Ὁ ἅγιος μάρτυς Κορνήλιος ὁ ἑκατόνταρχος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Κορνήλιος ὁ ἑκατόνταρχος

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζωῆς ἀπίστου Κορνήλιον ἐξάγεις,

Πιστῶν ἀπαρχὴν τῶν ἀπ’ ἐθνῶν Χριστέ μου.

   Τοῦτος ὁ θεῖος Κορνήλιος δὲν ἦταν Ἰουδαῖος οὔτε ἀπὸ τοὺς ὑποκειμένους στὸν παλαιὸ νόμο, ἀλλ’ ἦταν ἐθνικὸς καὶ ἀπερίτμητος, στὸ ἀξίωμα ἑκατόνταρχος, ἀπὸ τὴν σπεῖρα, δηλαδὴ τὴν τάξη τὴν καλούμενη ἰταλική. Ἦταν εὐσεβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸ μαζὶ μὲ ὅλο τὸ σπιτικό του καὶ ζοῦσε τὴν ζωὴ τῶν χριστιανῶν, ἂν κι ἀκόμη δὲν εἶχε ἀξιωθεῖ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, οὔτε εἶχε λάβει τὸ θεῖο βάπτισμα.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Αὐτόνομος

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Αὐτόνομος

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θῦμα τραπέζῃ προὐτέθη τῇ σῇ, λόγε,

Θύτης σὸς Αὐτόνομος ἐκθανὼν λίθοις.

Αὐτόνομος δὲ λίθοις δυοκαιδεκάτῃ κατελεύσθη.

   Ὁ θεῖος τοῦτος καὶ γενναῖος ἀγωνιστὴς τῆς εὐσεβείας ἅγιος Αὐτόνομος, ἦταν ἐπίσκοπος στὴν Ἰταλία, καὶ γιὰ τὸν διωγμὸ τὸν ὁποῖο κίνησε κατὰ τῶν χριστιανῶν ὁ βασιλεὺς Διοκλητιανὸς ἐν ἔτει σϞη΄ (298) ἀναχώρησε ἀπ’τὴν Ἰταλία καὶ μετέβη σὲ χωριὸ τῆς Βιθυνίας καλούμενο Σωρεοὶ ποὺ βρίσκεται στὸ δεξιὸ μέρος τοῦ κόλπου τῆς Νικομήδειας, ὅπου καὶ φιλοξενοῦνταν ἀπὸ ἕνα χριστιανὸ ὀνόματι Κορνήλιο. Κ’ ἐπειδὴ διέτριψε σ’ ἐκεῖνον τὸν τόπο ἀρκετὸ καιρό, γι’ αὐτὸ ἔκτισε ἐκεῖ εὐκτήριο οἶκο καὶ χειροτόνησε διάκονο τὸν ξενοδόχο του Κορνήλιο. Κι ἀφοῦ λοιπὸν παρέδωσε σ’ αὐτὸν τὴν φροντίδα κ’ ἐπιμέλεια τῶν ἐκεῖ εὑρισκομένων χριστιανῶν, αὐτὸς πῆγε στὶς ἐπαρχίες Λυκαονία καὶ Ἰσαυρία, ὅπου κήρυξε τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ μετὰ ἐπέστρεψε πάλι στὸν Κορνήλιο καὶ τὸν χειροτόνησε ἱερέα.

Ἡ ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ

  

Ἡ ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καὶ σχῆμα καὶ νοῦν ἀῤῥενοῖ Θεοδώρα,

Καὶ τὸν μέγαν νοῦν αἰσχύνει πρὸ τοῦ τέλους.

Ἑνδεκάτῃ πύματον Θεοδώρα ὕπνον ἰαύει.

   Καθὼς ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὁμοιώθηκε μὲ δέκα παρθένους, ὅπως λέγει τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ στὴν νέα διαθήκη τοῦ Εὐαγγελίου, τοιουτοτρόπως καὶ δέκα γυναῖκες ὁμοιωθεῖσες μὲ σχῆμα ἀνδρικό, σύντριψαν τὰ κέντρα τοῦ ἀνθρωποκτόνου διαβόλου. Μία ἀπ’ αὐτὲς τὶς δέκα ἦταν καὶ ἡ σήμερα ἑορταζομένη Θεοδώρα, ποὺ ἔχει τὸ ὄνομα ὡς δῶρο Θεοῦ. Αὐτὴ λοιπὸν καταγόταν ἀπ’ τὴν πόλη τῆς Ἀλεξάνδρειας στοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ζήνωνος ἐν ἔτει υοβ΄ (472)· ἦταν συζευγμένη μὲ νόμιμο ἄνδρα, καὶ ζοῦσε εὔτακτη ζωὴ καὶ ἀκατηγόρητη. Ἐπειδὴ ὅμως ἀπὸ φθόνο τοῦ μισόκαλου διαβόλου ἔπεσε κρυφὰ σὲ μοιχεία, ἀποφάσισε νὰ ζητήσει καὶ νὰ βρεῖ τὴν σωτηρία της. Κι ὅταν ἄκουσε τὰ Εὐαγγελικὰ λόγια, μὲ τὰ ὁποῖα διδάσκει ὁ Κύριος, ὅτι δὲν εἶναι κανένα κρυπτό, τὸ ὁποῖο νὰ μὴ γίνει φανερὸ στὰ ὕστερα, «οὐκ ἔστι κρυπτόν, ὃ οὐ φανερὸν γενήσεται»¹· τούτου χάριν, καθὼς στοχάσθηκε τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ἔκαμε, βδελύχθηκε τὴν ἁμαρτία αὐτὴ σὰν ἕνα σίχαμα καὶ μιὰ ἀκαθαρσία· καὶ λοιπὸν ἀπορρίπτοντας τὴν γυναικεία ἐνδυμασία, λαμβάνει τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα τῶν μοναχῶν, καὶ ἀντὶ Θεοδώρας, μετονομάζεται Θεόδωρος. Καὶ μεταβαίνοντας σὲ μοναστῆρι ἀνδρῶν, μετανοοῦσε κι’ ἔκλαιγε τὴν ἁμαρτία της.

Οἱ ἅγιες μάρτυρες Μηνοδώρα, Μητροδώρα καὶ Νυμφοδώρα

 

Οἱ ἅγιες μάρτυρες Μηνοδώρα, Μητροδώρα καὶ Νυμφοδώρα

Ἑορτάζουν τὴν ι΄ (10η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἠγοῦντο Μηνοδώρα καὶ Μητροδώρα

Καὶ Νυμφοδώρα, δῶρα σαρκὸς αἰκίας.

Θεινόμεναι¹ δεκάτῃ δωρώνυμοι ἔκθανον αἱ τρεῖς.

   Τοῦτες οἱ ἅγιες γυναῖκες ἦσαν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ ἐν ἔτει τδ΄ (304) ἀδελφὲς κατὰ σάρκα, ἔχοντας πατρίδα τὴν Βιθυνία καὶ διαλάμποντας μὲ παρθενία καὶ κάλλος ψυχῆς καὶ σώματος. Γιὰ τὴν ἀγάπη ὅμως τοῦ Χριστοῦ ἄφησαν τὴν πατρίδα τους καὶ πῆγαν καὶ κατοίκησαν σὲ ὑψηλὸ τόπο, εὑρισκόμενο πλησίον στὰ θερμὰ νερά, τὰ ἐπονομαζόμενα Πύθια· κ’ ἐκεῖ πολιτεύονταν μὲ σωφροσύνη καὶ κάθε ἄλλη ἄσκηση. Γι’ αὐτὸ ἀξιώθηκαν νὰ λάβουν ἐγκάτοικο στὴν ψυχή τους τὴν χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Κι ἀφοῦ φανερώθηκαν σὲ πολλούς, ὅτι εἶναι τόσο πνευματοφόρες καὶ χαριτωμένες ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ἐλευθέρωναν τοὺς πάσχοντες ἀπὸ διάφορες ἀσθένειες κι ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τῶν πονηρῶν δαιμόνων.

Ὁ ὅσιος Θεοφάνης ὁ ὁμολογητὴς

 

Ὁ ὅσιος Θεοφάνης ὁ ὁμολογητὴς

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φανεὶς Θεοῦ μέγιστος ἀστὴρ καθάπερ,

Τὴν νύκτα λύεις Θεόφανες τῆς πλάνης.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν στὰ χρόνια Κάρου καὶ Καρίνου τῶν βασιλέων ἐν ἔτει σπγ΄ (283), γεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς εἰδωλολάτρες καὶ πίστεψε στὸν Χριστὸ μὲ παράδοξο τρόπο ὅταν ἦταν πολὺ νέος στὴν ἡλικία.

   Βλέποντας δηλαδὴ μιὰ μέρα ἕνα παιδὶ ποὺ κινδύνευε νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν ψύχρα ἔβγαλε τὰ δικά του ροῦχα καὶ ἔντυσε μ’ αὐτὰ τὸ παιδί. Κ’ ἐπειδὴ ὁ πατέρας του τὸν ρώτησε:

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Γέννηση τῆς Θεοτόκου

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Γέννηση τῆς Θεοτόκου

(8 Σεπτεμβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀγαθὲ καὶ φιλάνθρωπε, ὁ τῇ ἀρρήτῳ σου προγνώσει τὴν ὑπερευλογημένην Μαριὰμ ἀπ’ αἰῶνος μὲν προεγνωκώς σε καὶ προορίσας δοχεῖον καθαρώτατον τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ γενέσθαι, σήμερον δὲ εὐδοκήσας παραδόξως τεχθῆναι αὐτὴν εἰς ἀπαρχὴν τῆς ἡμῶν σωτηρίας· ἧς ταῖς εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις δυσωπηθείς, πρόσδεξαι, δεόμεθά σου, τὰς δεήσεις καὶ ὑμνωδίας ἡμῶν, ἃς ἐν τῇ εὐσήμῳ ἡμέρᾳ ταύτῃ ταπεινῶς σοι προσφέρομεν· καὶ δώρησαι ἡμῖν τὴν τῆς ψυχῆς ὑγείαν καὶ τὴν τοῦ σώματος εὐρωστίαν, ἵνα ἐκατέρωθεν εὐεκτοῦντες, ἐν χαρᾷ καὶ ἀγαλλιάσει τὴν πανσεβάσμιον γέννησιν αὐτῆς ἐτησίως πανηγυρίζωμεν, ἔχοντες αὐτὴν παρὰ σοὶ διηνεκῶς ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβεύουσαν· ὅπως διὰ τῶν προσκαίρων ἑορτῶν εἰς μνήμην ἀγόμενοι τῶν θαυμασίων σου, καταξιωθῶμεν τῆς αἰωνίου δόξης ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Σώζων

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Σώζων

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀντεῖχε Σῴζων σώματος πρὸς αἰκίας,

πρὸς τὸν μόνον σῴζοντα τὴν ψυχὴν βλέπων.

Ἑβδομάτῃ Σῴζων θάνε, τυπτόμενος χρόα λαμπρόν.

   Ὁ ἅγιος Σώζων καταγόταν ἀπὸ τὴν Λυκαονία (ἡ ὁποία εἶναι μέρος τῆς Καππαδοκίας δηλαδὴ Καραμανίας καὶ νεύει πρὸς νότο κατὰ τὴν Κιλικία) ἀκμάσας ἐν ἔτει σπη΄ (288)· νέος κατὰ τὴν ἡλικία, ἔγινε βοσκὸς ἀλόγων προβάτων, ἀλλὰ στὸν ἴδιο καιρὸ ἦταν καὶ βοσκὸς λογικῶν ἀνθρώπων, ἐπειδὴ μὲ τὸν λόγο καὶ διδασκαλία του πολλοὺς ἀπίστους ἔφερε στὴν λογικὴ μάνδρα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ λαμβάνοντας θάρρος στὴν ψυχή του ἀπὸ μία θεία ὀπτασία τὴν ὁποία εἶδε καὶ τὸν παρακινοῦσε νὰ παρρησιασθεῖ ὅτι εἶναι Χριστιανός, καὶ διδαχθεὶς ἄλλα πολλὰ ἀπὸ τὴν ὀπτασία ἐκείνη, κατεβαίνει στὴν Πομπηούπολη τῆς Κιλικίας· καὶ μὴ ὑποφέροντας νὰ βλέπει τὴν πλάνη, τὴν ὁποία εἶχαν στὰ εἴδωλα οἱ πολῖτες ἐκείνης, πηγαίνει κρυφὰ στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων καὶ κόβει τὸ δεξὶ χέρι ἑνὸς χρυσοῦ εἰδώλου, ποὺ ἦταν ἐκεῖ, κι ἀφοῦ τὸ πούλησε, βοήθησε πολλοὺς φτωχούς. Ἐπειδὴ ὅμως ἐξ αὐτῆς τῆς αἰτίας πολλοὶ ἄνθρωποι ἀδίκως συκοφαντοῦνταν καὶ βασανίζονταν σκληρά, ὡς κλέφτες τοῦ χεριοῦ τοῦ εἰδώλου, τούτου χάριν ὁ ἀνδρειότατος Σώζων, σπλαγχνιζόμενος τοὺς ἀδίκως πάσχοντας, ἀλλὰ καὶ θέλοντας νὰ παρρησιάσει τὴν εὐσέβεια, φανερώνει αὐτὸς ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του στοὺς ὑπηρέτες τοῦ ναοῦ, ὁμολογήσας ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ πράξας τὸ τόλμημα τοῦτο.

Μνήμη τοῦ ἐν Κολοσσαῖς τῆς Φρυγίας γενομένου θαύματος παρὰ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μ ι χ α ή λ.

  

Μνήμη τοῦ ἐν Κολοσσαῖς τῆς Φρυγίας γενομένου θαύματος παρὰ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μ ι χ α ή λ.

 Ἑορτάζεται τὴν ς΄ (6η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὤφθης Μιχαήλ, Νῶε σῷ ναῷ νέος,

Χώνῃ ποταμῶν τὸν κατακλυσμὸν λύων.

Ῥοῦν Μιχαὴλ ποταμῶν χώνευσε, Νόων ἀγός, ἕκτῃ.

 

   Ὁ μέγας Ἀρχιστράτηγος τοῦ Θεοῦ Μιχαήλ, εἶχε εὐσπλαγχνία καὶ κηδεμονία πρὸς τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ πολλὲς εὐεργεσίες ἔδειξε σ’ αὐτό, καὶ παλαιὰ μὲν πρὶν τὴν ἔνσαρκη οἰκονομία, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἐπὶ γῆς ἔνσαρκη Παρουσία τοῦ Θεοῦ Λόγου, πολὺ μεγαλύτερη εὐσπλαγχνία καὶ ἀγάπη ἔδειξε σὲ μᾶς τοὺς Χριστιανούς, τοὺς καυχωμένους εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ· γι’ αὐτὸ λοιπόν, ἀπὸ τότε καὶ ὕστερα, τρέχοντας νοερῶς σ’ ὅλα τὰ μέρη τῆς οἰκουμένης, καὶ δίδοντας πλούσιες τὶς εὐεργεσίες του, κατοίκησε καὶ σ’ ἕνα τόπο τῆς Φρυγίας ὀνομαζόμενο Χερέτωπα.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἀβδαῖος ἐπίσκοπος

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἀβδαῖος ἐπίσκοπος

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ράβδων ἀκάνθας μάρτυς Ἀβδαῖος φέρει,

Στεφθέντα τιμῶν ταῖς ἀκάνθαις δεσπότην.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀβδαῖος, ἦταν στὰ χρόνια Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ βασιλέως τῶν ρωμαίων καὶ Ἰσδιγέρδου τοῦ βασιλέως τῶν περσῶν, ἐν ἔτει υιβ΄ (412). Ἀφοῦ πιάστηκε ἀπὸ τὸν ἀρχιμάγο, ἐξαναγκάστηκε νὰ προσκυνήσει τὸν ἥλιο καὶ τὸ πῦρ, ἀλλ’ ἐπειδὴ δὲν πείστηκε, κτυπιέται σὲ ὅλο τὸ σῶμα μὲ ραβδιὰ τῆς ροδιᾶς, ποὺ εἶναι γεμάτα ἀπὸ ἀγκάθια, τόσο πολύ, ὥστε ἔγινε ὡς νεκρός· κι ἔτσι βασταζόμενος ἀπὸ τοὺς δημίους τὸν ἔφεραν στὴν οἰκία του, καὶ μετὰ ἀπὸ λίγη ὥρα παρέδωκε τὴν ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 88. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ἡ ἁγία Ἑρμιόνη, μία τῶν τεσσάρων θυγατέρων τοῦ ἀποστόλου Φιλίππου

 

Ἡ ἁγία Ἑρμιόνη, μία τῶν τεσσάρων θυγατέρων τοῦ ἀποστόλου Φιλίππου

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Χωρεῖ πρὸς αὐτοὺς οὐρανοὺς Ἑρμιόνη,

Ἕρμαιον εὑρηκυῖαν τὴν σωτηρίαν.

   Ὁ ἁγιώτατος ἀπόστολος Φίλιππος ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ Διακόνους, ποὺ βάπτισε τὸν Εὐνοῦχο τῆς Κανδάκης, εἶχε τέσσερις θυγατέρες, τὶς ὁποῖες ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὶς πράξεις μαρτυρεῖ, ὅτι ἦταν παρθένοι καὶ προφήτισσες (Πράξ. κα΄ 9), ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἡ Ἑρμιόνη καὶ ἡ Εὐτυχίς, ἀπῆλθαν στὴν Ἀσία καὶ ἀναζητοῦσαν τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο. Κ’ ἐπειδὴ δὲν τὸν βρήκανε, διότι τὸν μετέθεσε ὁ Θεὸς ὅπως τὸν Ἐνὼχ καὶ τὸν Ἠλία, βρῆκαν ἀντ’ ἐκείνου τὸν Πετρώνιο τὸν μαθητὴ τοῦ ἁγίου Παύλου· κι ἀφοῦ διδάχθηκαν ἀπ’ αὐτόν, φρόντιζαν νὰ μιμοῦνται καὶ τὶς ἀρετὲς καὶ τὴν γνώμη του.