Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, συγγραφέας τῆς Κλίμακας

  

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, συγγραφέας τῆς Κλίμακας

Κυριακὴ Δ΄ Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ σάρκα καὶ ζῶν νεκρὸς ὢν Ἰωάννης

αἰωνίως ζῇ, καὶ νεκρὸς φανεὶς ἄπνους.

Σύγγραμμα λιπὼν Κλίμακα τῇ ἀνόδῳ,

δείκνυσιν αὐτοῦ πορείαν τῆς ἀνόδου.

   Ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἰουστίνου τοῦ νεώτερου τοῦ ἀνεψιοῦ τοῦ Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φο΄ (570). Ὅταν ἔγινε δεκαέξι χρόνων ἀφοῦ ἔλαβε ἐμπειρία στὴν ἐγκύκλιο καὶ ἐξωτερικὴ σοφία προσέφερε ἔκτοτε τὸν ἑαυτό του στὸν Θεὸ ὡς θυσία ἱερώτατη. Ἔτσι, ἀφοῦ ἀνέβηκε στὸ ὄρος Σινᾶ ζοῦσε κάτω ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ γέροντος· κι ἀφοῦ ἔφθασε στὸν δέκατο ἔνατο χρόνο τῆς ἡλικίας του ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ καὶ πῆγε στὸ στάδιο τῆς ἡσυχίας, μακρυὰ ἀπὸ τὸ Κυριακὸ τῆς Σιναϊτικῆς Σκήτης, ἕως πέντε σημεῖα· ὀνομαζόταν ὁ τόπος ἐκεῖνος Θωλᾶς. Ἐκεῖ λοιπὸν διῆλθε ὁ ἀοίδιμος σαράντα ὁλόκληρους χρόνους καταφλεγόμενος καθημερινὰ ἀπ’ τὸν διακαῆ ἔρωτα καὶ ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Τοῦτος ἔτρωγε μὲν ἀπ’ ὅλα τὰ φαγητά, τὰ ὁποῖα εἶναι συγχωρημένο (ἐπιτρέπεται) νὰ τρώγουν οἱ μοναχοί, ἀλλ’ ἀπὸ λίγο. Κ’ ἔκαμε τοῦτο γιὰ νὰ συντρίβει πάνσοφα, -ἔτσι διακριτικὸς καθὼς ἦταν-, τὸ κέρατο τῆς ὑπερηφάνειας, ἡ ὁποία ἔμελλε νὰ τὸν ἐνοχλεῖ, ἐὰν δὲν ἔτρωγε, ὡς διαφορετικὸν ἀπὸ τοὺς ἄλλους μοναχούς.

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ἐπίσκοπος καὶ ὁμολογητής

  

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ἐπίσκοπος καὶ ὁμολογητής

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λύπας ἐνεγκὼν σῆς χάριν σκιᾶς, Λόγε,

Βίου σκιώδους Ἰάκωβος ἡρπάγη.

Κρύψαν ὑπὸ χθόνα εἰκάδ’ Ἰάκωβον κατὰ πρώτην.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας μεταχειρίσθηκε τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ καὶ καθάρισε τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν νηστεία καὶ τὴν λοιπὴ κακοπάθεια, γι’ αὐτὸ καὶ ἀναβιβάστηκε στὸν θρόνο τῆς ἐπισκοπῆς. Πολλοὺς δὲ διωγμοὺς κ’ ἐξορίες ὑπέμεινε ὁ μακάριος διὰ τὴν προσκύνηση τῶν ἁγίων εἰκόνων καὶ διότι ἤλεγχε κι ἀποστρεφόταν τοὺς εἰκονομάχους.

   Ἔτσι λοιπόν, δοκιμάζοντας ἀνδρείως τέτοιους πειρασμούς, καὶ παλεύοντας μὲ πεῖνα καὶ δίψα, παρέδωκε τὴν ἁγία ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ἀπ’ τὸν ὁποῖο ἔλαβε τὸ τῆς ὁμολογίας ἄφθαρτο στεφάνι.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 116. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας, ἐπίσκοπος Ἀπολλωνιάδος

  

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας, ἐπίσκοπος Ἀπολλωνιάδος

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὑπὲρ τύπου σοῦ δεινὰ Νικήτας φέρων,

Νῦν σὸν πρόσωπον, Χριστέ, ἐν πόλῳ βλέπει.

   Τοῦτος ὁ θεοφόρος πατὴρ ἡμῶν καὶ ὁμολογητὴς ἅγιος Νικήτας ἦταν κατὰ τοὺς καιροὺς τῶν εἰκονομάχων καὶ χρημάτισε ἐπίσκοπος Ἀπολλωνιάδος (πόλεως τῆς Βιθυνίας, ἡ ὁποία καὶ Ἀπολλωνία καὶ κοινῶς Ἀπολλωνιάδα ὀνομάζεται, ὑποκειμένη κάποτε στὸν μητροπολίτη Νικομηδείας)· καὶ ὄχι μόνον ὑπῆρξε πιστὸς κι εὐλαβὴς καὶ ὀρθοδοξότατος, ἀλλ’ ἦταν ἐπιπλέον ἐλεήμων καὶ συμπαθής· καὶ πολὺς μὲν στὴν γνώση καὶ μάθηση τῶν Γραφῶν, περισσότερος δὲ στὸν λόγο καὶ στὴν εὐγλωττία.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ σύζυγοι Χρύσανθος καὶ Δαρεία

  

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ σύζυγοι Χρύσανθος καὶ Δαρεία

Ἑορτάζουν τὴν ιθ΄ (19η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κἂν ἐκπνέωσι, ζῶντες εἰσδύντες βόθρῳ,

Ζῶσι Χρύσανθος ἐν πόλῳ καὶ Δαρεία.

Χῷσαν συζυγίην δεκάτῃ ἐνάτῃ ὁμόλεκτρον.

   Τοῦτοι οἱ Ἅγιοι ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Νουμεριανοῦ, ἐν ἔτει σπδ΄ (284), καὶ ὁ μὲν Χρύσανθος ἦταν γυιὸς ἑνὸς Συγκλητικοῦ ἄρχοντα τῆς Ἀλεξάνδρειας ποὺ ὀνομαζόταν Πολέμων, ἡ δὲ Δαρεία καταγόταν ἀπ’ τὴν Ἀθήνα. Ἐπειδὴ ὁ Χρύσανθος κατηχήθηκε τὴν πίστη στὸν Χριστὸ ἀπὸ ἕνα ἐπίσκοπο ποὺ ἦταν κρυμμένος ἐντὸς σπηλαίου, κι ἀφοῦ βαπτίσθηκε ἀπ’ αὐτὸν κήρυττε τὸν Χριστό, ὁ πατέρας του τὸν ἔκλεισε σὲ φυλακὴ καὶ τὸν τιμωροῦσε μὲ πολυήμερη πεῖνα. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἅγιος ἔμεινε ἀσάλευτος στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τότε ὁ πατέρας του ἔστειλε κι ἔφερε ἀπ’ τὴν Ἀθήνα μιὰ ὡραία κόρη, ποὺ ὀνομαζόταν Δαρεία, ἡ ὁποία ἦταν φιλόσοφος· καὶ ἀναγκάζει τὸν γυιό του Χρύσανθο νὰ τὴν λάβει γυναῖκα, μὲ σκοπὸ μέσα ἀπ’ τὸν ἔρωτα πρὸς αὐτὴν νὰ μεταβληθεῖ ἀπ’ τὴν πίστη τῶν Χριστιανῶν. Ὁ δὲ ἅγιος βλέποντάς την, τὴν μεταχειρίσθηκε ὡς ἀδελφὴ κι ὄχι ὡς γυναῖκα, διότι συμφώνησαν καὶ οἱ δύο νὰ παραμείνουν παρθένοι ἕως θανάτου. Ἔτσι, λοιπόν, ἀντὶ νὰ πείσει ἡ Δαρεία τὸν Χρύσανθο, ἔπεισε ὁ Χρύσανθος τὴν Δαρεία μὲ τὶς διδασκαλίες του κι ἀφοῦ αὐτὴ ἀρνήθηκε τὴν πατρικὴ ἀσέβεια πίστεψε στὸν Χριστὸ καὶ δέχθηκε τὸ ἅγιο βάπτισμα.

Ὁ ἅγιος Κύριλλος ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων

  

Ὁ ἅγιος Κύριλλος ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἴσελθε, κέρδος ἐκ ταλάντων προσφέρων,

Εἰς τὴν χαράν, Κύριλλε, τοῦ σοῦ Κυρίου.

Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ θάνατος μέλας εἷλε Κύριλλον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Κύριλλος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου γυιοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τμ΄ (340), καί, ἐπειδὴ ἦταν γυιὸς εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων γονέων, ἐκπαιδεύθηκε ἀπ’ αὐτοὺς κι ἀνατράφηκε μ’ εὐσεβῆ καὶ ὀρθὰ δόγματα. Ἀφοῦ δὲ ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων ἀπῆλθε στὴν ἄλλη ζωή, ὁ μακάριος τοῦτος Κύριλλος ἀνέβηκε στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων ὑπερμαχῶντας διὰ τὰ δόγματα τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων.

   Τότε ἦταν καὶ ὁ ἀρειανὸς Ἀκάκιος, ποὖχε τὸν θρόνο τῆς Καισάρειας στὴν Παλαιστίνη, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ ἀποκηρύχθηκε καὶ καθαιρέθηκε ἀπ’ τὴν ἐν Σαρδικῇ γενομένη τοπικὴ Σύνοδο, –διότι δὲν ἤθελε νὰ ὁμολογήσει τὸν Υἱὸ ὁμοούσιο μὲ τὸν Πατέρα–, δὲν ἀποδέχθηκαν ὅμως τὴν συνοδικὴ αὐτὴ καθαίρεση, ἀλλὰ τυραννικὰ κρατοῦσε τὸν θρόνο τῆς Καισαρείας, ὄντας γνώριμος καὶ φίλος τοῦ βασιλέως Κωνσταντίου, ποὺ φρονοῦσε ἀπὸ κουφότητα (ἐπιπολαιότητα) γνώμης τὰ δόγματα τοῦ Ἀρείου. Κι ἔτσι αὐτὸς λαμβάνοντας ἐξουσία ἀπ’ τὸν βασιλέα κατέβασε ἀπ’ τὸν θρόνο τὸν μακάριο τοῦτον Κύριλλο καὶ τὸν ἐξόρισε ἀπ’ τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Μαρῖνος

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Μαρῖνος

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τμηθεὶς Μαρῖνος ἐκτέμνει κάραν πλάνης,

Καὶ σὺν κεφαλῇ τῶν ὅλων Χριστῷ μένει.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος ἦταν ἐκ προγόνων Χριστιανός, καὶ βλέποντας τοὺς εἰδωλολάτρες νὰ προσφέρουν θυσίες ὄχι μόνο σὲ ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ στὰ ἑρπετὰ καὶ βδελυρὰ ζωΰφια, ἄναψε ἀπὸ θεϊκὸ ζῆλο, καὶ ἐνῶ οἱ εἰδωλολάτρες τελοῦσαν ἑορτὴ στ’ ἄψυχα εἴδωλα, ὅρμησε καὶ κατεκρήμνισε τὸν βωμὸ καὶ κατεπάτησε τὶς θυσίες ποὺ γινόντουσαν ἐκεῖ, τὸν δὲ ἑαυτό του ὁμολόγησε Χριστιανό.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Σαβῖνος ὁ Αἰγύπτιος

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Σαβῖνος ὁ Αἰγύπτιος

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ρεῖθρον Σκαμάνδρου τῆς ἐλέγξεως ὕδωρ,

Εὐανδρίας ἔλεγχος ἦν τῆς Σαβίνου.

Τῇ δεκάτῃ ἕκτῃ ἐντεῦθεν ἀπῆρε Σαβῖνος.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος καταγόταν ἀπ’ τὴν πόλη Ἑρμούπολη τῆς Αἰγύπτου, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞθ΄ (299), καὶ κρυβόμενος μαζὶ μ’ ἄλλους Χριστιανοὺς ἔξω ἀπ’ τὴν πόλη σ’ ἕνα μικρὸ οἴκημα, ἀνεζητεῖτο ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες, α΄) διότι τὸν εἶχαν οἱ Χριστιανοὶ σὲ μεγάλη τιμὴ καὶ ὑπόληψη, β΄) διότι αὐτὸς ἦταν ἀπ’ τὸ πρῶτο γένος, καὶ γ΄) διότι ὑπερεῖχε ἀπ’ ὅλους τοὺς ἄλλους στὸν ζῆλο τῆς πίστεως.

Ἡ Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως

 

Ἡ Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως

Κυριακὴ Γ΄ Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν Σταυρὸν γῆ σύμπασα προσκυνησάτω,

δι’ οὗ περ ἔγνωκε σὲ προσκυνεῖν, Λόγε.

   Κατὰ τὴν τρίτη αὐτὴ Κυριακὴ τῶν ἁγίων Νηστειῶν ἑορτάζουμε τὴν προσκύνηση τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ, γιὰ τὴν παρακάτω αἰτία:

   Ἐπειδὴ τρόπον τινὰ καὶ μεῖς μὲ τὴν σαρανταήμερη νηστεία σταυρωνόμασθε καὶ ἀπὸ τά πάθη νεκρωνόμασθε, κι αἴσθηση πικρίας λαμβάνουμε, μέ, τὸ νὰ ἀκηδιοῦμε καὶ καταπίπτουμε, γι’ αὐτὸ προτίθεται ὁ τίμιος καὶ ζωοποιὸς Σταυρὸς πρὸς ἀναψυχὴ καὶ ὑποστηριγμό μας καὶ ἀνάμνηση τοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ τρόπον τινὰ παραμυθούμενος καὶ λέγοντας, ὅτι ἂν ἴσως ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ὁ Θεός, ἔλαβε σάρκα γιὰ μᾶς καὶ σταυρώθηκε, πόσο πρέπει ἐμεῖς γι’ Αὐτὸν νὰ πράττουμε; Καὶ τέτοιου εἴδους σωτήριους λογισμοὺς μέ, τὴν σύγκριση τῶν θλίψεων τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, καὶ μὲ τὴν ὑπόμνηση τῶν παθημάτων Του, καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς διὰ τοῦ Σταυροῦ δόξης, ἐλαφρώνει τοὺς κόπους τῆς νηστείας μας. Γιατί, καθὼς ὁ Σωτῆρας μας ἀνεβαίνοντας στὸν Σταυρὸ δοξάσθηκε διὰ τῆς ἀτίμου περιαγωγῆς¹ καὶ τοῦ πικρασμοῦ, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ μεῖς πρέπει νὰ πράττουμε, γιὰ νὰ συνδοξασθοῦμε μ’ Αὐτόν, ἂν ἴσως καὶ μεῖς κατὰ τὸ παρὸν κάτι τι ἀηδὲς πάσχουμε.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀλέξανδρος ὁ ἐν Πύδνῃ

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀλέξανδρος ὁ ἐν Πύδνῃ

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μὴ τοὺς στεφάνους ζημιωθῆναι φέρων,

Φέρει κεφαλῆς Ἀλέξανδρος ζημίαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος, εὑρισκόμενος (κάποτε) στὸ σκοτάδι τῆς πλάνης, (ἔπειτα) ἔλαμψε ὡς ἀστέρας πολύφωτος ἐλέγχοντας τὴν πλάνη τῶν δυσσεβῶν εἰδωλολατρῶν· τὸν δὲ καυχώμενο στὴν πλάνη νοητὸ διάβολο, τὸν κατεπλήγωσε μὲ τὰ λόγια του ὅπως ἂν μὲ βέλη.

   Γι’ αὐτὸ οἱ πλανημένοι εἰδωλολάτρες ἐπειδὴ δὲν ὑπέφεραν τὴν παρρησία κι ἀνδρεία τοῦ Ἁγίου δοκίμαζαν νὰ νικήσουν τὴν μεγαλοψυχία του μὲ διάφορους τρόπους καὶ μὲ κολακεῖες. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν τὸ κατάφεραν, ἀπέκοψαν τὴν ἁγία του κεφαλή. Ὁ δὲ Θεὸς τὸν ἀντάμειψε μὲ τὰ χαρίσματα τῶν ἰαμάτων, διότι τὸ ἅγιο λείψανό του γιατρεύει ὅλες τὶς ἀσθένειες ὅσων μετὰ πίστεως προστρέχουν σὲ αὐτόν.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 86, 87. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ἡ ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου Νικηφόρου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

  

Ἡ ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου Νικηφόρου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Νίκης ἑορτὴν ἡ πόλις, Νικηφόρε,

Δοχὴν ἄγει σου Λειψάνου νικηφόρου.

Χοῦς τρισκαιδεκάτῃ Νικηφόρου ἄστυ ἐσήχθη.

   Ἀφοῦ καθαιρέθηκε ἀπὸ τὸν θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὁ ψευδοπατριάρχης, μᾶλλον δὲ Μαντιάρχης Ἰωάννης ὁ παράνομος, ἀνέβηκε στὸν θρόνο ὁ ἁγιώτατος Πατριάρχης Μεθόδιος, ἐν ἔτει ωμγ΄ (843), ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τ’ ἄλλα κατορθώματά του κατόρθωσε καὶ τοῦτο, καὶ εἶπε τὰ λόγια αὐτὰ στοὺς βασιλεῖς Μιχαὴλ καὶ Θεοδώρα τὴν μητέρα του, ὅτι δὲν εἶναι δίκαιο νὰ μὴ μεταφερθεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ τίμιο καὶ ἱερὸ λείψανο τοῦ αἰδεσίμου καὶ πανοσίου ἐν Πατριάρχαις Νικηφόρου, ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν ὀρθόδοξη κι ἀμώμητη πίστη ἐξορίσθηκε ἀπ’ τὸν Πατριαρχικὸ θρόνο καὶ τελείωσε τὴν ζωή του στὴν ἐξορία.