Ἡ Μεσοπεντηκοστή

  

Ἡ Μεσοπεντηκοστή

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἑστὼς διδάσκει τῆς Ἑορτῆς ἐν μέσῳ,

Χριστὸς Μεσσίας τῶν διδασκάλων μέσον.

   Τὴν Τετάρτη ἀπὸ τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου, ἑορτάζουμε τὴν Μεσοπεντηκοστή. Δὲν ἐννοοῦμε ὅμως Πεντηκοστὴ τὴν Πεντηκοστὴ τῶν Ἑβραίων, ἀλλὰ τὴν ἡμέρα, τὴν ὁποία ἀριθμοῦμε ἀπ’ τὴν ἡμέρα τῆς Ἁγίας Ἀναστάσεως, –ὅποιον μῆνα τύχει, εἴτε Μάρτιο δηλαδή, εἴτε Ἀπρίλιο–, ἕως τὴν Κυριακὴ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τούτης τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς τὸ μέσον ἑορτάζουμε σήμερα, ἐπειδὴ ἀπὸ τὰ δύο ἄκρα ἔχει αὐτὴ ἡ Τετάρτη τὶς δύο μεγαλώτατες ἑορτές, δηλαδὴ τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· καὶ τρόπον τινα εἶναι ὡς σύνδεσμος τῶν δύο, καὶ μεγαλύνεται καὶ λαμπρύνεται ἀπὸ τῶν δύο τὰ μεγαλεῖα καὶ τὶς λαμπρότητες.

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εἰρήνη

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εἰρήνη

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰρηνικῶς τέθνηκας αὖθις, Εἰρήνη.

Ξίφει θανοῦσα καὶ βιώσασα ξένως,

Εἰρήνη τμηθεῖσα ἀνέγρετο καὶ θάνε πέμπτῃ.

   Ἡ ἁγία Εἰρήνη ἦταν μοναχοπαίδι ἑνὸς μικροῦ βασιλέως τοῦ Λικινίου καὶ μητέρα της ἦταν ἡ Λικινία‧ καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Μαγεδών¹, ἐν ἔτει τιε΄ (315), κι ὀνομάσθηκε ἀπὸ τοὺς γονεῖς της Πηνελόπη. Ἐπειδὴ ἦταν ὡραία καὶ ὑπερέβαινε στὸ κάλλος ὅλες τὶς κόρες τοῦ καιροῦ της, διὰ τοῦτο ζοῦσε, μαζὶ μὲ δεκατρεῖς ὡραῖες ὑπηρέτριες, ἐπάνω σ’ ἕνα ὑψηλὸ πύργο ποὺ ἔκτισε ὁ πατέρας της, ἔχοντας πολὺ πλοῦτο καὶ θρόνο καὶ τραπέζι καὶ λυχνία, τὰ ὁποῖα ἦσαν χρυσᾶ. Ὅταν ἀποφασίσθηκε ἀπὸ τὸν πατέρα της νὰ μένει ἐντὸς τοῦ πύργου, ἦταν ἕξι χρονῶν παιδαγωγεῖτο δὲ καὶ διδασκόταν ἀπὸ ἕνα γέροντα ποὺ ὀνομαζόταν Ἀπελλιανός, τὸν ὁποῖο διόρισε ὁ πατέρας της Λικίνιος.

   Μιὰ μέρα λοιπόν, βλέπει ἡ ἁγία ἕνα περιστέρι, ποὺ μπῆκε στὸν πύργο καὶ βαστοῦσε ἕνα κλαδὶ ἐλιᾶς στὸ στόμα του, τὸ ὁποῖο ἔβαλε πάνω στὸ χρυσὸ τραπέζι. Ὁμοίως εἶδε κι ἕνα ἀετό, ποὺ βάσταζε ἕνα στεφάνι πλεγμένο ἀπὸ ἄνθη, τὸ ὁποῖο ἔβαλε καὶ αὐτὸ πάνω σ’ αὐτὸ τὸ τραπέζι. Ἔπειτα εἶδε ἕνα κόρακα, ποὺ μπῆκε ἀπὸ τὸ ἄλλο παράθυρο καὶ βάσταζε ἕνα φίδι, τὸ ὁποῖο ἀπέθεσε πάνω στὸ ἴδιο τραπέζι. Καὶ βλέποντας τοῦτα ἡ κόρη ἀποροῦσε καὶ συλλογιζότανε, τί ἆραγε νὰ σημαίνουν!

Ἡ ἁγία μάρτυς Πελαγία

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Πελαγία

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Βοὸς τὸ χαλκούργημα πῦρ φανὲν φλέγον,

Βληθεῖσαν ἔνδον τὴν Πελαγίαν φλέγει.

Ἀμφὶ τετάρτῃ Πελαγίῃ καύθη βοῒ χαλκῷ.

   Τούτη ἡ ἁγία ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐν ἔτει σπη΄ (288) καταγόμενη μὲν ἀπ’ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, κατοικοῦσε δὲ στὴν Ρώμη. Κ’ ἐπειδὴ ὁ Ρώμης Ἐπίσκοπος Λῖνος ἐβάπτιζε πολλοὺς ἕλληνες, γιὰ τοῦτο ἡ ἁγία αὐτὴ βλέπει στὸ ὄνειρο τὴν μορφὴ τοῦ Ἐπισκόπου ποὺ τὴν παρακαλοῦσε γιὰ νὰ τὴν βαπτίσει. Ὅταν ξύπνησε κατάλαβε τὸ ὅραμα, καὶ γι’ αὐτό, ἀφοῦ ζήτησε ἀπ’ τὴν μητέρα της ἄδεια γιὰ νὰ πάει στὴν ἀνατροφὸ καὶ παραμάνα της, πῆγε στὸν Ἐπίσκοπο καὶ βαπτίσθηκε. Ἔπειτα ἔδωκε σ’ αὐτὸν τὴν πολύτιμη ἐνδυμασία της γιὰ νὰ τὴν μοιράσει στοὺς φτωχούς. Κι αὐτὴ πορευθεῖσα στὴν ἀνατροφό της μὲ τὰ ταπεινὰ φορέματα, τὰ ὁποῖα φόρεσε ἀπ’ τὸ ἅγιο βάπτισμα, δὲν ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ αὐτήν, πορευθεῖσα δὲ καὶ στὴν μητέρα της μὲ αὐτὴ τὴν ταπεινὴ ἐνδυμασία προξένησε σ’ αὐτὴν ἀνυπόφορη λύπη.

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου

  

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸ ῥῆμα Χριστοῦ σφίγμα τῷ παρειμένῳ.

Οὕτως ἴαμα τοῦτο ῥῆμα καὶ μόνον.

   Τὴν τετάρτη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα κάνουμε τὴν ἀνάμνηση τῆς θεραπείας τοῦ Παραλύτου, κι’ ἑορτάζουμε καθὼς πρέπει τοῦτο τὸ θαῦμα σὲ τοῦτον τὸν καιρό, διότι καὶ ὁ Χριστὸς τὸν καιρὸ ποὺ οἱ Ἑβραῖοι γιόρταζαν τὴν δική τους Πεντηκοστή, σ’ ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες τέλεσε τοῦτο τὸ παράδοξο, καθὼς τὸ διηγεῖται ὁ θεῖος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής. Διότι λέγει, ὅτι ἀναβὰς ὁ Κύριος στὰ Ἱεροσόλυμα, στὶς ἡμέρες τῆς Πεντηκοστῆς, καὶ πλησιάζοντας στὴν Κολυμβήθρα ποὺ εἶχε πέντε καμάρες καὶ τὴν ὁποία εἶχε κτίσει ὁ Σολομών, κατὰ τὴν πόρτα ποὺ ὀνομαζόταν Προβατική, διότι δὲν ὀνομαζόταν ἡ Κολυμβήθρα Προβατική, καθὼς μερικοὶ ἐξηγοῦν, ἀλλὰ ἡ πόρτα ἀπ’ τὴν ὁποία καὶ μόνο ἔβαζαν τὰ πρόβατα, τὰ ὁποῖα, κατὰ τὸν νόμο, πρόσφεραν θυσία. Καὶ λεγόταν προβατικὴ ἡ πόρτα, ὄχι διότι ἔβαζαν μονάχα πρόβατα ἀπὸ ἐκείνη, ἀλλ’ ἴσως τὴν ὀνόμαζαν Προβατικὴ ἀπὸ τὸ πλεονάζον μέρος τῶν εἰσαγομένων ζώων.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἕσπερος καὶ Ζωή, καὶ τὰ τέκνα τους Κυριακὸς καὶ Θεόδουλος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἕσπερος καὶ Ζωή, καὶ τὰ τέκνα τους Κυριακὸς καὶ Θεόδουλος

Ἑορτάζουν τὴν β΄ (2α) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἕσπερον καὶ Ζωήν.

Ζωῆς στερεῖ πῦρ Ἕσπερον Ζωὴν ἅμα,

Ζωὴν ποθοῦντας τὴν ἀνέσπερον μόνην.

Εἰς τὸν Κυριακὸν καὶ Θεόδουλον.

Ζέοντας ἄρτους συγγόνους δέχου δύο,

Ἄρτι κλιβάνου, Σῶτερ, ἐκβεβλημένους.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι Ἕσπερος καὶ Ζωὴ ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους Ἀδριανοῦ τοῦ βασιλέως, ἐν ἔτει ρκε΄ (125). Ἂν καὶ σωματικῶς ἦσαν δοῦλοι κάποιου Κατάλλου καὶ τῆς γυναῖκας του Τετραδίας, –οἱ ὁποῖοι εἶχαν μετεγκατασταθεῖ ἀπὸ τὴν Ῥώμη καὶ τοὺς ἀγόρασαν δούλους ἀπὸ τὴν Παμφυλία–, στὶς ψυχὲς ὅμως ἦσαν ἐλεύθεροι, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ὑπέφεραν νὰ εἶναι δοῦλοι πολὺ καιρὸ σὲ ἀφέντες ἀσεβεῖς καὶ εἰδωλολάτρες κι ἀντὶ νὰ προσκυνοῦν τὸν Ποιητὴ καὶ πάντων Δημιουργό, νὰ προσκυνοῦν ἄψυχα εἴδωλα.

   Γι’ αὐτὸ λοιπόν, μιὰ φορὰ ὁ Κυριακὸς καὶ ὁ Θεόδουλος, οἱ δύο γυιοὶ τῶν ἁγίων τούτων, τοὺς θύμισαν καὶ τοὺς συμβούλεψαν ὅτι δὲν πρέπει νὰ συγκατοικοῦν πλέον μὲ τοὺς ἀσεβεῖς, ἀλλὰ νὰ χωρισθοῦν ἀπὸ αὐτούς, γιὰ νὰ μὴ συναπολεσθοῦν μαζί τους. Ἡ δὲ μητέρα τους εἶπε:

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Βατᾶς ὁ Πέρσης

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Βατᾶς ὁ Πέρσης

Ἑορτάζει τὴν α΄ (1η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καὶ τῷ Βατᾶ τμηθέντι τὴν κάραν ξίφει,

Βατὰ πρεπόντως οὐρανοῦ τὰ χωρία.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Βατᾶς ἦταν ἀπὸ τὴν Περσία, καὶ διδάχθηκε τὴν πίστη στὸν Χριστὸ ἀπὸ τοὺς προγόνους του. Ὅταν ἔφτασε στὴν ἡλικία τῶν τριάντα χρόνων ἄκουσε στὸ Εὐαγγέλιο τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ποὺ λέει: «Ἂν κάποιος ἔρχεται κοντά μου καὶ δὲν ἐγκαταλείπει τὸν πατέρα του καὶ τὴν μητέρα καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὶς ἀδελφές, ἀκόμα καὶ τὴν ἴδια του τὴν ζωή, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μαθητής μου» (Λουκ. ιδ΄ 26), καὶ ἀκούγοντας τοῦτα, γέμισε ἀπὸ ἅγιο πνεῦμα καὶ θεϊκὸ πόθο. Ἔτσι λοιπόν, ἀφοῦ ἄφησε ὅλα τὰ πράγματα τοῦ κόσμου πῆγε σὲ μοναστήρι κι ἔγινε μοναχός‧ καὶ προτιμῶντας τὴν σκληρὴ καὶ κοπιαστικὴ ζωὴ τῶν μοναχῶν τοὺς ξεπέρασε ὅλους στὴν νηστεία καὶ στὴν ἐγκράτεια, χωρὶς ν’ ἀνοίξει καμμία θύρα τῶν αἰσθήσεών του καὶ νὰ μπεῖ δι᾽ αὐτῆς ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ μὲ κάθε φύλαξη καὶ προσοχὴ φύλαττε τὶς αἰσθήσεις καὶ τὴν καρδιά του. Καὶ εἶχε ἐπιθυμία, νὰ τελειωθεῖ διὰ τοῦ μαρτυρίου.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰάκωβος, ἀδελφὸς Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

  

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰάκωβος, ἀδελφὸς Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

Ἑορτάζει τὴν λ΄ (30η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὡς ἀμνὸς Ἰάκωβος ἀχθεὶς ἐσφάγη,

Τῆς εὐσεβείας μηρυκίζων τοὺς λόγους.

Κτεῖνε μάχαιρα φόνοιο Ἰάκωβον τριακοστῇ.

   Τοῦτος ἦταν γυιὸς τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν πρόσκληση τῶν ἁγίων ἀποστόλων Ἀνδρέου καὶ Πέτρου προσκλήθηκε ἀπ’ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο σὲ μαθητεία μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Ἰωάννη. Κ’ ἔτσι τοῦτοι, ἀφοῦ εὐθὺς ἄφησαν τὸν πατέρα καὶ τὸ πλοῖο τους, ὅλα ὅσα εἶχαν δηλαδή, ἀκολούθησαν τὸν Χριστό.

   Καὶ τόσο πολὺ τοὺς ἀγάπησε ὁ Δεσπότης Χριστός, ὥστε στὸν μὲν ἕνα ἀδελφό, τὸν Ἰωάννη, ἔδωκε τὸ στῆθος του, γιὰ ν’ ἀναπαυθεῖ ἐπάνω σ’ αὐτό, στὸν δὲ ἄλλον ἀδελφό, τοῦτον δηλαδὴ τὸν θεῖον Ἰάκωβο, ἔδωκε τὴν τιμὴ τοῦ νὰ πιεῖ τὸ ποτήριο τοῦ θανάτου, τὸ ὁποῖο αὐτὸς ὁ ἴδιος ἤπιε.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Συμεών, ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, συγγενὴς τοῦ Κυρίου

  

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Συμεών, ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, συγγενὴς τοῦ Κυρίου

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀδελφὰ πάσχεις, Συμεών, τῷ Κυρίῳ,

Ξύλῳ κρεμασθείς, ὡς ἀδελφὸς Κυρίου.

Ἐν ξύλῳ ἑβδομάτῃ Συμεὼν πάγη εἰκάδι μακρῷ.

   Τοῦτος ἦταν γυιὸς τοῦ ἁγίου Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος, ἕνας ἀπ’ τοὺς τέσσερις γυιούς του, τοὺς ὁποίους γέννησε μὲ τὴν προτέρα του γυναῖκα· τὸν Ἰάκωβο καὶ Ἰωσῆ καὶ Ἰούδα καὶ Σίμωνα, δηλαδὴ τοῦτον τὸν Συμεών. Ἐπειδὴ τὸ Σίμων εἶναι ὑποκοριστικὸ ὄνομα τοῦ Συμεών, διότι ἔτσι καὶ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος καὶ Σίμων λέγεται καὶ Συμεὼν στὴν ἀρχὴ τῆς καθολικῆς δευτέρας του ἐπιστολῆς.

Ἡ Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

  

Ἡ Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Χριστῷ φέρουσιν αἱ Μαθήτριαι μύρα.

Ἐγὼ δὲ ταύταις ὕμνον, ὡς μύρον φέρω.

   Τὴν Τρίτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα ἐπιτελοῦμε τὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Μυροφόρων γυναικῶν καὶ Ἰωσὴφ τοῦ ἐξ Ἀριμαθαίας, ὁ ὁποῖος ἦταν Μαθητής, ἂν καὶ κρυμμένος, ἕνας ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήκοντα. Καὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς κάνουμε μνεία καὶ Νικοδήμου τοῦ νυκτερινοῦ Μαθητοῦ, ποὺ ἦταν ἐκ τῶν ἀρχόντων καὶ προσῆλθε στὸν Χριστὸ ἐν καιρῷ νυκτός, γιὰ νὰ μὴ τὸν κάμουν ἀποσυνάγωγο. Οἱ μὲν γυναῖκες αὐτὲς εἶναι πρῶτες καὶ ἀψευδεῖς μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως. Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος εἶναι ὑπηρέτες καὶ μάρτυρες τῆς ταφῆς· διότι τὰ δύο αὐτά, ἡ Ταφὴ καὶ ἡ Ἀνάσταση, εἶναι τὰ κυριώτατα καὶ συνεκτικώτατα τοῦ δόγματός μας καὶ στοχασθῆτε, ὁ μὲν Νικόδημος εὐθὺς ἔγινε ἀποσυνάγωγος, ἐπειδὴ δὲν θέλησε νὰ συμφωνεῖ μὲ τοὺς ἄλλους Ἰουδαίους τὸν δὲ Ἰωσήφ, ἐπειδὴ πῆγε στὸν Πιλᾶτο καὶ ζήτησε τὸ Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸ ἑνταφίασε· ἀφοῦ τὸ ἐνταφίασε τὸν ἔρριψαν οἱ φονικώτατοι μέσα σὲ βαθὺ λάκκο, καὶ ἐκ θείας δυνάμεως, διὰ χειρὸς θείου ἀγγέλου, ἁρπάζεται ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἀποσώζεται στὴν Ἀριμαθαία, τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του. Καὶ ὁ Χριστὸς ἀναστὰς ἔρχεται σ’ αὐτὸν ἐνῶ ἔφερε ἀκόμα τὰ δεσμά, καὶ πιστώνει αὐτὸν ἀκόμα περισσότερο τὸ μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως· καὶ πάσχοντας πολλὰ ἀπ’ τοὺς Ἰουδαίους γιὰ νὰ μὴ κηρύττει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος, αὐτὸς δὲν ὑπέφερε νὰ σιωπᾶ τὸ μυστήριο καὶ μὲ παρρησία διηγεῖτο πρὸς ὅλους τὰ γενόμενα.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος

Ἑορτάζει τὴν κε΄ (25η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σύροντες εἰς γῆν Μάρκον οἱ μιαιφόνοι,

Πρὸς οὐρανοὺς πέμποντες αὐτὸν ἠγνόουν.

Εἰκάδι πέμπτῃ Μᾶρκον ἐνὶ χθονὶ ἄφρονες εἷλκον.

   Τοῦτος ὁ πανεύφημος ἀπόστολος Μᾶρκος ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ σ’ ὅλη τὴν Αἴγυπτο καὶ Λιβύη καὶ Βαρβαρία καὶ Πεντάπολη, κατὰ τοὺς χρόνους Τιβερίου τοῦ βασιλέως ἐν ἔτει ξδ΄ (64), καὶ συνέγραψε τὸ ἅγιό του Εὐαγγέλιο ὅπως τὸ ἐξήγησε σ’ αὐτὸν ὁ κορυφαῖος ἀπόστολος Πέτρος.

   Ἀφοῦ δὲ ἦλθε στὴν Κυρήνη τῆς Πενταπόλεως ἔκαμε ἐκεῖ πολλὰ θαύματα· ἔπειτα ἀναχωρῶντας πῆγε στὴν Ἀλεξάνδρεια κι ἀπό ’κεῖ στὴν Πεντάπολη. Καὶ παντοῦ ἐνεργοῦσε θαύματα, στόλιζε τὶς Ἐκκλησίες τοῦ Χριστοῦ, χειροτονοῦσε Ἐπισκόπους καὶ κληρικούς, ὕστερα δὲ πάλι γύρισε στὴν Ἀλεξάνδρεια. Κ’ ἐκεῖ βρίσκοντας κάποιους ἀδελφούς, στὸ μέρος τῆς θαλάσσης τῆς καλουμένης τοῦ Βουκόλου, συναναστρεφόταν μ’ αὐτοὺς εὐαγγελιζόμενος καὶ κηρύττων τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ.