Ἡ ἁγία μάρτυς Γουδελία

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Γουδελία

Ἑορτάζει τὴν κθ΄ (29η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σοὶ τὴν κεφαλὴν τῇ κεφαλῇ τῶν ὅλων,

Χριστέ, προσῆξεν ἐκ ξίφους Γουδελία.

   Ἡ ἁγία αὐτὴ ἦταν στὰ χρόνια Σαβωρίου τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν ἐν ἔτει τλ΄ (330), καὶ ἐπειδὴ πολλοὺς ἄπιστους Πέρσες ἐπέστρεψε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦτο πιάστηκε ἀπ’τὸν βασιλέα καὶ βασανίστηκε ἡ μακαρία μὲ πολλὲς τιμωρίες. Κι ἀφοῦ δὲν πείστηκε νὰ θυσιάσει στὸ πῦρ, τὴν ἔβαλαν στὴν φυλακὴ κι ἐκεῖ ἔμεινε πολλὰ χρόνια λιμοκτονῶντας καὶ μὴ ἔχοντας τί νὰ φάει. Μετὰ ταῦτα βγῆκε ἀπ’τὴν φυλακή, κι ἐπειδὴ δὲν πείστηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, πρῶτα ἔγδαραν τὸ δέρμα τῆς κεφαλῆς της, ἔπειτα, ἀφοῦ τὴν κάρφωσαν δυνατὰ ἐπάνω σὲ ξύλο, παρέδωκε στὸν Κύριο τὸ πνεῦμα της καὶ ἔλαβε παρ’ αὐτοῦ τὸ στεφάνι τῆς ἀθλήσεως.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 240. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ὅσιος Χαρίτων ὁ ὁμολογητὴς

 

Ὁ ὅσιος Χαρίτων ὁ ὁμολογητὴς

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τῆς γῆς πατήσας τὰς τρυφὰς ὁ Χαρίτων,

Κατατρυφᾷ νῦν οὐρανοῦ τῶν χαρίτων.

Εἰκάδι ὀγδοάτῃ Χαρίτων θάνε γήραϊ μακρῷ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος γεννήθηκε κι ἀνατράφηκε στὸ Ἰκόνιο στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Αὐρηλιανοῦ. Καὶ ἐπειδὴ ἦταν περιβόητος στὴν εὐσέβεια κι ἀρετή, διὰ τοῦτο ἁρπάχτηκε ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες κι ὁδηγήθηκε μπροστὰ στὸ βασιλικὸ κριτήριο. Ὅταν στάθηκε μπροστὰ στὸν ὑπατικό, δηλαδὴ στὸν δεύτερο ἀπὸ τὸν βασιλέα, στηλιτεύει κ’ ἐλέγχει μὲ πολλὴ παρρησία τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων. Γι’ αὐτὸ γυμνώνεται, ἁπλώνεται ἀπὸ τὰ τέσσερα μέρη τοῦ σώματος, καὶ δέρνεται μὲ τὰ βούνευρα τόσο ἄσπλαχνα, ὥστε διαπέρασε ὁ δαρμὸς ἕως καὶ σ’ αὐτὰ τὰ ἐσωτερικὰ σπλάγχνα του. Καὶ βασταζόμενος ἀπὸ ἄλλους, ρίχνεται στὴν φυλακή. Ἔπειτα, πάλι τὸν φέρνουν στὸ κριτήριο κ’ ἐπειδὴ φάνηκε γενναῖος κι ἄφοβος τὸν βάζουν πάλι σιδηροδέσμιο στὴν φυλακή. Ἀφοῦ ὅμως ὁ Αὐρηλιανὸς μετ’ ἀπὸ λίγο καιρό, μαζὶ μὲ τὴν βασιλεία ἐστερήθη καὶ τὴν ζωή, χάριν τούτου ὁ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Χαρίτων, διὰ βασιλικῆς προσταγῆς ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὴν φυλακή.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἐπίχαρις

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἐπίχαρις

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εὔτολμος Ἐπίχαρις ἦν πρὸς τὸ ξίφος,

Συλλήπτορα πλουτοῦσα τὴν Θείαν χάριν.

   Τούτη ἡ ἁγία ἦταν στὴν Ρώμη στὰ χρόνια Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει σϞη΄ (298), καὶ πιάστηκε ὡς Χριστιανὴ ἀπ’τὸν ἔπαρχο Καισάριο. Ἀφοῦ λοιπὸν ὁμολόγησε μὲ παρρησία τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, κρεμιέται καὶ γδέρνεται. Ἔπειτα τέσσερις στρατιῶτες κατασύντριψαν τὰ μέλη της μὲ μολύβδινη σφαῖρα. Κ’ ἐπειδὴ ἡ ἁγία προσευχήθηκε, γιὰ τοῦτο ἦλθαν ἄγγελοι καὶ θανάτωσαν αὐτοὺς τοὺς τέσσερις στρατιῶτες ποὺ τὴν βασάνιζαν. Στὸ τέλος καταδικάζεται ἡ ἁγία ν’ ἀποκεφαλιστεῖ. Ὅταν λοιπὸν ἔφτασε στὸν τόπο τῆς καταδίκης καὶ στάθηκε ἐπάνω σὲ μιὰ πέτρα, ὦ τοῦ θαύματος!, εὐθὺς ἡ πέτρα ἀνέβλυσε νερό. Κι ἀφοῦ ἀποκεφαλίστηκε, παρέδωκε τὴν ἁγία ψυχή της εἰς χεῖρας Θεοῦ, ἀπ’τὸν ὁποῖο ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 227,228. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη

(26 Σεπτεμβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀγαθὲ καὶ φιλάνθρωπε, ὁ διὰ τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος Ἰωάννην τὸν ἀπόστολον τὰ τῆς ὑψηλῆς θεολογίας ἀπόρρητα μυστήρια διδάξας, καὶ δι’ αὐτοῦ τοὺς ἐν σκότει ἀπιστίας διάγοντας, πρὸς τὸ φῶς τῆς σῆς θεογνωσίας καὶ πίστεως χειραγωγήσας· οὗ ταῖς εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις δώρησαι καὶ ἡμῖν, δεόμεθά σου, χάριν, ἵνα μὴ μόνον ἀκροαταὶ τῶν εὐαγγελικῶν διδαγμάτων ὦμεν, ἀλλὰ καὶ ποιηταὶ αὐτῶν· καὶ ταῖς λαμπραῖς ἀκτῖσι τοῦ θείου σου Λόγου καταυγασθέντες, περιπατῶμεν οὐκ ἐν τῷ σκότει, ἀλλ’ ἐν τῷ φωτὶ τῆς θεογνωσίας, μηδὲ πειθώμεθα ταῖς βεβήλοις κενοφωνίαις, καὶ ἀντιθέσεσι τῆς ψευδωνύμου γνώσεως, ὅπως κατὰ τὸ θέλημά σου ζῶντες, καὶ τὴν σεβάσμιον μνήμην αὐτοῦ ἐτησίως ἐπιτελοῦντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου τῆς μακαρίας καὶ ἀϊδίου ζωῆς ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ ὁσία Εὐφροσύνη θυγατέρα τοῦ ὁσίου Παφνουτίου τοῦ Αἰγυπτίου

 

Ἡ ὁσία Εὐφροσύνη θυγατέρα τοῦ ὁσίου Παφνουτίου τοῦ Αἰγυπτίου

Ἑορτάζουν τὴν κε΄ (25η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸ θῆλυ κρύπτεις ἀνδρικῶς Εὐφροσύνη,

Καὶ κρυπτὰ τὸν βλέποντα Δεσπότην βλέπεις.

Εἰκάδα Εὐφροσύνη κατὰ πέμπτην πότμον ὑπέστη.

   Τούτη ἡ ἁγία Εὐφροσύνη ἦταν στὰ χρόνια Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ ἐν ἔτει υι΄ (410)· κι ἀφοῦ ἄφησε τὰ χαροποιὰ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου, τὴν φαντασία καὶ δόξα τῆς παρούσης ζωῆς κ’ ἔφυγε κρυφὰ ἀπ’τὸ σπίτι τοῦ πατέρα της, μετασχημάτισε τὸν ἑαυτό της, φόρεσε δηλαδὴ ἀνδρικὰ φορέματα, κι ἀντὶ Εὐφροσύνη μετονομάστηκε Σμάραγδος. Κ’ ἐπειδὴ ἀγάπησε τὴν πολιτεία τῶν μοναχῶν, πῆγε σ’ ἕνα μοναστῆρι ἀνδρῶν παρουσιαζόμενη ἐξωτερικὰ ὡς εὐνοῦχος βασιλικός, κι ἀφοῦ κούρεψε τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς της (δηλαδὴ ἔγινε μοναχή), σπούδαζε (φρόντιζε) μὲ κάθε τρόπο, πῶς νὰ κρυφτεῖ καὶ νὰ μὴ τὴν μάθει ὁ πατέρας της Παφνούτιος. Ἀφοῦ λοιπὸν πέτυχε τὸ ποθούμενο, ἀγωνιζόταν μὲ ἀγῶνες καὶ κόπους πολλούς, καὶ μὲ προσευχὲς ἐκτενεῖς κι ἀδιάκοπες, ἕως ὅτου καταξήρανε μὲ ὑπερβολὴ τὸ ἁπαλὸ καὶ γυναικεῖο της σῶμα, εἰς τρόπον ὥστε ἐκπλήσσονταν καὶ θαύμαζαν ὅλοι οἱ ἀδελφοὶ στὸ μοναστῆρι, βλέποντας τὴν ἄκρα κακοπάθεια τὴν ὁποία μεταχειριζόταν ἡ ἀοίδιμος.

Ὁ ὅσιος Κόπρις

 

Ὁ ὅσιος Κόπρις

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐκ ἦν ὁ Κόπρις κόπρις, ἀλλ’ ἄλλος βότρυς,

Καλῶν κυπρισμὸν προσφέρων τῷ Κυρίῳ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος γεννήθηκε σὲ μιὰ κοπριὰ ποὺ βρισκόταν ἔξω ἀπ’τὸ μοναστῆρι τοῦ ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ κοινοβιάρχου· διότι διωκόμενη ἀπ’τοὺς ἀγαρηνοὺς ἡ μητέρα του μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους πλησιόχωρους, καὶ καταφεύγοντας στὸν ἅγιο Θεοδόσιο γιὰ νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀσεβῶν, κρατήθηκε ἀπὸ τὰ κοιλοπονήματα. Καὶ βρίσκοντας τὴν κοπριὰ ἐκεῖ, γέννησε πάνω σ’ αὐτήν.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ραΐς

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ραΐς

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ποθοῦσα κάλλος ἡ Ραῒς Θεοῦ βλέπειν,

Σαρκὸς τὸ κάλλος ἐκδίδωσι τῷ ξίφει.

   Τούτη καταγόταν ἀπὸ μία χώρα τῆς Αἰγύπτου ὀνομαζόμενη Βάτα (ἢ Τάμμα) καὶ ἦταν θυγατέρα κάποιου Πέτρου. Φόρεσε δὲ τὸ σχῆμα τῶν μοναζουσῶν ὅταν ἦταν δώδεκα χρονῶν. Μιὰ φορά, πηγαίνοντας μὲ ἄλλες παρθένους στὴν πηγὴ γιὰ νὰ φέρει νερό, εἶδε πλῆθος παρθένων γυναικῶν καὶ ἀνδρῶν πρεσβυτέρων καὶ διακόνων μοναχῶν, τοὺς ὁποίους εἶχε δεμένους ὁ ἡγεμόνας Λουκιανός.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φωκᾶς ὁ κηπουρός

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φωκᾶς ὁ κηπουρός

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἤδει χάριν σοι σοῦ χάριν θνήσκων Λόγε,

Φωκᾶς ὁ μάρτυς τῷ διὰ ξίφους τέλει.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν ἀπ’τὴν πόλη Σινώπη καὶ τέχνη του ἦταν ἡ ἐργασία τῆς γῆς. Ἔχοντας κηπεῖον –δηλαδὴ πολὺ μικρὸ κῆπο– καταγινόταν σ’ αὐτόν, κι ὅ,τι κέρδος λάμβανε ἀπ’ αὐτὸν τὸ εἶχε κοινὸ μὲ τοὺς φτωχούς· δηλαδὴ καὶ αὐτὸς καὶ οἱ φτωχοὶ ποὺ ἔρχονταν πρὸς αὐτὸν ζοῦσαν ἀπ’τὸν κῆπο του. Κι ὄχι μόνο τὸν αἰσθητὸ αὐτὸν κῆπο καλλιεργοῦσε ὁ ἀοίδιμος, ἀλλὰ καὶ τὸν νοητὸ τῆς ψυχῆς.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κοδρᾶτος ὁ ἐν Μαγνησίᾳ

  

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κοδρᾶτος ὁ ἐν Μαγνησίᾳ

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λίθοις νέμειν θέλοντα μηδαμῶς σέβας,

Τὸν Κοδρᾶτον βάλλουσιν ἄφρονες λίθοις.

 

Εἰκάδι δὲ πρώτῃ Κοδρᾶτος στέφος εὕρατο ἄθλοις.

   Ὁ ἅγιος Κοδρᾶτος ἦταν ἄνδρας σοφὸς καὶ πολυμαθής. Ἀφοῦ ἔγινε κι αὐτὸς ἕνας ἐκ τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ πλούτησε μὲ τὴν πυρίπνοο χάρη τοῦ πνεύματος, χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος τῶν Ἀθηναίων, καὶ πολλοὺς μὲν ἐπέστρεψε στὴν ἀληθινὴ πίστη τοῦ Χριστοῦ, τοὺς δὲ σοφοὺς τῶν ἑλλήνων (εἰδωλολατρῶν), οἱ ὁποῖοι ὑπερηφανεύονταν μεγάλως στὴν σοφία τους, ἀπεστόμισε καὶ καταίσχυνε μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν δύναμη τῶν λόγων.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὐστάθιος καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ

  

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὐστάθιος καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ

Ἑορτάζουν τὴν κ΄ (20η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εὐστάθιον βοῦς παγγενῆ χαλκοῦς φλέγει.

Καὶ παγγενῆ σὺ τοῦ Θεοῦ σώζεις, Λόγε.

 

Εἰκάδι Εὐστάθιος γενεῇ ἅμα ἐν βοῒ καύθη.

   Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Εὐστάθιος ἦταν περιφανέστατος στρατηλάτης στὴν Ρώμη κατὰ τοὺς χρόνους Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως, ἐν ἔτει ρ΄ (100), καὶ ἦταν γνωστὸς ὡς ὁ πλὲον περιβόητος ἀπὸ τοὺς ἄλλους στὴν ἀρετὴ καὶ στοὺς τρόπους καὶ στὴν γνώμη, καὶ στὴν πρὸς τοὺς πτωχοὺς ἐλεημοσύνη καὶ συμπάθεια· ἐκαλεῖτο δὲ πρότερον αὐτὸς μὲν Πλακίδας, ἡ δὲ γυναῖκα του Τατιανή.

   Τοῦτος λοιπὸν ὁ ἀοίδιμος ἐπειδὴ καὶ ἦταν κρατημένος ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων, γιὰ τὴν πολλή του εὐλάβεια καὶ καλοκαγαθία, ἀξιώθηκε νὰ λάβει τὸ κάλεσμα στὴν πίστη ἄνωθεν παρὰ Θεοῦ, καθὼς ἔλαβε αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος· διότι μιὰ φορά, ἐνῶ αὐτὸς κυνηγοῦσε καὶ κατεδίωκε μεγάλη ἐλαφίνα· καὶ ἦταν κοντὰ γιὰ νὰ τὴν πλησιάσει, ὢ τοῦ θαύματος! βλέπει ἀνάμεσα στὰ δύο κέρατα τοῦ ἐλαφιοῦ νὰ στέκεται ὁ τίμιος σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἔλαμπε ὑπὲρ τὸν ἥλιο· καὶ μεταξὺ βλέπει καὶ τὸν δι’ ἡμᾶς σταυρωθέντα Χριστό· κι ἀπὸ ἐκεῖ ἀκούει καὶ μία φωνή, ποὺ ἔλεγε αὐτά: «Πλακίδα, τί με διώκεις; ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός».

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Τρόφιμος, Σαββάτιος καὶ Δορυμέδων

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Τρόφιμος, Σαββάτιος καὶ Δορυμέδων

Ἑορτάζουν τὴν ιθ΄ (19η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Τρόφιμον καὶ Δορυμέδοντα.

Πνέοντες ἓν Τρόφιμε καὶ Δορυμέδον,

Ἕν ἐκ ξίφους δέχεσθε καὶ βίου τέλος.

 

Εἰς τὸν Σαββάτιον.

Ξεσθεὶς σιδήροις Σαββάτιος ὀξέσιν,

Εἰς σαββατισμὸν θεῖον ὡς μάρτυς φθάνει.

Ἐννεακαιδεκάτῃ Τρόφιμον τάμον ἠδὲ συνάθλους.

   Στὰ χρόνια Πρόβου τοῦ βασιλέως καὶ Ἀττικοῦ Βικαρίου διαδόχου (δηλαδή, τοποτηρητοῦ τῆς Ἀντιόχειας), ἐν ἔτει σοη΄ (278) ἦλθαν ἀπὸ ξένο τόπο στὴν Ἀντιόχεια οἱ ἅγιοι τοῦτοι, ὁ Τρόφιμος κι ὁ Σαββάτιος. Κ’ ἐπειδὴ εἶδαν ὅλους τοὺς πολίτες ταραγμένους κι ἔξω φρενῶν, λόγῳ τῆς ἑορτῆς τῶν γενεθλίων τοῦ εὑρισκομένου στὴν Δάφνη τῆς Ἀντιόχειας ψευδωνύμου Ἀπόλλωνα, γιὰ τοῦτο λυπήθηκαν κατάψυχα. Κι ἀφοῦ φώναξαν πρὸς τὸν Θεὸ μ’ ἀναστεναγμοὺς καρδιᾶς γιὰ τὴν σωτηρία τῆς πόλης, φανερώθηκαν ὅτι εἶναι χριστιανοὶ καὶ γι’ αὐτὸ παρουσιάστηκαν στὸν Βικάριο‧ καὶ πρῶτα ρωτήθηκε ὁ ἅγιος Τρόφιμος, ὁ ὁποῖος ἀμέσως ὁμολόγησε μὲ παρρησία τὴν πίστη κ’ εὐσέβεια στὸν Χριστό. Κι ἀφοῦ λοιπὸν γυμνώνεται καὶ τεντώνεται ἀπ’τὰ τέσσερα μέρη τοῦ σώματος δέρνεται τόσο δυνατά, εἰς τρόπον ὥστε ὅλη ἡ ἐκεῖ γῆ κοκκίνησε ἀπ’τὸ αἷμα. Ἔπειτα κρεμιέται καὶ γδέρνεται στὰ πλευρά‧ μετὰ φυλακίζεται καὶ τεντώνεται στὶς τέσσερις τρύπες τοῦ βασανιστικοῦ καὶ τιμωρητικοῦ ξύλου.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀριάδνη

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀριάδνη

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σώζει ραγεῖσα τὴν Ἀριάδνην πέτρα·

Χριστὸς γὰρ αὐτὴν ἔσκεπε ζωῆς πέτρα.

   Αὐτὴ ἡ ἁγία ἔζησε στὰ χρόνια Ἀδριανοῦ καὶ Ἀντωνίνου τῶν βασιλέων ἀπ’τὸ ἔτος ριζ΄ (117) ἕως τὸ ἔτος ρλθ΄ (139), καὶ ἦταν δούλη ἑνὸς ἄρχοντα ὀνομαζόμενου Τερτύλου, ποὺ ἦταν πρῶτος τῆς πόλεως Προμισέων [1], τῆς εὑρισκομένης στὸ θέμα τῆς Φρυγίας Σαλουταρίας.

Ἡ ἁγία μάρτυς Σοφία καὶ οἱ τρεῖς θυγατέρες αὐτῆς Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη

  

Ἡ ἁγία μάρτυς Σοφία καὶ οἱ τρεῖς θυγατέρες αὐτῆς Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη

Ἑορτάζουν τὴν ιζ΄ (17η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὴν Πίστιν Ἐλπίδα καὶ Ἀγάπην.

 

Τῇ πρὸς σὲ πίστει Πίστις, Ἐλπίς, Ἀγάπη,

Αἱ τρεῖς, Τριάς, κλίνουσιν αὐχένας ξίφει.

 

Εἰς τὴν Σοφίαν.

 

Εὐφραίνεται νῦν, ὡς Δαβὶδ ψάλλων λέγει,

Μήτηρ κατ’ εὐχὰς ἡ Σοφία ἐν τέκνοις.

Ἑβδομάτῃ δεκάτῃ Ἀγάπην τάμον, Ἐλπίδα, Πίστιν.

   Ἡ ἁγία Σοφία καὶ οἱ τρεῖς θυγατέρες αὐτῆς Πίστη, Ἐλπίδα καὶ Ἀγάπη ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἀδριανοῦ ἐν ἔτει σκβ΄ (222) ἀπὸ γένος περιφανὲς καὶ λαμπρὸ τῆς Ἰταλίας· ἦσαν εὐσεβεῖς ἐκ προγόνων καὶ πολιτευόμενες θεοφιλῶς μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα καὶ ἀγάπη καὶ σοφία, καθὼς καὶ τὰ ὀνόματά τους φανερώνουν. Αὐτὲς λοιπὸν μεταβαίνοντας μιὰ φορὰ στὴν Ρώμη, ἐπειδὴ ἦσαν καὶ φημισμένες καὶ περιβόητοι γιὰ τὴν λαμπρότητα τοῦ γένους καὶ γιὰ τὴν εὐσέβεια στὸν Χριστό, διαβλήθηκαν στὸν βασιλέα Ἀδριανό· κ’ εὐθὺς φέρνονται μπροστά του διὰ μέσου τῶν προτεκτόρων· καὶ βλέποντάς τις ὁ βασιλέας, ἐθαύμασε. Γι’ αὐτό, ἀφοῦ χώρισε τὴν μητέρα Σοφία ἀπὸ τὶς θυγατέρες της, συνομίλησε μαζί της περὶ πίστεως· βλέποντάς την ὅμως ἄφοβη, φέρνει μπροστά του καὶ τὶς τρεῖς θυγατέρες της, κι ἄρχισε νὰ τὶς κολακεύει μὲ διάφορους τρόπους· κι ἐπειδὴ κατάλαβε ὅτι ἦσαν ἀνώτερες ἀπὸ κάθε κολακεία, γιὰ τοῦτο δοκίμασε τὴν κάθε μία χωριστά.

Ἡ ἁγία μάρτυς Μελετινὴ

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Μελετινὴ

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μελιτινὴ τμηθεῖσα τὴν κάραν ξίφει,

Αἷμα προσῆξεν ὡς γλυκὺ Χριστῷ μέλι.

   Ἡ ἁγία αὐτὴ καταγόταν ἀπ’τὴν Μαρκιανούπολη τῆς Θράκης, στὰ χρόνια Ἀντωνίνου τοῦ βασιλέως καὶ Ἀντιόχου ἡγεμόνος, ἐν ἔτει ρξ΄ (160). Ἀφοῦ λοιπὸν ἡ ἀοίδιμος, μὲ προσταγὴ τοῦ Ἀντιόχου ὑπέμεινε πολλὰ βάσανα, ἐπειδὴ δὲν δέχθηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦτο παραδόθηκε στὴν γυναῖκα τοῦ ἡγεμόνα, ὥστε μὲ τὶς κολακεῖες ἐκείνης νὰ μαλακώσει. Πλὴν ὅμως, ὄχι μόνο δὲν ἀπατήθηκε τελείως, οὔτε μαλάκωσε κι ἄλλαξε τὴν γνώμη της ἡ ἀρρενόφρων, ἀλλὰ καὶ τὴν γυναῖκα τοῦ ἡγεμόνα τὴν ἔκανε χριστιανή.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νικήτας

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νικήτας

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φλέγῃ, Νικήτα, καὶ γίνῃ νικηφόρος,

Ἢ μᾶλλον εἰπεῖν πυρφόρος νικηφόρος.

Πέμπτῃ καὶ δεκάτῃ καμίνῳ βλήθη Νικήτας.

   Ὁ ἅγιος Νικήτας ἐβλάστησε ἀπὸ τὸ λαμπρότερο γένος τῶν Γότθων, τὸ ὁποῖο βρισκόταν πέραν τοῦ ποταμοῦ Ἴστρου¹, κατὰ τοὺς χρόνους Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου ἐν ἔτει τλ΄ (330)· ἔμαθε δὲ τὴν εὐσεβῆ πίστη παιδιόθεν ἀπὸ τὸν Μακάριο τὸν ἀρχιερέα τοῦ τόπου ἐκείνου. Κι ἐπειδὴ αὐτὸς εὐσεβῶς καὶ εὐγενῶς ἀνατράφηκε, διὰ τοῦτο δίδασκε καὶ τοὺς ἄλλους ὁμογενεῖς του νὰ πιστεύουν κ’ ἐκεῖνοι καὶ νὰ πολιτεύονται εὐσεβῶς κι’ ἐναρέτως, καθὼς καὶ αὐτὸς εὐσεβῶς πίστευε καὶ ἐναρέτως πολιτευόταν, γινόμενος σ’ ὅλους κήρυκας καὶ διδάσκαλος τῆς ἀληθείας. Ἐπειδὴ δὲ ὁ δυσσεβὴς Ἀθηνάριχος ὁ ἄρχοντας καὶ πρῶτος τοῦ ἑνὸς μέρους τοῦ Γοτθικοῦ γένους, (σὲ δύο μέρη ἦταν αὐτὸ χωρισμένο) ἐπειδή, λέγω, αὐτὸς νικήθηκε πολὺ αἰσχρῶς ἀπ’ τὸν Φρικιγέρνη τὸν ἄρχοντα τοῦ ἄλλου μέρους τῶν Γότθων, μὲ τὴν βοήθεια καὶ συμμαχία τοῦ θείου σταυροῦ καὶ τοῦ στρατεύματος τῶν Ρωμαίων, τούτου χάριν, ἀφοῦ μετὰ ἀπὸ πολὺ καιρὸ πάλι ἀνέλαβε καὶ δυναμώθηκε, φερνόταν ὁ μιαρὸς μὲ μεγάλη μανία κατὰ τῶν εὐσεβῶν χριστιανῶν καὶ τοὺς τιμωροῦσε μὲ βαρβαρικὰ καὶ ἀνυπόφορα παιδευτήρια. Κι ὄχι μόνον αὐτὸς ἔτσι ἔκαμε ὁ ἀλιτήριος, ἀλλὰ καὶ στοὺς ὑποτασσόμενους σ’ αὐτὸν πρόσταζε νὰ μιμοῦνται τὴν κατὰ τῶν χριστιανῶν δική του μανία καὶ ἀγριότητα.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Ὕψωση τοῦ Σταυροῦ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Ὕψωση τοῦ Σταυροῦ

(14 Σεπτεμβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, οἰκτίρμον καὶ ἐλεῆμον, ὁ τὸν ἀγαπητόν σου Υἱόν, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν συγχωρήσας σταυρὸν καὶ θάνατον ὑπὲρ ἡμῶν τῶν κατακρίτων ἑκουσίως καθυπομεῖναι, ἵνα τῷ θανάτῳ αὐτοῦ τὰ τῆς σαρκὸς ἡμῶν πάθη νεκρώσῃ, καὶ τῇ ἀναστάσει αὐτοῦ νεκρωθέντας ἡμᾶς, τῇ παραβάσει τῶν ἐντολῶν σου, ζωοποιήσῃ, καὶ τῇ δυνάμει τοῦ σταυροῦ φωτίσας τοὺς ἐν σκότει πρὸς τὸ φῶς τῆς σῆς ἐπιγνώσεως ἑλκύσῃ. Δίδαξον ἡμᾶς, δεόμεθά σου, ἵνα, καθάπερ βλέπομεν τὸν σταυρὸν ὑψούμενον, οὕτω καὶ αὐτὸν τὸν σταυρωθέντα ἐν αὐτῷ ἐπιγινώσκοντες, πρὸς θεωρίας ὕψωσιν τῆς αὐτοῦ θεότητος ἀναγώμεθα· καὶ ἔργοις ἀγαθοῖς τὸν βίον ἡμῶν κοσμοῦντες, καὶ τὴν φαιδρὰν ἡμέραν ταύτην εὐλαβῶς τιμῶντες, καταξιωθῶμεν τῆς οὐρανῶν βασιλείας καὶ χαρᾶς ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Κορνήλιος ὁ ἑκατόνταρχος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Κορνήλιος ὁ ἑκατόνταρχος

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζωῆς ἀπίστου Κορνήλιον ἐξάγεις,

Πιστῶν ἀπαρχὴν τῶν ἀπ’ ἐθνῶν Χριστέ μου.

   Τοῦτος ὁ θεῖος Κορνήλιος δὲν ἦταν Ἰουδαῖος οὔτε ἀπὸ τοὺς ὑποκειμένους στὸν παλαιὸ νόμο, ἀλλ’ ἦταν ἐθνικὸς καὶ ἀπερίτμητος, στὸ ἀξίωμα ἑκατόνταρχος, ἀπὸ τὴν σπεῖρα, δηλαδὴ τὴν τάξη τὴν καλούμενη ἰταλική. Ἦταν εὐσεβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸ μαζὶ μὲ ὅλο τὸ σπιτικό του καὶ ζοῦσε τὴν ζωὴ τῶν χριστιανῶν, ἂν κι ἀκόμη δὲν εἶχε ἀξιωθεῖ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, οὔτε εἶχε λάβει τὸ θεῖο βάπτισμα.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Αὐτόνομος

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Αὐτόνομος

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θῦμα τραπέζῃ προὐτέθη τῇ σῇ, λόγε,

Θύτης σὸς Αὐτόνομος ἐκθανὼν λίθοις.

Αὐτόνομος δὲ λίθοις δυοκαιδεκάτῃ κατελεύσθη.

   Ὁ θεῖος τοῦτος καὶ γενναῖος ἀγωνιστὴς τῆς εὐσεβείας ἅγιος Αὐτόνομος, ἦταν ἐπίσκοπος στὴν Ἰταλία, καὶ γιὰ τὸν διωγμὸ τὸν ὁποῖο κίνησε κατὰ τῶν χριστιανῶν ὁ βασιλεὺς Διοκλητιανὸς ἐν ἔτει σϞη΄ (298) ἀναχώρησε ἀπ’τὴν Ἰταλία καὶ μετέβη σὲ χωριὸ τῆς Βιθυνίας καλούμενο Σωρεοὶ ποὺ βρίσκεται στὸ δεξιὸ μέρος τοῦ κόλπου τῆς Νικομήδειας, ὅπου καὶ φιλοξενοῦνταν ἀπὸ ἕνα χριστιανὸ ὀνόματι Κορνήλιο. Κ’ ἐπειδὴ διέτριψε σ’ ἐκεῖνον τὸν τόπο ἀρκετὸ καιρό, γι’ αὐτὸ ἔκτισε ἐκεῖ εὐκτήριο οἶκο καὶ χειροτόνησε διάκονο τὸν ξενοδόχο του Κορνήλιο. Κι ἀφοῦ λοιπὸν παρέδωσε σ’ αὐτὸν τὴν φροντίδα κ’ ἐπιμέλεια τῶν ἐκεῖ εὑρισκομένων χριστιανῶν, αὐτὸς πῆγε στὶς ἐπαρχίες Λυκαονία καὶ Ἰσαυρία, ὅπου κήρυξε τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ μετὰ ἐπέστρεψε πάλι στὸν Κορνήλιο καὶ τὸν χειροτόνησε ἱερέα.

Ἡ ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ

  

Ἡ ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καὶ σχῆμα καὶ νοῦν ἀῤῥενοῖ Θεοδώρα,

Καὶ τὸν μέγαν νοῦν αἰσχύνει πρὸ τοῦ τέλους.

Ἑνδεκάτῃ πύματον Θεοδώρα ὕπνον ἰαύει.

   Καθὼς ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὁμοιώθηκε μὲ δέκα παρθένους, ὅπως λέγει τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ στὴν νέα διαθήκη τοῦ Εὐαγγελίου, τοιουτοτρόπως καὶ δέκα γυναῖκες ὁμοιωθεῖσες μὲ σχῆμα ἀνδρικό, σύντριψαν τὰ κέντρα τοῦ ἀνθρωποκτόνου διαβόλου. Μία ἀπ’ αὐτὲς τὶς δέκα ἦταν καὶ ἡ σήμερα ἑορταζομένη Θεοδώρα, ποὺ ἔχει τὸ ὄνομα ὡς δῶρο Θεοῦ. Αὐτὴ λοιπὸν καταγόταν ἀπ’ τὴν πόλη τῆς Ἀλεξάνδρειας στοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ζήνωνος ἐν ἔτει υοβ΄ (472)· ἦταν συζευγμένη μὲ νόμιμο ἄνδρα, καὶ ζοῦσε εὔτακτη ζωὴ καὶ ἀκατηγόρητη. Ἐπειδὴ ὅμως ἀπὸ φθόνο τοῦ μισόκαλου διαβόλου ἔπεσε κρυφὰ σὲ μοιχεία, ἀποφάσισε νὰ ζητήσει καὶ νὰ βρεῖ τὴν σωτηρία της. Κι ὅταν ἄκουσε τὰ Εὐαγγελικὰ λόγια, μὲ τὰ ὁποῖα διδάσκει ὁ Κύριος, ὅτι δὲν εἶναι κανένα κρυπτό, τὸ ὁποῖο νὰ μὴ γίνει φανερὸ στὰ ὕστερα, «οὐκ ἔστι κρυπτόν, ὃ οὐ φανερὸν γενήσεται»¹· τούτου χάριν, καθὼς στοχάσθηκε τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ἔκαμε, βδελύχθηκε τὴν ἁμαρτία αὐτὴ σὰν ἕνα σίχαμα καὶ μιὰ ἀκαθαρσία· καὶ λοιπὸν ἀπορρίπτοντας τὴν γυναικεία ἐνδυμασία, λαμβάνει τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα τῶν μοναχῶν, καὶ ἀντὶ Θεοδώρας, μετονομάζεται Θεόδωρος. Καὶ μεταβαίνοντας σὲ μοναστῆρι ἀνδρῶν, μετανοοῦσε κι’ ἔκλαιγε τὴν ἁμαρτία της.

Οἱ ἅγιες μάρτυρες Μηνοδώρα, Μητροδώρα καὶ Νυμφοδώρα

 

Οἱ ἅγιες μάρτυρες Μηνοδώρα, Μητροδώρα καὶ Νυμφοδώρα

Ἑορτάζουν τὴν ι΄ (10η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἠγοῦντο Μηνοδώρα καὶ Μητροδώρα

Καὶ Νυμφοδώρα, δῶρα σαρκὸς αἰκίας.

Θεινόμεναι¹ δεκάτῃ δωρώνυμοι ἔκθανον αἱ τρεῖς.

   Τοῦτες οἱ ἅγιες γυναῖκες ἦσαν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ ἐν ἔτει τδ΄ (304) ἀδελφὲς κατὰ σάρκα, ἔχοντας πατρίδα τὴν Βιθυνία καὶ διαλάμποντας μὲ παρθενία καὶ κάλλος ψυχῆς καὶ σώματος. Γιὰ τὴν ἀγάπη ὅμως τοῦ Χριστοῦ ἄφησαν τὴν πατρίδα τους καὶ πῆγαν καὶ κατοίκησαν σὲ ὑψηλὸ τόπο, εὑρισκόμενο πλησίον στὰ θερμὰ νερά, τὰ ἐπονομαζόμενα Πύθια· κ’ ἐκεῖ πολιτεύονταν μὲ σωφροσύνη καὶ κάθε ἄλλη ἄσκηση. Γι’ αὐτὸ ἀξιώθηκαν νὰ λάβουν ἐγκάτοικο στὴν ψυχή τους τὴν χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Κι ἀφοῦ φανερώθηκαν σὲ πολλούς, ὅτι εἶναι τόσο πνευματοφόρες καὶ χαριτωμένες ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ἐλευθέρωναν τοὺς πάσχοντες ἀπὸ διάφορες ἀσθένειες κι ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τῶν πονηρῶν δαιμόνων.

Ὁ ὅσιος Θεοφάνης ὁ ὁμολογητὴς

 

Ὁ ὅσιος Θεοφάνης ὁ ὁμολογητὴς

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φανεὶς Θεοῦ μέγιστος ἀστὴρ καθάπερ,

Τὴν νύκτα λύεις Θεόφανες τῆς πλάνης.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν στὰ χρόνια Κάρου καὶ Καρίνου τῶν βασιλέων ἐν ἔτει σπγ΄ (283), γεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς εἰδωλολάτρες καὶ πίστεψε στὸν Χριστὸ μὲ παράδοξο τρόπο ὅταν ἦταν πολὺ νέος στὴν ἡλικία.

   Βλέποντας δηλαδὴ μιὰ μέρα ἕνα παιδὶ ποὺ κινδύνευε νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν ψύχρα ἔβγαλε τὰ δικά του ροῦχα καὶ ἔντυσε μ’ αὐτὰ τὸ παιδί. Κ’ ἐπειδὴ ὁ πατέρας του τὸν ρώτησε:

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Γέννηση τῆς Θεοτόκου

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Γέννηση τῆς Θεοτόκου

(8 Σεπτεμβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀγαθὲ καὶ φιλάνθρωπε, ὁ τῇ ἀρρήτῳ σου προγνώσει τὴν ὑπερευλογημένην Μαριὰμ ἀπ’ αἰῶνος μὲν προεγνωκώς σε καὶ προορίσας δοχεῖον καθαρώτατον τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ γενέσθαι, σήμερον δὲ εὐδοκήσας παραδόξως τεχθῆναι αὐτὴν εἰς ἀπαρχὴν τῆς ἡμῶν σωτηρίας· ἧς ταῖς εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις δυσωπηθείς, πρόσδεξαι, δεόμεθά σου, τὰς δεήσεις καὶ ὑμνωδίας ἡμῶν, ἃς ἐν τῇ εὐσήμῳ ἡμέρᾳ ταύτῃ ταπεινῶς σοι προσφέρομεν· καὶ δώρησαι ἡμῖν τὴν τῆς ψυχῆς ὑγείαν καὶ τὴν τοῦ σώματος εὐρωστίαν, ἵνα ἐκατέρωθεν εὐεκτοῦντες, ἐν χαρᾷ καὶ ἀγαλλιάσει τὴν πανσεβάσμιον γέννησιν αὐτῆς ἐτησίως πανηγυρίζωμεν, ἔχοντες αὐτὴν παρὰ σοὶ διηνεκῶς ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβεύουσαν· ὅπως διὰ τῶν προσκαίρων ἑορτῶν εἰς μνήμην ἀγόμενοι τῶν θαυμασίων σου, καταξιωθῶμεν τῆς αἰωνίου δόξης ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Σώζων

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Σώζων

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀντεῖχε Σῴζων σώματος πρὸς αἰκίας,

πρὸς τὸν μόνον σῴζοντα τὴν ψυχὴν βλέπων.

Ἑβδομάτῃ Σῴζων θάνε, τυπτόμενος χρόα λαμπρόν.

   Ὁ ἅγιος Σώζων καταγόταν ἀπὸ τὴν Λυκαονία (ἡ ὁποία εἶναι μέρος τῆς Καππαδοκίας δηλαδὴ Καραμανίας καὶ νεύει πρὸς νότο κατὰ τὴν Κιλικία) ἀκμάσας ἐν ἔτει σπη΄ (288)· νέος κατὰ τὴν ἡλικία, ἔγινε βοσκὸς ἀλόγων προβάτων, ἀλλὰ στὸν ἴδιο καιρὸ ἦταν καὶ βοσκὸς λογικῶν ἀνθρώπων, ἐπειδὴ μὲ τὸν λόγο καὶ διδασκαλία του πολλοὺς ἀπίστους ἔφερε στὴν λογικὴ μάνδρα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ λαμβάνοντας θάρρος στὴν ψυχή του ἀπὸ μία θεία ὀπτασία τὴν ὁποία εἶδε καὶ τὸν παρακινοῦσε νὰ παρρησιασθεῖ ὅτι εἶναι Χριστιανός, καὶ διδαχθεὶς ἄλλα πολλὰ ἀπὸ τὴν ὀπτασία ἐκείνη, κατεβαίνει στὴν Πομπηούπολη τῆς Κιλικίας· καὶ μὴ ὑποφέροντας νὰ βλέπει τὴν πλάνη, τὴν ὁποία εἶχαν στὰ εἴδωλα οἱ πολῖτες ἐκείνης, πηγαίνει κρυφὰ στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων καὶ κόβει τὸ δεξὶ χέρι ἑνὸς χρυσοῦ εἰδώλου, ποὺ ἦταν ἐκεῖ, κι ἀφοῦ τὸ πούλησε, βοήθησε πολλοὺς φτωχούς. Ἐπειδὴ ὅμως ἐξ αὐτῆς τῆς αἰτίας πολλοὶ ἄνθρωποι ἀδίκως συκοφαντοῦνταν καὶ βασανίζονταν σκληρά, ὡς κλέφτες τοῦ χεριοῦ τοῦ εἰδώλου, τούτου χάριν ὁ ἀνδρειότατος Σώζων, σπλαγχνιζόμενος τοὺς ἀδίκως πάσχοντας, ἀλλὰ καὶ θέλοντας νὰ παρρησιάσει τὴν εὐσέβεια, φανερώνει αὐτὸς ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του στοὺς ὑπηρέτες τοῦ ναοῦ, ὁμολογήσας ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ πράξας τὸ τόλμημα τοῦτο.

Μνήμη τοῦ ἐν Κολοσσαῖς τῆς Φρυγίας γενομένου θαύματος παρὰ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μ ι χ α ή λ.

  

Μνήμη τοῦ ἐν Κολοσσαῖς τῆς Φρυγίας γενομένου θαύματος παρὰ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μ ι χ α ή λ.

 Ἑορτάζεται τὴν ς΄ (6η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὤφθης Μιχαήλ, Νῶε σῷ ναῷ νέος,

Χώνῃ ποταμῶν τὸν κατακλυσμὸν λύων.

Ῥοῦν Μιχαὴλ ποταμῶν χώνευσε, Νόων ἀγός, ἕκτῃ.

 

   Ὁ μέγας Ἀρχιστράτηγος τοῦ Θεοῦ Μιχαήλ, εἶχε εὐσπλαγχνία καὶ κηδεμονία πρὸς τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ πολλὲς εὐεργεσίες ἔδειξε σ’ αὐτό, καὶ παλαιὰ μὲν πρὶν τὴν ἔνσαρκη οἰκονομία, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἐπὶ γῆς ἔνσαρκη Παρουσία τοῦ Θεοῦ Λόγου, πολὺ μεγαλύτερη εὐσπλαγχνία καὶ ἀγάπη ἔδειξε σὲ μᾶς τοὺς Χριστιανούς, τοὺς καυχωμένους εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ· γι’ αὐτὸ λοιπόν, ἀπὸ τότε καὶ ὕστερα, τρέχοντας νοερῶς σ’ ὅλα τὰ μέρη τῆς οἰκουμένης, καὶ δίδοντας πλούσιες τὶς εὐεργεσίες του, κατοίκησε καὶ σ’ ἕνα τόπο τῆς Φρυγίας ὀνομαζόμενο Χερέτωπα.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἀβδαῖος ἐπίσκοπος

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἀβδαῖος ἐπίσκοπος

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ράβδων ἀκάνθας μάρτυς Ἀβδαῖος φέρει,

Στεφθέντα τιμῶν ταῖς ἀκάνθαις δεσπότην.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀβδαῖος, ἦταν στὰ χρόνια Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ βασιλέως τῶν ρωμαίων καὶ Ἰσδιγέρδου τοῦ βασιλέως τῶν περσῶν, ἐν ἔτει υιβ΄ (412). Ἀφοῦ πιάστηκε ἀπὸ τὸν ἀρχιμάγο, ἐξαναγκάστηκε νὰ προσκυνήσει τὸν ἥλιο καὶ τὸ πῦρ, ἀλλ’ ἐπειδὴ δὲν πείστηκε, κτυπιέται σὲ ὅλο τὸ σῶμα μὲ ραβδιὰ τῆς ροδιᾶς, ποὺ εἶναι γεμάτα ἀπὸ ἀγκάθια, τόσο πολύ, ὥστε ἔγινε ὡς νεκρός· κι ἔτσι βασταζόμενος ἀπὸ τοὺς δημίους τὸν ἔφεραν στὴν οἰκία του, καὶ μετὰ ἀπὸ λίγη ὥρα παρέδωκε τὴν ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 88. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).