Ὁ ὅσιος Παχώμιος

  

Ὁ ὅσιος Παχώμιος

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ Παχώμιος λεπτύνων σαρκὸς πάχος,

Ψυχῇ συνῆγε πρὶν μεταστῆναι στέαρ.

Πέμπτῃ καὶ δεκάτῃ Παχώμιον ἔνθεν ἄειραν.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Παχώμιος καταγόταν ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο τῆς κάτω Θηβαΐδας καὶ ζοῦσε στοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τκγ΄ (323)· ἦταν γυιὸς γονέων ἀσεβῶν καὶ προσκυνούντων τὰ εἴδωλα, μὲ τοὺς ὁποίους ὅταν ἦλθε ὁ Ἅγιος μιὰ φορὰ στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων ἄκουσε τὸν ὑπηρέτη τοῦ ναοῦ νὰ λέγει στοὺς γονεῖς του, ποὺ πρόσφεραν θυσία στὰ εἴδωλα:

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Ποίημα ἁγίου Δημητρίου, Μητροπολίτου Ροστώφ, ἣν ἔλεγε καθ’ ἑκάστην.

   Ὑπεραγία Θεοτόκε Παρθένε, σκέπε με καὶ διαφύλαττε τὸν δοῦλόν σου ἀπὸ παντὸς κακοῦ ψυχῆς τε καὶ σώματος καὶ ἀπὸ παντὸς ἐχθροῦ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου· χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου, ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες τῶν ψυχῶν ἡμῶν· χαῖρε καὶ εὐφραίνου Θεοτόκε Παρθένε, καὶ πρέσβευε ὑπὲρ τοῦ δούλου σου. Κυρία καὶ Δέσποινα τῶν Ἀγγέλων καὶ Μήτηρ τῶν χριστιανῶν, βοήθησόν μοι τῷ δούλῳ σου· ὦ Μαρία παναμώμητε· χαῖρε νύμφη ἀνύμφευτε· χαῖρε ἡ χαρὰ τῶν θλιβομένων καὶ ἡ παραμυθία τῶν λυπουμένων· χαῖρε ἡ τροφὴ τῶν πεινώντων καὶ ὁ λιμὴν τῶν χειμαζομένων· χαῖρε τῶν ἁγίων ἁγιωτέρα καὶ πάσης κτίσεως τιμιωτέρα· χαῖρε τοῦ Πατρὸς τὸ ἁγίασμα, τοῦ Υἱοῦ τὸ σκήνωμα καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος τὸ ἐπισκίασμα· χαῖρε τοῦ πάντων Βασιλέως Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν τὸ τερπνὸν παλάτιον· χαῖρε ἡ Μήτηρ τῶν ὀρφανῶν καὶ ἡ βακτηρία τῶν τυφλῶν· χαῖρε τὸ καύχημα τῶν χριστιανῶν καὶ τῶν προσκαλουμένων σε ὁ ἕτοιμος βοηθός.

Ἡ ἁγία μάρτυς Γλυκερία

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Γλυκερία

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θηρὸς τὸ πικρὸν δῆγμα τῇ Γλυκερίᾳ,

Ὑπεργλυκάζον ὡς ἀληθῶς ἦν μέλι.

Ἐν τριτάτῃ δεκάτῃ δάκε καὶ κτάνε θὴρ Γλυκερίαν.

   Ἡ ἁγία Γλυκερία ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Ἀντωνίου τοῦ βασιλέως καὶ Σαβίνου ἡγεμόνος, ἐν ἔτει ρμα΄ (141), εὑρισκομένη κατὰ τὴν Τραϊανούπολη. Ὅταν λοιπὸν θυσίαζε ὁ ἡγεμόνας στὰ εἴδωλα, ἡ ἁγία Γλυκερία ἔγραψε πάνω στὸ μέτωπό της τὸν τίμιο σταυρὸ καὶ πῆγε στὸν ἡγεμόνα κηρύττοντας κι ὀνομάζοντας τὸν ἑαυτό της Χριστιανὴ καὶ δούλη Χριστοῦ. Κ’ ἐπειδὴ ὁ ἡγεμόνας τὴν παρεκάλεσε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, ἡ Ἁγία μπῆκε στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων, προσευχήθηκε στὸν Χριστὸ καὶ γκρέμισε τὸ εἴδωλο τοῦ Δία καὶ τὸ κατασύντριψε. Οἱ δὲ εἰδωλολάτρες ποὺ βρέθηκαν ἐκεῖ, ἔριχναν πέτρες κατὰ τῆς μάρτυρος, πλὴν ὅμως αὐτὲς δὲν τὴν χτυποῦσαν· γι’ αὐτὸ κρεμάσανε τὴν Ἁγία ἀπὸ τὶς τρίχες καὶ τὴν ξέσχισαν. Ἔπειτα τὴν ἔβαλαν στὴν φυλακὴ καὶ δὲν τῆς ἔδωκαν οὔτε φαγητό, οὔτε ποτὸ γιὰ διάστημα πολλῶν ἡμερῶν· ἀλλ’ ἄγγελος Κυρίου ἔφερε τροφὴ σὲ αὐτὴν καὶ γιὰ τοῦτο δὲν ἔπαθε κανένα κακό, ἀπ’ ὅσα ὁ ἡγεμόνας στοχαζόταν ὅτι θὰ πάθει ἀπὸ τὴν πεῖνα. Μάλιστα δέ, ἔλαβε μεγάλο θαυμασμὸ κι ἔκπληξη αὐτὸς καὶ οἱ σύντροφοί του, ὅταν βρῆκαν στὴν φυλακὴ ἀγγεῖο καὶ ψωμιά, γάλα καὶ νερό, ἐνῶ ἡ φυλακὴ ἦταν κλεισμένη μὲ ἀσφάλεια καὶ κανεὶς δὲν μπῆκε σ’ αὐτὴν γιὰ νὰ τὰ φέρει.

Ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος ἐπίσκοπος Κύπρου

 

Ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος ἐπίσκοπος Κύπρου

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φανεὶς Ἐπιφάνιος ἐν Κύπρῳ μέγας,

Κλέος παρ’ αὐτῇ καὶ θανὼν ἔχει μέγα.

Τῇ δυοκαιδεκάτῃ Ἐπιφάνιον μόρος εἷλεν.

   Τοῦτος ὁ μέγας καὶ θαυματουργὸς Ἐπιφάνιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Ἀρκαδίου καὶ Ὀνωρίου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει υβ΄ (402), καταγόταν δὲ ἀπὸ τὴν χώρα τῆς Φοινίκης, ἀπ’ τὰ πλησιόχωρα μέρη τῆς ἐκεῖ Ἐλευθερουπόλεως, γυιὸς γονέων ἐργαζομένων μὲ τὰ ἴδια τους τὰ χέρια τὴν γεωργική. Κι ἀφοῦ ἀνατράφηκε στὴν μικρὴ οἰκία τῶν πενήτων καὶ γεωργῶν γονιῶν του, αὐτὸς μὲ τοὺς δικούς του κόπους ἐξέλαμψε στὸν κόσμο καὶ μὲ τὴν κατὰ Θεὸν ἀρετή του ἀνέβηκε ὁ ἀοίδιμος στὸ ἀκρότατο ὕψος τῆς εὐσεβοῦς καὶ θεάρεστης πολιτείας· διότι οἱ μὲν γονεῖς του, Ἑβραῖοι ὄντες, ἀπέμειναν στὴν σκιὰ καὶ στὴν λατρεία τοῦ νόμου καὶ δὲν μπόρεσαν νὰ δοῦν τὸ φῶς τῆς χάριτος τοῦ Εὐαγγελίου· τοῦτος ὅμως ὁ μακάριος ἔδραμε στὴν πίστη καὶ στὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ μικρὴ ἀφορμή, τὴν ἀκόλουθη:

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Μώκιος

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Μώκιος

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μωκώμενόν σε δεισιδαίμονα πλάνην,

Οἱ δυσσεβεῖς κτείνουσι, Μώκιε, ξίφει.

Μώκιος ἑνδεκάτῃ κεφαλὴν τμήθη ἀγανόφρων.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σπη΄ (288), οἱ δὲ γονεῖς του ὀνομάζονταν Εὐφράτιος καὶ Εὐσταθία, καὶ ἦσαν εὐγενεῖς καὶ πλούσιοι, καταγόμενοι ἀπὸ τὴν παλαιὰ Ρώμη. Τοῦτος λοιπὸν ἐχρημάτισε ἱερεὺς τῆς ἐν Ἀμφιπόλει Ἐκκλησίας καὶ φρόντιζε πάντοτε νὰ διδάσκει, κηρύττοντας τὸν Χριστὸ καὶ παραγγέλλοντας στοὺς ἀνθρώπους ν’ ἀπέχουν ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων.

Ἡ Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος

  

Ἡ Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὕδωρ λαβεῖν ἐλθοῦσα τὸ φθαρτόν, γύναι,

Ταὸ ζῶν ἀπαντλεῖς, ᾧ ῥύπους ψυχῆς πλύνεις.

   Τὴν πέμπτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα ἐπιτελοῦμε τὴν ἑορτὴ τῆς Σαμαρείτιδος ἐπειδὴ φανερὰ σὲ αὐτὴν ὁ Χριστὸς ὁμολόγησε ἑαυτὸν Μεσσία, ποὺ θέλει νὰ πεῖ ἀλειμμένος· γιατὶ μεσσὰ παρὰ τοὺς Ἑβραίους λέγεται τὸ ἔλαιο, διότι καὶ οἱ βασιλεῖς, καὶ οἱ ἱερεῖς, καὶ οἱ Προφῆτες, μὲ τὸ παρὰ τοῦ Θεοῦ διορισμένο ἔλαιο τῆς σκηνῆς ἀλείφονταν, δηλαδὴ χρίονταν· καὶ χρίσεις, λέγει, τὸν Ἐλισσαιὲ υἱὸν Σαφὰτ ἀντὶ σοῦ εἰς Προφήτην· ὥστε τὰ τρία αὐτὰ ὀνόματα, τὸ Μεσσίας τὸ ἑβραϊκό, καὶ τὰ δύο τὰ ἑλληνικά, δηλαδὴ τὸ Χριστὸς καὶ τὸ ἠλειμμένος, ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ νόημα ἔχουν.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Χριστοφόρος

 

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Χριστοφόρος

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν Χριστοφόρον οἶδά τε Χριστοφόρος,

Χριστῷ τυθέντα τῷ Θεῷ διὰ ξίφους.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Δεκίου ἐν ἔτει σν΄ (250)· λέγονται δὲ περὶ τούτου μερικὰ τερατώδη καὶ παράδοξα, ὅτι ἦταν δηλαδὴ κυνοπρόσωπος¹, καταγόμενος ἀπὸ τὴν χώρα τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τρώγουν τοὺς ἀνθρώπους. Κι ὅταν πιάστηκε σὲ πόλεμο ἀπὸ ἕνα κόμητα, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε νὰ μιλήσει, προσευχήθηκε καὶ στάλθηκε σ’ αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου λέγοντας· «Ρέπρεβε, ἀνδρίζου» (ἔτσι ὀνομαζόταν τότε)· κι ἀφοῦ ἔπιασε τὰ χείλη του ὁ ἄγγελος τὸν ἔκαμε νὰ λαλεῖ ἐλεύθερα. Ἔπειτα πῆγε ὁ Ἅγιος ἐντὸς τῆς πόλεως καὶ ἤλεγχε τοὺς Ἕλληνες (εἰδωλολάτρες) ποὺ ἐδίωκαν τοὺς Χριστιανούς· ἕνεκα τούτου δάρθηκε ἀπὸ ἕνα ἄρχοντα Βάκχιον ὀνομαζόμενο, πρὸς τὸν ὁποῖο ἀποκρίθηκε ὁ Ἅγιος ὅτι· «ταπεινούμενος θεληματικὰ ἀπὸ τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ στάθηκα καὶ μ’ ἔπιασαν, ἐπειδή, ἐὰν ἐγὼ θελήσω νὰ κινήσω τὸν θυμό μου καὶ τὴν ἀνδρεία μου, οὔτε ἐσένα θὰ φοβηθῶ, οὔτε τὴν δύναμη τοῦ βασιλέως, ἡ ὁποία, ὡς πρὸς τὴν δική μου δύναμη εἶναι ἀσθενὴς καὶ τίποτε».

Ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ὁ μέγας

 

Ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ὁ μέγας

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λαθεῖν βιώσας Ἀρσένιος ἠγάπα,

Ὃς οὐδὲ πάντως ἐκβιώσας λανθάνει.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ἦταν γέννημα καὶ θρέμμα τῆς μεγαλουπόλεως παλαιᾶς Ρώμης, καὶ ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας ἐφύλαξε τὸν ἑαυτό του καθαρὸ ἐνδιαίτημα τοῦ Θεοῦ. Κ’ ἐπειδὴ ἦταν γεμάτος ἀπὸ ἀρετὴ καὶ σοφία, καὶ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ θεία ἀλλὰ καὶ τὴν ἐξωτερικὴ κι ἀνθρώπινη, γιὰ τοῦτο ἔλαβε καὶ τὴν χειροτονία τοῦ διακόνου, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει τοθ΄ (379).

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ψυχαΐτης

 

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ψυχαΐτης

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ψυχῆς μόνης σὺ τὴν σχέσιν φέρων, πάτερ,

Ψυχαΐτης κέκλησαι ἐνδίκως, μάκαρ.

   Τοῦτος ὁ μακάριος Ἰωάννης ἀπὸ τὴν νεαρή του ἡλικία μιμούμενος τὴν πολιτεία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ τοῦ προφήτου Ἠλία διήνυσε τὴν ζωή του με σκληραγωγία καὶ ἄσκηση‧ κι ἀφοῦ νίκησε μὲ ἀνδρεία τοὺς πολέμους τῶν δαιμόνων καὶ καθαρίσθηκε στὴν ψυχὴ μὲ τὰ ρεύματα τῶν δακρύων, ἐξιλέωσε τὸν Θεὸ μὲ τὶς ὁλονύκτιες στάσεις κι ἀγρυνίες. Διὰ τοῦτο καὶ τοὺς ποταμοὺς τῆς αἱρέσεως τῶν εἰκονομάχων καταξήρανε μὲ τὰ δάκρυά του, διότι τὴν μὲν εἰκόνα τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ καὶ πάντων τῶν ἁγίων προσκυνοῦσε καὶ τιμοῦσε ὡς σεβάσμιες, τῶν δὲ εἰκονομάχων τὰ φρονήματα ἀποστρεφόταν κ’ ἐξευτέλιζε. Γι’ αὐτὸ ὑπέμεινε ἀνδρείως ὁ ἀοίδιμος, ἐξορίες πικρὲς καὶ φυλακές, διότι ὑπερασπιζόμενος τὶς παραδόσεις τῶν πατέρων, καταφρόνησε τοὺς νόμους τῶν βασιλέων. Ἔτσι λοιπόν, ἀφοῦ ἄθλησε γενναίως κι ἀγωνίσθηκε τὸν ἴσο μὲ τοὺς ἁγίους ἀγῶνα, ἴσο μὲ ἐκείνους ἔλαβε καὶ τὸ στεφάνι‧ κ’ ἐπειδὴ δέχθηκε τὴν χάρη τῶν θαυμάτων καὶ ἰαμάτων ἀπὸ τὸν Κύριο, θεράπευε τὰ σώματα καὶ τὶς ψυχὲς τῶν ἀσθενῶν.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 5ος, σελ. 48. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ἡ Μεσοπεντηκοστή

  

Ἡ Μεσοπεντηκοστή

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἑστὼς διδάσκει τῆς Ἑορτῆς ἐν μέσῳ,

Χριστὸς Μεσσίας τῶν διδασκάλων μέσον.

   Τὴν Τετάρτη ἀπὸ τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου, ἑορτάζουμε τὴν Μεσοπεντηκοστή. Δὲν ἐννοοῦμε ὅμως Πεντηκοστὴ τὴν Πεντηκοστὴ τῶν Ἑβραίων, ἀλλὰ τὴν ἡμέρα, τὴν ὁποία ἀριθμοῦμε ἀπ’ τὴν ἡμέρα τῆς Ἁγίας Ἀναστάσεως, –ὅποιον μῆνα τύχει, εἴτε Μάρτιο δηλαδή, εἴτε Ἀπρίλιο–, ἕως τὴν Κυριακὴ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τούτης τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς τὸ μέσον ἑορτάζουμε σήμερα, ἐπειδὴ ἀπὸ τὰ δύο ἄκρα ἔχει αὐτὴ ἡ Τετάρτη τὶς δύο μεγαλώτατες ἑορτές, δηλαδὴ τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· καὶ τρόπον τινα εἶναι ὡς σύνδεσμος τῶν δύο, καὶ μεγαλύνεται καὶ λαμπρύνεται ἀπὸ τῶν δύο τὰ μεγαλεῖα καὶ τὶς λαμπρότητες.