Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀντίοχος, ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πλάτωνος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀντίοχος, ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πλάτωνος¹

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πρὸς τὸν τὸ πᾶν βλέποντα δεσπότην βλέπων,

Ἀντέσχες, Ἀντίοχε, καὶ τομῆς ἄχρι.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Σεβαστείας στὴν Καππαδοκία, ἦταν ἰατρὸς στὴν τέχνη καὶ περιόδευε στὶς πολιτεῖες γιατρεύοντας τοὺς ἀσθενεῖς. Περιερχόμενος λοιπὸν τὴν χώρα τῆς Γαλατίας καὶ Καππαδοκίας, καὶ γιατρεύοντας κάθε εἶδος ἀσθενειῶν, πιάστηκε ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Ἀδριανὸ καὶ ἀμέσως κρεμάστηκε πάνω σὲ ξύλο καὶ ξεσχίστηκε στὰ πλευρὰ καὶ μετὰ κάηκε. ᾿Επειδὴ ὅμως τὰ βασανιστήρια αὐτὰ δὲν τὸν ἔβλαψαν, ρίχτηκε στὴν φυλακὴ καὶ τὴν ἄλλη ἡμέρα βάλθηκε μέσα σὲ λέβητα γεμάτον ἀπὸ ὅλα τὰ ἔλαια τὰ ἐνεργητικὰ καὶ δραστικά, καὶ καιγόταν ἀπὸ τὴν φωτιά ἑπτὰ ἡμέρες· ἀλλὰ βγαίνοντας καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀβλαβὴς διὰ τῆς θείας χάριτος, δόθηκε στὰ θηρία γιὰ νὰ τὸν κατασπαράξουν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὰ ἔμεινε ἀβλαβής· ἔπειτα διὰ τῆς προσευχῆς του σύντριψε ὅλα τὰ εἴδωλα καὶ τὰ ἔκαμε ὡς κονιορτό.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ

  

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ

Ἑορτάζουν τὴν ιε΄ (15η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἰουλίττα σύναθλος υἱῷ Κηρύκῳ,

Ἡ λαιμότμητος τῷ κάραν τεθλασμένῳ. 

Πέμπτῃ Ἰουλίτταν δεκάτῃ τάμον, υἷα δ’ ἔαξαν.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Ἰουλίττα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞς΄ (296), καταγόμενη ἀπὸ τὸ Ἰκόνιο· φοβουμένη δὲ τὸν τότε ἐπικρατοῦντα διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἔλαβε τὸν γυιό της Κήρυκο καὶ πῆγε στὴν Σελεύκεια. Βρίσκοντας κι’ ἐκεῖ τὸν ἴδιο διωγμὸ μετέβη στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, στὴν ὁποία ἦταν ἡγεμόνας κάποιος θηριώδης καὶ ἀπάνθρωπος, Ἀλέξανδρος ὀνομαζόμενος, ὁ ὁποῖος τιμωροῦσε τοὺς Χριστιανούς.

Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ὁ ὁμολογητής

 

Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης καὶ ὁμολογητής, ὁ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφεὶς Ἰωσὴφ καθέδραν τὴν γηΐνην,

Παρίσταται νῦν τῷ θρόνῳ τοῦ Κυρίου.

   Ὁ μακάριος Ἰωσὴφ ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), γυιὸς γονέων εὐσεβῶν καὶ θεοφιλῶν, Φωτεινοῦ καὶ Θεοκτίστης ὀνομαζομένων, καὶ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου καὶ ὁμολογητοῦ Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου.

Ἡ ἁγία Βερονίκη ἡ αἱμορροοῦσα, τὴν ὁποία ἰάτρευσε ὁ Χριστός

 

Ἡ ἁγία Βερονίκη ἡ αἱμορροοῦσα, τὴν ὁποία ἰάτρευσε ὁ Χριστός

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὅλου νοητῶς δράττεταί σου νῦν, Λόγε,

Ἡ κρασπέδου σοῦ πρὶν μόνον δραξαμένη.

   Ἡ ἁγία Βερονίκη καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Πανεάδα, καὶ γιατρεύτηκε ἀπὸ τὸ πάθος τῆς αἱμορροΐας ὑπὸ τοῦ Κυρίου¹. Ὡς εὐχαριστία γιὰ τὴν εὐεργεσία τεχνούργησε καλῶς τὸν ἀνδριάντα τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ἔστησε ἔμπροσθεν τοῦ οἴκου της, γιὰ νὰ τιμᾶται σκετικῶς καὶ νὰ προσκυνεῖται ἀπὸ ὅλους². Καλῶς δὲ καὶ θεοφιλῶς πολιτευσάμενη τὸν ἐπίλοιπο καιρὸ τῆς ζωῆς της, ἐν εἰρήνῃ πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε.

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εὐφημία

  

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εὐφημία

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δίκαζε Μάρτυς τοῖς ὅροις, καὶ κειμένη,

Κυροῦσα πίστιν, ἧς ἐνήθλησας πόθῳ. 

Θέσκελον ἑνδεκάτῃ Ὅρον ἐμπεδοῖ Εὐφημίη.

   Ἡ ἁγία αὐτὴ καὶ καλλίνικη μάρτυς Εὐφημία ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Διοκλητιανοῦ καὶ Πρίσκου ἀνθυπάτου Ρώμης, ἐν ἔτει σπη΄ (288), καταγόταν ἀπὸ τὴν Χαλκηδόνα καὶ ἦταν θυγατέρα τοῦ Φιλόφρονος καὶ τῆς Θεοδοσιανῆς.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Βιάνωρ καὶ Σιλουανός

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Βιάνωρ καὶ Σιλουανός

Ἑορτάζουν τὴν ι΄ (10η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Βιάνορα.  
Οὐκ ἠδυνήθη σὴν ἑλεῖν στερρὰν φύσιν,  
Μάρτυς Βιάνωρ, οὐδὲ τοῦ ξίφους βία.  

Εἰς τὸν Σιλουανόν.  
Ὤφθη παταχθεὶς Σιλουανὸς τῷ ξίφει,  
Ἄλλος Σιλωὰμ ἐξιώμενος πάθη.

   Ἀπὸ τοὺς δύο τούτους ἁγίους μάρτυρες ὁ μὲν Βιάνωρ καταγόταν ἀπὸ τὴν ἐπαρχία τῆς Πισιδίας καὶ γιὰ τὴν ὁμολογία του στὸν Χριστὸ παρουσιάστηκε στὸν Σεβηριανό, ἡγεμόνα τῆς Εὐφρατησίας¹, πρῶτα μὲν κρεμάστηκε καὶ δάρθηκε μὲ ξύλινα σπαθιά· ἔπειτα καύθηκε μὲ πυρωμένες σιδηρὲς σφαῖρες καὶ στερήθηκε τὰ δόντια καὶ τὰ ὦτά του.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Παγκράτιος, ἐπίσκοπος Ταυρομενίας

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Παγκράτιος, ἐπίσκοπος Ταυρομενίας

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Ἰουλίου.

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

 

Προθεὶς ἑαυτὸν Παγκράτιος ὡς βάθρον,

Ἀθλήσεως ἤγειρεν οἶκον ἐκ λίθων.

Παγκράτιος δ’ ἐνάτῃ δῶμ’ ἔδρακε Παγκρατέοντος.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Παγκράτιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων, καταγόμενος ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια. Δέχθηκε τὸ ἅγιο βάπτισμα μαζὶ μὲ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα του στὴν Ἱερουσαλήμ, κι ἀφοῦ πέθαναν οἱ γονεῖς του, ἄφησε ὅλα τὰ πράγματα τοῦ κόσμου καὶ πῆγε στὰ ὅρια τῆς Μαύρης θαλάσσης· κ’ ἐκεῖ μπῆκε σ’ ἕνα σπήλαιο καὶ ἡσύχαζε κατὰ μόνας, προσέχοντας μόνο στὸν ἑαυτό του καὶ τὸν Θεό.

Ἡ ἁγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή

 

Ἡ ἁγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κυριακὴ θανοῦσα τὴν τιμὴν φθάνει,

Προαιρέσει, πλὴν καὶ τελειοῦται ξίφει.

   Κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σπβ΄ (282), ἦταν ἕνα ἀνδρόγυνο χριστιανικό, Δωρόθεος καὶ Εὐσεβία ὀνομαζόμενοι, οἱ ὁποῖοι ἐπειδὴ ἦσαν ἄτεκνοι παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει καρπὸ καὶ τέκνο, ὑποσχόμενοι νὰ χαρίσουν τὸ παιδὶ ποὺ θὰ γεννηθεῖ σὲ Αὐτόν. Ἔτσι, ἐπάκουσε ὁ Θεὸς τῆς δεήσεώς τους καὶ γέννησαν παιδὶ θηλυκὸ ἡμέρα Κυριακή, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ὀνόμασαν Κυριακή· τὴν ὁποία ἀφοῦ βάπτισαν καὶ ἀνέθρεψαν «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» κατὰ τὸν Ἀπόστολο, φύλαγαν αὐτὴν παρθένο, ἐπειδὴ ἔμελλε νὰ τὴν ἀφιερώσουν στὸν Θεό.

Ὁ ὅσιος Σισώης ὁ μέγας

 

Ὁ ὅσιος Σισώης ὁ μέγας

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θεοῦ τεθνηκὼς πυξίῳ προσεγράφη,

Θείου Σισώης Πνεύματος τὸ πυξίον.

Βῆ δὲ Σισώης γῆθεν εἰς οὐρανὸν ἕκτῃ ἀμύμων.

   Ὁ μακάριος τοῦτος ὅσιος Σισώης, ἀπὸ βρέφος ἀγάπησε τὸν Θεὸ καὶ σήκωσε στοὺς ὤμους του τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀκολούθησε Αὐτόν. Κι ἔτσι, μὲ χαρὰ προχώρησε στὰ πολύμοχθα σκάμματα τῆς ἀσκήσεως καὶ νίκησε τοὺς πολέμους τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν δαιμόνων. Κ’ ἐπειδὴ ἔγινε ταπεινόφρων στὸ ἔπακρο, ἔλαβε χάρη παρὰ Κυρίου ν’ ἀνασταίνει νεκρούς.

   Ἀγγελικά, λοιπόν, ἐπὶ γῆς πολιτευσάμενος, κι ἀφοῦ ἔζησε μὲ τὴν σάρκα ὡς ἄσαρκος, μετέβη πρὸς τὴν ἄϋλη ζωή, ὅπου εἶναι οἱ σκηνὲς τῶν ἁγίων καὶ ἡ ἀΐδιος (ἀδιάλειπτη, παντοτινὴ) λαμπρότητα, πρεσβεύοντας καὶ ἱκετεύοντας τὸν Χριστὸ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 32. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Τὸ ἁγίασμα τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου

 

Τὸ ἁγίασμα τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου

   Ὅταν ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης, ὁ κτίτωρ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἄρχιζε νὰ κτίζει τὸ Μοναστῆρι, ὕστερ᾿ ἀπὸ λίγους μῆνες ἄρχισαν νὰ λιγοστεύουν τ᾿ ἀπαραίτητα ἀγαθά, τὰ χρήματα, τρόφιμα καὶ λοιπὰ ὑλικά· δὲν εἶχε χρήματα νὰ πληρώσει τοὺς τεχνῖτες, τοὺς ἐργάτες, δὲν εἶχε τί νὰ τοὺς μαγειρέψει· τότε ἀπελπισμένος ἐγκατέλειψε τὸ ἔργο καί ’φευγε γιὰ τὶς Καρυές, τὴν πρωτεύουσα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γιὰ νὰ δεῖ τί μπορεῖ νὰ κάνει, νὰ συμβουλευθεῖ τὸν Πρῶτο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἐὰν ἦταν πρέπον νὰ στείλει ἀνθρώπους πρὸς τὸν βασιλέα, ἢ ἄλλους ἄρχοντες, νὰ ζητήσει οἰκονομικὴ βοήθεια…

 

   Μετὰ ἀπὸ δυὸ ὧρες πορεία, φανερώθηκε στὸν δρόμο του, μιὰ μεγαλόπρεπη γυναῖκα, ἡ ὁποία μὲ αὐστηρὸ ὕφος τὸν ρώτησε: