ παραθετικὴ ἐπιστολή.

Ὁ ὅσιος Ἀβραάμης

 

Ὁ ὅσιος Ἀβραάμης

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πράξει τὸ ταὐτὸν εὗρε κλήσεως πλέον,

Πρὸς τὸν σύνοικον Ἀβραὰμ Ἀβραάμης.

   Τοῦτος ὁ Ὅσιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου, ἀπὸ τὴν πόλη Κύρρο¹, στὴν ὁποία γεννήθηκε κι ἀνατράφηκε καὶ σύναξε τὸν πλοῦτο τῆς ἀσκητικῆς πολιτείας κι ἀρετῆς. Μὲ τόση δὲ ἀγρυπνία καὶ ὁλονύκτια στάση καὶ νηστεία κατεδαπάνησε τὸ σῶμά του ὁ μακάριος, ὥστ’ ἔμεινε ἀκίνητος γιὰ πολλοὺς χρόνους, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ περπατᾶ. Μαθαίνοντας δὲ ὅτι ἦταν ἕνα χωριὸ κοντὰ στὸ ὄρος τοῦ Λιβάνου γεμάτο ἀπὸ εἴδωλα πῆγε ἐκεῖ κι ἀφοῦ νοίκιασε μιὰ οἰκία κάθησε ἡσυχάζοντας τρεῖς ἡμέρες. Κατὰ τὴν τετάρτη μέρα, ἐνῶ ἔβγαινε ἥσυχος, πρῶτα μὲν πιάσθηκε καὶ χώθηκε μὲ χῶμα ἀπ’ τοὺς ἐκεῖ εἰδωλολάτρες. Ἔπειτα δὲ προστάζονταν ἀπ’ αὐτοὺς ἀναγκαστικῶς νὰ φύγει μακριὰ ἀπ’ τὸν τόπο αὐτόν. Ἐρχόμενοι ὅμως τότε ’κεῖ αὐτοὶ ποὺ συγκέντρωναν τοὺς φόρους, ἔδερναν ἄσπλαγχνα τοὺς κατοίκους ζητῶντας ἀπ’ αὐτοὺς τὰ βασιλικὰ δοσίματα. Ὁ δὲ ὅσιος Ἀβραάμης τοὺς σπλαγχνίσθηκε κ’ ἔδωκε στοὺς φορολόγους τὰ δοσίματα αὐτῶν κι ἔτσι ἐλευθέρωσε ἀπ’ τοὺς δαρμοὺς ἐκείνους ποὺ πρωτύτερα τὸν τιμωροῦσαν καὶ τὸν βασάνιζαν.

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ μάρτυρες Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα

 

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ μάρτυρες Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα

Ἑορτάζουν τὴν ιγ΄ (13η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

«Τμηθὲν γύναιον», Ἀκύλας φησί, «βλέπων,

Οὐκ ἀνδριοῦμαι πρὸς τομὴν ἀνὴρ κάρας;».

   Ὁ ἅγιος τοῦτος ἀπόστολος Ἀκύλας καταγόταν ἀπ’ τὴν Μαύρη θάλασσα, ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κλαυδίου, καὶ ἦταν κατὰ τὴν τέχνη σκηνοποιός, κατασκεύαζε δηλαδὴ ἀπὸ δέρματα σκηνές. Ἀφοῦ ἄκουσε γιὰ τὸ κήρυγμα τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου πῆγε σ’ αὐτόν, τότε ποὺ βρισκόταν στὴν Κόρινθο, μᾶλλον δὲ ὁ θεῖος Παῦλος πῆγε στὸν Ἀκύλα ὅταν βρισκόταν στὴν Κόρινθο, διότι ἔτσι γράφεται στὶς Πράξεις: «Μετὰ δὲ ταῦτα χωρισθεὶς ὁ Παῦλος ἐκ τῶν Ἀθηνῶν ἦλθεν εἰς Κόρινθον· καὶ εὑρών τινα Ἰουδαῖον ὀνόματι Ἀκύλαν, Ποντικὸν τῷ γένει, προσφάτως ἐληλυθότα ἀπὸ τῆς Ἰταλίας, καὶ Πρίσκιλλαν γυναῖκα αὐτοῦ, διὰ τὸ διατεταχέναι Κλαύδιον χωρίζεσθαι πάντας τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τῆς Ῥώμης, προσῆλθεν αὐτοῖς, καὶ διὰ τὸ ὁμότεχνον εἶναι ἔμεινε παρ’ αὐτοῖς καὶ εἰργάζετο· ἦσαν γὰρ σκηνοποιοὶ τῇ τέχνῃ», δηλαδή: Ἔπειτα δὲ ἀπ’ αὐτὰ ἀνεχώρησε ὁ Παῦλος ἀπ’ τὴν Ἀθήνα κ’ ἦλθε στὴν Κόρινθο. Καί ’κεῖ βρῆκε κάποιον Ἰουδαῖο, Ἀκύλα ὀνόματι, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπ’ τὸν Πόντο. Εἶχε δὲ ἔλθει κατὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες αὐτὸς καὶ ἡ γυναῖκα του ἡ Πρίσκιλλα ἀπὸ τὴν Ἰταλία, ἐπειδὴ εἶχε διατάξει ὁ Κλαύδιος ν’ ἀπομακρυνθοῦν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι ἀπ’ τὴν Ρώμη. Σὲ αὐτοὺς λοιπὸν ἦλθε ὁ Παῦλος. Κ’ ἐπειδὴ γνώριζε τὴν ἴδια τέχνη μ’ ἐκείνους, ἔμενε στὸ σπίτι τους κ’ ἐργαζόταν. Διότι καί ’κεῖνοι ἦσαν σκηνοποιοί. (Πράξ. ιη΄ 1-3).

Ὁ ἅγιος Μελέτιος ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας τῆς μεγάλης

 

Ὁ ἅγιος Μελέτιος ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας τῆς μεγάλης

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Φεβρουαρίου.

Τὰς χεῖρας αἴρων Μελέτιος Κυρίῳ,

«Ταῖς χερσί σου τίθημι τὴν ψυχήν», λέγει.

Δωδεκάτῃ Μελέτιος ἔδυ χθόνα πουλυβότειραν.

   Ὁ ἅγιος Μελέτιος γεννήθηκε στὴν Μελιτηνὴ τῆς Μικρῆς Ἀρμενίας, περίπου τὸ 310 μ.Χ. Ἦταν πολὺ μορφωμένος καὶ εὐσεβής. Τὸ 357 χειροτονεῖται ἐπίσκοπος Σεβαστείας καὶ μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας. Ἀγωνίστηκε κατὰ τοῦ Ἀρειανισμοῦ. Μὲ ραδιουργίες οἱ αἱρετικοὶ κατόρθωσαν νὰ τὸν ἐξορίσει ὁ αὐτοκράτορας Κωνστάντιος στὴν Ἀρμενία. Ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ὅμως, θριάμβευσε. Στὴν Β΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 381, ὁ Ἅγιος ἔλαβε μέρος καὶ προήδρευσε. Ἐκοιμήθη ἐνῶ ἀκόμα διαρκοῦσαν οἱ ἐργασίες τῆς Συνόδου καὶ ἐκηδεύθη πανδήμως καὶ πανηγυρικῶς μὲ τὴν συμμετοχὴ ὅλων τῶν Πατέρων τῆς Συνόδου καὶ χιλιάδων λαοῦ.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ἡ ἁγία Θεοδώρα ἡ βασίλισσα

  

Ἡ ἁγία Θεοδώρα ἡ βασίλισσα

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θεοδώραν Ἄνασσαν εὐσεβεστάτην,

Χριστὸς βασιλεὺς ἀξιοῖ θείου στέφους.

   Ἡ ἁγία Θεοδώρα ἦταν γυναῖκα τοῦ βασιλέως Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ὀρθόδοξη ὅμως καὶ εὐσεβὴς κι ὄχι κακόδοξη, καθὼς ἦταν ὁ ἄνδρας της. Διότι ἐκεῖνος ἐξόρισε τὸν ἅγιο Μεθόδιο τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, κι ἀντὶ ἐκείνου ἔκαμε πατριάρχη τὸν Ἰωάννη τὸν Μάγο καὶ λεκανομάντη, καὶ κατέκαψε τὶς ἁγίες εἰκόνες.

Ὁ ὅσιος Ζήνων

 

Ὁ ὅσιος Ζήνων

Ἑορτάζει τὴν ι΄ (10η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζήνων τὰ τερπνὰ τῆς Ἐδὲμ ζητῶν μόνα,

Εἰς τέρψιν εἶχε τὴν λύσιν τοῦ σαρκίου.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Ζήνων ἦταν ἀπ’ τὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας¹, γυιὸς πλουσίων καὶ περιφανῶν γονέων, συναριθμεῖτο δὲ μὲ τοὺς διακομιστὲς τῶν γραμμάτων τοῦ βασιλέως Οὐάλεντος, δηλαδὴ ἦταν γραμματοφόρος (ταχυδρόμος), ἐν ἔτει τξε΄ (365). Κι ἀφοῦ πέθανε ὁ Οὐάλης, εὐθὺς ἀπέρριψε τὴν στρατιωτικὴ ζώνη καὶ βρίσκοντας ἕνα μεγάλο τάφο (διότι ἔχει πολλοὺς καὶ μεγάλους τάφους τὸ βουνὸ τῆς Ἀντιοχείας) μπῆκε σ’ αὐτὸν καὶ καθάριζε τὴν ψυχή του μὲ τοὺς πόνους τῆς ἀσκήσεως. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν εἶχε λυχνάρι οὔτε κιβώτιο οὔτε τραπέζι οὔτε βιβλίο οὔτε στρῶμα. Τὸ στρῶμά του ἦταν μιὰ στίβα ἀπὸ χόρτα καὶ ἀπὸ κάποια ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἦσαν στρωμένα πάνω σὲ πέτρες. Καὶ φόρεμα εἶχε ἕνα παλαιὸ ράσο. Ἡ τροφή του ἦταν ἕνα ψωμί, τὸ ὁποῖο τοῦ διδόταν, ἀνὰ δύο ἡμέρες, ἀπὸ ἕναν φίλο του, τὸ δὲ νερὸ τὸ ἔφερνε ἀπὸ τόπο μακρινό.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν ἐκ παλαιοῦ κλητικὸν Νικηφόρον,

Τμηθέντα γνῶθι πρακτικὸν Νικηφόρον,

Φασγάνῳ ἀμφ’ ἐνάτῃ, Νικηφόρε, δειροτομήθης.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Οὐαλλεριανοῦ καὶ Γαληΐνου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει σξ΄ (260), ἰδιώτης κατὰ τὴν τύχη. Τοῦτος λοιπὸν εἶχε ὑπερβολικὴ φιλία μὲ κάποιον Σαπρίκιο ποὺ ἦταν ἱερέας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, ὁ ὁποῖος ὕστερ’ ἀπὸ κάποια αἰτία, –καὶ μᾶλλον ἀπὸ διαβολικὴ ἐνέργεια–, μίσησε τὸν ἅγιο κ’ ἔγινε ἐχθρός του ἀφίλιωτος. Γιὰ  τὸν λόγο αὐτόν, ὁ ἅγιος Νικηφόρος πολλὲς φορὲς μεταχειρίσθηκε μεσίτες κ’ ἔβαλε διαμεσολαβητὲς στὸν Σαπρίκιο ζητῶντας συγχώρηση καὶ ἐπικαλούμενος τὴν παλαιὰ φιλία. Ὁ Σαπρίκιος ὅμως ἐπ’ οὐδενὶ δὲν ἤθελε νὰ συγχωρήσει τὸν φίλο του, ἀλλὰ φύλαγε (διατηροῦσε) τὴν ἔχθρα καὶ τὴν μνησικακία στὴν καρδιά του.

Ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας

  

Ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἵππους ἑώρας τοὺς νόας Ζαχαρία,

Δι’ ὧν πρὸς ὕψος οὐρανῶν ἀφιππάσω.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας ἑρμηνεύεται μνήμη Θεοῦ. Ἦταν ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Ἰσραήλ, ἀπ’ τὴν φυλὴ Λευΐ, καὶ γεννήθηκε στὴν Γαλαάδ· ἐπέστρεψε στὴν Ἱερουσαλὴμ μετὰ τὴν Βαβυλώνια αἰχμαλωσία τῶν Ἑβραίων, γέροντας ἤδη κατὰ τὴν ἡλικία. Ἐκεῖ δὲ στὴν Βαβυλῶνα βρισκόμενος πολλὲς προφητεῖες ἔκαμε στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ πολλὰ τέρατα καὶ σημεῖα ἔδωκε σὲ ἀπόδειξη τῆς ἀλήθειας τῶν προφητειῶν του.

Ὁ ὅσιος Παρθένιος ἐπίσκοπος Λαμψάκου

  

Ὁ ὅσιος Παρθένιος ἐπίσκοπος Λαμψάκου

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφῆκε τὸν χοῦν Παρθένιος Λαμψάκῳ,

Λαμπτῆρα πυρσεύοντα φῶς αὐτοῦ μέγα.

Παρθένιος κατέδαρθε, λαχὼν μακρὸν ἑβδόμῃ ὕπνον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, τὸ ἔτος τιη΄ (318), γυιὸς Χριστοφόρου τοῦ διακόνου τῆς ἐκκλησίας Μελιτουπόλεως. Καὶ ἀπὸ μὲν γρἀμματα ἦταν ἄπειρος, σπούδαζε(φρόντιζε) ὅμως νὰ μεταχειρίζεται ὅλη τὴν πρακτικὴ ἀρετή. Καὶ τῆς ἀρετῆς αὐτῆς ὡς προκάλυμμα καὶ σκέπασμα εἶχε τὴν τέχνη τῆς ἁλιείας τῶν ψαριῶν, τὰ ὁποῖα μοίραζε σ’ ἐκείνους ὅσοι τὰ ζητοῦσαν. Καὶ τόση πολλὴ ἦταν ἡ κρυπτόμενη στὴν ψυχὴ τοῦ μακάριου τούτου εὐσέβεια κι ἀρετή, ὥστε ἔλαβε χάρη παρὰ τοῦ Θεοῦ νὰ διώκει δαιμόνια καὶ νὰ γιατρεύει κάθε ἀσθένεια.

Ὁ ὅσιος Βουκόλος ἐπίσκοπος Σμύρνης

  

Ὁ ὅσιος Βουκόλος ἐπίσκοπος Σμύρνης

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σμύρνης ὁ ποιμὴν Βουκόλος θυηπόλος,

Ἄγρυπνός ἐστι, καὶ θανών, ποιίμνης φύλαξ.

Ἀγλαὸν ἡελίοιο φάος λίπε Βουκόλος ἕκτῃ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Βουκόλος, ἀφοῦ ἀπὸ νεαρῆς ἡλικίας καθάρισε τὸν ἑαυτό του ἔγινε κατοικητήριο τοῦ παναγίου Πνεύματος. Ἔτσι βρίσκοντάς τον δόκιμο καὶ ἄξιο ὁ πανεύφημος καὶ ἠγαπημένος μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, τὸν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο καὶ ποιμένα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σμύρνης.

   Ἐκεῖ λοιπὸν ὁ θεῖος τοῦτος ἱεράρχης φωτιζόμενος ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος φώτιζε κι αὐτὸς ὅσους βρισκόντουσαν στὸ σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας, καὶ διὰ μέσου τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος τοὺς ἔκαμε υἱοὺς φωτὸς καὶ ἡμέρας, ἐλευθερώνοντας αὐτοὺς ἀπὸ τὰ ἀνήμερα θηρία, δηλαδὴ ἀπ’ τοὺς ἄγριους καὶ σκοτεινοὺς δαίμονες.

Ὁ ὅσιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

 

Ὁ ὅσιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πηλουσιῶτα, χαῖρε, χαῖρε πολλά μοι,

Τὸν πηλὸν ἐκδὺς καὶ χαρᾶς τυχὼν ξένης.

Ἐν δ’ Ἰσίδωρον ἔθεντο τετάρτῃ σήματι λυγρῷ.

   Τοῦτος ὁ θεῖος πατὴρ ἡμῶν Ἰσίδωρος ἦταν ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο, γυιὸς γονέων εὐγενῶν καὶ θεοφιλῶν, καὶ συγγενὴς τοῦ Θεοφίλου καὶ τοῦ Κυρίλλου ἀρχιεπισκόπων τῆς Ἀλεξανδρείας, ἤκμασε δὲ περὶ τὸ υιβ΄ (412) ἔτος. Ἦταν πνευματικὰ γυμνασμένος σὲ ἀκρότατο βαθμό, καὶ κατὰ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ θεία φιλοσοφία καὶ κατὰ τὴν ἐξωτερική, γι’ αὐτὸ ἄφησε στοὺς φιλομαθεῖς πάμπολλα συγγράμματα ἄξια λόγου κ’ ἐνθυμήσεως.

   Αὐτὸς λοιπόν, ἀφοῦ ἀπαρνήθηκε πλοῦτο, γένος λαμπρὸ κ’ εὐδαιμονία ζωῆς, πῆγε στὸ Πηλούσιο ὄρος ὅπου ἔλαβε τὸ μοναχικὸ σχῆμα καὶ ζοῦσε ἐκεῖ προσευχόμενος καὶ συνομιλῶντας νοερὰ μὲ τὸν Θεό.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἀδριανὸς καὶ Εὔβουλος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἀδριανὸς καὶ Εὔβουλος

Ἑορτάζουν τὴν γ΄ (3η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἀδριανόν.

Ἀδριανόν, χαίροντα τμηθῆναι ξίφει,

Χείρ, ἡ φόνοις χαίρουσα, τέμνει δημίου.

 

Εἰς τὸν Εὔβουλον.

Ξίφει θανών, Εὔβουλε, Κυρίου χάριν,

Βουλὴν ἐπέγνως, ὡς ἀρεστὴν Κυρίῳ.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες κατάγονταν ἀπὸ τὴν χώρα Βανέα, κ’ ἔχοντας πόθο κι ἀγάπη γιὰ τοὺς ὁμολογητὲς καὶ μάρτυρες τοῦ  Χριστοῦ ἦλθαν στὴν Καισάρεια, ὅπου μαρτυροῦσαν πολλοὶ μάρτυρες. Κι ἀφοῦ φανερώθηκαν ἐκεῖ ὅτι ἦσαν Χριστιανοί, ὁδηγήθηκαν στὸν ἄρχοντα Φιρμιλιανὸ καὶ μὲ παρρησία ὁμολόγησαν τὸν Χριστό. Τότε, παρευθὺς δέρνονται στὴν ράχη καὶ στὰ πλευρά, καὶ λαμβάνουν κι ἄλλα μεγαλύτερα βάσανα. Ἐπειδὴ ὅμως στεκόντουσαν στέρεοι κι ἀμετάθετοι στὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτὸ θύμωσε πολὺ ὁ ἄρχοντας καὶ τοὺς δίδει στὰ θηρία γιὰ νὰ τοὺς φᾶνε.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ

(2 Φεβρουαρίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀγαθὲ καὶ φιλάνθρωπε, ὁ Πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὃς τῇ σῇ εὐδοκίᾳ καὶ τῇ τοῦ ἁγίου Πνεύματος συνεργείᾳ ὑπὲρ τῆς ἡμῶν σωτηρίας καταδεξάμενος ἀτρέπτως καὶ ἀναλλοιώτως ἐνανθρωπῆσαι, καὶ σήμερον ἐν τῷ ναῷ κατὰ τὸν νόμον ὑπὸ τῆς ἀχράντου Μητρὸς αὐτοῦ, ὡς βρέφος τεσσαρακονθήμερον παρασταθῆναι. Ἐπάκουσον, δεόμεθά σου, τῆς δεήσεως ἡμῶν, καὶ τῇ ἐπιλάμψει τοῦ ἀπροσίτου σου φωτὸς τὸ σκότος τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν διάλυσον, ἵνα φωτισθέντες ταῖς διανοίαις, νοερῶς κατοπτριζώμεθα τὸ ἑνιαῖον τῆς τρισυποστάτου θεότητος· καὶ καθ’ ἑκάστην σπεύδωμεν τὰ σοὶ εὐάρεστα ποιεῖν, καὶ ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος ἑαυτοὺς καθαροὺς διατηρεῖν, ὅπως τὴν πανιερωτάτην ἡμέραν ταύτην ἐτησίως ἑορτάζοντες, καταξιωθῶμεν εἰς τὴν μακαρίαν κατάπαυσιν ἐλθεῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

 

 * ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν ἑορτὴν τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν ἑορτὴν τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν

(30 Ἰανουαρίου)

 

   Τριὰς ἁγία καὶ προσκυνητή, δόξα τῇ σοφῇ προνοίᾳ σου, ὅτι τρισσοὺς μεγάλους φωστῆρας τοῖς ἀνθρώποις ἐξ ἀνθρώπων ἐχαρίσω, τῷ φωτὶ λαμπαδοχοῦντας, τῆς σῆς ἐπιγνώσεως· καὶ τῇ αἴγλῃ φρυκτωροῦντας, τῶν σωτηρίων σου καὶ σεπτῶν θελημάτων· δι’ ὧν ἡ οἰκουμένη φῶς γνώσεως πλουτοῦσα, τὴν σὴν δόξαν αὐγάζεται, καὶ πρὸς τὴν βασιλείαν σου τὴν μακαρίαν σπεύδει, τούτων ἡμᾶς ταῖς θείαις ὑπακούειν πείθουσα διδασκαλίαις· καὶ σὺ τῶν εὐχῶν αὐτῶν τῶν ὑπὲρ ἡμῶν ἐπάκουσον, ὡς Θεὸς πανοικτίρμων, καὶ τὰς ψυχὰς ἡμῶν σῶσον, Φιλάνθρωπε. Διδοὺς ἡμῖν εἰρήνην ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι, καὶ ἐν τῷ μέλλοντι ζωὴν τὴν ἀθάνατον. Ὅτι σὸν τὸ κράτος, καὶ σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

 * ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.