«Ὁ λογισμός μου μὲ βασανίζει νὰ ἐκδικηθῶ…»

 

 «Ὁ λογισμός μου μὲ βασανίζει νὰ ἐκδικηθῶ…»

 

Ἀπὸ τὸ Γεροντικό

   Ἕνας ἀδελφὸς ποὺ φιλονίκησε μὲ κάποιον ἄλλον πῆγε στὸν γείτονά του Γέροντα καὶ τοῦ ἐξομολογήθηκε:

   – Ὁ τάδε ἀδελφός, Ἀββᾶ, πολὺ μὲ πίκρανε κι ὁ λογισμός μου μὲ βασανίζει νὰ ἐκδικηθῶ.

«– Ὅσο ἀφήνουμε, παιδί μου, ἀνοιχτὴ τὴν πόρτα…»

 

«– Ὅσο ἀφήνουμε, παιδί μου, ἀνοιχτὴ τὴν πόρτα…»

 

Ἀπὸ τὸ Γεροντικό

 

   Ἕνας ἀρχάριος Μοναχὸς ἐξομολογήθηκε στὸν Ἀββᾶ Σισώη, πὼς ἐπιθυμοῦσε μὲν νὰ διατηρεῖ καθαρὴ τὴν καρδιά του, ἀλλὰ δὲν τὸ κατόρθωνε πάντοτε.

   – Ὅσο ἀφήνουμε, παιδί μου, ἀνοιχτὴ τὴν πόρτα μὲ τὴν γλῶσσα μας, δὲν καταλαβαίνεις πὼς εἶναι ἀδύνατο νὰ κρατήσουμε καθαρὴ τὴν καρδιά μας; τοῦ εἶπε ὁ σοφὸς Ἀββᾶς.

Θὰ βλαστήσει καρποὺς πνευματικούς…

 

Θὰ βλαστήσει καρποὺς πνευματικούς…

 

Ἀπὸ τὸ Γεροντικό

 

   Ὅταν ἀποφεύγει ὁ ἄνθρωπος τὶς πολλὲς κουβέντες, τὶς διαμάχες, τὴν ταραχὴ καὶ τὴν σύγχυση, ἔλεγε ὁ Ἀββᾶς Ποιμήν, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐπισκιάζει τὴν ψυχή του καὶ τότε, ὅσο στεῖρα κι ἂν εἶναι, θὰ βλαστήσει καρποὺς πνευματικούς.

Τρία πράγματα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς

Τρία πράγματα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς

   Κάποιος Ἀδελφὸς ρώτησε μιὰ μέρα ἕναν ἔμπειρο Γέροντα:

   – Μὲ τί τρόπο πρέπει νὰ καλλιεργεῖ ὁ ἄνθρωπος τὸν ἐσωτερικό του κόσμο, γιὰ νἄχει πνευματικὴ καρποφορία;

   Κι ὁ Γέροντας ἀπάντησε:

«Ποιός εἶναι δοῦλος Θεοῦ;»

«Ποιός εἶναι δοῦλος Θεοῦ;»

 

   Ὁ ὅσιος Πέτρος, ὁ μαθητὴς τοῦ Ἀββᾶ Λώτ, ρωτήθηκε μιὰ φορὰ «Ποιός εἶναι δοῦλος Θεοῦ;» καὶ ἀποκρίθηκε:

 

   «Ἐν ὅσῳ δουλεύει κάποιος σὲ ὁποιοδήποτε πάθος δὲν λογίζεται δοῦλος Θεοῦ, ἀλλ’ εἶναι δοῦλος ἐκείνου τοῦ πάθους, ἀπ’ τὸ ὁποῖο κυριεύεται.

   Ἐν ὅσῳ δὲ αὐτὸς κυριεύεται, δὲν μπορεῖ νὰ διδάξει τοὺς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι κυριεύονται ἀπ’ τὰ ἴδια πάθη, ἐπειδὴ ντροπὴ εἶναι σ’ αὐτὸν τὸ νὰ διδάξει, προτοῦ ὁ ἴδιος νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὸ πάθος ἐκεῖνο, γιὰ τὸ ὁποῖο διδάσκει.»

Ἔφυγαν στὴν κατάσταση ποὺ βρέθηκαν.

Ἔφυγαν στὴν κατάσταση ποὺ βρέθηκαν.

   Ἕνας ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ἀββᾶ Ποιμένα:

   – Ἀββᾶ, ἦσαν δύο ἄνθρωποι, ὁ ἕνας μοναχὸς καὶ ὁ ἄλλος κοσμικός. Μιὰ νύχτα ὁ μοναχὸς ἀποφάσισε νὰ πετάξει τὸ σχῆμα του μόλις θὰ ξημέρωνε. Ὁ κοσμικὸς πάλι ἀποφάσισε νὰ γίνει μοναχός. Καὶ οἱ δύο ὅμως πέθαναν τὴν ἴδια νύχτα, κι ἔτσι δὲν πρόφτασαν νὰ πραγματοποιήσουν τὶς προθέσεις τους. Σὰν τί θὰ θεωρηθοῦν ἆραγε;

   Καὶ ὁ γέροντας ἀποκρίθηκε:

   – Ὁ μοναχὸς πέθανε ὡς μοναχὸς καὶ ὁ κοσμικὸς πέθανε ὡς κοσμικός. Διότι ἔφυγαν στὴν κατάσταση ποὺ βρέθηκαν.

«Μικρὸς Εὐεργετινὸς», μεταφρασμένος στὴν Δημοτική, Κοζάνη Μάρτιος 2006, σελ. 12.

Ὁ ὅσιος Πέτρος ὁ Αἰγύπτιος

Ὁ ὅσιος Πέτρος ὁ Αἰγύπτιος

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὡς ὥριμός τις σῖτος ἐκ γήρως, Πέτρε,

Οἷον ταμείῳ συγκομίζῃ τῷ τάφῳ.

   Ὁ ὅσιος Πέτρος, ἴσως εἶναι ὁ ἀναφερόμενος στὸν «Παράδεισο» τῶν πατέρων, ὁ μαθητὴς τοῦ Ἀββᾶ Λώτ. Τοῦτον τὸν Πέτρο ρώτησε ἕνας ἀδελφὸς λέγοντας:

   – Ὅταν εἶμαι στὸ κελλί μου, ἡ ψυχή μου βρίσκεται σὲ εἰρήνη, ὅταν ὅμως ἔλθει σ’ ἐμένα κανεὶς ἀδελφὸς καὶ μοῦ πεῖ λόγια τῶν ἔξωθεν ἀνθρώπων, τότε ἡ ψυχή μου ταράζεται.

   Ἀποκρίθηκε σ’ αὐτὸν ὁ ἀββᾶς Πέτρος ὅτι τοῦ ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Λὼτ ὁ γέροντάς του: «Τὸ κλειδί σου ἀνοίγει τὴν θύρα».

   Καὶ λέγει ὁ ἀδελφός:

   – Τί θὰ πεῖ ὁ λόγος αὐτὸς ἀββᾶ;

Δὲν θὰ τὸ κάνει λοιπόν, πολὺ περισσότερο, ὁ Ἴδιος;

Δὲν θὰ τὸ κάνει λοιπόν, πολὺ περισσότερο, ὁ Ἴδιος;

   Κάποιος ρώτησε τὸν ἀββᾶ Ποιμένα:

   – Ἂν ἕνας ἄνθρωπος ἁμαρτήσει καὶ μετανοήσει, τὸν συγχωρεῖ ὁ Θεός;

   Καὶ ὁ γέροντας τοῦ ἀποκρίθηκε:

Στὴν στιγμὴ ξενύσταξαν κι ἔγιναν ὁλόχαροι!

Στὴν στιγμὴ ξενύσταξαν κι ἔγιναν ὁλόχαροι!

   Ἕνας γέροντας –διηγήθηκε ὁ ἀββᾶς Κασσιανὸς– ποὺ ἀσκήτευε στὴν ἔρημο, παρακάλεσε τὸν Θεὸ νὰ τοῦ δώσει τοῦτο τὸ χάρισμα: Ὅταν γίνεται πνευματικὴ συζήτηση, νὰ μὴ νυστάζει ποτέ, ὅταν ὅμως κανεὶς ἀργολογεῖ ἢ κατακρίνει, τότε νὰ τὸν παίρνει ὁ ὕπνος, γιὰ νὰ μὴ μολύνονται τ’ αὐτιά του μὲ τέτοιο δηλητήριο. Καὶ πραγματικά, τοὔδωσε ὁ Θεὸς αὐτὸ ποὺ ζητοῦσε.

   Ἔλεγε λοιπὸν αὐτὸς ὁ γέροντας, πὼς ὁ διάβολος εἶναι θιασώτης τῆς ἀργολογίας καὶ ἀντίπαλος κάθε πνευματικῆς διδαχῆς. Ἐπιβεβαίωνε μάλιστα τὸν λόγο του μὲ τοῦτο τὸ παράδειγμα:

Δὲν θὰ λυπηθεῖ ὁ Θεὸς τὸ δικό του πλάσμα;

Δὲν θὰ λυπηθεῖ ὁ Θεὸς τὸ δικό του πλάσμα;

   Ἕνας στρατιώτης ρώτησε τὸν ἀββᾶ Μιώς, ἂν ἆραγε ὁ Θεὸς δέχεται τὴν μετάνοια τοῦ ἁμαρτωλοῦ.

   Καὶ ὁ ἀββᾶς, ἀφοῦ τὸν δίδαξε μὲ πολλοὺς λόγους, εἶπε:

   – Πές μου, ἀγαπητέ. Ἂν σχιστεῖ τὸ χιτώνιό σου, τὸ πετᾶς;

Εἶναι ἀκατόρθωτο νὰ σωθεῖ κανεὶς χωρὶς ταπεινοφροσύνη

Εἶναι ἀκατόρθωτο νὰ σωθεῖ κανεὶς χωρὶς ταπεινοφροσύνη

   Ἡ μακαρία Συγκλητικὴ ἔλεγε*, ὅτι ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι τόσο μεγάλη (ἀρετή), ὥστε ὁ διάβολος, ἐνῶ μπορεῖ ὅλες σχεδὸν τὶς ἀρετὲς νὰ τὶς μιμεῖται, αὐτὴν οὔτε ποὺ ξέρει κἂν τί εἶναι. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος, γνωρίζοντας πόση ἀσφάλεια καὶ σταθερότητα ἐξασφαλίζει αὐτὴ (στὴν πνευματικὴ ζωή), μᾶς προτρέπει νὰ δεθοῦμε μαζί της¹, ἔτσι ποὺ νὰ τὴν ἔχουμε, θὰ λέγαμε, ἀναπόσπαστη (ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας), καὶ νὰ δένουμε γερὰ μ’ αὐτὴ καὶ νὰ συγκρατοῦμε ὅλες τὶς ἄλλες ἀρετές.

Ποτὲ δὲν μάλωσαν…

Ποτὲ δὲν μάλωσαν…

   Δύο γέροντες μοναχοὶ ζοῦσαν μαζὶ πολλὰ χρόνια, καὶ ποτὲ δὲν μάλωσαν.

   Εἶπε λοιπὸν ὁ ἕνας στὸν ἄλλον:

   – Ἂς μαλώσουμε κι ἐμεῖς μιὰ φορά, ὅπως οἱ ἄνθρωποι.

   – Μὰ δὲν ξέρω πῶς γίνεται τὸ μάλωμα, ἀπάντησε ὁ ἄλλος.

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…(36)

   Ὁ δειλὸς ἄνθρωπος, διδάσκει ὁ σοφὸς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος, πάσχει κυρίως ἀπὸ δύο ψυχικὲς ἀσθένειες. Ἀπὸ ὀλιγοπιστία κι᾿ ἀπὸ φιλοσωματία. Ὅποιος ἀγωνίζεται νὰ νικήσει αὐτὰ τὰ δύο μεγάλα κακὰ εἶναι φανερὸ πὼς πιστεύει ὁλόψυχα στὸν Θεὸ κι᾿ εἶναι ἕτοιμος νὰ δεχθεῖ ὅλα τὰ δυσάρεστα ποὺ τυχὸν Ἐκεῖνος θὰ παραχωρήσει.

 

   Καταλαλῶντας ὁ ὄφις τὸν Θεό, ἐπέτυχε νὰ βγάλει τοὺς πρωτοπλάστους ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Τὸ ἴδιο κάνει κι᾿ ἐκεῖνος ποὺ καταλαλεῖ τὸν πλησίον του. Βαραίνει τὴν ψυχή του καὶ παρασύρει στὸ κακὸ ἐκεῖνον ποὺ τὸν ἀκούει.

 

«Πολὺ περισσότερο θὰ δώσω συγχώρηση…»

«Πολὺ περισσότερο θὰ δώσω συγχώρηση…»

      Ἕνας ἀδελφὸς ἔκανε συνεχῶς αὐτὴ τὴν προσευχὴ στὸν Θεό:

   «Κύριε, δὲν ἔχω φόβο Θεοῦ! Στεῖλε μου λοιπὸν κεραυνὸ ἢ καμμιὰν ἄλλη τιμωρία ἢ ἀρρώστια ἢ δαιμόνιο, μήπως κι ἔτσι ἔρθει σὲ φόβο ἡ πωρωμένη μου ψυχή.»

   Ἄλλοτε πάλι παρακαλοῦσε κ’ ἔλεγε:

   «Ξέρω πὼς ἔχω πολὺ ἁμαρτήσει ἐνώπιόν Σου, Δέσποτα, καὶ πὼς εἶναι ἀναρίθμητα τὰ σφάλματά μου. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν τολμῶ νὰ Σοῦ ζητήσω νὰ μὲ συγχωρέσεις. Ἂν ὅμως εἶναι δυνατόν, συγχώρεσέ με γιὰ τὴν εὐσπλαχνία Σου. Ἂν πάλι εἶναι ἀδύνατον, τουλάχιστον τιμώρησέ με στὴν ζωὴ αὐτὴ καὶ μὴ μὲ κολάσεις στὴν ἄλλη. Κι ἂν εἶναι καὶ τοῦτο ἀκόμη ἀδύνατον, στεῖλε μου ἐδῶ ἕνα μέρος τῆς τιμωρίας κι ἀλάφρωσέ μου ἐκεῖ τὴν κόλαση. Ἄρχισε μόνο ἀπὸ τώρα νὰ μὲ τιμωρεῖς. Ἀλλὰ τιμώρησέ με σπλαχνικά, ὄχι μὲ τὴν ὀργή Σου, Δέσποτα.»

   Ἔτσι λοιπὸν μετανοοῦσε ἕναν ὁλόκληρο χρόνο κι αὐτὰ ἔλεγε μὲ δάκρυα ἱκετευτικά, ὁλόθερμα καὶ ὁλόψυχα, λιώνοντας καὶ τσακίζοντας σῶμα καὶ ψυχὴ μὲ νηστεία καὶ ἀγρυπνία καὶ ἄλλες κακουχίες.

 

   Μιὰ μέρα καθὼς καθόταν καταγῆς, ὅπως συνήθιζε, θρηνῶντας καὶ φωνάζοντας σπαραχτικά, ἀπὸ τὴν πολλή του λύπη, νύσταξε κι ἀποκοιμήθηκε.

   Καὶ νά! Παρουσιάζεται μπροστά του ὁ Χριστὸς καὶ τοῦ λέει μὲ φωνὴ γεμάτη ἱλαρότητα:

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Ἡ ἀρετὴ ποὺ ἀποκτᾶ ὁ μοναχὸς ἀφ᾿ ἑαυτοῦ του, ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Θεωνᾶς, μὴ περιμένεις νὰ μείνει σ᾿ αὐτὸν γιὰ πολὺ καιρό. Τοῦ ἀφαιρεῖ ὁ Θεὸς τὴν Χάρη Του, γιατὶ γνωρίζει πὼς θὰ πλανηθεῖ μὲ τὸ νὰ ἐμπιστεύεται μόνο τὸν ἑαυτό του. Μόνιμη ἀρετὴ βρίσκεις στοὺς μακαρίους ὑποτακτικούς, ποὺ ἔχουν παραδώσει σῶμα καὶ ψυχὴ στὸν Πνευματικό τους Πατέρα.

 

   Ἔλεγαν οἱ Γέροντες πὼς ἀπ᾿ ὅλους τοὺς Πατέρες τῆς ἐρήμου ὁ ὅσιος Ἀρσένιος καὶ ὁ ἀββᾶς Θεόδωρος τῆς Φέρμης ἀποστρέφονταν τὴν δόξα τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ὁ μὲν Ἀρσένιος σπανιώτατα καὶ μὲ δυσκολία συζητοῦσε μὲ ἄνθρωπο, ὁ δὲ Θεόδωρος συζητοῦσε μέν, ἀλλὰ τὰ λόγια του ἔβγαιναν κοφτὰ σὰν μαχαίρι.

 

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Τὸν καιρὸ ποὺ ὁ ἀββᾶς Λὼτ ἦταν νέος κι ἀρχάριος στὴν ἀσκητικὴ ζωή, ὁ ἀββᾶς Ἰωσὴφ ὁ Γέροντάς του, τοῦ ἔδινε συχνὰ αὐτὴ τὴν συμβουλή:

   – Δὲν θὰ γίνεις ποτὲ καλὸς Μοναχός, τοῦ ἔλεγε, ἂν δὲν διατηρήσεις ἄσβεστη στὴν καρδιά σου τὴν φλόγα τῆς πίστεως. Αὐτὴ θὰ σὲ φωτίζει νὰ περιφρονεῖς τιμὲς καὶ ἀναπαύσεις. Νὰ κόβεις τὰ θελήματά σου καὶ νὰ φυλάττεις ὅλες γενικῶς τὶς θεῖες ἐντολές.

 

   Ὅποιος μπαίνει σὲ μυροπωλεῖο, ἔλεγε κάποιος Γέροντας, κι ἂν ἀκόμη δὲν ἀγοράσει κανένα ἄρωμα, βγαίνει ἔξω γεμᾶτος εὐωδία. Τὸ ἴδιο συμβαίνει σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ συναναστρέφεται Ἁγίους ἀνθρώπους. Παίρνει ἐπάνω του τὸ πνευματικὸ ἄρωμα τῆς ἀρετῆς τους.

 

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Ὅταν ἐπρόκειτο νὰ φύγει ἀπὸ τὸν μάταιο τοῦτο κόσμο ὁ ὅσιος Παμβώ, διηγεῖται ὁ Παλλάδιος, ἐβεβαίωνε τοὺς συνασκητές του, πώς, ἀφ᾿ ὅτου ἔγινε Μοναχός, δὲν ἔμεινε οὔτε μιὰ μέρα χωρὶς ἐργασία, οὔτε ψωμὶ ἔφαγε ποτὲ δωρεάν.

 

   Ἄλλος σοφὸς Πατὴρ συμβουλεύει:

   – Μὴ συνηθίζεις νὰ ἐλέγχεις τὸν ἀδελφό σου γιὰ τὶς πράξεις του, ἀλλὰ μόνον τὸν ἑαυτό σου γιὰ τὶς δικές του, καὶ νὰ θυμᾶσαι κάθε στιγμὴ πὼς εἶσαι ὑπόλογος γι᾿ αὐτές. Τότε θὰ γεννηθεῖ στὴν ψυχή σου ὁ θεῖος φόβος.

 

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Μάθε νὰ δέχεσαι τὶς δοκιμασίες ποὺ σοῦ προξενοῦν οἱ ἄνθρωποι σὰν θεραπευτικὰ φάρμακα σταλμένα ἀπὸ τὸν Οὐράνιο Ἰατρό. Ἂν ὅμως ἀγανακτεῖς ἐναντίον τους, εἶναι σὰν νὰ λέγεις στὸν Ἰησοῦ:

   – Δὲν θέλω τὰ φάρμακά σου! Προτιμῶ καλλίτερα τὴν σήψη τῶν ψυχικῶν τραυμάτων μου.

 

   Αὐτὴ τὴν ἀπόκριση ἔδωσε ὁ ὅσιος Ἀρσένιος σ᾿ ἕναν Μοναχὸ ποὺ τοῦ ζήτησε μιὰ ὠφέλιμη συμβουλή:

   – Ἂν κατορθώσει ὁ νοῦς σου νὰ βλέπει διαρκῶς τὸν Θεὸ καὶ μ᾿ αὐτὴ τὴν ἐνόραση νὰ γίνεται ὅλη ἡ ἐσωτερική σου κατεργασία, τότε μόνο θὰ βγεῖς νικητὴς στὸν ἀγῶνα τοῦ κακοῦ.

 

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Κάποιος ἅγιος Γέροντας εἶδε κάποτε μὲ τὰ μάτια του τὸν διάβολο καὶ τὸν ρώτησε θαρρετά:

   – Γιατί μὲ πολεμᾶς μὲ τόση ἐπιμονή;

   – Ἐπειδὴ μοῦ ἀντιστέκεσαι διαρκῶς μὲ τὴν ταπείνωσή σου, ἀποκρίθηκε ὁ διάβολος κι ἔγινε ἄφαντος.

 

   Οἱ μαθητές του κάποτε ρώτησαν ἕναν μεγάλο Γέροντα, πῶς εἶχε κατορθώσει νὰ μὴ χάσει ποτὲ τὴν ὑπομονή του, οὔτε στοὺς πιὸ δυνατοὺς πειρασμούς.

   – Κάθε ἡμέρα ποὺ περνᾶ, παιδιά μου, ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος, περιμένω μὲ βεβαιότητα τὸν θάνατο.

 

«Ἑτοιμάζομαι νὰ πάω ἔμπροσθεν…»

«Ἑτοιμάζομαι νὰ πάω ἔμπροσθεν…»

 

Ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ*

 

   Εἶπε πάλι ἡ ὁσία, ὅτι ἦταν ἕνας μοναχὸς καθήμενος στὴν ἔρημο στὸ κελλί του· καὶ ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν πειρασμῶν, ὅσους προξενοῦσε σ’ αὐτὸν ὁ διάβολος, ἀποκαμωμένος εἶπε:

   – Ἂς φύγω ἀπὸ ἐδῶ, γιὰ νὰ γλυτώσω.

   Καὶ ὅταν ἑτοίμαζε τὰ ὑποδήματά του γιὰ νὰ φύγει, βλέπει ἕναν ἄλλον "ἄνθρωπο" ὁ ὁποῖος ἔβαζε καί 'κεῖνος τὰ ὑποδήματά του (ἦταν ὁ διάβολος) καὶ λέγει στὸν μοναχό:

   – Σὺ φεύγεις ἀπὸ ἐδῶ γιὰ ἐμένα, ἀλλ’ ἰδοὺ κ' ἐγώ, προλαβαίνω κι ἑτοιμάζομαι νὰ πάω ἔμπροσθεν, ὅπου σὺ πηγαίνεις…

* Ἀπὸ τὸν Βίο τῆς Ὁσίας.