Ἔγινε τίμιος ἄνθρωπος…

Ἔγινε τίμιος ἄνθρωπος…

τοῦ Στρατηγοῦ Ἰωάννη Μακρυγιάννη*

   …Ἕνας ἔκλεψε ἕναν γροῦπον μὲ χρήματα κι᾿ ἐκεῖνος ὁποῦ τὰ εἶχε χάσει ἦρθε καὶ μοῦ εἶπε τὸν κλέφτη. Τὸν φώναξα καὶ τοῦ εἶπα μὲ τὸ καλὸ νὰ τοῦ δώση τὰ χρήματα πίσου, καὶ νὰ τοῦ δώσω καὶ τὸ παχτζίσι του. Δὲν στάθη τρόπος νὰ τὰ μαρτυρήση· τὸν παίδεψα, δὲν μαρτύραγε.

   Λέγω τῶν ἀξιωματικῶν μου· «Θὰ τὸν δέσω εἰς τὸ κλαρὶ καὶ θὰ βγάλω τὸ μαχαίρι πὼς θὰ τὸν κόψω. Ἐσεῖς θὰ μοῦ κάμετε ριτζὰ κι᾿ ἐγὼ θὰ σᾶς βαρέσω ἀπό ’να δυὸ ξυλιὲς καὶ θὰ σᾶς βγάλω ὄξω ἀπὸ τὸ σαράγι, διὰ νὰ ἰδῆ αὐτὸς ὁποὺ βαρῶ ἐσᾶς τοὺς ἀξιωματικοὺς ν᾿ ἀπολπιστῆ ἀπὸ ριτζάδες, κι᾿ ἂν ἔχη κάμη τὴν κλεψιά, νὰ τὴν μαρτυρήση».

Ἡ πατρίς μας (τοῦ εἶπα) ἔχει μεγάλον ἀγώνα κι᾿ ἔχει τὴν ἀνάγκη μας…

Ἡ πατρίς μας (τοῦ εἶπα) ἔχει μεγάλον ἀγώνα κι᾿ ἔχει τὴν ἀνάγκη μας…

   …Τὸν ἀδελφό μου τὸ Γκούρα τὸν ἔπιασα μιὰ ἡμέρα καὶ τοῦ εἶπα, ὡς ἀδελφός του ’λικρινής, κάμποσες διάτες¹, ὅ,τι μὄκοβε τὸ κεφάλι μου. Τοῦ εἶπα·

   «Ἐδῶ εἰς τὴν Ἀθήνα εἶναι πλούτη καὶ δόξα συντροφεμένα, εἶναι κι᾿ ἀτιμία κι᾿ ἁρπαγή· κι᾿ ὅποιο ἀπ᾿ αὐτὰ ἀγαπάγει μπορεῖ νὰ πάρη ὁ καθείς, καὶ καταξοχὴ ἐσὺ ὁποὺ μπορεῖς νὰ ὠφελήσης καὶ νὰ ζημιώσης εἰς τὴν θέσιν ὁποὔναι ἡ πατρίδα.

Καὶ ζῆ τώρα καὶ δὲν ἔχει ψωμὶ νὰ φάγη…

Καὶ ζῆ τώρα καὶ δὲν ἔχει ψωμὶ νὰ φάγη…

   …Θὰ σᾶς εἰπῶ κι᾿ ἕνα γενναῖον πολὺ περιστατικόν:

   Ἕνας ἀτρόμητος ἄντρας ἀπὸ τοὺς Κολοβάτες (εἶναι τοῦ Σαλώνου χωριόν), τὸν λένε Μῆτρο Καθάριον (ἀλήθεια καθάριος κι᾿ ἀτίμητος εἶναι), ἀφοῦ τζακιστήκαμε στὴν χώρα καὶ τραβηχτήκαμε εἰς τὸ ψήλωμα, οἱ ἐδικοί μας ὅλοι κι᾿ ἐμεῖς φκειάσαμε ταμπούρι καὶ πολεμούσαμε.

Ἡ διάθεσή σας ὁλουνῶν φαίνεται…

Ἡ διάθεσή σας ὁλουνῶν φαίνεται…

   …Κι᾿ ἑνωθήκετε ὅλοι μὲ τοὺς παντίδους κι᾿ ἀφανίσετε τὴν πατρίδα ἀπὸ ἠθικὴ καὶ ἀπὸ ἀρετὴ καὶ πατριωτισμόν. Δὲν πάγει ἡ πατρὶς ὀμπρὸς μὲ τὸν πατριωτισμὸν καὶ ἠθικὴ τὴν δική σας, πᾶνε τὰ ξένα σας ὄργανα.

   Δὲν σᾶς ἄρεσε ὁ Ὑψηλάντης· βέβαια δὲν εἶχε τὴν δική σας ἀρετή· ὅτι θυσιάσαν οἱ Ὑψηλάντες πρῶτα ζωή, πλούτη· καὶ θυμῶνται Θεόν, πατρίδα καὶ θρησκεία. Καὶ δι᾿ αὐτὸ δὲν εἶναι καλός.

Εἶμαι δυστυχής, καὶ κλαίγω καὶ τὴν δυστυχισμένη μου πατρίδα…

Εἶμαι δυστυχής, καὶ κλαίγω καὶ τὴν δυστυχισμένη μου πατρίδα…

τοῦ Στρατηγοῦ Ἰωάννη Μακρυγιάννη*

   …Πατρίς, νὰ μακαρίζης γενικῶς ὅλους τους Ἕλληνες, ὅτι θυσιάστηκαν διὰ σένα νὰ σ᾿ ἀναστήσουνε, νὰ ξαναειπωθῆς ἄλλη μίαν φορὰ ἐλεύτερη πατρίδα, ὁποὺ ἤσουνε χαμένη καὶ σβυσμένη ἀπὸ τὸν κατάλογον τῶν ἐθνῶν. Ὅλους αὐτοὺς νὰ τοὺς μακαρίζης…

   Οἱ ἀγωνισταὶ δυστυχοῦν. Τῶν σκοτωμένων τὶς φαμελιὲς ὅποια εἶναι νέα τὴν θέλει ὁ τάδε, σὰ νὰ λέμε ὁ Βελήπασσας, ὁ Μουχτάρπασσας, ὅτι δὲν ἔχει ἡ φτωχὴ νὰ φάγη. Λευτερώθηκαν κάμποσες σκλάβες Μισολογγίτισσες κι᾿ ἀπὸ ἄλλα μέρη (τὶς λευτέρωσαν οἱ φιλάνθρωποι) καὶ διακονεύουν ἐδῶ εἰς τ᾿ Ἄργος καὶ εἰς τ᾿ Ἀναπλιοῦ τοὺς δρόμους. Τῶν ἀγωνιστῶν οἱ ἄνθρωποι διακονεύουν καὶ γυρεύουν νὰ πᾶνε πίσου εἰς τοὺς Τούρκους. Τοὺς εἴχανε αὐτῆνοι σκλάβους, τοὺς ντύνανε, τοὺς συγυρίζανε καὶ τρώγαν. Εἰς τὴν πατρίδα τους ξυπόλυτοι καὶ γυμνοὶ διακονεύουν. Ἀπὸ ὅλα αὐτά, καημένη πατρίδα, δὲν θὰ σωθοῦνε τὰ δεινά σου, ὅτι σιδερώνουν τὴν ἀρετὴ¹ ἐκεῖνοι ὁποὺ σὲ κυβερνοῦσαν καὶ σὲ κυβερνοῦν, καὶ τώρα κατατρέχουν τὸ δίκαιον καὶ τὴν ἀλήθειαν καὶ μὲ ψέματα θέλουν καὶ μὲ σπιγούνους νὰ σὲ λευτερώσουνε· μήτε τώρα εἶσαι καλά, μήτε διὰ τὰ μέλλοντά σου, μὲ τοὺς ἀνθρώπους ὁποὺ σὲ τριγυρίζουν, πολιτικούς, σπιγούνους καὶ τοιούτους ἀξιωματικούς.

Γλυκότερον πράμα δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν πατρίδα καὶ θρησκεία…

Γλυκότερον πράμα δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν πατρίδα καὶ θρησκεία…

τοῦ Στρατηγοῦ Ἰωάννη Μακρυγιάννη*

 

   …Τοιοῦτοι ἄνθρωποι θέλουν νὰ πλουτύνουν, ὅταν δὲν εἶναι καιρὸς διὰ πλούτη, ἀλλὰ εἶναι καιρὸς ν᾿ ἀγωνιστοῦν καὶ ὕστερα ἔρχονται τὰ πλούτη καὶ ἡ δόξα μαζί.

   Ἐμεῖς τοὺς συντρόφους μας τοὺς δένομε καὶ τοὺς φορτώνομε λιθάρια κι᾿ ἔρχονται οἱ Τοῦρκοι καὶ τοὺς ξεφορτώνουν.

   Ἐμεῖς τοὺς τίμιους φίλους μας καὶ καλοὺς πατριῶτες τοὺς σκοτώνομε, τοὺς παντίδους τοὺς σεβόμαστε, κι᾿ ἀφήνομε τὸ Στραβοσουρμελὴ νὰ κλέβη τὴν ντογάνα, νὰ μᾶς δίνη κι᾿ ἐμᾶς καὶ νὰ τρώγη καὶ αὐτός, καὶ νὰ γράφη ψευτιὲς κι᾿ ἐπαίνους.