Ὁ ἅγιος καὶ ὁμολογητὴς Λιβέριος Πάπας
Ρώμης
Ἑορτάζει τὴν κζ΄
(27η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Τὸν πλοῦτον ἀντλεῖν
Λιβέριος νῦν ἔχει,
Ὃν οὐρανοῖς ἦν ἐμφόνως
θησαυρίσας.
Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου, υἱοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τλζ΄ (337), ὁ ὁποῖος συνήργησε στὸ νὰ λάβουν τοὺς θρόνους ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀλεξανδρείας καὶ ὁ ἅγιος Παῦλος ὁ Κωνσταντινουπόλεως.
Ὁ ὅσιος Τιθόης
Ἑορτάζει τὴν κς΄
(26η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Οὐκ εἶχεν, οἶμαι, σάρκα Τιθόης
ὅλως,
Κἂν εἶχε, τήξας οὐκ ἐᾷ βρῶσιν
τάφῳ.
Περὶ τοῦ ὁσίου τούτου Τιθόη ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Ματόης ὅτι τόσο ἀκατηγόρητος ἦταν ὁ παναοίδιμος, ὥστε δὲν βρισκόταν ἄνθρωπος ν’ ἀνοίξει τὸ στόμα γιὰ νὰ τὸν κατηγορήσει σὲ κανένα πρᾶγμα. Ἐπειδή, ὅπως τὸ καθαρὸ καὶ ἄδολο χρυσάφι ζυγίζεται μὲ τὴν ζυγαριὰ καὶ δὲν ἔχει κανένα ἐλάττωμα, ἔτσι ἦταν καὶ ὁ ἀββᾶς Τιθόης.
Ὁ ἅγιος Μηνᾶς ἀρχιεπίσκοπος
Κωνσταντινουπόλεως
Ἑορτάζει τὴν κε΄
(25η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ὁ κόσμος ἐκλέλοιπε τῆς
Ἐκκλησίας,
Μηνᾶς γὰρ ἐκλέλοιπεν ἐκ
τῶν ἐνθάδε.
Ὁ
μακάριος τοῦτος Μηνᾶς ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ τοῦ μεγάλου, ἐν
ἔτει φλν΄ (535), Πρεσβύτερος τῆς ἁγίας ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως· χειροτονήθηκε
δὲ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τὸν Ἀγαπητό, τὸν Πάπα τῆς Ῥώμης, ὁ
ὁποῖος τότε, ἀφοῦ ἀνέβηκε στὴν Κωνσταντινούπολη καθαίρεσε τὸν αἱρετικὸ Ἄνθιμο, Πατριάρχη
ὄντα Κωνσταντινουπόλεως, καὶ χειροτόνησε ἀντ’ αὐτοῦ τὸν μακάριο τοῦτον Μηνᾶ. Κι
ἀφοῦ λοιπὸν τοῦτος καλῶς κυβέρνησε τὴν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία καὶ αὔξησε τὸ τοῦ Χριστοῦ
ποίμνιο, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε1.
Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ
ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν»
τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 274, 275. (Μικρὴ φραστικὴ
διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).
1. Ὁ ἅγιος Μηνᾶς ἔγινε Πατριάρχης
μετὰ τὸν Τραπεζοῦντος Ἄνθιμο τὸν αἱρετικό, καὶ ἀφοῦ ἔμεινε στὸν θρόνο δεκαέξι
χρόνια καὶ ἕξι μῆνες ἐτελεύτησε ἀφήνοντας διάδοχο τὸν Εὐτύχιο, τοῦ ὁποίου βλέπε
τὸ Συναξάρι τὴν ἕκτη (6η) Ἀπριλίου. Στὰ χρόνια τοῦ ἁγίου Εὐτυχίου συνεκροτήθη ἡ
ἁγία καὶ Οἰκουμενικὴ πέμπτη (Ε΄) Σύνοδος, ἐν ἔτει φνγ΄ (553).
Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐτυχὴς μαθητὴς τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου
Ἑορτάζει τὴν κδ΄
(24η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Κἂν οὐκ ἐπ’ ἄθλοις Εὐτυχὴς
ἀποπνέῃ,
Ἤθλησε καὶ βραβεῖον ἀθλητοῦ
λάβῃ.
Εἰκάδι Εὐτυχέ, ἀμφεκάλυψε
λίθος γε τετάρτῃ.
Τοῦτος ὁ ἅγιος ἀκολούθησε τὸν ἅγιο ἀπόστολο Παῦλο καὶ ἦταν γεμάτος ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Κι ἀφοῦ μὲ ἀνδρεία κήρυξε τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο καὶ γκρέμισε πολλοὺς ναοὺς τῶν εἰδώλων, ὑπέμεινε δαρμοὺς καὶ δεσμὰ καὶ πολλὰ χρόνια κακοπάθησε ἐντὸς τῆς φυλακῆς, ὅπου εὑρισκόμενος δέχθηκε οὐράνιο ἄρτο. Ἔπειτα ρίχτηκε σὲ φωτιὰ καὶ μετὰ ταῦτα δόθηκε στὰ θηρία· κι ἐπειδὴ ἕνα ἀπὸ τὰ θηρία μίλησε μὲ ἀνθρώπινη φωνή, γιὰ τοῦτο ὅλοι ὅσοι ἄκουσαν ἐξεπλάγησαν.
Ἡ σεβασμία μετάσταση τῆς ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας
Ἑορτάζεται τὴν ιε΄ (15η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Οὐ θαῦμα θνήσκειν κοσμοσώτειραν Κόρην,
Τοῦ κοσμοπλάστου σαρκικῶς τεθνηκότος.
Ζῇ ἀεὶ Θεομήτωρ κἂν δεκάτῃ θάνε πέμπτῃ.
Ὅταν ὁ Κύριός μας Ἱησοῦς Χριστὸς θέλησε νὰ παραλάβει κοντά του τὴν δική του Μητέρα, τότε, πρὸ τριῶν ἡμερῶν φανέρωσε σὲ Αὐτὴν διά μέσου Ἀγγέλου (ὁ ὁποῖος καθὼς λέγουν, ἦταν ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ), τὴν μετάστασή Της ἀπὸ τὴν γῆ στὸν οὐρανό. Κι ἀφοῦ ἦλθε ὁ Ἄγγελος πρὸς Αὐτὴν εἶπε:
Οἱ ἅγιοι μάρτυρες
Εἰρηναῖος, Ὢρ καὶ Ὄροψις
Ἑορτάζουν τὴν κβ΄
(22α) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ξίφει τριὰς
τμηθεῖσα, τριστάτας πλάνης,
Βυθῷ καλύπτει
τῶν ἑαυτῆς αἱμάτων.
Ἀπὸ τοὺς τρεῖς τούτους ἁγίους, ὁ μὲν μακάριος Εἰρηναῖος ἦταν Διάκονος τῆς Ἐκκλησίας καὶ κήρυττε παρρησίᾳ τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό‧ γιὰ τοῦτο συνελήφθη ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ παρουσιάστηκε ἐνώπιον τοῦ ἄρχοντος.
Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Θαδδαῖος
Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Θαδδαῖε, ποῖον ἄλλο σοι πλέξω στέφος,
Ἢ αὐτόπτην λέγειν σε, καὶ μύστην Λόγου;
Εἰκάδι πρώτῃ Θαδδαῖος βιότοιο ἀπέπτη.
Ὁ ἅγιος Θαδδαῖος ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη Ἔδεσσα, Ἑβραῖος κατὰ τὸ γένος καὶ ἄκρως ἐξασκημένος στὶς θεῖες Γραφές. Ἀνεβαίνοντας στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ προσκυνήσει κατὰ τὶς ἡμέρες Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ ἀκούγοντας τὸ κήρυγμά του ὑπερθαύμασε τὴν ἀγγελική του ζωὴ καὶ βαπτίσθηκε ἀπὸ αὐτόν.
Οἱ ἅγιοι μάρτυρες
Σεβῆρος καὶ Μέμνων ὁ Κεντυρίων
Ἑορτάζουν τὴν κ΄
(20η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Εἰς τὸν Σεβῆρον.
Ξίφει παθὼν
Σεβῆρος, εὗρεν ἀξίως
Ἔπαθλα λαμπρὰ
τοῦ διὰ ξίφους πάθους.
Εἰς τὸν Μέμνωνα.
Ἔχει τὸ πῦρ σε
πρὸς βραχύν, Μέμνον, χρόνον,
Μένει δέ σε
στέφανος εἰσαεὶ μένων.
Σεβῆρος ὁ ἀήττητος τοῦ Χριστοῦ ἀθλητὴς
ἦταν ἀπὸ τὴν Σίδη τῆς Παμφυλίας, γονεῖς του ἦσαν ὁ Πετρώνιος ἀπ’τὴν Θράκη καὶ ἡ Μυγδονία. Τοῦτος
λοιπόν, ὅταν ἦλθε στὴν Φιλιππούπολη καὶ εἶδε τοὺς τριανταεπτὰ ἁγίους μάρτυρες ἀγωνιζόμενους
γιὰ τὸν Χριστό, μὲ παρρησία ὁμολόγησε κι αὐτὸς τὸν Χριστό. Διὰ τοῦτο ξεσχίστηκε
δυνατὰ κι ἔβαλαν στὰ δάκτυλα τῶν χεριῶν του πυρωμένα σιδηρᾶ δακτυλίδια· ἔπειτα
τανυσμένος πάνω σὲ τέσσερα ξύλα πριονίστηκε κ’ ὕστερα ζώστηκε μὲ μιὰ σιδερένια πυρωμένη
ζώνη, κι ἔτσι ἀποκεφαλίσθηκε ὁ ἀοίδιμος κ’ ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.
Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Ἀνδρέας ὁ στρατηλάτης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ
Ἑορτάζουν τὴν ιθ΄ (19η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Εἰς τὸν Ἀνδρέαν.
Στρατηλάτης ὤν, ὡς ἀληθῶς, Ἀνδρέας,
Τομὴν κεφαλῆς ἀνδρικώτατα στέγει.
Εἰς τοὺς σὺν αὐτῷ τελειωθέντας.
Ἔστησε τμηθεὶς αἱμάτων λίμνας ὄχλος,
Σοὶ τῷ παραστήσαντι λίμνας ὑδάτων.
Ἐννεακαιδεκάτῃ τάμον Ἀνδρέου αὐχένα λαμπρόν.
Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀνδρέας ἦταν κατὰ τοὺς καιροὺς τοῦ ἀσεβέστατου Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σπθ΄ (289), στρατιώτης εὑρισκόμενος στὴν Ἀνατολὴ κ’ ἔχοντας ὡς ἀρχιστράτηγο ὅλων τῶν βασιλικῶν ταγμάτων, κάποιον ὀνομαζόμενον Ἀντίοχο. Τοῦτος λοιπόν, ὅταν στάλθηκε ἀπὸ τὸν ἀνωτέρω ἀρχιστράτηγό του μαζὶ μ’ ἄλλους συστρατιῶτες γιὰ νὰ πολεμήσει τοὺς Πέρσες, –οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ διάβηκαν τὰ ὅριά τους καὶ ἦλθαν στὰ ὅρια τῶν Ρωμαίων τὰ λεηλατοῦσαν κι ἀφάνιζαν–, ἐπικαλέσθηκε τὸν Χριστό, κι ἀφοῦ ἔπεισε καὶ τοὺς συντρόφους νὰ ἐπικαλεσθοῦν κ’ ἐκεῖνοι τὸν Χριστὸ νίκησε τοὺς Πέρσες, τοὺς ἔδιωξε καὶ τοὺς ἔφθειρε· καὶ διὰ τῆς ἀνέλπιστης αὐτῆς νίκης εἵλκυσε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ τοὺς συντρόφους του στρατιῶτες.
Οἱ ἅγιοι μάρτυρες
Φλῶρος καὶ Λαῦρος
Ἑορτάζουν τὴν ιη΄
(18η) Αὐγούστου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Δίψει τελευτῆς
τῆς ὑπὲρ Θεοῦ Λόγου,
Χωροῦσι Φλῶρος
καὶ Λαῦρος πρὸς τὸ φρέαρ.
Φλώρῳ ἅμ’ ὀγδοάτῃ δεκάτῃ φρέαρ εἰσέδυ
Λαῦρος.
Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν κατὰ σάρκα ἀδελφοὶ δίδυμοι, πετροπελεκητὲς στὴν τέχνη, ποὺ τὴν ἔμαθαν ἀπ’τοὺς ἁγίους Πάτροκλο καὶ Μάξιμο. Ὅταν ὅμως οἱ δάσκαλοί τους τοῦτοι μαρτύρησαν γιὰ τὸν Χριστό, τότε οἱ ἅγιοι ἄφησαν τὶς ἀσχολίες τους στὸ Βυζάντιο καὶ πήγανε στὸ Ἰλλυρικὸ (δηλαδὴ στὴν Σλαβονία), στὴν χώρα τῆς Δαρδανίας, σὲ πόλη καλούμενη Οὐλπιανά. Κ’ ἐκεῖ εὑρισκόμενοι ἐρευνοῦσαν γιὰ νὰ βροῦν μεταλλικὲς πέτρες κοντὰ στὸν ἡγεμόνα Λουκίονα, ὅπου κ’ ἐργαζόντουσαν τὴν τέχνη τους. Ἔπειτα στάλθηκαν ἀπ’ αὐτὸν στὸν Λικίνιο, ποὺ ἦταν γυιὸς τῆς βασιλίσσης Ἐλπιδίας· ὁ δὲ Λικίνιος ἔδωσε στοὺς ἁγίους χρήματα προστάζοντάς τους νὰ κτίσουν ναὸ στὰ εἴδωλα, τὸν ὁποῖο σχημάτισε πάνω σὲ διάγραμμα καὶ χαρτί, πῶς πρέπει νὰ γίνει.