Ὁ ἅγιος Ἡρωδίων

 

Ὁ ἅγιος Ἡρωδίων

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ρόδον νοητὸν ὢν σαφῶς Ἡρωδίων,

Ξίφει τρυγηθεὶς πάλιν ἀνθεῖ ἐν πόλῳ.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος ἦταν ἕνας ἀπ’ τοὺς ἑβδομήκοντα μαθητὲς τοῦ Κυρίου ποὺ ἀκολουθοῦσε τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους, καὶ μάλιστα τὸν κορυφαῖο Πέτρο, γενόμενος ἔτσι συνεργὸς τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου. Ἔπειτα, ἀφοῦ χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος τῶν νέων Πατρῶν δίδασκε κι ἐπέστρεφε πολλοὺς πρὸς τὸν Κύριο.

   Διὰ τοῦτο λοιπὸν πιάσθηκε ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τοὺς Ἰουδαίους καὶ δάρθηκε δυνατά· διότι ἄλλοι μὲν τὸν ἔδερναν, ἄλλοι δὲ συνέτριβαν τὸ στόμα του μὲ πέτρες κι ἄλλοι τὸν κτυποῦσαν στὸ κεφάλι. Στὸ τέλος δὲ τὸν ἀπέσφαξαν οἱ θηριόγνωμοι κ’ ἔτσι τελειώθηκε παραδίδοντας τὴν ἁγία ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ ὁ τρισόλβιος.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 149. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ἡ ἁγία μάρτυς Ματρῶνα ἡ ἐν Θεσσαλονίκῃ

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ματρῶνα ἡ ἐν Θεσσαλονίκῃ

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐκ ἄξιον λαθεῖν σε, μάρτυς Ματρῶνα,

Κἂν ἔνδον εἱρκτῆς ἐκπνέῃς κεκρυμμένη.

Εἰκάδι ἑβδομάτῃ θάνε Ματρώνη ἐνὶ εἱρκτῇ.

   Ἡ ἁγία Ματρῶνα ἦταν ὑπηρέτρια κάποιας Ἑβραίας γυναῖκας, ὀνομαζόμενης Παντίλλας, ἡ ὁποία ἦταν σύζυγος ἑνὸς ἀρχιστράτηγου στὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης. Κι ὅταν ἡ κυρία της πήγαινε στὴν συναγωγὴ τῶν Ἑβραίων, τὴν ἀκολουθοῦσε μὲν καὶ ἡ Ματρῶνα, μέσα ὅμως στὴν συναγωγὴ δὲν ἔμπαινε, ἀλλὰ γύριζε καὶ πήγαινε στὴν Ἐκκλησία τῶν Χριστιανῶν.

Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιος γιὰ τὴν 1400η ἐπέτειο τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου

 

Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Ἐγκύκλιος ἀπολυθεῖσα ἐπὶ τῷ ἑορτασμῷ τῆς 1400ῆς ἐπετείου τῆς ὀρθοστάδην ψαλμῳδήσεως τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου διὰ τὴν διάσωσιν τῆς Βασιλευούσης ἐκ τῆς πολιορκίας τῶν Ἀβάρων καὶ τῶν Περσῶν.

 

Ἀριθμ. Πρωτ. 265

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

 

† ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΘΕΟΥ

***

«Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν, εὐχαριστήρια ἀναγράφω Σοι ἡ Πόλις Σου, Θεοτόκε!»

 

   Ἐφέτος συμπληροῦνται χίλια τετρακόσια ἔτη ἀφ’ ὅτου, εἰς τιμὴν τῆς Θεοτόκου, ἐψάλη ἐπισήμως ἐπ’ ἐκκλησίας, καὶ μάλιστα ὀρθίων ἱσταμένων πάντων τῶν πιστῶν, τὸ σήμερον παγκοίνως γνωστὸν ὡς ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος» Κοντάκιον, ποίημα ὑψήγορον καὶ διθυραμβικόν, ἀναφερόμενον, ἱστορικῶς καὶ θεολογικῶς, μὲ μοναδικὸν πλοῦτον καλλιεπείας, εἰς τὴν Ἔνσαρκον Θείαν Οἰκονομίαν καὶ τὴν εἰς αὐτὴν μοναδικὴν συμβολὴν τῆς Παναχράντου Θεομήτορος.

   Οἱ προσευχόμενοι πιστοὶ διὰ τοῦ Κοντακίου τούτου χαιρετίζουν εὐσεβῶς τὴν Παναγίαν μὲ ἀλλεπαλλήλους ἐπαναλήψεις τῆς πρώτης πρὸς τὴν Κεχαριτωμένην προσφωνήσεως τοῦ εὐαγγελιζομένου τὴν χάριν καὶ τὴν χαρὰν Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, τῆς λέξεως «Χαῖρε», δι᾽ ἧς φανεροῦται τὸ «ἀπ᾽ αἰῶνος μυστήριον» καὶ συγκροτεῖται τῆς «σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον». Ἡ εἰς τὸν Ὕμνον τοῦτον ἐπανάληψις τοῦ «Χαῖρε» ἐπὶ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας φορὰς πρὸς τὴν Παμμακάριστον Παρθένον, ἔχει προδήλως μυστικὴν ἔννοιαν. Παραπέμπει εἰς τὰς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας χιλιάδας τῶν ἁγνῶν ἐκείνων Ἁγίων τῆς Ἀποκαλύψεως, τῶν ᾀδόντων ἐν κιθάρᾳ τὴν «καινὴν ᾠδὴν» ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ «ἀκολουθούντων τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ» [1]. Ἁγνεύων ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ κατά τε τὸ ἦθος καὶ τὸ δόγμα, ἀφωσιωμένος ἕως ἐσχάτου εἰς τὸν σαρκωθέντα Θεὸν Λόγον, καὶ ἡνωμένος ἀρρήκτως μετ’ Αὐτοῦ, ὑμνεῖ τὴν σωτηριώδη Θείαν Οἰκονομίαν καὶ ταυτοχρόνως χαιρετίζει ἐν ᾠδαῖς ᾀσμάτων μουσουργικῶν τὴν Ὑπερένδοξον Μητέρα τοῦ Κυρίου καὶ Μητέρα τῆς Ἐκκλησίας, τὴν κραταιὰν προστασίαν αὐτῆς καὶ τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματός της!

Ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου

  

Ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου

 

 

«Εὐαγγελίζου γῆ χαρὰν μεγάλην». Μ’ αὐτὸν τὸν ὕμνο δονοῦνται οἱ ναοὶ τῶν Χριστιανῶν καὶ πάλλονται οἱ ψυχὲς τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων σήμερα, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τὴν ἡμέρα. Εἶναι γιὰ μᾶς διπλὴ γιορτή, διπλὴ ἡ σωτηρία, διπλὴ ἐλευθερία, διπλὴ ἀνάστασις.

   Γιορτάζουμε τὴν λύτρωση ἀπ’ τὴν πνευματικὴ δουλεία, στὴν ὁποία πέσαμε ἀπ’ τὴν ἡμέρα τῆς παρακοῆς τῶν Πρωτοπλάστων. Ἀπ’ τὴν ἡμέρα τοῦ φοβεροῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος. Ὅμως ὁ Θεὸς ἔπλασε ἐλεύθερον τὸν ἄνθρωπο. Ἐλεύθερο καὶ αὐτεξούσιο θέλησε ὁ Θεὸς τὸ τελειότερο δημιούργημά Του τὸν ἄνθρωπο.

Ὁ ὅσιος Ἀρτέμων, ἐπίσκοπος Σελευκείας τῆς Πισιδίας

 

Ὁ ὅσιος Ἀρτέμων, ἐπίσκοπος Σελευκείας τῆς Πισιδίας

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὴν σάρκα ρίψας ὡς ἔλυτρον, Ἀρτέμων,

Οὐ γῆς ἔχων τι στέλλεται τὴν πρὸς πόλον.

Εἰκάδι ἀμφὶ τετάρτῃ ἐδέξατο Ἀρτέμιον Ἐδέμ.

   Τοῦτος ὁ μακάριος Ἀρτέμων καταγόταν ἀπὸ τὴν Σελεύκεια τῆς Πισιδίας, στὴν ὁποία καὶ γεννήθηκε κι ἀνατράφηκε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων. Ὅταν δὲ ὁ μακάριος ἀπόστολος Παῦλος περιόδευε σ’ ἐκεῖνα τὰ μέρη κηρύττοντας τὸν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, βρίσκοντας καὶ τοῦτον τὸν ἅγιο τὸν κατέστησε Ἐπίσκοπο καὶ ποιμένα καὶ διδάσκαλο τῆς πόλεως ἐκείνης, ἐπειδὴ δὲν ἔπρεπε ὁ λύχνος νὰ κρύπτεται κάτω ἀπ’ τὸ μόδιο. 

   Ἀφοῦ, λοιπόν, καλῶς ἐποίμανε τὸ ποίμνιό του κ’ ἔγινε σ’ ὅλους ὅσους εἶχαν ἀνάγκη λιμάνι σωτήριο, προνοητὴς χηρῶν καὶ ὀρφανῶν, βοηθὸς τῶν φτωχῶν, ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, καὶ μὲ τέτοια θεάρεστα ἔργα διένυσε τὴν ζωή του ὁ τρισόλβιος, σὲ βαθὺ γῆρας ἀπῆλθε πρὸς τὸν Κύριο.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 126, 127. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, συγγραφέας τῆς Κλίμακας

  

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, συγγραφέας τῆς Κλίμακας

Κυριακὴ Δ΄ Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ σάρκα καὶ ζῶν νεκρὸς ὢν Ἰωάννης

αἰωνίως ζῇ, καὶ νεκρὸς φανεὶς ἄπνους.

Σύγγραμμα λιπὼν Κλίμακα τῇ ἀνόδῳ,

δείκνυσιν αὐτοῦ πορείαν τῆς ἀνόδου.

   Ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἰουστίνου τοῦ νεώτερου τοῦ ἀνεψιοῦ τοῦ Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φο΄ (570). Ὅταν ἔγινε δεκαέξι χρόνων ἀφοῦ ἔλαβε ἐμπειρία στὴν ἐγκύκλιο καὶ ἐξωτερικὴ σοφία προσέφερε ἔκτοτε τὸν ἑαυτό του στὸν Θεὸ ὡς θυσία ἱερώτατη. Ἔτσι, ἀφοῦ ἀνέβηκε στὸ ὄρος Σινᾶ ζοῦσε κάτω ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ γέροντος· κι ἀφοῦ ἔφθασε στὸν δέκατο ἔνατο χρόνο τῆς ἡλικίας του ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ καὶ πῆγε στὸ στάδιο τῆς ἡσυχίας, μακρυὰ ἀπὸ τὸ Κυριακὸ τῆς Σιναϊτικῆς Σκήτης, ἕως πέντε σημεῖα· ὀνομαζόταν ὁ τόπος ἐκεῖνος Θωλᾶς. Ἐκεῖ λοιπὸν διῆλθε ὁ ἀοίδιμος σαράντα ὁλόκληρους χρόνους καταφλεγόμενος καθημερινὰ ἀπ’ τὸν διακαῆ ἔρωτα καὶ ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Τοῦτος ἔτρωγε μὲν ἀπ’ ὅλα τὰ φαγητά, τὰ ὁποῖα εἶναι συγχωρημένο (ἐπιτρέπεται) νὰ τρώγουν οἱ μοναχοί, ἀλλ’ ἀπὸ λίγο. Κ’ ἔκαμε τοῦτο γιὰ νὰ συντρίβει πάνσοφα, -ἔτσι διακριτικὸς καθὼς ἦταν-, τὸ κέρατο τῆς ὑπερηφάνειας, ἡ ὁποία ἔμελλε νὰ τὸν ἐνοχλεῖ, ἐὰν δὲν ἔτρωγε, ὡς διαφορετικὸν ἀπὸ τοὺς ἄλλους μοναχούς.

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ἐπίσκοπος καὶ ὁμολογητής

  

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ἐπίσκοπος καὶ ὁμολογητής

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λύπας ἐνεγκὼν σῆς χάριν σκιᾶς, Λόγε,

Βίου σκιώδους Ἰάκωβος ἡρπάγη.

Κρύψαν ὑπὸ χθόνα εἰκάδ’ Ἰάκωβον κατὰ πρώτην.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας μεταχειρίσθηκε τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ καὶ καθάρισε τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν νηστεία καὶ τὴν λοιπὴ κακοπάθεια, γι’ αὐτὸ καὶ ἀναβιβάστηκε στὸν θρόνο τῆς ἐπισκοπῆς. Πολλοὺς δὲ διωγμοὺς κ’ ἐξορίες ὑπέμεινε ὁ μακάριος διὰ τὴν προσκύνηση τῶν ἁγίων εἰκόνων καὶ διότι ἤλεγχε κι ἀποστρεφόταν τοὺς εἰκονομάχους.

   Ἔτσι λοιπόν, δοκιμάζοντας ἀνδρείως τέτοιους πειρασμούς, καὶ παλεύοντας μὲ πεῖνα καὶ δίψα, παρέδωκε τὴν ἁγία ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ἀπ’ τὸν ὁποῖο ἔλαβε τὸ τῆς ὁμολογίας ἄφθαρτο στεφάνι.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 116. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας, ἐπίσκοπος Ἀπολλωνιάδος

  

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας, ἐπίσκοπος Ἀπολλωνιάδος

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὑπὲρ τύπου σοῦ δεινὰ Νικήτας φέρων,

Νῦν σὸν πρόσωπον, Χριστέ, ἐν πόλῳ βλέπει.

   Τοῦτος ὁ θεοφόρος πατὴρ ἡμῶν καὶ ὁμολογητὴς ἅγιος Νικήτας ἦταν κατὰ τοὺς καιροὺς τῶν εἰκονομάχων καὶ χρημάτισε ἐπίσκοπος Ἀπολλωνιάδος (πόλεως τῆς Βιθυνίας, ἡ ὁποία καὶ Ἀπολλωνία καὶ κοινῶς Ἀπολλωνιάδα ὀνομάζεται, ὑποκειμένη κάποτε στὸν μητροπολίτη Νικομηδείας)· καὶ ὄχι μόνον ὑπῆρξε πιστὸς κι εὐλαβὴς καὶ ὀρθοδοξότατος, ἀλλ’ ἦταν ἐπιπλέον ἐλεήμων καὶ συμπαθής· καὶ πολὺς μὲν στὴν γνώση καὶ μάθηση τῶν Γραφῶν, περισσότερος δὲ στὸν λόγο καὶ στὴν εὐγλωττία.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ σύζυγοι Χρύσανθος καὶ Δαρεία

  

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ σύζυγοι Χρύσανθος καὶ Δαρεία

Ἑορτάζουν τὴν ιθ΄ (19η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κἂν ἐκπνέωσι, ζῶντες εἰσδύντες βόθρῳ,

Ζῶσι Χρύσανθος ἐν πόλῳ καὶ Δαρεία.

Χῷσαν συζυγίην δεκάτῃ ἐνάτῃ ὁμόλεκτρον.

   Τοῦτοι οἱ Ἅγιοι ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Νουμεριανοῦ, ἐν ἔτει σπδ΄ (284), καὶ ὁ μὲν Χρύσανθος ἦταν γυιὸς ἑνὸς Συγκλητικοῦ ἄρχοντα τῆς Ἀλεξάνδρειας ποὺ ὀνομαζόταν Πολέμων, ἡ δὲ Δαρεία καταγόταν ἀπ’ τὴν Ἀθήνα. Ἐπειδὴ ὁ Χρύσανθος κατηχήθηκε τὴν πίστη στὸν Χριστὸ ἀπὸ ἕνα ἐπίσκοπο ποὺ ἦταν κρυμμένος ἐντὸς σπηλαίου, κι ἀφοῦ βαπτίσθηκε ἀπ’ αὐτὸν κήρυττε τὸν Χριστό, ὁ πατέρας του τὸν ἔκλεισε σὲ φυλακὴ καὶ τὸν τιμωροῦσε μὲ πολυήμερη πεῖνα. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἅγιος ἔμεινε ἀσάλευτος στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τότε ὁ πατέρας του ἔστειλε κι ἔφερε ἀπ’ τὴν Ἀθήνα μιὰ ὡραία κόρη, ποὺ ὀνομαζόταν Δαρεία, ἡ ὁποία ἦταν φιλόσοφος· καὶ ἀναγκάζει τὸν γυιό του Χρύσανθο νὰ τὴν λάβει γυναῖκα, μὲ σκοπὸ μέσα ἀπ’ τὸν ἔρωτα πρὸς αὐτὴν νὰ μεταβληθεῖ ἀπ’ τὴν πίστη τῶν Χριστιανῶν. Ὁ δὲ ἅγιος βλέποντάς την, τὴν μεταχειρίσθηκε ὡς ἀδελφὴ κι ὄχι ὡς γυναῖκα, διότι συμφώνησαν καὶ οἱ δύο νὰ παραμείνουν παρθένοι ἕως θανάτου. Ἔτσι, λοιπόν, ἀντὶ νὰ πείσει ἡ Δαρεία τὸν Χρύσανθο, ἔπεισε ὁ Χρύσανθος τὴν Δαρεία μὲ τὶς διδασκαλίες του κι ἀφοῦ αὐτὴ ἀρνήθηκε τὴν πατρικὴ ἀσέβεια πίστεψε στὸν Χριστὸ καὶ δέχθηκε τὸ ἅγιο βάπτισμα.

Ὁ ἅγιος Κύριλλος ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων

  

Ὁ ἅγιος Κύριλλος ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἴσελθε, κέρδος ἐκ ταλάντων προσφέρων,

Εἰς τὴν χαράν, Κύριλλε, τοῦ σοῦ Κυρίου.

Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ θάνατος μέλας εἷλε Κύριλλον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Κύριλλος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου γυιοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τμ΄ (340), καί, ἐπειδὴ ἦταν γυιὸς εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων γονέων, ἐκπαιδεύθηκε ἀπ’ αὐτοὺς κι ἀνατράφηκε μ’ εὐσεβῆ καὶ ὀρθὰ δόγματα. Ἀφοῦ δὲ ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων ἀπῆλθε στὴν ἄλλη ζωή, ὁ μακάριος τοῦτος Κύριλλος ἀνέβηκε στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων ὑπερμαχῶντας διὰ τὰ δόγματα τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων.

   Τότε ἦταν καὶ ὁ ἀρειανὸς Ἀκάκιος, ποὖχε τὸν θρόνο τῆς Καισάρειας στὴν Παλαιστίνη, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ ἀποκηρύχθηκε καὶ καθαιρέθηκε ἀπ’ τὴν ἐν Σαρδικῇ γενομένη τοπικὴ Σύνοδο, –διότι δὲν ἤθελε νὰ ὁμολογήσει τὸν Υἱὸ ὁμοούσιο μὲ τὸν Πατέρα–, δὲν ἀποδέχθηκαν ὅμως τὴν συνοδικὴ αὐτὴ καθαίρεση, ἀλλὰ τυραννικὰ κρατοῦσε τὸν θρόνο τῆς Καισαρείας, ὄντας γνώριμος καὶ φίλος τοῦ βασιλέως Κωνσταντίου, ποὺ φρονοῦσε ἀπὸ κουφότητα (ἐπιπολαιότητα) γνώμης τὰ δόγματα τοῦ Ἀρείου. Κι ἔτσι αὐτὸς λαμβάνοντας ἐξουσία ἀπ’ τὸν βασιλέα κατέβασε ἀπ’ τὸν θρόνο τὸν μακάριο τοῦτον Κύριλλο καὶ τὸν ἐξόρισε ἀπ’ τὰ Ἱεροσόλυμα.