ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη

(26 Σεπτεμβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀγαθὲ καὶ φιλάνθρωπε, ὁ διὰ τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος Ἰωάννην τὸν ἀπόστολον τὰ τῆς ὑψηλῆς θεολογίας ἀπόρρητα μυστήρια διδάξας, καὶ δι’ αὐτοῦ τοὺς ἐν σκότει ἀπιστίας διάγοντας, πρὸς τὸ φῶς τῆς σῆς θεογνωσίας καὶ πίστεως χειραγωγήσας· οὗ ταῖς εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις δώρησαι καὶ ἡμῖν, δεόμεθά σου, χάριν, ἵνα μὴ μόνον ἀκροαταὶ τῶν εὐαγγελικῶν διδαγμάτων ὦμεν, ἀλλὰ καὶ ποιηταὶ αὐτῶν· καὶ ταῖς λαμπραῖς ἀκτῖσι τοῦ θείου σου Λόγου καταυγασθέντες, περιπατῶμεν οὐκ ἐν τῷ σκότει, ἀλλ’ ἐν τῷ φωτὶ τῆς θεογνωσίας, μηδὲ πειθώμεθα ταῖς βεβήλοις κενοφωνίαις, καὶ ἀντιθέσεσι τῆς ψευδωνύμου γνώσεως, ὅπως κατὰ τὸ θέλημά σου ζῶντες, καὶ τὴν σεβάσμιον μνήμην αὐτοῦ ἐτησίως ἐπιτελοῦντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου τῆς μακαρίας καὶ ἀϊδίου ζωῆς ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ ὁσία Εὐφροσύνη θυγατέρα τοῦ ὁσίου Παφνουτίου τοῦ Αἰγυπτίου

 

Ἡ ὁσία Εὐφροσύνη θυγατέρα τοῦ ὁσίου Παφνουτίου τοῦ Αἰγυπτίου

Ἑορτάζουν τὴν κε΄ (25η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸ θῆλυ κρύπτεις ἀνδρικῶς Εὐφροσύνη,

Καὶ κρυπτὰ τὸν βλέποντα Δεσπότην βλέπεις.

Εἰκάδα Εὐφροσύνη κατὰ πέμπτην πότμον ὑπέστη.

   Τούτη ἡ ἁγία Εὐφροσύνη ἦταν στὰ χρόνια Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ ἐν ἔτει υι΄ (410)· κι ἀφοῦ ἄφησε τὰ χαροποιὰ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου, τὴν φαντασία καὶ δόξα τῆς παρούσης ζωῆς κ’ ἔφυγε κρυφὰ ἀπ’τὸ σπίτι τοῦ πατέρα της, μετασχημάτισε τὸν ἑαυτό της, φόρεσε δηλαδὴ ἀνδρικὰ φορέματα, κι ἀντὶ Εὐφροσύνη μετονομάστηκε Σμάραγδος. Κ’ ἐπειδὴ ἀγάπησε τὴν πολιτεία τῶν μοναχῶν, πῆγε σ’ ἕνα μοναστῆρι ἀνδρῶν παρουσιαζόμενη ἐξωτερικὰ ὡς εὐνοῦχος βασιλικός, κι ἀφοῦ κούρεψε τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς της (δηλαδὴ ἔγινε μοναχή), σπούδαζε (φρόντιζε) μὲ κάθε τρόπο, πῶς νὰ κρυφτεῖ καὶ νὰ μὴ τὴν μάθει ὁ πατέρας της Παφνούτιος. Ἀφοῦ λοιπὸν πέτυχε τὸ ποθούμενο, ἀγωνιζόταν μὲ ἀγῶνες καὶ κόπους πολλούς, καὶ μὲ προσευχὲς ἐκτενεῖς κι ἀδιάκοπες, ἕως ὅτου καταξήρανε μὲ ὑπερβολὴ τὸ ἁπαλὸ καὶ γυναικεῖο της σῶμα, εἰς τρόπον ὥστε ἐκπλήσσονταν καὶ θαύμαζαν ὅλοι οἱ ἀδελφοὶ στὸ μοναστῆρι, βλέποντας τὴν ἄκρα κακοπάθεια τὴν ὁποία μεταχειριζόταν ἡ ἀοίδιμος.

Ὁ ὅσιος Κόπρις

 

Ὁ ὅσιος Κόπρις

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐκ ἦν ὁ Κόπρις κόπρις, ἀλλ’ ἄλλος βότρυς,

Καλῶν κυπρισμὸν προσφέρων τῷ Κυρίῳ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος γεννήθηκε σὲ μιὰ κοπριὰ ποὺ βρισκόταν ἔξω ἀπ’τὸ μοναστῆρι τοῦ ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ κοινοβιάρχου· διότι διωκόμενη ἀπ’τοὺς ἀγαρηνοὺς ἡ μητέρα του μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους πλησιόχωρους, καὶ καταφεύγοντας στὸν ἅγιο Θεοδόσιο γιὰ νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀσεβῶν, κρατήθηκε ἀπὸ τὰ κοιλοπονήματα. Καὶ βρίσκοντας τὴν κοπριὰ ἐκεῖ, γέννησε πάνω σ’ αὐτήν.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ραΐς

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ραΐς

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ποθοῦσα κάλλος ἡ Ραῒς Θεοῦ βλέπειν,

Σαρκὸς τὸ κάλλος ἐκδίδωσι τῷ ξίφει.

   Τούτη καταγόταν ἀπὸ μία χώρα τῆς Αἰγύπτου ὀνομαζόμενη Βάτα (ἢ Τάμμα) καὶ ἦταν θυγατέρα κάποιου Πέτρου. Φόρεσε δὲ τὸ σχῆμα τῶν μοναζουσῶν ὅταν ἦταν δώδεκα χρονῶν. Μιὰ φορά, πηγαίνοντας μὲ ἄλλες παρθένους στὴν πηγὴ γιὰ νὰ φέρει νερό, εἶδε πλῆθος παρθένων γυναικῶν καὶ ἀνδρῶν πρεσβυτέρων καὶ διακόνων μοναχῶν, τοὺς ὁποίους εἶχε δεμένους ὁ ἡγεμόνας Λουκιανός.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φωκᾶς ὁ κηπουρός

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φωκᾶς ὁ κηπουρός

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἤδει χάριν σοι σοῦ χάριν θνήσκων Λόγε,

Φωκᾶς ὁ μάρτυς τῷ διὰ ξίφους τέλει.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν ἀπ’τὴν πόλη Σινώπη καὶ τέχνη του ἦταν ἡ ἐργασία τῆς γῆς. Ἔχοντας κηπεῖον –δηλαδὴ πολὺ μικρὸ κῆπο– καταγινόταν σ’ αὐτόν, κι ὅ,τι κέρδος λάμβανε ἀπ’ αὐτὸν τὸ εἶχε κοινὸ μὲ τοὺς φτωχούς· δηλαδὴ καὶ αὐτὸς καὶ οἱ φτωχοὶ ποὺ ἔρχονταν πρὸς αὐτὸν ζοῦσαν ἀπ’τὸν κῆπο του. Κι ὄχι μόνο τὸν αἰσθητὸ αὐτὸν κῆπο καλλιεργοῦσε ὁ ἀοίδιμος, ἀλλὰ καὶ τὸν νοητὸ τῆς ψυχῆς.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κοδρᾶτος ὁ ἐν Μαγνησίᾳ

  

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κοδρᾶτος ὁ ἐν Μαγνησίᾳ

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λίθοις νέμειν θέλοντα μηδαμῶς σέβας,

Τὸν Κοδρᾶτον βάλλουσιν ἄφρονες λίθοις.

 

Εἰκάδι δὲ πρώτῃ Κοδρᾶτος στέφος εὕρατο ἄθλοις.

   Ὁ ἅγιος Κοδρᾶτος ἦταν ἄνδρας σοφὸς καὶ πολυμαθής. Ἀφοῦ ἔγινε κι αὐτὸς ἕνας ἐκ τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ πλούτησε μὲ τὴν πυρίπνοο χάρη τοῦ πνεύματος, χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος τῶν Ἀθηναίων, καὶ πολλοὺς μὲν ἐπέστρεψε στὴν ἀληθινὴ πίστη τοῦ Χριστοῦ, τοὺς δὲ σοφοὺς τῶν ἑλλήνων (εἰδωλολατρῶν), οἱ ὁποῖοι ὑπερηφανεύονταν μεγάλως στὴν σοφία τους, ἀπεστόμισε καὶ καταίσχυνε μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν δύναμη τῶν λόγων.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὐστάθιος καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ

  

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὐστάθιος καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ

Ἑορτάζουν τὴν κ΄ (20η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εὐστάθιον βοῦς παγγενῆ χαλκοῦς φλέγει.

Καὶ παγγενῆ σὺ τοῦ Θεοῦ σώζεις, Λόγε.

 

Εἰκάδι Εὐστάθιος γενεῇ ἅμα ἐν βοῒ καύθη.

   Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Εὐστάθιος ἦταν περιφανέστατος στρατηλάτης στὴν Ρώμη κατὰ τοὺς χρόνους Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως, ἐν ἔτει ρ΄ (100), καὶ ἦταν γνωστὸς ὡς ὁ πλὲον περιβόητος ἀπὸ τοὺς ἄλλους στὴν ἀρετὴ καὶ στοὺς τρόπους καὶ στὴν γνώμη, καὶ στὴν πρὸς τοὺς πτωχοὺς ἐλεημοσύνη καὶ συμπάθεια· ἐκαλεῖτο δὲ πρότερον αὐτὸς μὲν Πλακίδας, ἡ δὲ γυναῖκα του Τατιανή.

   Τοῦτος λοιπὸν ὁ ἀοίδιμος ἐπειδὴ καὶ ἦταν κρατημένος ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων, γιὰ τὴν πολλή του εὐλάβεια καὶ καλοκαγαθία, ἀξιώθηκε νὰ λάβει τὸ κάλεσμα στὴν πίστη ἄνωθεν παρὰ Θεοῦ, καθὼς ἔλαβε αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος· διότι μιὰ φορά, ἐνῶ αὐτὸς κυνηγοῦσε καὶ κατεδίωκε μεγάλη ἐλαφίνα· καὶ ἦταν κοντὰ γιὰ νὰ τὴν πλησιάσει, ὢ τοῦ θαύματος! βλέπει ἀνάμεσα στὰ δύο κέρατα τοῦ ἐλαφιοῦ νὰ στέκεται ὁ τίμιος σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἔλαμπε ὑπὲρ τὸν ἥλιο· καὶ μεταξὺ βλέπει καὶ τὸν δι’ ἡμᾶς σταυρωθέντα Χριστό· κι ἀπὸ ἐκεῖ ἀκούει καὶ μία φωνή, ποὺ ἔλεγε αὐτά: «Πλακίδα, τί με διώκεις; ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός».

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Τρόφιμος, Σαββάτιος καὶ Δορυμέδων

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Τρόφιμος, Σαββάτιος καὶ Δορυμέδων

Ἑορτάζουν τὴν ιθ΄ (19η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Τρόφιμον καὶ Δορυμέδοντα.

Πνέοντες ἓν Τρόφιμε καὶ Δορυμέδον,

Ἕν ἐκ ξίφους δέχεσθε καὶ βίου τέλος.

 

Εἰς τὸν Σαββάτιον.

Ξεσθεὶς σιδήροις Σαββάτιος ὀξέσιν,

Εἰς σαββατισμὸν θεῖον ὡς μάρτυς φθάνει.

Ἐννεακαιδεκάτῃ Τρόφιμον τάμον ἠδὲ συνάθλους.

   Στὰ χρόνια Πρόβου τοῦ βασιλέως καὶ Ἀττικοῦ Βικαρίου διαδόχου (δηλαδή, τοποτηρητοῦ τῆς Ἀντιόχειας), ἐν ἔτει σοη΄ (278) ἦλθαν ἀπὸ ξένο τόπο στὴν Ἀντιόχεια οἱ ἅγιοι τοῦτοι, ὁ Τρόφιμος κι ὁ Σαββάτιος. Κ’ ἐπειδὴ εἶδαν ὅλους τοὺς πολίτες ταραγμένους κι ἔξω φρενῶν, λόγῳ τῆς ἑορτῆς τῶν γενεθλίων τοῦ εὑρισκομένου στὴν Δάφνη τῆς Ἀντιόχειας ψευδωνύμου Ἀπόλλωνα, γιὰ τοῦτο λυπήθηκαν κατάψυχα. Κι ἀφοῦ φώναξαν πρὸς τὸν Θεὸ μ’ ἀναστεναγμοὺς καρδιᾶς γιὰ τὴν σωτηρία τῆς πόλης, φανερώθηκαν ὅτι εἶναι χριστιανοὶ καὶ γι’ αὐτὸ παρουσιάστηκαν στὸν Βικάριο‧ καὶ πρῶτα ρωτήθηκε ὁ ἅγιος Τρόφιμος, ὁ ὁποῖος ἀμέσως ὁμολόγησε μὲ παρρησία τὴν πίστη κ’ εὐσέβεια στὸν Χριστό. Κι ἀφοῦ λοιπὸν γυμνώνεται καὶ τεντώνεται ἀπ’τὰ τέσσερα μέρη τοῦ σώματος δέρνεται τόσο δυνατά, εἰς τρόπον ὥστε ὅλη ἡ ἐκεῖ γῆ κοκκίνησε ἀπ’τὸ αἷμα. Ἔπειτα κρεμιέται καὶ γδέρνεται στὰ πλευρά‧ μετὰ φυλακίζεται καὶ τεντώνεται στὶς τέσσερις τρύπες τοῦ βασανιστικοῦ καὶ τιμωρητικοῦ ξύλου.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀριάδνη

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀριάδνη

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σώζει ραγεῖσα τὴν Ἀριάδνην πέτρα·

Χριστὸς γὰρ αὐτὴν ἔσκεπε ζωῆς πέτρα.

   Αὐτὴ ἡ ἁγία ἔζησε στὰ χρόνια Ἀδριανοῦ καὶ Ἀντωνίνου τῶν βασιλέων ἀπ’τὸ ἔτος ριζ΄ (117) ἕως τὸ ἔτος ρλθ΄ (139), καὶ ἦταν δούλη ἑνὸς ἄρχοντα ὀνομαζόμενου Τερτύλου, ποὺ ἦταν πρῶτος τῆς πόλεως Προμισέων [1], τῆς εὑρισκομένης στὸ θέμα τῆς Φρυγίας Σαλουταρίας.

Ἡ ἁγία μάρτυς Σοφία καὶ οἱ τρεῖς θυγατέρες αὐτῆς Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη

  

Ἡ ἁγία μάρτυς Σοφία καὶ οἱ τρεῖς θυγατέρες αὐτῆς Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη

Ἑορτάζουν τὴν ιζ΄ (17η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὴν Πίστιν Ἐλπίδα καὶ Ἀγάπην.

 

Τῇ πρὸς σὲ πίστει Πίστις, Ἐλπίς, Ἀγάπη,

Αἱ τρεῖς, Τριάς, κλίνουσιν αὐχένας ξίφει.

 

Εἰς τὴν Σοφίαν.

 

Εὐφραίνεται νῦν, ὡς Δαβὶδ ψάλλων λέγει,

Μήτηρ κατ’ εὐχὰς ἡ Σοφία ἐν τέκνοις.

Ἑβδομάτῃ δεκάτῃ Ἀγάπην τάμον, Ἐλπίδα, Πίστιν.

   Ἡ ἁγία Σοφία καὶ οἱ τρεῖς θυγατέρες αὐτῆς Πίστη, Ἐλπίδα καὶ Ἀγάπη ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἀδριανοῦ ἐν ἔτει σκβ΄ (222) ἀπὸ γένος περιφανὲς καὶ λαμπρὸ τῆς Ἰταλίας· ἦσαν εὐσεβεῖς ἐκ προγόνων καὶ πολιτευόμενες θεοφιλῶς μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα καὶ ἀγάπη καὶ σοφία, καθὼς καὶ τὰ ὀνόματά τους φανερώνουν. Αὐτὲς λοιπὸν μεταβαίνοντας μιὰ φορὰ στὴν Ρώμη, ἐπειδὴ ἦσαν καὶ φημισμένες καὶ περιβόητοι γιὰ τὴν λαμπρότητα τοῦ γένους καὶ γιὰ τὴν εὐσέβεια στὸν Χριστό, διαβλήθηκαν στὸν βασιλέα Ἀδριανό· κ’ εὐθὺς φέρνονται μπροστά του διὰ μέσου τῶν προτεκτόρων· καὶ βλέποντάς τις ὁ βασιλέας, ἐθαύμασε. Γι’ αὐτό, ἀφοῦ χώρισε τὴν μητέρα Σοφία ἀπὸ τὶς θυγατέρες της, συνομίλησε μαζί της περὶ πίστεως· βλέποντάς την ὅμως ἄφοβη, φέρνει μπροστά του καὶ τὶς τρεῖς θυγατέρες της, κι ἄρχισε νὰ τὶς κολακεύει μὲ διάφορους τρόπους· κι ἐπειδὴ κατάλαβε ὅτι ἦσαν ἀνώτερες ἀπὸ κάθε κολακεία, γιὰ τοῦτο δοκίμασε τὴν κάθε μία χωριστά.