Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ αὐτάδελφοι Ζηνόβιος καὶ Ζηνοβία

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ αὐτάδελφοι Ζηνόβιος καὶ Ζηνοβία

Ἑορτάζουν τὴν λ΄ (30η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Συγκαρτερεῖ σοι Ζηνόβιε τὸ ξίφος,

Ἡ καρτερόφρων κἂν γυνὴ Ζηνοβία.

Τμήθη Ζηνοβίῃ καὶ ἀδελφεὸς ἐν τριακοστῇ.

   Τοῦτοι ἦσαν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει σϞ΄ (290), τέκνα γονέων εὐσεβῶν. Ἀφοῦ συνελήφθη πρῶτος ὁ Ζηνόβιος, παρουσιάστηκε στὸν ἡγεμόνα κι ὅταν τὸν ρώτησε ὁ ἡγεμόνας, τότε καὶ ἡ ἀδελφή του Ζηνοβία παρέδωσε μόνη τὸν ἑαυτό της στοὺς δημίους. Ἔτσι λοιπόν, δέρνονται καὶ οἱ δύο καὶ βάζονται σὲ λέβητα γεμᾶτον ἀπὸ πίσσα· ἐπειδὴ ὅμως μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ φυλάχτηκαν ἀβλαβεῖς ἀπὸ τὸ ἀνωτέρω βασανιστήριο, γι’ αὐτὸ ἀποκεφαλίζονται διὰ ξίφους καὶ λαμβάνουν τὰ στεφάνια τοῦ μαρτυρίου.

Ταῖς Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 450, 451. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Οἱ ὅσιοι Ἀβράμιος καὶ ἡ ἀνεψιά του Μαρία

 

Οἱ ὅσιοι Ἀβράμιος καὶ ἡ ἀνεψιά του Μαρία

Ἑορτάζουν τὴν κθ΄ (29η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἀβράμιον.

Σαρκὸς νεκρώσας Ἀβράμιος πᾶν μέλος,

Θανὼν συνοικεῖ τοῖς ἀσάρκοις Ἀγγέλοις.

Εἰς τὴν Μαρίαν.

Ἀφεῖσα σαρκὸς τοὺς ἐραστὰς Μαρία,

Ψυχῶν ἐραστῇ μυστικῶς περιπλέκῃ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀβράμιος ἦταν γυιὸς χριστιανῶν γονέων‧ νυμφεύθηκε χωρὶς νὰ τὸ θέλει, ἀλλ’ ἄφησε ὅλα τὰ κοσμικὰ καὶ γιὰ τὸν πόθο τοῦ Χριστοῦ ἀναχώρησε στὴν ἔρημο. Κλείστηκε σὲ μικρὴ καλύβα καὶ μετεχειριζόταν κάθε σκληραγωγία κι ἄσκηση. Κι ἀφοῦ πέρασε στὴν ἄσκηση πενήντα χρόνια, χειροτονήθηκε ἱερεύς, κι ἔπειτα ἔγινε ἐπίσκοπος καὶ ποιμένας χωρὶς νὰ τὸ θέλει ἑνὸς χωριοῦ καλουμένου Ταινία, ποὺ βρίσκεται στὴν Λάμψακο στὸν Ἑλλήσποντο· (δηλαδὴ στὴν θάλασσα τοῦ Μαρμαρᾶ). Καὶ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων στὴν Ταινία ἔπαθε ὁ ἀοίδιμος πολλὰ κακὰ καὶ πειρασμούς, διότι ὅσοι κατοικοῦσαν ἐκεῖ ἦσαν βυθισμένοι στὴν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας. Κι ἀφοῦ, διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, τοὺς φώτισε μὲ τὴν πίστη στὸν Χριστό, φλογιζόμενος ἀπ’τὸν πόθο τῆς ἡσυχίας ἔφυγε κρυφὰ καὶ πῆγε πάλι στὸ παλαιό του ἡσυχαστήριο, ὅπου πειράχθηκε πολὺ ἀπ’ τοὺς δαίμονες ἀλλὰ διαφυλάχτηκε ἀπὸ τοὺς πειρασμούς των.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Τερέντιος καὶ Νεονίλλα οἱ ὁμόζυγοι, καὶ τὰ τέκνα τους

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Τερέντιος καὶ Νεονίλλα οἱ ὁμόζυγοι, καὶ τὰ τέκνα τους Σάρβιλος, Νιτᾶς, Ἱέραξ, Θεόδουλος, Φωκᾶς, Βήλης καὶ Εὐνίκη

Ἑορτάζουν τὴν κη΄ (28η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σὺν ἑπτὰ τέκνοις ἡ δυὰς τῶν συζύγων,

Τιμὴν τομὴν ἡγεῖτο τὴν ἐκ τοῦ ξίφους.

Δειρὴν ὀγδοάτῃ γε Τερέντιος εἰκάδι κάρθη.

   Τοῦτοι ὅλοι ἦσαν μιὰ οἰκογένεια, ζοῦσαν σὲ μιὰ κατοικία καὶ λάτρευαν κρυφὰ τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ διαβάλλονται στὸν ἡγεμόνα καὶ παρουσιάζονται στὸ κριτήριό του. Ἐπειδὴ ὅμως ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινὸ καὶ περιγέλασαν τὰ εἴδωλα, διὰ τοῦτο κρεμιοῦνται, καταξεσχίζονται ἄσπλαγχνα, καταραντίζονται οἱ πληγές τους μὲ δριμύτατο ξύδι κι ἁλάτι καὶ ἀπὸ κάτω φλογίζονται μὲ πυρκαγιά. Οἱ δὲ ἅγιοι πάσχοντας προσεύχονταν καὶ μὲ σιωπηλὴ φωνὴ παρακινοῦσαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον στὸ μαρτύριο.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νέστωρ

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νέστωρ

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁμοῦ Λυαῖον καὶ λύμην τὴν τῆς πλάνης,

Κτείνας ὁ Νέστωρ, τέμνεται διὰ ξίφους.

Εἰκάδι ἑβδομάτῃ ἀποκέρσαν Νέστορα κεδνόν.

   Ὁ ἅγιος Νέστωρ ἦταν πολὺ νέος, στὴν ἡλικία ἐκείνη ποὺ ἀρχίζουν νὰ φυτρώνουν οἱ τρίχες τῶν γενιῶν· ἦταν γλυκὺς στὴν θεωρία, ὡραῖος στὸ κάλλος καὶ γνώριμος τοῦ ἁγίου ἐνδόξου μάρτυρος Δημητρίου. Τοῦτος λοιπόν, βλέποντας ὅτι ὁ βασιλεὺς Μαξιμιανὸς ἔχαιρε καὶ ἀγαποῦσε ἕνα βάρβαρο, ὀνομαζόμενο Λυαῖο, κι ὅτι μεγαλοκαυχόταν γιὰ τὴν ἀνδρεία τοῦ βάρβαρου ἐκείνου, καὶ γιὰ τὶς νίκες ὅσες ἔκανε μὲ ὅσους πάλευε, τοῦτα, λέγω, βλέποντας ὁ μακάριος Νέστωρ, μίσησε αὐτὴ τὴν ὑπερηφάνεια τοῦ Λυαίου. Καὶ βλέποντας καὶ τὰ θαύματα τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ἔλαβε θάρρος, ὅτι καὶ μόνον ἂν ἁρματωθεῖ μὲ τὶς εὐχὲς ἐκείνου καὶ πολεμήσει τὸν βάρβαρο Λυαῖο, εἶναι βέβαιο πὼς θὰ τὸν νικήσει.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο

(26 Ὀκτωβρίου)

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, προαιώνιε Λόγε τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ὁ διὰ τῆς χάριτός σου ἐμπνεύσας ἐν τῇ ψυχῇ τοῦ ἐνδόξου μάρτυρος Δημητρίου εὐστάθειαν τοῦ ἀνδρείως καθυπομεῖναι ἐν πηλίνῳ σώματι τὰς τῶν τυράννων σφοδρὰς βασάνους διὰ τὸ ὄνομά σου· ἐνίσχυσον, δεόμεθά σου, καὶ ἡμᾶς, ἵνα δυνηθῶμεν καρτερῶς ὑπομένειν τοὺς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν γενομένους ἡμῖν πειρασμούς, καὶ παντοδαπὰς ἀπειλὰς τοῦ διαβόλου· καὶ καθάπερ τότε καταργήσας τῇ δυνάμει σου δι’ αὐτοῦ τὰς ἐπινοίας τῶν παρανόμων, ἐχαροποίησας τὰ τῶν Ἀγγέλων τάγματα· οὕτω καὶ νῦν, αὐτοῦ πρεσβεύοντος, εὔφρανον τὰς ψυχὰς ἡμῶν, ῥυσάμενος ἡμᾶς τῆς ἐπικειμένης ἡμῖν πικρᾶς τυραννίας· ὅπως ἂν καὶ ἡμεῖς οἱ ταπεινοί σου οἰκέται εἰρηναίαν ζωὴν ἄγοντες, καὶ τὴν ἐτήσιον μνήμην αὐτοῦ ἐπιτελοῦντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου εὐαρεστῆσαί σοι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ νοτάριοι Μαρκιανὸς καὶ Μαρτύριος

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ νοτάριοι Μαρκιανὸς καὶ Μαρτύριος

Ἑορτάζουν τὴν κε΄ (25η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Χριστοῦ καλάμους τοὺς νοταρίους νόει,

Εἰς αἷμα τὸ σφῶν ἐκ ξίφους βεβαμμένους.

Πέμπτῃ Μαρκιανὸν τάμον εἰκάδι Μαρτύριόν τε.

   Ὅταν ὁ ἅγιος Παῦλος ὁ ὁμολογητὴς καὶ ἱερομάρτυς πατριάρχευε στὴν Κωνσταντινούπολη μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Κωνσταντινουπόλεως Ἀλεξάνδρου, στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου ἐν ἔτει τλζ΄ (337)· ὁ ὁποῖος (βασιλεὺς) ἀπατήθηκε ἀπὸ τοὺς Ἀρειανοὺς κι ἔπεσε στὴν αἵρεσή τους‧ τότε, οἱ εὐσεβέστατοι Μαρκιανὸς καὶ Μαρτύριος ἦσαν τοῦ Πατριάρχου νοτάριοι καὶ γραμματικοί, καὶ ἀναγινώσκοντες στὸν λαὸ τὰ ἱερὰ βιβλία, διέλαμπαν πανταχοῦ μὲ εὐλάβεια, μὲ σεμνότητα τρόπων, καὶ μὲ κάθε ἁγιότητα κι ἀρετή, μάλιστα δὲ καὶ ἐξαιρετῶς μὲ ὀρθοδοξία.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Ἀρέθας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

 

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Ἀρέθας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τμηθεὶς Θεῷ προσῆξε μάρτυς Ἀρέθας,

Πολλοὺς ὁμοίως μάρτυρας τετμημένους.

Ἀρέθα εἰκάδι σὺν γνωστοῖσι τετάρτῃ τμήθης.

   Τοῦτος ὁ μάρτυς Ἀρέθας ἦταν πρῶτος στὴν πόλη Νεγρᾶ (Najrān), ὅταν ὁ Ἰουστῖνος βασίλευε στοὺς Ρωμαίους ἐν ἔτει φμβ΄ (542), ὁ χριστιανικώτατος Ἐλεσβαὰν βασίλευε στὴν Αἰθιοπία, κι ὁ δυσσεβὴς Δουναὰν (Dhu Nuwas) ὁ Ἑβραῖος βασίλευε στὴν Ὁμηρίτην χώρα. Ἡ Ὁμηρίτις αὐτή, ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφὴ ὀνομάζεται Σαβά καὶ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες ὀνομάζεται Εὐδαίμων Ἀραβία.

Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος

  

Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κληθεὶς ἀδελφὸς τοῦ κατακρίτου ξύλῳ,

Θνήσκεις δι’ αὐτόν, παμμάκαρ, κρουσθεὶς ξύλῳ.

Ἐσθλὸν Ἀδελφόθεον τριτάτῃ ξύλῳ εἰκάδι πλῆξαν.

   Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος ἔγινε πρῶτος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, χειροτονηθεὶς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριό μας, καὶ πρῶτος αὐτὸς συνέγραψε τὴν θεία λειτουργία, ἀφοῦ διδάχθηκε τὰ περὶ αὐτῆς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Δεσπότη Χριστό· τὴν ὁποία ὕστερα συντομώτερη ἔκαμε ὁ μέγας Βασίλειος, καὶ τὴν λειτουργία τοῦ μεγάλου Βασιλείου πάλι συντομώτερη ἔκαμε ὁ θεῖος Χρυσόστομος διὰ τὴν ἀσθένεια (ἀδυναμία) τῶν ἀκουόντων.

Ὁ ὅσιος καὶ ἰσαπόστολος Ἀβέρκιος ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως ὁ θαυματουργός

  

Ὁ ὅσιος καὶ ἰσαπόστολος Ἀβέρκιος ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δοὺς Ἀβέρκιος χοῦν χοῒ θνητῶν νόμῳ,

Θεὸς Θεῷ πρόσεισι, τῷ φύσει θέσει.

Εἰκάδι δευτερίῃ Ἀβέρκιος ᾤχετο γαίης.

   Ὁ ὅσιος Ἀβέρκιος ἦταν ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως τῆς Φρυγίας Σαλουταρίας κατὰ τοὺς χρόνους Μάρκου Ἀντωνίνου ἐν ἔτει ρπς΄ (186)· ἔκαμε πολλὲς ἰατρεῖες καὶ διάφορα θαύματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι καὶ τὰ ἀκόλουθα.

   Προσκληθεὶς νὰ πάει στὴν Ρώμη, γιάτρευσε τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως, ἡ ὁποία τὸν καιρὸ ποὺ ἔμελλε νὰ παντρευτεῖ, ἐνοχλήθηκε ἀπὸ πονηρὸ δαιμόνιο. Τούτη λοιπὸν τὴν ἐλευθέρωσε ἀπ’ τὸ πάθος ὁ ἅγιος, κ’ ἔδιωξε τὸ δαιμόνιο μακριὰ στὸν τόπο, ὅπου πρωτύτερα κατοικοῦσε, ἀφοῦ προηγουμένως αὐτὸ ἀναγκάσθηκε ὑπὸ τοῦ ὁσίου νὰ ὁμολογήσει τὴν κακία του ἐνώπιον πάντων.

Ὁ ὅσιος Ἱλαρίων ὁ μέγας

  

Ὁ ὅσιος Ἱλαρίων ὁ μέγας

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐν δάκρυσι πρὶν καὶ πόνοις σπείρας κάτω,

Ἱλαρίων θέριζε νῦν χαίρων ἄνω.

Ὕστατα Ἱλαρίων κοιμήσατο εἰκάδι πρώτῃ.

   Ὁ ἅγιος Ἱλαρίων ὁ μέγας ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ἐν ἔτει τλγ΄ (333) γεννημένος καὶ ἀναθρεμένος στὴν πόλη τῶν Γαζαίων¹ ἀπὸ γονεῖς ἄπιστους (εἰδωλολάτρες)· γιὰ τὴν ἀγάπη δὲ τῶν μαθημάτων (γραμμάτων) πῆγε στὴν Ἀλεξάνδρεια, κι ἐκεῖ ἀφοῦ σπούδασε καὶ διδάχθηκε τὴν πίστη στὸν Χριστό, γίνεται μιμητὴς Ἀντωνίου τοῦ μεγάλου καὶ μένει κοντά του γιὰ ἱκανὸ διάστημα. Κι ὅταν πέθαναν οἱ γονεῖς του, γύρισε στὴν πατρίδα του καὶ διαμοίρασε στοὺς φτωχοὺς ὅλα του τὰ ὑπάρχοντα.