Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰάκωβος, ἀδελφὸς Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

  

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰάκωβος, ἀδελφὸς Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

Ἑορτάζει τὴν λ΄ (30η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὡς ἀμνὸς Ἰάκωβος ἀχθεὶς ἐσφάγη,

Τῆς εὐσεβείας μηρυκίζων τοὺς λόγους.

Κτεῖνε μάχαιρα φόνοιο Ἰάκωβον τριακοστῇ.

   Τοῦτος ἦταν γυιὸς τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν πρόσκληση τῶν ἁγίων ἀποστόλων Ἀνδρέου καὶ Πέτρου προσκλήθηκε ἀπ’ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο σὲ μαθητεία μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Ἰωάννη. Κ’ ἔτσι τοῦτοι, ἀφοῦ εὐθὺς ἄφησαν τὸν πατέρα καὶ τὸ πλοῖο τους, ὅλα ὅσα εἶχαν δηλαδή, ἀκολούθησαν τὸν Χριστό.

   Καὶ τόσο πολὺ τοὺς ἀγάπησε ὁ Δεσπότης Χριστός, ὥστε στὸν μὲν ἕνα ἀδελφό, τὸν Ἰωάννη, ἔδωκε τὸ στῆθος του, γιὰ ν’ ἀναπαυθεῖ ἐπάνω σ’ αὐτό, στὸν δὲ ἄλλον ἀδελφό, τοῦτον δηλαδὴ τὸν θεῖον Ἰάκωβο, ἔδωκε τὴν τιμὴ τοῦ νὰ πιεῖ τὸ ποτήριο τοῦ θανάτου, τὸ ὁποῖο αὐτὸς ὁ ἴδιος ἤπιε.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Συμεών, ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, συγγενὴς τοῦ Κυρίου

  

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Συμεών, ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, συγγενὴς τοῦ Κυρίου

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀδελφὰ πάσχεις, Συμεών, τῷ Κυρίῳ,

Ξύλῳ κρεμασθείς, ὡς ἀδελφὸς Κυρίου.

Ἐν ξύλῳ ἑβδομάτῃ Συμεὼν πάγη εἰκάδι μακρῷ.

   Τοῦτος ἦταν γυιὸς τοῦ ἁγίου Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος, ἕνας ἀπ’ τοὺς τέσσερις γυιούς του, τοὺς ὁποίους γέννησε μὲ τὴν προτέρα του γυναῖκα· τὸν Ἰάκωβο καὶ Ἰωσῆ καὶ Ἰούδα καὶ Σίμωνα, δηλαδὴ τοῦτον τὸν Συμεών. Ἐπειδὴ τὸ Σίμων εἶναι ὑποκοριστικὸ ὄνομα τοῦ Συμεών, διότι ἔτσι καὶ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος καὶ Σίμων λέγεται καὶ Συμεὼν στὴν ἀρχὴ τῆς καθολικῆς δευτέρας του ἐπιστολῆς.

Ἡ Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

  

Ἡ Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Χριστῷ φέρουσιν αἱ Μαθήτριαι μύρα.

Ἐγὼ δὲ ταύταις ὕμνον, ὡς μύρον φέρω.

   Τὴν Τρίτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα ἐπιτελοῦμε τὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Μυροφόρων γυναικῶν καὶ Ἰωσὴφ τοῦ ἐξ Ἀριμαθαίας, ὁ ὁποῖος ἦταν Μαθητής, ἂν καὶ κρυμμένος, ἕνας ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήκοντα. Καὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς κάνουμε μνεία καὶ Νικοδήμου τοῦ νυκτερινοῦ Μαθητοῦ, ποὺ ἦταν ἐκ τῶν ἀρχόντων καὶ προσῆλθε στὸν Χριστὸ ἐν καιρῷ νυκτός, γιὰ νὰ μὴ τὸν κάμουν ἀποσυνάγωγο. Οἱ μὲν γυναῖκες αὐτὲς εἶναι πρῶτες καὶ ἀψευδεῖς μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως. Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος εἶναι ὑπηρέτες καὶ μάρτυρες τῆς ταφῆς· διότι τὰ δύο αὐτά, ἡ Ταφὴ καὶ ἡ Ἀνάσταση, εἶναι τὰ κυριώτατα καὶ συνεκτικώτατα τοῦ δόγματός μας καὶ στοχασθῆτε, ὁ μὲν Νικόδημος εὐθὺς ἔγινε ἀποσυνάγωγος, ἐπειδὴ δὲν θέλησε νὰ συμφωνεῖ μὲ τοὺς ἄλλους Ἰουδαίους τὸν δὲ Ἰωσήφ, ἐπειδὴ πῆγε στὸν Πιλᾶτο καὶ ζήτησε τὸ Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸ ἑνταφίασε· ἀφοῦ τὸ ἐνταφίασε τὸν ἔρριψαν οἱ φονικώτατοι μέσα σὲ βαθὺ λάκκο, καὶ ἐκ θείας δυνάμεως, διὰ χειρὸς θείου ἀγγέλου, ἁρπάζεται ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἀποσώζεται στὴν Ἀριμαθαία, τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του. Καὶ ὁ Χριστὸς ἀναστὰς ἔρχεται σ’ αὐτὸν ἐνῶ ἔφερε ἀκόμα τὰ δεσμά, καὶ πιστώνει αὐτὸν ἀκόμα περισσότερο τὸ μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως· καὶ πάσχοντας πολλὰ ἀπ’ τοὺς Ἰουδαίους γιὰ νὰ μὴ κηρύττει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος, αὐτὸς δὲν ὑπέφερε νὰ σιωπᾶ τὸ μυστήριο καὶ μὲ παρρησία διηγεῖτο πρὸς ὅλους τὰ γενόμενα.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος

Ἑορτάζει τὴν κε΄ (25η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σύροντες εἰς γῆν Μάρκον οἱ μιαιφόνοι,

Πρὸς οὐρανοὺς πέμποντες αὐτὸν ἠγνόουν.

Εἰκάδι πέμπτῃ Μᾶρκον ἐνὶ χθονὶ ἄφρονες εἷλκον.

   Τοῦτος ὁ πανεύφημος ἀπόστολος Μᾶρκος ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ σ’ ὅλη τὴν Αἴγυπτο καὶ Λιβύη καὶ Βαρβαρία καὶ Πεντάπολη, κατὰ τοὺς χρόνους Τιβερίου τοῦ βασιλέως ἐν ἔτει ξδ΄ (64), καὶ συνέγραψε τὸ ἅγιό του Εὐαγγέλιο ὅπως τὸ ἐξήγησε σ’ αὐτὸν ὁ κορυφαῖος ἀπόστολος Πέτρος.

   Ἀφοῦ δὲ ἦλθε στὴν Κυρήνη τῆς Πενταπόλεως ἔκαμε ἐκεῖ πολλὰ θαύματα· ἔπειτα ἀναχωρῶντας πῆγε στὴν Ἀλεξάνδρεια κι ἀπό ’κεῖ στὴν Πεντάπολη. Καὶ παντοῦ ἐνεργοῦσε θαύματα, στόλιζε τὶς Ἐκκλησίες τοῦ Χριστοῦ, χειροτονοῦσε Ἐπισκόπους καὶ κληρικούς, ὕστερα δὲ πάλι γύρισε στὴν Ἀλεξάνδρεια. Κ’ ἐκεῖ βρίσκοντας κάποιους ἀδελφούς, στὸ μέρος τῆς θαλάσσης τῆς καλουμένης τοῦ Βουκόλου, συναναστρεφόταν μ’ αὐτοὺς εὐαγγελιζόμενος καὶ κηρύττων τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ὁσία Ἐλισάβετ ἡ θαυματουργὸς

  

Ἡ ὁσία Ἐλισάβετ ἡ θαυματουργὸς

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐλισάβετ λιποῦσα γῆν, Θεοῦ Λόγε,

Καλὴ καλὸν βλέπει σε νύμφη νυμφίον.

Εἰκάδι καίγε τετάρτῃ ἀπῆρε πόλονδε Ἐλισαβέτεια.

   Ἡ ὁσία Ἐλισάβετ ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας εἰσῆλθε στοὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνες, γι’ αὐτὸ κ’ ἔλαβε παρὰ Κυρίου τὴν χάρη τῶν ἰαμάτων καὶ γιάτρευε διάφορα πάθη κι ἀσθένειες. Τούτης τῆς Ὁσίας ἡ γέννηση δηλώθηκε ἄνωθεν διὰ θείας ἀποκαλύψεως καὶ προμηνύθηκε παρὰ Θεοῦ ὅτι μέλλει νὰ γίνει σκεῦος ἐκλογῆς.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Γεώργιο

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Γεώργιο
(23 Ἀπριλίου)

 

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, οἰκτίρμον καὶ ἐλεῆμον, ὁ ἀγαγὼν ἡμᾶς εἰς τὴν παροῦσαν ἡμέραν, ἐν ᾗ ὁ ἅγιος μάρτυς σου Γεώργιος μετὰ πολλῶν βασάνων τὸ ἴδιον αἷμα διὰ σὲ ἐκκενώσας, τὸν μαρτυρικὸν θάνατον ὑπέστη· οὗ ταῖς μεσιτείαις ῥῦσαι ἡμᾶς, δεόμεθά σου, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ περιστάσεως, καὶ καταξίωσον, ἵνα καθάπερ ἐκεῖνος τῇ δυνάμει σου τὰς τῶν τυράννων παρατάξεις καθελών, καὶ τὰς ἀπειλὰς αὐτῶν βαστάσας, τῷ τῆς νίκης στεφάνῳ κατεκοσμήθη, οὕτω καὶ ἡμεῖς, τῷ θώρακι τῆς πίστεως συμφραξάμενοι, πάντοτε ταῖς ἐναντίαις δυνάμεσιν ἀνάλωτοι ὦμεν· ὅπως τὰ σοὶ εὐάρεστα ποιοῦντες, καὶ τὴν μνήμην αὐτοῦ ἐτησίως πανηγυρίζοντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου τέλους ἀγαθοῦ τοῦ βίου ἡμῶν ἐπιτυχεῖν, καὶ τῆς ἀθανάτου ζωῆς ὕστερον ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς
ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀλεξάνδρα ἡ βασίλισσα καὶ οἱ ὑπηρέτες της

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀλεξάνδρα ἡ βασίλισσα καὶ οἱ ὑπηρέτες της Ἀπολλώς, Ἰσαάκιος καὶ Κοδράτος

Ἑορτάζουν τὴν κα΄ (21η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὴν Ἀλεξάνδραν.

Ἤδει μενούσης προύξενον λαμπηδόνος,

Τὴν ἐν ζόφῳ κάθειρξιν Ἀλεξανδρία.

Εἰς τὸν Ἀπολλὼ καὶ Ἰσαάκιον.

Λιμαγχόνην οἴσαντες ἀθληταὶ δύο,

Ψυχοκτόνον φεύγουσι δαιμοναγχόνην.

Εἰς τὸν Κοδράτον.

Ζωμοὺς χύτρας σῆς τοὺς ἱδρῶτας, Κοδράτε,

Ἅλατι τμηθεὶς αἱμάτων παραρτύεις.

   Ἡ ἁγία Ἀλεξανδρία ἢ Ἀλεξάνδρα ἡ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ ἦταν σύζυγος τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ. Βλέποντας δὲ τὸν ἅγιο Γεώργιο ὅτι ἐτιμωρεῖτο καὶ ὅτι κτυπήθηκε στὴν κοιλιὰ μὲ ἀκόντιο καὶ δὲν βλάφτηκε, καὶ ὅτι δέθηκε σ’ ἐκεῖνο τὸν τροχὸ ποὺ εἶχε γύρω μπηγμένα κοφτερὰ σίδερα, καὶ μοιράσθηκε τὸ σῶμά του σὲ πολλὰ κομμάτια, κ’ ὕστερα ἔγινε καὶ πάλι ὑγιὴς καὶ ἐμφανίσθηκε στὸν βασιλέα ποὺ θυσίαζε στὰ εἴδωλα· καὶ ὅτι μὲ τὸ παράδοξο αὐτὸ θαῦμα ἔκαμε πολλοὺς νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἄλλοι μὲν ἀποκεφαλίσθηκαν, ἄλλοι δὲ κλείσθηκαν σὲ φυλακές‧ τοῦτα τὰ παράδοξα καὶ ὑπερφυσικὰ θαύματα βλέποντας ἡ μακαρία Ἀλεξάνδρα ἄφησε τὴν δόξα τῆς βασιλείας κι ἀφοῦ πίστεψε στὸν Χριστὸ ὁμολόγησε τὸν ἑαυτό της Χριστιανὴ μπροστὰ στὸν ἄνδρα της Διοκλητιανό, καὶ γι’ αὐτὸ παραδόθηκε στὴν φυλακή.

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινᾶς

 

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινᾶς

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θνήσκεις ὁ πλήξας τριχίνῃ στολῇ, Πάτερ,

Τὸν ἐνδύσαντα τοὺς γενάρχας φυλλίνην.

Εἰκάδι σός, Θεόδωρε, λίπ’ ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὑπεβλήθη σὲ κάθε κακουχία καὶ ὑπέμεινε τὴν σκληραγωγία τοῦ σώματος‧ τὸν μὲν χειμῶνα ἀπολιθούμενος ἀπὸ τὸ ψῦχος καὶ τὸ κρύο, τὸ δὲ θέρος φλογιζόμενος ἀπὸ τὸ ὑπερβολικὸ καῦμα‧ σκέπαζε τὸ σῶμα του μὲ τρίχινα ἐνδύματα, καὶ γιὰ τοῦτο ἔλαβε καὶ τὴν ἐπωνυμία Τριχινᾶς.

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

  

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰ νηδύος κλείς, ἢ τάφου μὴ κωλύει,

Σὴν Σῶτερ ὁρμήν, κλεὶς θυρῶν πῶς κωλύσει;

   Τὴν παροῦσα Κυριακή, ποὺ πρώτη ἀπαντᾶ ὕστερα ἀπὸ τὸ Πάσχα, ἑορτάζουμε τὰ Ἐγκαίνια τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως καὶ τὴν ὑπὸ τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ ψηλάφηση τοῦ Κυριακοῦ Σώματος. Ἐγκαίνια τῶν ἐπισήμων πραγμάτων ἦταν ἀρχαία συνήθεια στοὺς Ἑβραίους κατ’ ἔτος νὰ γίνονται, γιὰ νὰ μὴ λησμονοῦνται τὰ μεγάλα ἔργα, τῶν ὁποίων ἡ ἐνθύμηση γινόταν ὑπόθεση διδασκαλίας καὶ σωτηρίας. Γιὰ τοῦτο οἱ Ἑβραῖοι πρῶτα ἐν Γαλγάλοις ἔκαμαν ἐγκαινίζοντας τὸ Πάσχα, δηλαδὴ ἀνακαλῶντας στὴν μνήμη τους τὴν παράδοξη διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης, στὴν ὁποία εἶδαν τοὺς Αἰγυπτίους ὑποβρυχίους ἀπὸ τὴν παντοδύναμη δεξιὰ τοῦ Ὑψίστου. Ἀπὸ τούτη τὴν αἰτία ἐγκαινίζεται καὶ ἡ σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου καὶ πολυτελῶς ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Δαβὶδ καὶ τὰ ἄλλα, γιὰ νὰ μὴ λέγω αὐτὰ ἕνα πρὸς ἕνα. Ἐπειδὴ λοιπὸν ἀπ’ ὅλα τὰ Μυστήρια τῆς Ἁγίας μας Πίστεως ὑπερμέγιστο ἔργο καὶ ὑπὲρ πᾶσαν ἔννοια καὶ λόγο, εἶναι ἡ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ Ἀνάσταση, διὰ τοῦτο, ὄχι μόνο κάθε χρόνο αὐτὴ ἐγκαινίζουμε καὶ ἑορτάζουμε, ἀλλὰ πάντοτε καὶ σὲ κάθε ὀκτὼ ἡμέρες.

Ὁ ἅγιος Ἀγαπητὸς πάπας Ρώμης

 

Ὁ ἅγιος Ἀγαπητὸς πάπας Ρώμης

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θνήσκων τί κράζεις; Σῶτερ, ἠγάπησά σε;

Ἀλλ’ ἠγαπήθης, Ἀγαπητέ, καὶ πλέον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Ἀγαπητὸς ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει φμ΄ (540), καὶ ἀφοῦ ἀνατράφηκε μὲ κάθε ἀρετὴ κι ἄσκηση ἀνεβιβάσθη στὸ τῆς ἀρχιερωσύνης ἀξίωμα κ’ ἔγινε Πάπας Ρώμης. Ἔπειτα πηγαίνοντας στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ ν’ ἀνταμώσει τὸν βασιλέα Ἰουστινιανό, καθ’ ὁδὸν ἔδωκε ἀπόδειξη τῆς ἀρετῆς του καὶ τῆς παρρησίας ποὺ εἶχε πρὸς τὸν Θεό. Ἐρχόμενος δηλαδὴ στὴν Ἑλλάδα βρῆκε ’κεῖ ἕνα ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἔπασχε ἀπὸ δύο πάθη ἀνίατα, διότι οὔτε νὰ λαλήσει μποροῦσε οὔτε νὰ περπατήσει, ἀλλ’ ἀπὸ γεννήσεώς του ἦταν κι ἄλαλος καὶ μόλις καὶ μετὰ βίας σερνόταν στὴν γῆ σὰν ἑρπετό. Ἔτσι λοιπόν, ἀφοῦ τὸν ἔπιασε ἀπ’ τὸ χέρι ὁ ἅγιος τὸν ἔκαμε ἄρτιον καὶ ὑγιῆ στὰ πόδια, βάζοντας δὲ καὶ στὸ στόμα του μία μερίδα τοῦ δεσποτικοῦ σώματος τοῦ Κυρίου τὸν ἀπέδειξε εὔλαλον.

Πῶς νὰ προσεύχεσαι

 

Πῶς νὰ προσεύχεσαι

 

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

 

   Ὅταν προσεύχεσαι στὸν Κύριο, τὴν Θεοτόκο ἢ τοὺς Ἁγίους, νὰ θυμᾶσαι πάντοτε ὅτι ὁ Θεὸς θὰ σοῦ ἀπαντήσει ἀνάλογα μὲ τὴν διάθεση τῆς καρδιᾶς σου. «Δώῃ σοι Κύριος κατὰ τὴν καρδίαν σου» (Ψαλμ. ιθ΄ 5). Ἀνάλογο μὲ τὴν καρδιὰ θὰ εἶναι καὶ τὸ δώρημα.

   Προσεύχεσαι μὲ πίστη, ἄδολα, ὁλόψυχα; Τὸ δώρημα ποὺ θὰ λάβεις, θὰ εἶναι σύμφωνο μὲ τὴν πίστη σου, θὰ ἀντιστοιχεῖ στὴν θερμότητα τῆς καρδιᾶς σου. Καί, ἀντίθετα. Ὅσο πιὸ πολὺ εἶναι ἡ καρδιά σου ψυχρή, ὅσο πιὸ ἀδύνατα πιστεύεις, τόσο λιγότερο ἀποδοτικὴ θὰ ἀποδειχθεῖ ἡ προσευχή σου. Καί, ἐπὶ πλέον, θὰ λυπήσεις τὸν Κύριο, ποὺ εἶναι Πνεῦμα καὶ ἀπαιτεῖ νὰ τὸν λατρεύουμε «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ» (Ἰω. δ΄ 23, 24).

Ὁ ἅγιος μάρτυς Κρήσκης

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Κρήσκης

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θάμβος βλέπειν Κρήσκεντα τοῦ πυρὸς μέσον,

Ἡγούμενον λειμῶνα τερπνὸν τὴν φλόγα.

Κάτθανε καὶ Κρήσκης πέμπτῃ δεκάτῃ πυρὶ λαύρῳ.

   Ὁ ἅγιος Κρήσκης ἦταν ἀπ’ τὰ Μύρα τῆς Λυκίας ἀπὸ γένος λαμπρὸ καὶ περιφανές, γέροντας καὶ προχωρημένος στὴν ἡλικία. Βλέποντας δὲ ὅτι ἤκμαζε ἡ ἀσέβεια καὶ ὑψωνόταν ἡ θρησκεία τῶν εἰδώλων κι ὅτι ἦσαν πολλοὶ ὑποδουλωμένοι στὴν πλάνη καὶ πρόσφεραν θυσίες στ’ ἄψυχα ξόανα, κινούμενος ὁ μακάριος ἀπὸ ζῆλο, πῆγε στὸ μέσον τῶν εἰδωλολατρῶν καὶ τοὺς νουθετοῦσε ν’ ἀπέχουν ἀπ’ τὴν πλάνη αὐτὴ καὶ νὰ ἐπιστρέψουν πρὸς τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος πιστεύεται ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ εἶναι δημιουργὸς πάσης πνοῆς καὶ χορηγὸς πάσης ζωῆς.

Ἡ ἁγία μάρτυς Θωμαῒς

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Θωμαῒς

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Αἰῶνος ἦρας τοῦδε τὴν Θωμαΐδα,

Τὸ τῆς Γραφῆς, μέλλοντος αἰῶνος Πάτερ.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Θωμαῒς γεννήθηκε μὲν στὴν Ἀλεξάνδρεια, ἀνατράφηκε δὲ καὶ διαπαιδαγωγήθηκε καλῶς ἀπὸ τοὺς γονεῖς της. Ἔπειτα παντρεύτηκε καὶ ἦταν στὸν οἶκο της ἀγαπημένη μὲ τὸν ἄνδρα της καὶ διένυε τὴν ζωή της μὲ κοσμιότητα καὶ σωφροσύνη. Ἐπειδὴ ὅμως κατοικοῦσε στὴν ἴδια οἰκία κι ὁ πεθερός της, ὁ κατὰ σάρκα δηλαδὴ πατέρας τοῦ ἄνδρα της, μία ἡμέρα ἔτυχε νὰ μὴ βρίσκεται ὁ ἄνδρας της ἐκεῖ. Τότε λοιπόν, ὁ τῶν ψυχῶν φθορέας διάβολος ἔβαλε αἰσχροὺς λογισμοὺς στὸν γέρο κατὰ τῆς νύφης του Θωμαΐδος καὶ δοκίμαζε νὰ αἰσχρουργήσει μ’ αὐτὴν μηχανευόμενος κάθε τρόπο γιὰ νὰ ἐκπληρώσει τὸν κακὸ του σκοπό. Ἡ μακαρία Θωμαῒς ὅμως, συμβούλευε τὸν γέρο καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ βγάλει ἀπ’ τὴν καρδιά του τοῦτον τὸν διαβολικὸ λογισμό, ἀλλὰ μάταια ἐκοπίαζε. Ἔτσι ὁ κακόγερος τυφλωμένος ἀπ’ τὸν διάβολο ἔλαβε τὴν σπάθα τοῦ γυιοῦ του καὶ κτυπῶντας τὴν νύφη του σὲ θανατηφόρο μέρος, τὴν κατέσχισε καὶ τὴν θανάτωσε. Καὶ ἡ μὲν μακαρία Θωμαῒς παρέδωκε τὴν ψυχή της στὸν Θεὸ κ’ ἔγινε μάρτυς διὰ τὴν σωφροσύνη, ὁ δὲ γέρος παρευθὺς τυφλώθηκε στοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τριγύριζε στὴν οἰκία ἐδῶ κι ἐκεῖ.

ΕΥΧΗ Τῇ Κυριακῇ τοῦ ἁγίου Πάσχα ἑσπέρας

 

Ε Υ Χ Η

Τῇ Κυριακῇ τοῦ ἁγίου Πάσχα ἑσπέρας

 

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, οἰκτίρμον καὶ ἐλεῆμον, ὁ ὑπὲρ ἡμῶν ἑκουσίως σαρκὶ παθὼν καὶ ἀποθανών, ἐν δὲ τῇ παρούσῃ ἡμέρᾳ αὐτεξουσίως ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν, καὶ ταύτην ἐγκαινίσας, πασίδηλον ἐποίησας τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων, καὶ μάλιστα πιστοῖς. Ἵλεως πάρεσο, δεόμεθά σου, ἐν μέσῳ ἡμῶν, ὡς πάλαι παρεγένου ἐν μέσῳ τῶν Μαθητῶν σου, καὶ τὴν εἰρήνην, ἐν τῇ ὁρατῇ σου παρουσίᾳ δέδωκας αὐτοῖς, ταύτην καὶ νῦν, διὰ τῆς ἀοράτου ἐπιφοιτήσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος δώρησαι καὶ ἡμῖν, ἥτις ἐστὶ διδάσκαλος εὐσεβείας καὶ ἀγαθῶν ἔργων· καὶ καταξίωσον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ θανάτου τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἐγερθέντας, ἐν καινότητι ζωῆς περιπατῆσαι‧ ἵνα ἐν τῇ ἀναστάσει ἐκείνῃ τῆς ἐσχάτης ἡμέρας, ὅταν σὺ φανερωθῇς ἡμῖν ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ἡμεῖς φανερωθῶμέν σοι ἐν δόξῃ, καὶ οὕτω πάντοτε σὺν σοὶ ἐσόμεθα. Ὅτι σὺ εἶ ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάστασις, καὶ σοὶ τὴν δόξαν καὶ εὐχαριστίαν καὶ προσκύνησιν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρὶ καὶ τῷ συμφυεῖ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΑΣΧΑ 2026

 

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

* * *

   Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί εὐλογημένα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

 

   Φθάσαντες ἐν νηστείᾳ, προσευχῇ καί κατανύξει τήν λαμπροφόρον καί πανέορτον ἡμέραν τοῦ Ἁγίου Πάσχα, ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν τήν κοσμοσωτήριον Ἔγερσιν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία σηματοδοτεῖ τήν περιφανῆ νίκην τῆς ζωῆς ἐπί τοῦ θανάτου, καινοποιεῖ τήν κτίσιν πᾶσαν καί διανοίγει εἰς τόν ἄνθρωπον τήν ὁδόν τῆς θεώσεως κατά χάριν. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διασώζει τήν πασχάλιον ἐμπειρίαν εἰς τήν λειτουργικήν ζωήν, εἰς τούς ἄθλους τῶν Ἁγίων καί τῶν Μαρτύρων τῆς πίστεως, εἰς τήν ἐσχατολογικήν ὁρμήν τοῦ μοναχισμοῦ, εἰς τήν ἐξαγγελίαν τοῦ Εὐαγγελίου «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς», εἰς τήν θεολογίαν καί τήν δοξολογικήν τέχνην, εἰς τήν καλήν μαρτυρίαν τῶν πιστῶν ἐν τῷ κόσμῳ, εἰς τόν πολιτισμόν τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀλληλεγγύης, εἰς τήν ἀμετακίνητον βεβαιότητα ὅτι τό κακόν δέν ἔχει τόν τελευταῖον λόγον ἐν τῇ ἱστορίᾳ. 

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Πάσχα

  

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Πάσχα

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Χριστὸς κατελθὼν πρὸς πάλην ᾍδου μόνος,

Λαβὼν ἀνῆλθε πολλὰ τῆς νίκης σκῦλα.

   Τὴν Ἁγία καὶ μεγάλη Κυριακὴ τοῦ Πάσχα, ἑορτάζουμε τὴν ζωηφόρο καὶ φωτοφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία καὶ Πάσχα ἀπὸ τὴν ἑβραϊκὴ γλῶσσα ὀνομάζουμε, τὸ ὁποῖο στὴν δική μας γλῶσσα θέλει νὰ πεῖ διάβαση¹. Ἐπειδή, ὅταν ὁ Θεὸς ἀποφάσισε νὰ ἐλευθερώσει τὸ ἑβραϊκὸ γένος ἀπ᾿ τὴν σκλαβιὰ τῆς Αἰγύπτου, ἀφοῦ μὲ πολλὲς πληγὲς πίεσε τὸν Φαραὼ νὰ τοὺς ἀπολύσει γιὰ νὰ φύγουν, στὴν ὁλοϋστερινὴ (τελευταία) πληγή, ποὺ ἦταν ὁ θάνατος ὅλων τῶν πρωτοτόκων, γνωρίζοντας ὁ Θεὸς πὼς τότε ἐξ ἀνάγκης ἔμελλε νὰ τοὺς δώσει τὴν ἄδεια, πρόσταξε τὸν Μωϋσῆ νὰ πεῖ σ’ ὅλον τὸν λαὸ τῶν Ἑβραίων ἐκείνη τὴν νύκτα νὰ σφάξει κάθε σπίτι ἕνα χρονιάρικο κριάρι καὶ νὰ τὸ κάμουν ὁλάκερο ὀπτὸ (ψητό), κι᾿ ὅλη τὴν νύκτα ἐκείνη νὰ τὸ φάγουν ὅλο, ὀρθοί, μὲ ἄζυμα, μὲ ὑποδήματα στὰ πόδια καὶ σπουδαστικὰ (βιαστικά), γιατὶ λέγει αὐτὸ εἶναι Πάσχα, δηλ. διάβαση. Διότι τὸ πρωῒ ξημερώνοντας ἔμελλε νὰ διαβοῦν τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα διὰ ξηρᾶς καὶ νὰ περάσουν στὴν ἀντικρυνὴ ἔρημο, κι ἔτσι νὰ γλυτώσουν παντελῶς ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν Αἰγυπτίων.

Τὸ Ἅγιο καὶ Μεγάλο Σάββατο

  

Τὸ Ἅγιο καὶ Μεγάλο Σάββατο

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μάτην φυλάττεις τὸν Τάφον, κουστωδία·

Οὐ γὰρ καθέξει Τύμβος αὐτοζωΐαν.

   Τὸ Ἅγιο καὶ Μεγάλο Σάββατο, ἑορτάζουμε τὴν θεόσωμο ταφὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας, καὶ τὴν κάθοδό Του στὸν Ἅδη, διὰ τῶν ὁποίων τὸ ἀνθρώπινο γένος λυτρώθηκε ἀπ᾿ τὴν φθορὰ καὶ μετέβη στὴν αἰώνια ζωή. Ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἄλλες ἡμέρες τοῦ χρόνου οἱ Ἁγίες Τεσσαρακοστὲς εἶναι ἀνώτερες κατὰ τὸν σεβασμό· καὶ πάλι, ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἄλλες Τεσσαρακοστὲς ἀνώτερη εἶναι ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή· καὶ πάλι, ἀπὸ αὐτὴν ἀνώτερη καὶ μεγαλύτερη εἶναι ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα· καὶ τέλος, ἀπ᾿ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα μεγαλύτερο καὶ θειότερο εἶναι τοῦτο τὸ μέγα καὶ Ἅγιο Σάββατο. Λέγεται δέ, μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ μέγα Σάββατο, ὄχι ὅτι τάχα εἶναι οἱ ἡμέρες αὐτὲς μεγαλύτερες ἢ οἱ ὧρες, ἀλλ᾿ ἐπειδὴ τὰ μεγάλα καὶ ὑπερφυῆ τεράστια καὶ ἐξαίσια ἔργα τοῦ Σωτῆρος μας πραγματοποιήθηκαν καὶ συντελέσθηκαν κατὰ τὴν διάρκεια τούτης τῆς μεγάλης Ἑβδομάδος, διὰ τοῦτο λέγεται Μεγάλη.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευή

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευή

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζῶν εἶ Θεὸς σὺ καὶ νεκρωθεὶς ἐν ξύλῳ,

ὦ νεκρὲ γυμνὲ καὶ Θεοῦ ζῶντος Λόγε.

 

Κεκλεισμένας ἤνοιξε τῆς Ἐδὲμ πύλας

βαλὼν ὁ λῃστὴς κλεῖδα τὸ Μνήσθητί μου.

   Τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευὴ ἐπιτελοῦμε τὰ Ἅγια καὶ σωτήρια καὶ φρικτὰ Πάθη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὰ ὁποῖα γιὰ μᾶς ἑκουσίως καταδέχθηκε, δηλαδὴ τοὺς ἐμπτυσμούς, τοὺς γέλωτας, τὰ ραπίσματα, τὰ κολαφίσματα, τὶς ὕβρεις, τὴν πορφυρὰν χλαῖναν, τὸν κάλαμον, τὸν σπόγγον, τὸ ὄξος, τοὺς ἤλους, τὴν λόγχην, καὶ τέλος τὸν σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον, τὰ ὁποῖα ὅλα ἔγιναν καὶ τὰ ἔπαθε στὴν ἡμέρα τῆς Παρασκευῆς. Διότι ἀφοῦ ὁ φίλος καὶ μαθητὴς του ὁ Ἰούδας τὸν παρέδωκε στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν του, πρῶτα τὸν ἔφεραν δεμένο στὸν Ἄννα τὸν Ἀρχιερέα· καὶ τοῦτος τὸν στέλνει στὸν Καϊάφα· καὶ ἐκεῖ ἐμπτύεται (φτύνεται) στὸ πρόσωπο καὶ κολαφίζεται (χαστουκίζεται) στὸ μάγουλο καὶ ἐμπαίζοντας καὶ περιγελῶντάς τον οἱ δυσσεβεῖς τοῦ ἔλεγαν· προφήτευσε μας Χριστέ, ποιὸς εἶναι ποὺ σὲ κτύπησε; ἔχοντάς του σκεπασμένους μὲ πανὶ τοὺς ὀφθαλμούς.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Πέμπτη

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Πέμπτη

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Νίπτει μαθητῶν ἑσπέρας Θεὸς πόδας,

οὗ ποὺς πατῶν ἦν εἰς Ἐδὲμ δείλης πάλαι.

 

Διπλοῦς ὁ Δεῖπνος· πάσχα γὰρ νόμου φέρει

καὶ πάσχα καινόν, αἷμα, σῶμα Δεσπότου.

 

Προσεύχῃ· καὶ φόβητρα, θρόμβοι αἱμάτων,

Χριστέ, προσώπου· παραιτούμενος δῆθεν

θάνατον, ἐχθρὸν ἐν τούτοις φενακίζων.

 

Τί δεῖ μαχαιρῶν, τί ξύλων, λαοπλάνοι,

πρὸς τὸν θανεῖν πρόθυμον εἰς κόσμου λύτρον;

   Τέσσερα γεγονότα μᾶς παρέδωκαν οἱ θεῖοι Πατέρες νὰ ἑορτάζουμε σὲ αὐτὴ τὴν ἁγία ἡμέρα τῆς μεγάλης Πέμπτης· ἀπὸ τῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Εὐαγγελίων αὐτὰ παραλάβαμε: πρῶτον τὸν ἱερὸ Νιπτῆρα· δεύτερον τὸν μυστικὸ δεῖπνο, δηλαδὴ τὴν παράδοση τῶν φρικτῶν Μυστηρίων· τρίτον τὴν ὑπερφυᾶ προσευχή· καὶ τέταρτον αὐτὴν τὴν προδοσία. Ἐπειδὴ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα ἔμελλε νὰ γίνει κατὰ τὴν Παρασκευὴ καὶ σὲ αὐτὴ τὴν Παρασκευὴ ἔμελλε νὰ ἀκολουθήσει στὸν παλαιὸ τύπο ἡ ἀλήθεια, δηλαδὴ ἔμελλε νὰ θυσιασθεῖ τὸ ἀληθινὸ Πάσχα, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, τὸν ὁποῖο προτύπωσε ὁ ὑπὸ τῶν Ἑβραίων κατ’ ἔτος θυσιαζόμενος ἀμνός, ὁ ὁποῖος λεγόταν Πάσχα. Γιὰ τοῦτο αὐτὸς προλαμβάνει καὶ παραδίδει τὰ θεῖα του Μυστήρια ἐπάνω στὸν δεῖπνο τῆς ἑσπέρας τῆς Πέμπτης ἡμέρας. Διότι λέγουν οἱ θεῖοι Εὐαγγελιστὲς ὅτι ἐσθιόντων αὐτῶν, ἀφοῦ ἔλαβε ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτο καὶ εὐλόγησε ἔκλασε (τεμάχισε) καὶ ἔδωσε στοὺς Μαθητές· καὶ εἶπε λάβετε φάγετε, τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον, καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο γὰρ τὸ αἷμά μου, τὸ τῆς καινῆς Διαθήκης, τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν. Ὁμοίως λέγει καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος. Καὶ σημείωσαι, σὺ ἀναγνώστη, ὅτι ἄρτο λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς καὶ ὄχι ἄζυμο, διότι τὴν μεγάλη Πέμπτη ἄζυμα δὲν ἦταν, ἐπειδὴ τὰ ἄζυμα ἀρχινοῦσαν μαζὶ μὲ τὸ Πάσχα, τὸ ὁποῖο, καθὼς εἴπαμε, ἔμελλε νὰ φαγωθεῖ τὴν Παρασκευὴ ἑσπέρας.