Τὸ ἁγίασμα τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου

 

Τὸ ἁγίασμα τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου

   Ὅταν ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης, ὁ κτίτωρ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἄρχιζε νὰ κτίζει τὸ Μοναστῆρι, ὕστερ᾿ ἀπὸ λίγους μῆνες ἄρχισαν νὰ λιγοστεύουν τ᾿ ἀπαραίτητα ἀγαθά, τὰ χρήματα, τρόφιμα καὶ λοιπὰ ὑλικά· δὲν εἶχε χρήματα νὰ πληρώσει τοὺς τεχνῖτες, τοὺς ἐργάτες, δὲν εἶχε τί νὰ τοὺς μαγειρέψει· τότε ἀπελπισμένος ἐγκατέλειψε τὸ ἔργο καί ’φευγε γιὰ τὶς Καρυές, τὴν πρωτεύουσα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γιὰ νὰ δεῖ τί μπορεῖ νὰ κάνει, νὰ συμβουλευθεῖ τὸν Πρῶτο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἐὰν ἦταν πρέπον νὰ στείλει ἀνθρώπους πρὸς τὸν βασιλέα, ἢ ἄλλους ἄρχοντες, νὰ ζητήσει οἰκονομικὴ βοήθεια…

 

   Μετὰ ἀπὸ δυὸ ὧρες πορεία, φανερώθηκε στὸν δρόμο του, μιὰ μεγαλόπρεπη γυναῖκα, ἡ ὁποία μὲ αὐστηρὸ ὕφος τὸν ρώτησε:

Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ ἐν τῷ Ἄθῳ

  

Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ ἐν τῷ Ἄθῳ

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μέγας μὲν Ἀντώνιος ἀρχὴ Πατέρων·

Θεῖος δ’ Ἀθανάσιος ἔνθεον τέλος.

Κἂν ἦν Ἀθανάσιος ὕστερος χρόνοις,

Ἀλλ’ ὑπερέσχε καὶ παλαιοὺς τοῖς πόνοις.

 

Εἰς τοὺς ἓξ μαθητὰς αὐτοῦ.

 

Ἀθανασίῳ καὶ μαθητῶν ἑξάδι,

Ναοὶ λύονται σωμάτων ναοῦ λύσει.

Πέμπτῃ δ’ Ἀθανάσιον· ἄγον νόες ἄστυ Θεοῖο.

   Ὁ περιφανὴς τοῦτος τῆς οἰκουμένης ἀστέρας ἄκμαζε κατὰ τοὺς χρόνους Νικηφόρου τοῦ Φωκᾶ, ἐν ἔτει 963· πατρίδα μὲν εἶχε τὴν Τραπεζοῦντα, ποὺ βρίσκεται πλησίον τῆς Λαζικῆς· οἱ δὲ γονεῖς του ἦσαν εὐγενεῖς καὶ φιλόθεοι, καταγόμενοι καὶ οἱ δύο ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια. Κι’ ἐπειδὴ εἶχε τέτοιους ἀγαθοὺς γονεῖς ὁ ἅγιος, ἔλαβε παρ’ αὐτῶν καὶ ἀγαθὴ ἀνατροφή· ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς νεαρᾶς του ἡλικίας δόθηκε στὴν μάθηση τῶν γραμμάτων, καὶ ἀφοῦ γεύθηκε αὐτά, ἐπεθύμησε νὰ φθάσει καὶ στὴν τελειότητα αὐτῶν· ἔτσι ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολη ὅπου χόρτασε κατακόρως ἀπὸ τὰ μαθήματα, καὶ ἄλλα διδάχθηκε ἀπὸ ἄλλους, καὶ ἄλλα δίδαξε αὐτὸς σὲ πολλούς, διότι ἐνῶ ἦταν νέος στὴν ἡλικία εἶχε γνώμη γεροντική, ὄντας σώφρων καὶ ἀγκαλιζόμενος τὴν ἀσκητικὴ σκληραγωγία. Γι’ αὐτὸ λοιπόν, ἐπειδὴ μελετοῦσε νὰ φθάσει στὴν τελειότητα τῆς ἀσκήσεως καὶ ἀρετῆς, ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ πῆγε στὸ ὑψηλὸ καὶ δυσκολοανάβατο βουνὸ τοῦ Κυμινᾶ, ποὺ βρίσκεται στὴν Ἀσία, ἐπάνω στὸ ὁποῖο ἦταν μοναστῆρι μὲ ἡγούμενο τὸν Μιχαὴλ τὸν ἐπονομαζόμενο Μαλεΐνο, ἄνδρα ἱερὸν καὶ ἀκριβέστατο διδάσκαλο τῆς μοναδικῆς πολιτείας, ὁ ὁποῖος ὁδηγοῦσε τοὺς ὑποτασσόμενους σ’ αὐτὸν μοναχοὺς στὴν οὐράνια καὶ ἀγγελικὴ ζωή. Μὲ τούτους λοιπὸν συναριθμηθεὶς καὶ ὁ μακάριος τοῦτος, ἀντὶ Ἀβράμιος μετονομάσθηκε διὰ τοῦ θείου σχήματος Ἀθανάσιος.

Ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης ὁ Ἱεροσολυμίτης

 

Ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης ὁ Ἱεροσολυμίτης

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θανὼν ἐφεῦρε τῶν πόνων στέφος μέγα,

Κρήτης ὁ ποιμήν, οὗ πόνος Κανὼν μέγας.

Τῇ δὲ τετάρτῃ ἀρχιθύτην μόρος Ἀνδρέαν εἷλε.

   Ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ἦταν ἐν ἔτει χξ΄ (660), καταγόμενος ἀπὸ τὴν πόλη Δαμασκὸ καὶ γεννηθεὶς ἀπὸ γονεῖς θεοφιλεῖς, τὸν Γεώργιο καὶ τὴν Γρηγορία. Ἀφοῦ ἔμαθε τὰ ἱερὰ γράμματα¹, ὅταν ἔγινε δεκατεσσάρων ἐτῶν συναριθμήθηκε στὸ τάγμα τῶν κληρικῶν καὶ ἔγινε ἀναγνώστης ἀπὸ τὸν τότε Πατριάρχη τῶν Ἱεροσολύμων Θεόδωρο καὶ προβλήθηκε Νοτάριος² αὐτοῦ· κι ἔτσι ἔγινε «τοῖς πᾶσι τὰ πάντα», κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ὑάκινθος ὁ Κουβικουλάριος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ὑάκινθος ὁ Κουβικουλάριος

Ἑορτάζει τὴν γ΄ (3η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐμὴ τροφὴ θέλημα ποιεῖν Κυρίου,

Τροφὴ δέ, φησὶν Ὑάκινθος, ἐρρέτω.

Οὐλομένῳ τριτάτῃ Ὑάκινθος κάτθανε λιμῷ.

   Τοῦτος ἦταν ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς πρώτης ἐπαρχίας τῶν Καππαδοκῶν, κατὰ τοὺς χρόνους Τραϊανοῦ, ἐν ἔτει Ϟη΄ (98), καὶ ὄντας Κουβικουλάριος (θαλαμηπόλος) ὑπηρετοῦσε στὴν τράπεζα τοῦ βασιλέως Τραϊανοῦ. Ἀφοῦ τὸν διέβαλαν στὸν βασιλέα διότι ἐπικαλοῦνταν τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ζητήθηκε νὰ φάει ἀπὸ τὶς μιαρὲς θυσίες τῶν εἰδώλων, κ’ ἐπειδὴ δὲν πείσθηκε, ἀλλὰ μᾶλλον ὁμολόγησε τὸν Χριστό, τὸν ἔδειραν σὲ ὅλο τὸ σῶμα καὶ τὸν ἔριξαν στὴν φυλακὴ βάζοντας μπροστά του θυσίες τῶν εἰδώλων γιὰ νὰ φάει. Πρόσταξε μάλιστα ὁ βασιλεὺς τοὺς δεσμοφύλακες νὰ μὴ τοῦ δώσουν ψωμὶ καθαρό, γιὰ ν’ ἀναγκαστεῖ νὰ φάει ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα. Ἀλλ’ ὁ γενναῖος ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ, μὲ τέλεια ἀποφασιστικότητα, οὔτε νὰ τὰ γευτεῖ θέλησε, ἀλλ’ ὑπέμεινε νηστικὸς σαράντα ἡμέρες· κι ἔτσι ἀποκάμνοντας ἀπὸ τὴν πείνα παρέδωκε τὴν ἁγία του ψυχὴ στὸν Χριστὸ κ’ ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.

 

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 18, 19. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ἅγιος Ἰουβενάλιος, πατριάρχης Ἱεροσολύμων

 

Ὁ ἅγιος Ἰουβενάλιος, πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Ἑορτάζει τὴν β΄ (2α) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μνήμην γεραίρω τὴν Ἰουβεναλίου,

Οὗ μνῆμα θεῖον ἡ Παλαιστίνη φέρει.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατήρ ἡμῶν Ἰουβενάλιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ, ἐν ἔτει υη΄ (408). Ἀρχιεράτευσε στὰ Ἰεροσόλυμα τρίτος μετὰ τὸν ἅγιο Κύριλλο κ’ ἔφθασε ἕως τῶν βασιλέων Μαρκιανοῦ ποὺ βασίλεψε ἐν ἔτει υν΄ (450) καὶ Λέοντος τοῦ μεγάλου ποὺ βασίλεψε ἐν ἔτει υνη΄ (458). Ἦταν δὲ παρὼν στὴν ἐν Ἐφέσῳ τρίτη οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὴν συγκροτηθεῖσα ἐν ἔτει υλα΄ (431), ἕνας ἀπὸ τοὺς διακόσιους πατέρες ποὺ ἔλαβαν μέρος σ’ αὐτήν· ἔλαμψε τότε στὰ δόγματα τῆς πίστεως μαζὶ μὲ τὸν θεσπέσιο Κύριλλο τὸν Ἀλεξανδρείας. Ἔφθασε ὅμως, καὶ ἕως τὴν τετάρτη Σύνοδο τῶν ἐξακοσίων τριάντα θεοφόρων πατέρων, τὴν ἐν Χαλκηδόνι συγκροτηθεῖσα ἐν ἔτει υνα΄ (451), κατὰ τὴν ὁποία ἐτιμήθη ἀπὸ τὸν βασιλέα Μαρκιανὸ γιὰ τὴν σοφία καὶ ἀρετή του.

Οἱ ἅγιοι καὶ θαυματουργοὶ Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανὸς οἱ Ρωμαῖοι

 

Οἱ ἅγιοι καὶ θαυματουργοὶ Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανὸς οἱ Ρωμαῖοι

Ἑορτάζουν τὴν α΄ (1η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Βολαῖς ἀδελφοὺς οὐ διέσπων οἱ λίθοι.

Ὡς εἰς ἓν ἄμφω συμπεπηγότας λίθον.

Πρώτη Ἰουλίοιο λίθοισιν Ἀνάργυροι ἤθλουν.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους Καρίνου καὶ Νουμεριανοῦ τῶν αὐταδέλφων βασιλέων, ἐν ἔτει σπδ΄ (284), καὶ κατάγονταν ἀπὸ τὴν μεγαλόπολη Ῥώμη. Αὐτάδελφοι ὄντες μεταχειρίζονταν καὶ οἱ δύο τὴν ἴδια τέχνη τῆς ἰατρικῆς καὶ γιάτρευαν ὄχι μόνο τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ τὰ ἄλογα ζῶα. Τὸ μόνο ποὺ ζητοῦσαν ἀπ’ ὅσους γιάτρευαν, ὡς μισθὸ τῆς γιατρειᾶς, –χωρὶς οὐδέποτε νὰ λαμβάνουν κάποιο ἄλλο γήϊνο πρᾶγμα–, ἦταν τὸ νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό.

ΕΥΧΗ Εἰς τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους

(30 Ἰουνίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, οἰκτίρμον καὶ ἐλεῆμον, ὁ τῇ τῶν δώδεκα Ἀποστόλων διδαχῇ τὴν πληθὺν τῶν πεπλανημένων ἐθνῶν πρὸς τὴν σὴν ἐπίγνωσιν προσκαλέσας, τοῖς δὲ παραδόξοις σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσιν ἐπὶ τὴν πέτραν τῆς ἐν Χριστῷ πίστεως ἑδράσας, ἵλεως χάρισαι ἡμῖν, δεόμεθά σου, ἵνα πάντοτε ἀξίως περιπατῶμεν τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθημεν· καὶ μηκέτι ὦμεν νήπιοι, κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας τοῦ τὴν κακίαν τεκταίνοντος, ἀλλὰ κατέχωμεν τὴν ὁμολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ τε καὶ βεβαίαν, καὶ κατανοῶμεν ἀλλήλους εἰς παροξυσμὸν ἀγάπης καὶ καλῶν ἔργων· ὅπως ταῖς πρεσβείαις αὐτῶν εὐσεβῶς τὸν βίον ἡμῶν περαιώσαντες, καταξιωθῶμεν ἐν τῇ τρυφῇ τοῦ παραδείσου τῆς ἀλήκτου χαρᾶς ἐπιτυχεῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

ΕΥΧΗ Εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον

(29 Ἰουνίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, εὔσπλαγχνε καὶ πολυέλεε, ὁ τὴν παροῦσαν ἡμέραν τῷ ἐνδόξῳ μαρτυρίῳ τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου εὐδοκήσας καθιερῶσαι, καὶ τιμίαν πᾶσι τοῖς πιστοῖς ποιῆσαι· μὴ ἐάσῃς ἡμᾶς, δεόμεθά σου, οὓς κατηξίωσας τὴν παναοίδιμον μνήμην αὐτῶν ἐτησίως πανηγυρίσαι, περιπεσεῖν εἰς πειρασμόν, μηδὲ πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δυνάμεθα, ἀλλὰ ταῖς εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις αὐτῶν συντήρησον ἐν εἰρήνῃ τὴν ζωὴν ἡμῶν· καὶ καθάπερ ἐκεῖνοι ἀληθῶς σὲ ἀγαπήσαντες, εἰς τὴν οἰκουμένην ἐκήρυξαν, καὶ τῆς ζωῆς αὐτῶν οὐκ ἐφείσαντο, ὑπὲρ τοῦ φυλάξαι μέχρι τέλους τὴν καλὴν ὁμολογίαν· οὕτω χάρισαι καὶ ἡμῖν τὴν πρὸς σὲ βεβαίαν πίστιν, καὶ τὴν πρὸς τὸν πλησίον ἀκίβδηλον ἀγάπην· ὅπως, σοῦ ἐλεοῦντος, τῆς μακαριότητος αὐτῶν καταξιωθῶμεν ἐν οὐρανῷ ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ εὕρεση τῶν τιμίων λειψάνων τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου

 

Ἡ εὕρεση τῶν τιμίων λειψάνων τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὀστᾶ φανέντα μαρτύρων Ἀναργύρων,

Βλύζουσι κρουνοὺς θαυμάτων ἀναργύρως.

Εἰκάδι ὀγδοάτῃ Κῦρος φάνη ἠδ’ ὁμόαθλος.

   Τοῦτοι οἱ Ἅγιοι τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες καὶ θαυματουργοὶ Ἀνάργυροι καὶ ἰατροὶ ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἑν ἔτει σϞβ΄ (292)· καὶ ὁ μὲν ἅγιος Κῦρος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια ὁ δὲ Ἰωάννης ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Ἐδέσσης. Τοῦτοι λοιπὸν ἀφοῦ ἑνώθηκαν, διότι εἶχαν ὅμοια γνώμη, περιήρχοντο καὶ γιάτρευαν παντὸς εἴδους ἀσθένεια, κ’ ἐπειδὴ παρακινοῦσαν πολλοὺς γιὰ νὰ μαρτυρήσουν, φανερώθηκαν στὸν κατὰ τόπον ἄρχοντα, στὸν ὁποῖο παρουσιάστηκαν κι ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ καὶ ὑποβλήθηκαν σὲ διάφορες τιμωρίες κ’ ἔπειτα ἀποκεφαλίσθηκαν κ’ ἔλαβαν τὰ στεφάνια τοῦ μαρτυρίου.

Ὁ ὅσιος Σαμψὼν ὁ Ξενοδόχος

 

Ὁ ὅσιος Σαμψὼν ὁ Ξενοδόχος

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐξῆγεν ὁ πρὶν ἐκ γνάθου Σαμψὼν πόμα,

Ὁ νῦν δὲ Σαμψὼν μῦρον ἐκ τάφου βρύει.

Εἰκάδι ἑβδομάτῃ Σαμψὼν θάνε, βρῦσέ τε μῦρα.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν παλαιὰ Ρώμη, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φμα΄ (541), κι ἀφοῦ διασκόρπισε στοὺς φτωχοὺς τὸν πλοῦτο, ὅσος ἔμεινε σ’ αὐτὸν ἀπ’ τοὺς γονεῖς του, πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ περπατῶντας σ’ ὅλους τοὺς ἱεροὺς ναοὺς ἀπόλαυσε πνευματικὰ τὴν καλλονὴ καὶ ὡραιότητά τους. Ἔπειτα κάθισε σὲ τόπο ἥσυχο κ’ ἐντρυφοῦσε καὶ καταγινόταν στὴν μελέτη τῶν θείων Γραφῶν, προσέχοντας μόνο στὸν Θεό. Ἔτσι, ἀφοῦ ἔγινε φανερὸς καὶ γνώριμος στὸν τότε ἁγιώτατο Μηνᾶ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, χειροτονεῖται ἀπ’ αὐτὸν ἱερεὺς καὶ γίνεται ἕνας ἀπὸ τοὺς Κληρικούς.