Ἀπόσβεση χρεῶν

 

Ἀπόσβεση χρεῶν

«Ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων»

(Ματθ. ιη΄ 24)

 

Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη*

 

   Πῶς λύνει τὶς διαφορές του ὁ Θεός; Πῶς λύνουν τὶς διαφορές τους οἱ ἄνθρωποι; Μὲ πόλεμο λύνουν τὶς διαφορές τους οἱ ἄνθρωποι. Καὶ αὐτό, διότι ὑπάρχουν συμφέροντα καὶ μίση. Ἀβυσσαλέο πολλὲς φορὲς τὸ μῖσος μεταξὺ τῶν κρατῶν, μεταξὺ τῶν ἐθνοτήτων μέσα στὸ ἴδιο κράτους, μεταξὺ πόλεων, μεταξὺ οἰκογενειῶν, μεταξὺ συζύγων, μεταξὺ ἀδελφῶν, μεταξὺ ἀνθρώπων. Ἔχουν πολυετεῖς ἀνοικτοὺς λογαριασμούς, τοὺς ὁποίους ἐπιχειροῦν νὰ τακτοποιήσουν μὲ κάποια βρισιά, μὲ κάποια προσβολή, μὲ κάποια μαχαιριά, μὲ κάποιο πυροβολισμό, κάποτε μὲ λυσσώδη πόλεμο. Ἡ ἐκδικητικότητα τὸ κίνητρο τῶν ἐνεργειῶν τους.

   Καὶ λησμονοῦμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ὅτι ἔχουμε ὅλοι ἀνοικτὸ λογαριασμὸ μὲ τὸν Θεό. Ὁ ἄνθρωπος τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς εἶχε ἀνοικτὸ λογαριασμὸ καὶ μὲ ἕνα σύνδουλό του, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ἀφεντικό του. Ὁ συνάδελφος τοῦ χρωστοῦσε ἑκατὸ δηνάρια, κάτι λίγα σημερινὰ χιλιάρικα. Ὁ ἴδιος χρωστοῦσε στὸ ἀφεντικό του μύρια τάλαντα, πολλὰ σημερινὰ ἑκατομμύρια δραχμές. Ἀξίζει νὰ δοῦμε τὴν λύση, ποὺ δόθηκε στοὺς δύο λογαριασμούς.

«Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν…»

 

«Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν…»

 

«Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς.» (Ματθ. ε΄ 44)

 

«Μηδενὶ κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἀποδιδόντες.» (Ρωμ. ιβ΄ 17)

 

«Ὁρᾶτε μή τις κακὸν ἀντὶ κακοῦ τινι ἀποδῷ.» (Α΄ Θεσσ. ε΄ 15)

 

 

 

– Ὅσοι μοῦ κάνανε καλὸ πάντα καλὸ μαζί τους

κι’ ἡ Εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἂς σκέπῃ τὴν ψυχή τους.

Ἡ συμφιλίωση τῶν ἱερωμένων

 

Ἡ συμφιλίωση τῶν ἱερωμένων

 

 

   Κάποτε δύο γνωστοί του ἱερωμένοι εἶχαν παρεξηγηθεῖ.

   Παρόλο πού δέν εἶχαν τίποτε τό σοβαρό, ὁ παπα-Τύχων ἤθελε νά ἀκούσει τό «ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους» καί νά τούς δεῖ νά ἀσπάζονται ὁ ἕνας τόν ἄλλον γιά νά χαρεῖ.

«Ἐπειδὴ μνησικάκησα στὸν ἀδελφό μου…»

«Ἐπειδὴ μνησικάκησα στὸν ἀδελφό μου…»

   Δύο ἀδελφοὶ πιάστηκαν στὸν καιρὸ τοῦ διωγμοῦ κι ἀφοῦ βασανίστηκαν ρίχτηκαν στὴν φυλακή. Ἐπειδὴ ὅμως ἀκολούθησε μεταξύ τους κάποιος παροξυσμὸς καὶ λογοτριβή, ὁ μὲν ἕνας ἀφοῦ μετανόησε, ἔβαλε γρήγορα μετάνοια στὸν ἀδελφό του καὶ ζήτησε συγχώρηση, λέγοντας:

Δὲν θὰ τὸ κάνει λοιπόν, πολὺ περισσότερο, ὁ Ἴδιος;

Δὲν θὰ τὸ κάνει λοιπόν, πολὺ περισσότερο, ὁ Ἴδιος;

   Κάποιος ρώτησε τὸν ἀββᾶ Ποιμένα:

   – Ἂν ἕνας ἄνθρωπος ἁμαρτήσει καὶ μετανοήσει, τὸν συγχωρεῖ ὁ Θεός;

   Καὶ ὁ γέροντας τοῦ ἀποκρίθηκε:

Γιατὶ ὁ κόσμος φοβᾶται ἕναν τέτοιο Θεό;

Γιατὶ ὁ κόσμος φοβᾶται ἕναν τέτοιο Θεό;

Ὁσίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ)

   Ὁ Χριστὸς προσέφερε τὴν θεία Του ζωὴ σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι πλασμένοι κατ’ εἰκόνα Του, ἀλλὰ ἔλαβε ὡς ἀπάντηση τὸ μίσος.

   Σήμερα, μετὰ ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμοῦ, τί βλέπουμε; Ὁ σύγχρονος κόσμος χάνει ὅλο καὶ περισσότερο τὸν Χριστό, τὴν ζωὴ τὴν αἰώνια. Τὸ βαθὺ σκοτάδι τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν, τὸ μίσος, ἡ καταδυνάστευση, οἱ πόλεμοι ὅλων τῶν εἰδῶν, διαμορφώνουν τὴν γήινη ὕπαρξή μας.

«Πολὺ περισσότερο θὰ δώσω συγχώρηση…»

«Πολὺ περισσότερο θὰ δώσω συγχώρηση…»

      Ἕνας ἀδελφὸς ἔκανε συνεχῶς αὐτὴ τὴν προσευχὴ στὸν Θεό:

   «Κύριε, δὲν ἔχω φόβο Θεοῦ! Στεῖλε μου λοιπὸν κεραυνὸ ἢ καμμιὰν ἄλλη τιμωρία ἢ ἀρρώστια ἢ δαιμόνιο, μήπως κι ἔτσι ἔρθει σὲ φόβο ἡ πωρωμένη μου ψυχή.»

   Ἄλλοτε πάλι παρακαλοῦσε κ’ ἔλεγε:

   «Ξέρω πὼς ἔχω πολὺ ἁμαρτήσει ἐνώπιόν Σου, Δέσποτα, καὶ πὼς εἶναι ἀναρίθμητα τὰ σφάλματά μου. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν τολμῶ νὰ Σοῦ ζητήσω νὰ μὲ συγχωρέσεις. Ἂν ὅμως εἶναι δυνατόν, συγχώρεσέ με γιὰ τὴν εὐσπλαχνία Σου. Ἂν πάλι εἶναι ἀδύνατον, τουλάχιστον τιμώρησέ με στὴν ζωὴ αὐτὴ καὶ μὴ μὲ κολάσεις στὴν ἄλλη. Κι ἂν εἶναι καὶ τοῦτο ἀκόμη ἀδύνατον, στεῖλε μου ἐδῶ ἕνα μέρος τῆς τιμωρίας κι ἀλάφρωσέ μου ἐκεῖ τὴν κόλαση. Ἄρχισε μόνο ἀπὸ τώρα νὰ μὲ τιμωρεῖς. Ἀλλὰ τιμώρησέ με σπλαχνικά, ὄχι μὲ τὴν ὀργή Σου, Δέσποτα.»

   Ἔτσι λοιπὸν μετανοοῦσε ἕναν ὁλόκληρο χρόνο κι αὐτὰ ἔλεγε μὲ δάκρυα ἱκετευτικά, ὁλόθερμα καὶ ὁλόψυχα, λιώνοντας καὶ τσακίζοντας σῶμα καὶ ψυχὴ μὲ νηστεία καὶ ἀγρυπνία καὶ ἄλλες κακουχίες.

 

   Μιὰ μέρα καθὼς καθόταν καταγῆς, ὅπως συνήθιζε, θρηνῶντας καὶ φωνάζοντας σπαραχτικά, ἀπὸ τὴν πολλή του λύπη, νύσταξε κι ἀποκοιμήθηκε.

   Καὶ νά! Παρουσιάζεται μπροστά του ὁ Χριστὸς καὶ τοῦ λέει μὲ φωνὴ γεμάτη ἱλαρότητα:

Πῶς νὰ ἐξομολογούμαστε καὶ πῶς νὰ συγχωρούμαστε

Πῶς νὰ ἐξομολογούμαστε καὶ πῶς νὰ συγχωρούμαστε

Ὁσίου Γεωργίου (Καρσλίδη)*

   Ὅταν πρόκειται νὰ κοινωνήσετε χρειάζεται προετοιμασία. Πρῶτο καὶ βασικὸ εἶναι ἡ ἐξομολόγηση. Ὅ,τι σᾶς βαραίνει τὴν ψυχή σας, δηλαδὴ ποῦ φταίξατε, νὰ τὸ πεῖτε στὸν πνευματικό σας πατέρα καὶ πάντα νὰ ἐξομολογεῖστε στὸν ἴδιο πνευματικό, ὄχι κάθε φορὰ νὰ ἀλλάζετε πνευματικό. Γιατὶ ὅπως πᾶμε σ᾿ ἕνα καλὸ γιατρὸ καὶ γιὰ πρώτη φορὰ μᾶς ρωτάει πῶς λέγεσαι καὶ μᾶς κάνει κάρτα καὶ ὅταν ξαναπᾶμε δὲν τὰ λέμε ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἀλλὰ παίρνει ὁ γιατρὸς τὴν κάρτα μας καὶ μὲ λίγα λόγια ποὺ θὰ μᾶς ρωτήσει, μᾶς δίνει τὰ φάρμακα ποὺ πρέπει νὰ πάρουμε, ἔτσι καὶ ὁ πνευματικός μας πρέπει νὰ ξέρει πῶς βαδίζουμε στὴν ζωή μας καὶ ἀφοῦ ἐξομολογηθοῦμε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς, χωρὶς νὰ κρύψουμε καὶ τὸ ἐλάχιστο ἁμάρτημά μας, πλένουμε τὴν ψυχή μας, ὅπως, ὅταν πρόκειται νὰ πάρουμε τὴν Ἁγία Κοινωνία. Καθαρίζουμε τὸ σπίτι μας, πλένουμε ὅλα μας τὰ ροῦχα καὶ τὰ πάντα καθαρίζουμε, γιατὶ θὰ πάρουμε τὸν Χριστὸ μέσα μας. Βασικότερο εἶναι νὰ καθαρίσουμε πρῶτα τὴν ψυχή μας καὶ ὁ καθαρισμὸς τῆς ψυχῆς γίνεται μὲ τὴν ἐξομολόγηση.

- Πάντως τώρα συνήθισα…

- Πάντως τώρα συνήθισα…

 

   Ὁ Ὅσιος Νικόδημος*, ἦταν ὀνομαστὸς γιὰ τὴν ὑπομονή του. Ὁ νεαρὸς ὑποτακτικός, τὸν ὁποῖον εἶχε κοντά του γιὰ νὰ τὸν διακονεῖ, ἦταν πολὺ ἀμελὴς καὶ δὲν τοῦ τακτοποιοῦσε τὸ κελλί, ὅπως εἶχε καθῆκον.

   Ὁ γέροντας ἀσκητὴς τοῦ ἔκαμε ἐπανειλημμένες ὑποδείξεις, ἀλλὰ ὁ ὑποτακτικὸς ἐξακολουθοῦσε νὰ μὴ συμμορφώνεται. Τέλος ὁ Ἅγιος τοῦ εἶπε:

Ἔσκυψε καὶ φίλησε τὰ πόδια…

Ἔσκυψε καὶ φίλησε τὰ πόδια…

 

   Ὁ Ὅσιος Παμβὼ¹ εἶχε ἕναν ὑποτακτικό, στὸν ὁποῖο εἶχε δώσει τὴν ἐντολὴ νὰ τὸν εἰδοποιεῖ ἐγκαίρως, ὅταν κατὰ τὴν γνώμη του καταλάβαινε ὅτι ὁ Παμβὼ μποροῦσε νὰ πέσει σὲ κάποιο ἁμάρτημα.

   Μιὰ μέρα, ὁ ὑποτακτικός, ἀπὸ ἀπροσεξία, ἔχυσε πάνω στὸν γέροντά του, ζεματιστὸ νερό. Ἔσπευσε λοιπὸν νὰ πεῖ:

- Δῶσε του νερό…

- Δῶσε του νερό…

 

   Ἕνας ἀπὸ τοὺς ὁπλαρχηγοὺς τοῦ Εἰκοσιένα, ἀπ’ τοὺς πιὸ πιστοὺς στὸν Θεό, ποὺ εἶχε κτῆμα του τὴν ἀγάπη, περνοῦσε κάποια νύχτα μὲ τ’ ἄλογό του ἀπὸ τὸ πεδίο τῆς μάχης.

   Σὲ μιὰ στιγμὴ ἀκούει βογγητά. Ἕνας τοῦρκος, βαρειὰ πληγωμένος, ζητοῦσε λίγο νερὸ νὰ σβήσει τὴν δίψα του.

   Ὁ καπετάνιος βγάζει τὸ παγούρι ἀπὸ τὴν μέση του καὶ λέει στὸν βοηθό του ποὺ τὸν συνόδευε:

Ἀνεβαίνει σὲ ὑψηλὸ βαθμὸ προκοπῆς…

Ἀνεβαίνει σὲ ὑψηλὸ βαθμὸ προκοπῆς…

 

Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος

 

   Ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ μὲ ὅλη του τὴν ψυχὴ ἐκείνους ποὺ τὸν ὑβρίζουν ἢ τὸν ἀδικοῦν καὶ τοῦ στεροῦν τὰ πράγματά του, καὶ προσεύχεται γι᾿ αὐτούς, ἀνεβαίνει σὲ λίγο καιρὸ σὲ ὑψηλὸ βαθμὸ προκοπῆς.

- Ἄλλαξα ἄμφια, δὲν ἄλλαξα ὅμως καρδιά!

- Ἄλλαξα ἄμφια, δὲν ἄλλαξα ὅμως καρδιά!

 

   Ὅταν ὁ Ἅγιος Μελέτιος¹ ἦταν ἀκόμη ἱερέας, κάποιος κληρικὸς ποὺ τὸν ἀντιπαθοῦσε, τὸν εἶχε κατατρέξει, φθονῶντας τὴν ἁγιότητά του.

   Μόλις ἔγινε ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας, τοῦ σύστησαν νὰ τιμωρήσει ἐκεῖνον τὸν κληρικό. Ἀλλὰ ὁ ἅγιος Μελέτιος ἀποκρίθηκε:

Ἀρετὴ κι ἀνωτερότητα

Ἀρετὴ κι ἀνωτερότητα

 

   Ὁ μεγάλος Ἀθηναῖος πολιτικὸς τοῦ Ε΄ π.Χ. αἰῶνα Περικλῆς, θαυμαζότανε ἀπ’ ὅλους γιὰ τὴν σοβαρότητα τῆς σκέψης του, τὸν λόγο του, ποὺ ἦταν ἀνώτερος καὶ ἀπαλλαγμένος ἀπὸ κάθε χυδαιότητα καὶ αἰσχρολογία, τὴν σοβαρὴ ἔκφραση τοῦ προσώπου του, ποὺ δὲν τὴν ἀλλοίωνε τὸ γέλιο, τὸ ἤρεμο βάδισμά του, τὴν σεμνὴ περιβολή του, τὶς μετρημένες κινήσεις του καὶ τὸν χαμηλὸ τόνο τῆς φωνῆς του.

Καὶ μὴ ἀφίῃς…

Καὶ μὴ ἀφίῃς…

   Κάποιος χριστιανὸς πῆγε νὰ συμβουλευτεῖ τὸν ἀββᾶ Σιλουανό.

   - Ἔχω ἕναν θανάσιμο ἐχθρό, Πάτερ, τοῦ ἐξομολογήθηκε. Τὰ κακὰ ποὺ μοὔχει προξενήσει αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀναρίθμητα. Πρὸ καιροῦ κέρδισε μὲ ἀπάτη ἕνα μεγάλο κομμάτι ἀπ’ τὸ χωράφι μου. Μὲ συκοφαντεῖ, ὅπου βρεθεῖ, κακολογεῖ κ’ ἐμένα καὶ τὴν οἰκογένειά μου. Μοῦ ἔχει κάνει τὸν βίο ἀβίωτο. Τώρα τελευταῖα μάλιστα ἐπιβουλεύεται καὶ τὴ ζωή μου. Δὲν παίρνει ἄλλο λοιπόν. Εἶμαι ἀποφασισμένος νὰ τὸν παραδώσω στὴν Δικαιοσύνη.

   - Κάμε ὅπως θέλεις, τοῦ εἶπε μὲ ἀδιαφορία ὁ ἀββᾶς Σιλουανός.

Τί ἔγραφε ὁ Χριστὸς στὸ ἔδαφος;

Τί ἔγραφε ὁ Χριστὸς στὸ ἔδαφος;

Ἁγίου Νικολάου (Βελιμίροβιτς), Μητροπολίτου Ἀχρίδος

Ἅγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς)

   Κάποτε, ὁ Κύριος, ποὺ ὅλους τοὺς ἀγαπᾶ, καθόταν μπροστὰ στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντα στὰ Ἱεροσόλυμα, τρέφοντας τὶς πεινασμένες καρδιὲς μὲ τὴ γλυκειά του διδασκαλία. Πλῆθος ἀνθρώπων μαζεύτηκε γύρω ἀπ᾿ αὐτόν¹. Ὁ Κύριος μιλοῦσε στὸν κόσμο σχετικὰ μὲ τὴν αἰώνια μακαριότητα, τὴν ἀτελείωτη εὐφροσύνη τῶν δικαίων στὴν αἰώνια οὐράνια πατρίδα. Κι᾿ ὁ κόσμος εὐφραινόταν μὲ τὰ θεϊκά του λόγια. Ἡ πίκρα πολλῶν ἀπελπισμένων ψυχῶν καὶ ἡ ἐχθρότητα πολλῶν ἀπὸ τοὺς δυσαρεστημένους ἐξαφανίστηκε, σὰν τὸ χιόνι κάτω ἀπ᾿ τὶς καυτερὲς ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου. Ποιός ξέρει γιὰ πόσο μποροῦσε αὐτὴ ἡ ὑπέροχη σκηνὴ εἰρήνης καὶ ἀγάπης μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς νὰ συνεχιστεῖ, ἂν δὲν συνέβαινε κάτι τὸ ἀπρόσμενο. Ὁ Μεσσίας ποὺ ἀγαπᾶ τὸ ἀνθρώπινο γένος δὲν κουραζόταν ποτὲ ἀπὸ τοῦ νὰ διδάσκει τὸν κόσμο κι ὁ εὐσεβὴς λαὸς δὲν κουραζόταν ποτὲ ἀπὸ τὴν ἀκρόαση αὐτῆς τῆς θεραπευτικῆς καὶ θαυμάσιας διδασκαλίας.

   Ἀλλὰ κάτι τὸ φοβερό, ἄγριο καὶ σκληρὸ συνέβηκε. Σχετιζόταν, ὅπως ἀκόμα καὶ τώρα συμβαίνει, μὲ γραμματεῖς καὶ φαρισαίους.

«Μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην»

«Μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην»

   Διηγοῦνται οἱ Συναξαριστές ὅτι, ὅταν ὁ Ἅγιος Κυπριανός ἐπρόκειτο νά θανατωθεῖ μέ ἀποκεφαλισμό, ὕστερα ἀπό πολλά βασανιστήρια, ζήτησε ἀπό τούς δικούς του ἕνα χρυσό νόμισμα νά δοθεῖ στόν δήμιό του.

Πῶς νά ἐξομολογούμαστε

Πῶς νά ἐξομολογούμαστε

Ὁσίου Γεωργίου (Καρσλίδη)*

   Ὅταν πρόκειται νά κοινωνήσετε χρειάζεται προετοιμασία. Πρῶτο καί βασικό εἶναι ἡ ἐξομολόγηση. Ὅ,τι σᾶς βαραίνει τήν ψυχή σας, δηλαδή ποῦ φταίξατε, νά τό πεῖτε στόν πνευματικό σας πατέρα καί πάντα νά ἐξομολογεῖστε στόν ἴδιο πνευματικό, ὄχι κάθε φορά νά ἀλλάζετε πνευματικό. Γιατί ὅπως πᾶμε σ᾿ ἕνα καλό γιατρό καί γιά πρώτη φορά μᾶς ρωτάει πῶς λέγεσαι καί μᾶς κάνει κάρτα καί ὅταν ξαναπᾶμε δέν τά λέμε ἀπό τήν ἀρχή, ἀλλά παίρνει ὁ γιατρός τήν κάρτα μας καί μέ λίγα λόγια πού θά μᾶς ρωτήσει, μᾶς δίνει τά φάρμακα πού πρέπει νά πάρουμε, ἔτσι καί ὁ πνευματικός μας πρέπει νά ξέρει πῶς βαδίζουμε στή ζωή μας καί ἀφοῦ ἐξομολογηθοῦμε ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς, χωρίς νά κρύψουμε καί τό ἐλάχιστο ἁμάρτημά μας, πλένουμε τήν ψυχή μας, ὅπως, ὅταν πρόκειται νά πάρουμε τήν Ἁγία Κοινωνία. Καθαρίζουμε τό σπίτι μας, πλένουμε ὅλα μας τά ροῦχα καί τά πάντα καθαρίζουμε, γιατί θά πάρουμε τό Χριστό μέσα μας. Βασικότερο εἶναι νά καθαρίσουμε πρῶτα τήν ψυχή μας καί ὁ καθαρισμός τῆς ψυχῆς γίνεται μέ τήν ἐξομολόγηση.

Πάντα ἀγάπη…

Πάντα ἀγάπη…

Ὁσίου Γεωργίου (Καρσλίδη)*

   Νά ἀγαπᾶτε ὅλους τούς συνανθρώπους σας καί τούς ἐχθρούς ὑμῶν. Αὐτό εἶναι τό πιό βασικό.

   Πάντα ἀγάπη καί σ᾿ αὐτούς πού μᾶς ἀγαποῦν, ἀλλά ν᾿ ἀγαπᾶμε κι αὐτούς πού μᾶς μισοῦν. Νά τούς συγχωροῦμε καί νά τούς ἀγαποῦμε ὅσο μεγάλο κακό κι ἄν μᾶς ἔχουν κάνει.

   Τότε εἴμαστε τέκνα τοῦ Θεοῦ καί τότε συγχωροῦνται καί τά δικά μας ἁμαρτήματα. Γιατί ὅλοι μας ἁμαρτάνουμε κάθε τόσο.

Εὐλόγησε τοὺς ἐχθρούς μου, ὦ Κύριε

Εὐλόγησε τοὺς ἐχθρούς μου, ὦ Κύριε

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Ἁγίου Νικολάου (Βελιμίροβιτς), Μητροπολίτου Ἀχρίδος

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ)

   Εὐλόγησε τοὺς ἐχθρούς μου, ὦ Κύριε! Ἀκόμη καὶ ἐγὼ τοὺς εὐλογῶ καὶ δὲν τοὺς καταριέμαι.

   Οἱ ἐχθροί μου μὲ ἔχουν ὁδηγήσει μέσα στὴν ἀγκάλη Σου περισσότερο, ἀπὸ ὅ,τι οἱ φίλοι μου. Οἱ φίλοι μὲ ἔχουν προσδέσει στὴν γῆ, ἐνῶ οἱ ἐχθροὶ μὲ ἔχουν λύσει ἀπὸ τὴν γῆ καὶ ἔχουν συντρίψει ὅλες τὶς φιλοδοξίες μου στὸν κόσμο.

   Οἱ ἐχθροὶ μὲ ἀποξένωσαν ἀπὸ τὶς ἐγκόσμιες πραγματικότητες καὶ μὲ ἔκαναν ἕναν ξένο καὶ ἄσχετο κάτοικο τοῦ κόσμου. Ὅπως ἀκριβῶς ἕνα κυνηγημένο ζῶο βρίσκει ἀσφαλέστερο καταφύγιο ἀπὸ ἕνα μὴ κυνηγημένο, ἔτσι καὶ ἐγώ, καταδιωγμένος ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ἔχω βρεῖ τὸ ἀσφαλέστερο καταφύγιο, προφυλασσόμενος ὑπὸ τὸ σκήνωμά Σου, ὅπου οὔτε φίλοι οὔτε ἐχθροὶ μποροῦν νὰ ἀπωλέσουν τὴν ψυχή μου.