Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀριάδνη
Ἑορτάζει τὴν ιη΄
(18η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Σώζει
ραγεῖσα τὴν Ἀριάδνην πέτρα·
Χριστὸς
γὰρ αὐτὴν ἔσκεπε ζωῆς πέτρα.
Αὐτὴ ἡ ἁγία ἔζησε στὰ χρόνια Ἀδριανοῦ καὶ Ἀντωνίνου τῶν βασιλέων ἀπ’τὸ ἔτος ριζ΄ (117) ἕως τὸ ἔτος ρλθ΄ (139), καὶ ἦταν δούλη ἑνὸς ἄρχοντα ὀνομαζόμενου Τερτύλου, ποὺ ἦταν πρῶτος τῆς πόλεως Προμισέων [1], τῆς εὑρισκομένης στὸ θέμα τῆς Φρυγίας Σαλουταρίας.
Ἡ ἁγία μάρτυς
Μελετινὴ
Ἑορτάζει τὴν ις΄
(16η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Μελιτινὴ
τμηθεῖσα τὴν κάραν ξίφει,
Αἷμα
προσῆξεν ὡς γλυκὺ Χριστῷ μέλι.
Ἡ ἁγία αὐτὴ καταγόταν ἀπ’τὴν Μαρκιανούπολη τῆς Θράκης, στὰ χρόνια Ἀντωνίνου τοῦ βασιλέως καὶ Ἀντιόχου ἡγεμόνος, ἐν ἔτει ρξ΄ (160). Ἀφοῦ λοιπὸν ἡ ἀοίδιμος, μὲ προσταγὴ τοῦ Ἀντιόχου ὑπέμεινε πολλὰ βάσανα, ἐπειδὴ δὲν δέχθηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦτο παραδόθηκε στὴν γυναῖκα τοῦ ἡγεμόνα, ὥστε μὲ τὶς κολακεῖες ἐκείνης νὰ μαλακώσει. Πλὴν ὅμως, ὄχι μόνο δὲν ἀπατήθηκε τελείως, οὔτε μαλάκωσε κι ἄλλαξε τὴν γνώμη της ἡ ἀρρενόφρων, ἀλλὰ καὶ τὴν γυναῖκα τοῦ ἡγεμόνα τὴν ἔκανε χριστιανή.
Ὁ ἅγιος μάρτυς Κορνήλιος
ὁ ἑκατόνταρχος
Ἑορτάζει τὴν ιγ΄
(13η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ζωῆς ἀπίστου
Κορνήλιον ἐξάγεις,
Πιστῶν ἀπαρχὴν
τῶν ἀπ’ ἐθνῶν Χριστέ μου.
Τοῦτος ὁ θεῖος Κορνήλιος δὲν ἦταν Ἰουδαῖος οὔτε ἀπὸ τοὺς ὑποκειμένους στὸν παλαιὸ νόμο, ἀλλ’ ἦταν ἐθνικὸς καὶ ἀπερίτμητος, στὸ ἀξίωμα ἑκατόνταρχος, ἀπὸ τὴν σπεῖρα, δηλαδὴ τὴν τάξη τὴν καλούμενη ἰταλική. Ἦταν εὐσεβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸ μαζὶ μὲ ὅλο τὸ σπιτικό του καὶ ζοῦσε τὴν ζωὴ τῶν χριστιανῶν, ἂν κι ἀκόμη δὲν εἶχε ἀξιωθεῖ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, οὔτε εἶχε λάβει τὸ θεῖο βάπτισμα.
Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς
Αὐτόνομος
Ἑορτάζει τὴν ιβ΄
(12η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Θῦμα
τραπέζῃ προὐτέθη τῇ σῇ, λόγε,
Θύτης σὸς
Αὐτόνομος ἐκθανὼν λίθοις.
Αὐτόνομος δὲ
λίθοις δυοκαιδεκάτῃ κατελεύσθη.
Ὁ θεῖος τοῦτος καὶ γενναῖος ἀγωνιστὴς τῆς εὐσεβείας ἅγιος Αὐτόνομος, ἦταν ἐπίσκοπος στὴν Ἰταλία, καὶ γιὰ τὸν διωγμὸ τὸν ὁποῖο κίνησε κατὰ τῶν χριστιανῶν ὁ βασιλεὺς Διοκλητιανὸς ἐν ἔτει σϞη΄ (298) ἀναχώρησε ἀπ’τὴν Ἰταλία καὶ μετέβη σὲ χωριὸ τῆς Βιθυνίας καλούμενο Σωρεοὶ ποὺ βρίσκεται στὸ δεξιὸ μέρος τοῦ κόλπου τῆς Νικομήδειας, ὅπου καὶ φιλοξενοῦνταν ἀπὸ ἕνα χριστιανὸ ὀνόματι Κορνήλιο. Κ’ ἐπειδὴ διέτριψε σ’ ἐκεῖνον τὸν τόπο ἀρκετὸ καιρό, γι’ αὐτὸ ἔκτισε ἐκεῖ εὐκτήριο οἶκο καὶ χειροτόνησε διάκονο τὸν ξενοδόχο του Κορνήλιο. Κι ἀφοῦ λοιπὸν παρέδωσε σ’ αὐτὸν τὴν φροντίδα κ’ ἐπιμέλεια τῶν ἐκεῖ εὑρισκομένων χριστιανῶν, αὐτὸς πῆγε στὶς ἐπαρχίες Λυκαονία καὶ Ἰσαυρία, ὅπου κήρυξε τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ μετὰ ἐπέστρεψε πάλι στὸν Κορνήλιο καὶ τὸν χειροτόνησε ἱερέα.
Οἱ ἅγιες μάρτυρες
Μηνοδώρα, Μητροδώρα καὶ Νυμφοδώρα
Ἑορτάζουν τὴν ι΄
(10η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἠγοῦντο
Μηνοδώρα καὶ Μητροδώρα
Καὶ
Νυμφοδώρα, δῶρα σαρκὸς αἰκίας.
Θεινόμεναι1 δεκάτῃ
δωρώνυμοι ἔκθανον αἱ τρεῖς.
Τοῦτες οἱ ἅγιες γυναῖκες ἦσαν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ ἐν ἔτει τδ΄ (304) ἀδελφὲς κατὰ σάρκα, ἔχοντας πατρίδα τὴν Βιθυνία καὶ διαλάμποντας μὲ παρθενία καὶ κάλλος ψυχῆς καὶ σώματος. Γιὰ τὴν ἀγάπη ὅμως τοῦ Χριστοῦ ἄφησαν τὴν πατρίδα τους καὶ πῆγαν καὶ κατοίκησαν σὲ ὑψηλὸ τόπο, εὑρισκόμενο πλησίον στὰ θερμὰ νερά, τὰ ἐπονομαζόμενα Πύθια· κ’ ἐκεῖ πολιτεύονταν μὲ σωφροσύνη καὶ κάθε ἄλλη ἄσκηση. Γι’ αὐτὸ ἀξιώθηκαν νὰ λάβουν ἐγκάτοικο στὴν ψυχή τους τὴν χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Κι ἀφοῦ φανερώθηκαν σὲ πολλούς, ὅτι εἶναι τόσο πνευματοφόρες καὶ χαριτωμένες ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ἐλευθέρωναν τοὺς πάσχοντες ἀπὸ διάφορες ἀσθένειες κι ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τῶν πονηρῶν δαιμόνων.
Ὁ ὅσιος Θεοφάνης
ὁ ὁμολογητὴς
Ἑορτάζει τὴν θ΄
(9η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Φανεὶς
Θεοῦ μέγιστος ἀστὴρ καθάπερ,
Τὴν
νύκτα λύεις Θεόφανες τῆς πλάνης.
Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν στὰ χρόνια Κάρου καὶ Καρίνου τῶν βασιλέων ἐν ἔτει σπγ΄ (283), γεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς εἰδωλολάτρες καὶ πίστεψε στὸν Χριστὸ μὲ παράδοξο τρόπο ὅταν ἦταν πολὺ νέος στὴν ἡλικία.
Βλέποντας δηλαδὴ μιὰ μέρα ἕνα παιδὶ ποὺ κινδύνευε νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν ψύχρα ἔβγαλε τὰ δικά του ροῦχα καὶ ἔντυσε μ’ αὐτὰ τὸ παιδί. Κ’ ἐπειδὴ ὁ πατέρας του τὸν ρώτησε:
Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς
Ἀβδαῖος ἐπίσκοπος
Ἑορτάζει τὴν ε΄
(5η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ράβδων ἀκάνθας
μάρτυς Ἀβδαῖος φέρει,
Στεφθέντα
τιμῶν ταῖς ἀκάνθαις δεσπότην.
Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀβδαῖος, ἦταν στὰ χρόνια Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ
βασιλέως τῶν ρωμαίων καὶ Ἰσδιγέρδου τοῦ βασιλέως τῶν περσῶν, ἐν ἔτει υιβ΄ (412).
Ἀφοῦ πιάστηκε ἀπὸ τὸν ἀρχιμάγο, ἐξαναγκάστηκε νὰ προσκυνήσει τὸν ἥλιο καὶ τὸ πῦρ,
ἀλλ’ ἐπειδὴ δὲν πείστηκε, κτυπιέται σὲ ὅλο τὸ σῶμα μὲ ραβδιὰ τῆς ροδιᾶς, ποὺ εἶναι
γεμάτα ἀπὸ ἀγκάθια, τόσο πολύ, ὥστε ἔγινε ὡς νεκρός· κι ἔτσι βασταζόμενος ἀπὸ τοὺς
δημίους τὸν ἔφεραν στὴν οἰκία του, καὶ μετὰ ἀπὸ λίγη ὥρα παρέδωκε τὴν ψυχή του στὰ
χέρια τοῦ Θεοῦ.
Ταῖς
Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν»
τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 88. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).
Ἡ ἁγία Ἑρμιόνη,
μία τῶν τεσσάρων θυγατέρων τοῦ ἀποστόλου Φιλίππου
Ἑορτάζει τὴν δ΄
(4η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Χωρεῖ
πρὸς αὐτοὺς οὐρανοὺς Ἑρμιόνη,
Ἕρμαιον
εὑρηκυῖαν τὴν σωτηρίαν.
Ὁ ἁγιώτατος ἀπόστολος Φίλιππος ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ Διακόνους, ποὺ βάπτισε τὸν Εὐνοῦχο τῆς Κανδάκης, εἶχε τέσσερις θυγατέρες, τὶς ὁποῖες ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὶς πράξεις μαρτυρεῖ, ὅτι ἦταν παρθένοι καὶ προφήτισσες (Πράξ. κα΄ 9), ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἡ Ἑρμιόνη καὶ ἡ Εὐτυχίς, ἀπῆλθαν στὴν Ἀσία καὶ ἀναζητοῦσαν τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο. Κ’ ἐπειδὴ δὲν τὸν βρήκανε, διότι τὸν μετέθεσε ὁ Θεὸς ὅπως τὸν Ἐνὼχ καὶ τὸν Ἠλία, βρῆκαν ἀντ’ ἐκείνου τὸν Πετρώνιο τὸν μαθητὴ τοῦ ἁγίου Παύλου· κι ἀφοῦ διδάχθηκαν ἀπ’ αὐτόν, φρόντιζαν νὰ μιμοῦνται καὶ τὶς ἀρετὲς καὶ τὴν γνώμη του.
Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς
Ἄνθιμος ἐπίσκοπος Νικομηδείας
Ἑορτάζει τὴν γ΄
(3η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Τμηθεὶς κεφαλὴν
μάρτυς Ἄνθιμε ξίφει,
Καὶ νεκρὸς ἀνθεῖς
εἰς δόξαν Θεοῦ τρίχας.
Ἄνθιμον ἐν τριτάτῃ ἀποέκτεινε ξίφος ὀξύ.
Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἄνθιμος, γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ ὁδηγήθηκε δεμένος ἐνώπιον τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σπη΄ (288)· βρισκόντουσαν δὲ ἐκεῖ μπροστὰ ριγμένα κι ὅλα τὰ ὄργανα τοῦ βασανισμοῦ γιὰ νὰ φοβίσουν τὸν μάρτυρα.
Ὁ ἅγιος μάρτυς Μάμας
Ἑορτάζει τὴν β΄
(2α) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἀκμαῖος ὢν
Τριάδος εἰς πίστιν Μάμας,
Ἀκμαῖς
τριαίνης καρτερεῖ τετρωμένος.
Δευτερίῃ χολάδες Μάμαντος χῦντο τριαίνῃ.
Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς ἦταν ἀπὸ τὴν Γάγγρα πόλη τῆς Παφλαγονίας, υἱὸς γονέων χριστιανῶν, ὁμολογητῶν τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ· ὅταν δὲ οἱ γονεῖς του πιάστηκαν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ φυλακίστηκαν γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τότε ὁ μακάριος Μάμας γεννήθηκε ἐκεῖ μέσα ἀπὸ τὴν φυλακισμένη μητέρα του, ἐν ἔτει σξ΄ (260). Κι ὅταν οἱ γονεῖς του ἀφοῦ προσευχήθηκαν, τελειώθηκαν κ’ ἐξεδήμησαν πρὸς Κύριον ἐντὸς τῆς φυλακῆς, ἔμεινε ὁ ἀοίδιμος Μάμας ὀρφανός. Τότε τὸν πῆρε μία χριστιανὴ πλούσια γυναῖκα ποὺ ὀνομαζόταν Ἀμμία, καὶ τὸν ἀνέθρεψε· κι ἐπειδὴ συνεχῶς ὀνόμαζε τούτη τὴν θετή του μητέρα μαμά, ὀνομάστηκε Μάμας.
Ὁ ὅσιος καὶ
θαυματουργὸς Φαντῖνος
Ἑορτάζει τὴν λ΄
(30η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Καὶ γῆν ὑπελθὼν
θαυματουργὸς Φαντῖνος,
Ἄνωθεν ἡμῖν μάννα
θαυμάτων βρύει.
Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Καλαβρία ποὺ βρίσκεται στὴν Ἰταλία, γυιὸς τοῦ Γεωργίου καὶ τῆς Βρυαίνης. Κι ἀφοῦ ἀφιερώθηκε στὸν Θεὸ ἀπὸ αὐτὰ σχεδὸν τὰ βρεφικὰ σπάργανα, ὅταν ἦρθε σὲ δεκτικὴ ἡλικία δόθηκε σὲ μοναστῆρι κι ἐκεῖ ζοῦσε μὲ κάθε ἀρετή. Κ’ ἐπειδὴ ἔγινε ἐργάτης δόκιμος τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἀξιώθηκε θείων ἀποκαλύψεων καὶ ἐπὶ εἴκοσι ὁλόκληρες ἡμέρες ἔμεινε νηστικὸς κ’ ἔζησε γυμνὸς τέσσερα χρόνια· καὶ πολλὲς ἄλλες κακοπάθειες καὶ κινδύνους ὑπέφερε ὁ ἀοίδιμος, ὅταν οἱ Σαρακηνοὶ μπῆκαν ληστρικῶς στὴν Ἰταλία καὶ λεηλάτησαν τοὺς τόπους της.
Ὁ ὅσιος Μωϋσῆς ὁ Αἰθίοψ
Ἑορτάζει τὴν κη΄
(28η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Φήσεις τὸ ρητὸν καὶ θανών,
Μωσῆ μέλα‧
«Ἄνθρωπος ὄψιν, καὶ Θεὸς τὴν
καρδίαν».
Θάψαν ἐν εἰκάδι Μωσῆν ὀγρόῃ
Αἰθιοπῆα.
Ὁ θαυμαστὸς Βίος τοῦ ὁσίου Μωϋσέως σ’ ἕνα ὀλιγόλεπτο βίντεο:
Ὁ ἅγιος καὶ ὁμολογητὴς Λιβέριος Πάπας
Ρώμης
Ἑορτάζει τὴν κζ΄
(27η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Τὸν πλοῦτον ἀντλεῖν
Λιβέριος νῦν ἔχει,
Ὃν οὐρανοῖς ἦν ἐμφόνως
θησαυρίσας.
Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου, υἱοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τλζ΄ (337), ὁ ὁποῖος συνήργησε στὸ νὰ λάβουν τοὺς θρόνους ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀλεξανδρείας καὶ ὁ ἅγιος Παῦλος ὁ Κωνσταντινουπόλεως.
Ὁ ὅσιος Τιθόης
Ἑορτάζει τὴν κς΄
(26η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Οὐκ εἶχεν, οἶμαι, σάρκα Τιθόης
ὅλως,
Κἂν εἶχε, τήξας οὐκ ἐᾷ βρῶσιν
τάφῳ.
Περὶ τοῦ ὁσίου τούτου Τιθόη ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Ματόης ὅτι τόσο ἀκατηγόρητος ἦταν ὁ παναοίδιμος, ὥστε δὲν βρισκόταν ἄνθρωπος ν’ ἀνοίξει τὸ στόμα γιὰ νὰ τὸν κατηγορήσει σὲ κανένα πρᾶγμα. Ἐπειδή, ὅπως τὸ καθαρὸ καὶ ἄδολο χρυσάφι ζυγίζεται μὲ τὴν ζυγαριὰ καὶ δὲν ἔχει κανένα ἐλάττωμα, ἔτσι ἦταν καὶ ὁ ἀββᾶς Τιθόης.
Ὁ ἅγιος Μηνᾶς ἀρχιεπίσκοπος
Κωνσταντινουπόλεως
Ἑορτάζει τὴν κε΄
(25η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ὁ κόσμος ἐκλέλοιπε τῆς
Ἐκκλησίας,
Μηνᾶς γὰρ ἐκλέλοιπεν ἐκ
τῶν ἐνθάδε.
Ὁ
μακάριος τοῦτος Μηνᾶς ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ τοῦ μεγάλου, ἐν
ἔτει φλν΄ (535), Πρεσβύτερος τῆς ἁγίας ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως· χειροτονήθηκε
δὲ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τὸν Ἀγαπητό, τὸν Πάπα τῆς Ῥώμης, ὁ
ὁποῖος τότε, ἀφοῦ ἀνέβηκε στὴν Κωνσταντινούπολη καθαίρεσε τὸν αἱρετικὸ Ἄνθιμο, Πατριάρχη
ὄντα Κωνσταντινουπόλεως, καὶ χειροτόνησε ἀντ’ αὐτοῦ τὸν μακάριο τοῦτον Μηνᾶ. Κι
ἀφοῦ λοιπὸν τοῦτος καλῶς κυβέρνησε τὴν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία καὶ αὔξησε τὸ τοῦ Χριστοῦ
ποίμνιο, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε1.
Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ
ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν»
τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 274, 275. (Μικρὴ φραστικὴ
διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).
1. Ὁ ἅγιος Μηνᾶς ἔγινε Πατριάρχης
μετὰ τὸν Τραπεζοῦντος Ἄνθιμο τὸν αἱρετικό, καὶ ἀφοῦ ἔμεινε στὸν θρόνο δεκαέξι
χρόνια καὶ ἕξι μῆνες ἐτελεύτησε ἀφήνοντας διάδοχο τὸν Εὐτύχιο, τοῦ ὁποίου βλέπε
τὸ Συναξάρι τὴν ἕκτη (6η) Ἀπριλίου. Στὰ χρόνια τοῦ ἁγίου Εὐτυχίου συνεκροτήθη ἡ
ἁγία καὶ Οἰκουμενικὴ πέμπτη (Ε΄) Σύνοδος, ἐν ἔτει φνγ΄ (553).
Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐτυχὴς μαθητὴς τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου
Ἑορτάζει τὴν κδ΄
(24η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Κἂν οὐκ ἐπ’ ἄθλοις Εὐτυχὴς
ἀποπνέῃ,
Ἤθλησε καὶ βραβεῖον ἀθλητοῦ
λάβῃ.
Εἰκάδι Εὐτυχέ, ἀμφεκάλυψε
λίθος γε τετάρτῃ.
Τοῦτος ὁ ἅγιος ἀκολούθησε τὸν ἅγιο ἀπόστολο Παῦλο καὶ ἦταν γεμάτος ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Κι ἀφοῦ μὲ ἀνδρεία κήρυξε τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο καὶ γκρέμισε πολλοὺς ναοὺς τῶν εἰδώλων, ὑπέμεινε δαρμοὺς καὶ δεσμὰ καὶ πολλὰ χρόνια κακοπάθησε ἐντὸς τῆς φυλακῆς, ὅπου εὑρισκόμενος δέχθηκε οὐράνιο ἄρτο. Ἔπειτα ρίχτηκε σὲ φωτιὰ καὶ μετὰ ταῦτα δόθηκε στὰ θηρία· κι ἐπειδὴ ἕνα ἀπὸ τὰ θηρία μίλησε μὲ ἀνθρώπινη φωνή, γιὰ τοῦτο ὅλοι ὅσοι ἄκουσαν ἐξεπλάγησαν.
Οἱ ἅγιοι μάρτυρες
Εἰρηναῖος, Ὢρ καὶ Ὄροψις
Ἑορτάζουν τὴν κβ΄
(22α) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ξίφει τριὰς
τμηθεῖσα, τριστάτας πλάνης,
Βυθῷ καλύπτει
τῶν ἑαυτῆς αἱμάτων.
Ἀπὸ τοὺς τρεῖς τούτους ἁγίους, ὁ μὲν μακάριος Εἰρηναῖος ἦταν Διάκονος τῆς Ἐκκλησίας καὶ κήρυττε παρρησίᾳ τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό‧ γιὰ τοῦτο συνελήφθη ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ παρουσιάστηκε ἐνώπιον τοῦ ἄρχοντος.
Οἱ ἅγιοι μάρτυρες
Σεβῆρος καὶ Μέμνων ὁ Κεντυρίων
Ἑορτάζουν τὴν κ΄
(20η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Εἰς τὸν Σεβῆρον.
Ξίφει παθὼν
Σεβῆρος, εὗρεν ἀξίως
Ἔπαθλα λαμπρὰ
τοῦ διὰ ξίφους πάθους.
Εἰς τὸν Μέμνωνα.
Ἔχει τὸ πῦρ σε
πρὸς βραχύν, Μέμνον, χρόνον,
Μένει δέ σε
στέφανος εἰσαεὶ μένων.
Σεβῆρος ὁ ἀήττητος τοῦ Χριστοῦ ἀθλητὴς
ἦταν ἀπὸ τὴν Σίδη τῆς Παμφυλίας, γονεῖς του ἦσαν ὁ Πετρώνιος ἀπ’τὴν Θράκη καὶ ἡ Μυγδονία. Τοῦτος
λοιπόν, ὅταν ἦλθε στὴν Φιλιππούπολη καὶ εἶδε τοὺς τριανταεπτὰ ἁγίους μάρτυρες ἀγωνιζόμενους
γιὰ τὸν Χριστό, μὲ παρρησία ὁμολόγησε κι αὐτὸς τὸν Χριστό. Διὰ τοῦτο ξεσχίστηκε
δυνατὰ κι ἔβαλαν στὰ δάκτυλα τῶν χεριῶν του πυρωμένα σιδηρᾶ δακτυλίδια· ἔπειτα
τανυσμένος πάνω σὲ τέσσερα ξύλα πριονίστηκε κ’ ὕστερα ζώστηκε μὲ μιὰ σιδερένια πυρωμένη
ζώνη, κι ἔτσι ἀποκεφαλίσθηκε ὁ ἀοίδιμος κ’ ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.
Οἱ ἅγιοι μάρτυρες
Φλῶρος καὶ Λαῦρος
Ἑορτάζουν τὴν ιη΄
(18η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Δίψει τελευτῆς
τῆς ὑπὲρ Θεοῦ Λόγου,
Χωροῦσι Φλῶρος
καὶ Λαῦρος πρὸς τὸ φρέαρ.
Φλώρῳ ἅμ’ ὀγδοάτῃ δεκάτῃ φρέαρ εἰσέδυ
Λαῦρος.
Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν κατὰ σάρκα ἀδελφοὶ δίδυμοι, πετροπελεκητὲς στὴν τέχνη, ποὺ τὴν ἔμαθαν ἀπ’τοὺς ἁγίους Πάτροκλο καὶ Μάξιμο. Ὅταν ὅμως οἱ δάσκαλοί τους τοῦτοι μαρτύρησαν γιὰ τὸν Χριστό, τότε οἱ ἅγιοι ἄφησαν τὶς ἀσχολίες τους στὸ Βυζάντιο καὶ πήγανε στὸ Ἰλλυρικὸ (δηλαδὴ στὴν Σλαβονία), στὴν χώρα τῆς Δαρδανίας, σὲ πόλη καλούμενη Οὐλπιανά. Κ’ ἐκεῖ εὑρισκόμενοι ἐρευνοῦσαν γιὰ νὰ βροῦν μεταλλικὲς πέτρες κοντὰ στὸν ἡγεμόνα Λουκίονα, ὅπου κ’ ἐργαζόντουσαν τὴν τέχνη τους. Ἔπειτα στάλθηκαν ἀπ’ αὐτὸν στὸν Λικίνιο, ποὺ ἦταν γυιὸς τῆς βασιλίσσης Ἐλπιδίας· ὁ δὲ Λικίνιος ἔδωσε στοὺς ἁγίους χρήματα προστάζοντάς τους νὰ κτίσουν ναὸ στὰ εἴδωλα, τὸν ὁποῖο σχημάτισε πάνω σὲ διάγραμμα καὶ χαρτί, πῶς πρέπει νὰ γίνει.
Οἱ ἅγιοι μάρτυρες
Στράτων, Φίλιππος, Εὐτυχιανὸς καὶ Κυπριανός
Ἑορτάζουν τὴν ιζ΄
(17η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Εἰς τὸν Στράτωνα.
Ἔθεντό
με βδέλυγμά, φησὶν ὁ Στράτων,
Ἄνδρες βδελυκτοὶ
καὶ πυρὶ κτείνουσί με.
Εἰς τὸν Φίλιππον.
Φιλῶν
Θεόν, Φίλιππε, καὶ ψυχῆς πλέον,
Κατακριθεὶς
πῦρ οὐ φιλόψυχος γίνῃ.
Εἰς τὸν Εὐτυχιανόν.
Εὐτυχιανὸς
εἰς κάμινον ἡμμένην,
Ὡς ἵππος
εἰς πεδίον, ἦν, τὸ τοῦ λόγου.
Εἰς τὸν Κυπριανόν.
Πῦρ
Κυπριανὸς καρτερήσας καμίνου,
Ἐξώτερον
πῦρ, ὃ Γραφὴ λέγει, φύγεν.
Τοῦτοι οἱ ἅγιοι διαμένοντας στὴν Νικομήδεια, ἀνέβαιναν ἐπίτηδες στὸ θέατρο γιὰ νὰ κατηχοῦν τὸν ἐκεῖ λαὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, νὰ τοὺς ἀπομακρύνουν ἀπ’τὴν εἰδωλολατρεία καὶ νὰ τοὺς ὁδηγοῦν στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.