ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

(6 Αὐγούστου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἄτρεπτε καὶ ἀναλλοίωτε, ὁ εὐδοκήσας διὰ τῆς ἐνδόξου καὶ φρικτῆς μεταμορφώσεως τοῦ ἀγαπητοῦ σου Υἱοῦ, τὸ πρὸ αἰώνων κεκαλυμμένον μυστήριον τῆς σωτηρίας ἡμῶν ἐπ’ ἐσχάτων φανερῶσαι, καὶ διὰ τῆς ἐκ νεφέλης γενομένης οὐρανόθεν φωνῆς σου, τὰ τῶν Προφητῶν προκηρυχθέντα, καὶ τὴν πρός σε τελείαν υἱοθεσίαν καὶ οἰκειότητα ἡμῖν βεβαιῶσαι· πρόσδεξαι, δεόμεθά σου, τὰς εὐχαριστηρίους ταύτας καὶ ἱκετηρίους ἡμῶν ἐντεύξεις, καὶ ταῖς ἀκτῖσι τῆς ὑπερφώτου λαμπρότητός σου τὴν τῶν ἡμετέρων ψυχῶν ἀμαυρότητα φωτίσας, καὶ τὰς κηλῖδας τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ῥαντισμῷ τοῦ ἐλέους σου ἀποσμήξας, καθαροὺς λατρευτάς σου ἀνάδειξον ἡμᾶς· ὅπως κεκαθαρμένοι ψυχῇ τε καὶ σώματι, τὴν πανίερον ταύτην ἑορτὴν ἐπιτελοῦντες, καταξιωθῶμεν τῆς ἀϊδίου δόξης ἐπιτυχεῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Εὐσίγνιος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Εὐσίγνιος

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εὐσίγνιον τέμνουσι τὸν Χριστοῦ φίλον,

Τομῆς μέχρι κράζοντα· Χριστός μοι φίλος.

Πέμπτῃ Εὐσιγνίοιο κάρη κονίῃσιν ἐμίχθη.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια καὶ ἦταν στρατιώτης ἐπὶ τῆς βασιλείας Κώνσταντος τοῦ Χλωροῦ, τοῦ πατέρα τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τδ΄ (304), ἔγινε δὲ ἑκατὸν δέκα χρονῶν κι ἔφτασε μέχρι τὰ χρόνια Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, ἐν ἔτει τξα΄ (361), ἀφοῦ διῆλθε στὴν στρατιωτικὴ ζωὴ ἑξήντα χρόνια.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Στέφανος, Πάπας Ρώμης, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Στέφανος, Πάπας Ρώμης, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

Ἑορτάζει τὴν γ΄ (3η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τμηθεὶς Στέφανος θεῖον ἥρπασε στέφος,

Πάπας μὲν ὢν πρίν, νῦν δὲ καὶ μάρτυς μέγας.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Δεκίου, Οὐαλλερίου¹ καὶ Γαλληΐνου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει σν΄ (250)², καὶ λόγῳ τοῦ διωγμοῦ κατὰ τῶν Χριστιανῶν κρυβόταν στὴν Ῥώμη καὶ δίδασκε τοὺς εἰδωλολάτρες ποὺ ἔρχονταν πρὸς αὐτόν, τοὺς κατηχοῦσε τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τοὺς βάπτιζε, ἀπὸ τοὺς ὁποίους χειροτόνησε πρεσβυτέρους, διακόνους κι ἀναγνῶστες. Μερικοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν ἀφοῦ πιάστηκαν ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ κι ἔλαβαν τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου διὰ παρακινήσεώς του.

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΙΑΣ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθαίου ΙΘ΄ 16–26)

 

ΟΜΙΛΙΑ

 ΠΕΡΙ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΙΑΣ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τοῦ ΘΕΟΤΟΚΗ

Οἱ ἅγιοι ἑπτὰ μάρτυρες Μακκαβαῖοι

 

Οἱ ἅγιοι ἑπτὰ μάρτυρες Μακκαβαῖοι, Ἀβείμ, Ἀντώνιος, Γουρίας, Ἐλεάζαρος, Εὐσεβωνᾶς, Ἀχεὶμ καὶ Μάρκελλος, καὶ ἡ μητέρα αὐτῶν Σολομονὴ καὶ ὁ διδάσκαλος αὐτῶν Ἐλεάζαρος

Ἑορτάζουν τὴν α΄ (1η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἐλεάζαρον.

Πρῶτος πρὸ Χριστοῦ πῦρ στέγων Ἐλεάζαρ,

Ἀθλήσεως προὔθηκε τοῖς ἄλλοις ἴχνη.

 

Εἰς τὴν Σολομονήν.

Πρώταθλον ἄλλην καὶ πρὸ τῆς Θέκλης ἔχω,

Τὴν Σολομονήν, ἣν πρὸ Χριστοῦ πῦρ φλέγει.

 

Εἰς τοὺς ἑπτὰ Μακκαβαίους.

Ἐξ ἑβδόμης πέμπουσι παίδων ἑπτάδα,

Ἀρθρέμβολα, πῦρ, καὶ τροχοὶ πρὸς ὀγδόην.

Καῦσαν ἑνὶ πρώτῃ Σολομώνην ἑπτά τε υἷας.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἀντιόχου υἱοῦ Σελεύκου, ἐν ἔτει [ἀπὸ μὲν κτίσεως κόσμου ετκζ΄ (5.327)], τὸ ρογ΄ (173) πρὸ Χριστοῦ. Κι ἀφοῦ προσπάθησε νὰ τοὺς ἀναγκάσει ὁ Ἀντίοχος (ὁ ὁποῖος ἀφάνισε καὶ αἰχμαλώτισε ὅλο τὸ γένος τῶν Ἑβραίων) ν’ ἀρνηθοῦν τὶς συνήθειες καὶ διατάξεις ποὺ εἶχαν παραδοθεῖ ἀπὸ τὸν νόμο καὶ τοὺς προγόνους τους, ἤτοι νὰ φάγουν κρέατα χοιρινά, δὲν πείσθηκαν οὔτε αὐτοὶ οὔτε ὁ διδάσκαλός τους Ἐλεάζαρος, φυλάττοντας τὴν παραγγελία τοῦ θείου νόμου ποὺ λέγει: «καὶ τὸν ὗν, ὅτι διχηλεῖ ὁπλὴν τοῦτο, καὶ ὀνυχίζει ὄνυχας ὁπλῆς, καὶ τοῦτο οὐκ ἀνάγει μηρυκισμόν, ἀκάθαρτον τοῦτο ὑμῖν· ἀπὸ τῶν κρεῶν αὐτῶν οὐ φάγεσθε καὶ τῶν θνησιμαίων αὐτῶν οὐχ ἅψεσθε, ἀκάθαρτα ταῦτα ὑμῖν.» (Λευϊτ. ια 7, 8). Δηλαδή: Μὴ φάγετε τὸν χοῖρο, διότι αὐτὸς ἔχει μὲν τὰ νύχια του μοιρασμένα σὲ δύο, δὲν ἀναμηρυκάζει ὅμως, οὐδὲ ἀναχαράζει τὸ φαγητὸ ποὺ θὰ φάει (ἀκάθαρτο θἆναι καὶ τοῦτο γιὰ σᾶς). Γι’ αὐτό, ἀπὸ τὰ κρέατα τοῦ χοίρου μὴ φάγετε καὶ τὸ νεκρὸ σῶμα του μὴ πιάσετε, διότι αὐτὰ εἶναι ἀκάθαρτα γιὰ σᾶς.

Ὁ ἅγιος καὶ δίκαιος Εὐδόκιμος

 

Ὁ ἅγιος καὶ δίκαιος Εὐδόκιμος

Ἑορτάζει τὴν λα΄ (31η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν θεῖον Εὐδόκιμον, ᾧ βίος γέλως

Τὸ θεῖον εὐδόκησεν ἐκστῆναι βίου.

Δέχνυται Εὐδόκιμον πρώτῃ τάφος ἐν τριακοστῇ.

   Τοῦτος ὁ μακάριος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), καταγόταν δὲ ἀπὸ γονεῖς εὐγενεῖς καὶ λαμπροὺς κατὰ τὴν ζωή, διότι ἦσαν πατρικοὶ καὶ ὀρθόδοξοι, Βασίλειος καὶ Εὐδοκία ὀνομαζόμενοι, καὶ καταγόμενοι ἀπὸ τὴν Καππαδοκία. Κ’ ἐπειδὴ αὐτοὶ καλῶς ἀνέθρεψαν καὶ ἐκπαίδευσαν τὸν γυιό τους ἐτοῦτον Εὐδόκιμο, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ βασιλεὺς Θεόφιλος τὸν τίμησε μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ Κανδιδάτου καὶ τὸν διόρισε στρατοπεδάρχη, πρῶτα μὲν στὴν χώρα τῶν Καππαδοκῶν, κι ἔπειτα σὲ ὅλη τὴν γῆ τῶν Ρωμαίων. Διότι ὄντως ὁ ἅγιος ἦταν ἡ στάθμη τῆς δικαιοσύνης καὶ κανόνας ποὺ φυλάττει κάθε ἰσότητα, κ’ ἔκαμε καθημερινὰ πολλὲς ἐλεημοσύνες σ’ ἐκκλησίες, καὶ βοηθοῦσε σὲ χῆρες κι ὀρφανά, καὶ γιὰ νὰ ποῦμε ἁπλῶς μεταχειριζόταν πᾶν εἶδος ἀρετῆς ὁ ἀοίδιμος. Τέλος, κυριευθεὶς ἀπὸ σωματικὴ ἀσθένεια παρέδωκε τὴν ἁγία ψυχή του εἰς χεῖρας Θεοῦ· οἱ δὲ δοῦλοι του, φυλάττοντας τὴν παραγγελία ποὺ τοὺς ἔδωκε, τὸν ἔθαψαν μαζὶ μὲ τὰ ἐνδύματα καὶ ὑποδήματά του.

   Τοῦτος ὁ ἀοίδιμος δοξάσθηκε παρὰ Θεοῦ μὲ πολλὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα τώρα δὲν μποροῦμε ν’ ἀναφέρουμε· καὶ ἡ μὲν τοῦ ἱεροῦ λειψάνου του μετακομιδὴ στὴν Κωνσταντινούπολη ἔγινε κατὰ τὴν ἕκτη τοῦ παρόντος Ἰουλίου, ἡ δὲ κοίμηση αὐτοῦ κατὰ τὴν παροῦσα τριακοστὴ πρώτη τοῦ αὐτοῦ μηνός.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 136. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Βασιλείου τοῦ Μεγάλου: ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΛΙΤΤΑ

 

Βασιλείου τοῦ Μεγάλου

ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ

ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΛΙΤΤΑ

 

   Ὁ σκοπὸς αὐτῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνάξεως εἶναι τὸ κήρυγμα πρὸς τιμὴν τῆς μακαρίας μάρτυρος. Σᾶς καλέσαμε καὶ σᾶς  συγκεντρώσαμε σήμερα διότι ἡ σημερινὴ ἡμέρα ἀποτελεῖ ὑπόμνηση τοῦ μεγάλου ἀγῶνα καὶ μαρτυρίου ποὺ ἔδωσε μέσα σὲ γυναικεῖο σῶμα ἡ πιὸ μακάρια ἀπὸ τὶς γυναῖκες, ἡ Ἰουλίττα. Ὁ ἀγῶνας της ὑπῆρξε γενναιότατος, προκαλῶντας τεράστια ἔκπληξη τόσο σὲ ὅσους ἦταν τότε παρόντες στὸ θέαμα, ὅσο καὶ σὲ ὅσους τὸ ἔμαθαν ἀργότερα ἀπὸ τὶς διηγήσεις τῶν αὐτοπτῶν μαρτύρων — ἂν βέβαια ταιριάζει νὰ ἀποκαλεῖ κανεὶς «γυναῖκα» ἐκείνη ποὺ μὲ τὸ μεγαλειῶδες φρόνημα τῆς ψυχῆς της κατάφερε νὰ κρύψει τὴν ἀδυναμία τῆς γυναικείας φύσης.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἰουλίττα ἐκ Καισαρείας

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἰουλίττα ἐκ Καισαρείας

Ἑορτάζει τὴν λ΄ (30η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὡς ἀχλυῶδες καὶ τὸ πῦρ τῆς καμίνου,

Πρὸς τὴν καλὴν λάμπουσαν ἦν Ἰουλίτταν.

   Τούτη ἡ ἁγία καταγόταν ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, καὶ ὁ μέγας Βασίλειος τὴν τίμησε μὲ ἐγκώμιο. Εἶχε δὲ κρίση (δίκη) μὲ ἄνθρωπο ἅρπαγα καὶ πλεονέκτη, ὁ ὁποῖος ἔκοψε τὸ περισσότερο μέρος ἀπ’τὰ κτήματά της, καὶ οἰκειοποιήθηκε ἄδικα τοὺς ἀγρούς, τὰ χωρία, τὰ ζῶα, τοὺς δούλους κι ὅλη τὴν διοίκηση τῆς ζωῆς της, καταφρονῶντας τὸ δίκαιο ὁ φιλάδικος καὶ στηριζόμενος σὲ συκοφαντίες, ψευδολογίες, ψευδομαρτυρίες καὶ σὲ δωροδοκίες τῶν δικαστῶν.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Καλλίνικος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Καλλίνικος

Ἑορτάζει τὴν κθ΄ (29η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Βληθεὶς ὁ Καλλίνικος ἐν τῇ καμίνῳ,

Τὸ νικοκαλλὲς εὗρε καὶ θεῖον στέφος.

Εἰκάδι ἀμφ᾽ ἐνάτῃ φλὸξ Καλλίνικον κατέδαψεν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Κιλικία καὶ ἦταν πολὺ καλοπροαίρετος ἄνθρωπος, ἔχοντας δὲ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ φυτεμένο στὴν καρδιά του ἔγινε καὶ στοὺς ἄλλους διδάσκαλος σωτηρίας. Κ’ ἐπειδὴ συμβούλευε τοὺς εἰδωλολάτρες ποὺ λάτρευαν τὰ εἴδωλα ν’ ἀπέχουν ἀπ’ τὰ μάταια τοῦτα κι ἄψυχα καὶ νὰ γνωρίσουν τὸν Θεὸ τὸν Ποιητὴ τοῦ παντός, συνελήφθη καὶ ὁδηγήθηκε στὸν ἡγεμόνα Σακερδῶτα.

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ διάκονοι Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων καὶ Παρμενᾶς

 

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ διάκονοι Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων καὶ Παρμενᾶς

Ἑορτάζουν τὴν κη΄ (28η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Πρόχορον.

Μίμημα δὲ Πρόχορος Ἐπιστηθίου,

Ὤφθη ἀληθῶς· εὖγε τῆς προθυμίας.

 

Εἰς τὸν Νικάνορα.

Τὸ δίκτυόν σου, Νικάνωρ, Θεοῦ Λόγῳ,

Πολλοὺς ἀγρεῦσαν, ἐρρύη τέλει βίου.

 

Εἰς τὸν Τίμωνα.

Τιμῶ σε, Τίμων, ὡς Ἀποστόλων ἕνα,

Ὡς μαρτύρων τε τῶν κεκαυμένων ἕνα.

 

Εἰς τὸν Παρμενᾶν.

Ἔχει σε τύμβος, ἀλλὰ μέχρι σαρκίου·

Ψυχὴ γὰρ ἡ σή, Παρμενᾶ, μετ’ Ἀγγέλων.

 

Εἰς τοὺς τέσσαρας ὁμοῦ.

Τετρὰς μαθητῶν τοῦ Θεανθρώπου Λόγου,

Τριάδα σεπτὴν πᾶσι κηρύττει λόγῳ.

Εἰκάδι ὀγδοάτῃ μυστῶν συνελήλυθε τετράς.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι στάθηκαν μαθητὲς τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων καὶ συναριθμοῦνται μὲ τοὺς ἁγίους Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους, ὄντες συνδιάκονοι μαζὶ μὲ τὸν πρωτομάρτυρα καὶ ἀρχιδιάκονο Στέφανο, περὶ τῶν ὁποίων γράφει ὁ ἱερὸς Λουκᾶς στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων λέγοντας: «Καὶ ἐξελέξαντο (οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι δηλαδὴ) Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος ἁγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν» (Πράξ. ϛ΄ 5). Κι ἀφοῦ ἔπαψαν νὰ διακονοῦν θεαρέστως καὶ μὲ τρόπο ἀκατηγόρητο στὰ τραπέζια (συσσίτια) τῶν χηρῶν καὶ τῶν φτωχῶν στὴν Ἱερουσαλήμ, τότε ὁ Πρόχορος περιόδευε στὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου μετὰ τοῦ ἐπιστηθίου καὶ Θεολόγου Ἰωάννου, συγκοπιάζοντας μὲ αὐτὸν στὴν συγγραφὴ τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου καὶ γινόταν συγκοινωνὸς τῶν πειρασμῶν καὶ θλίψεων τοῦ διδασκάλου του. Κι ἀφοῦ μετέστη ὁ μέγας Ἰωάννης, ἔγινε ἐπίσκοπος Νικομηδείας κ’ ἔφερε σὲ καλύτερη κατάσταση ὅλους τοὺς ἐκεῖ εὑρισκομένους ἀνθρώπους μὲ τὸν λόγο του, διδάσκοντάς τους νὰ μὴ ὑποδουλώνουν τὸ κρεῖττον εἰς τὸ χεῖρον· δηλαδή, τὴν ψυχὴ στὸ σῶμα καὶ στὰ πάθη τοῦ σώματος· ἀλλ’ ἀντιθέτως, νὰ ὑποτάσσουν τὸ σῶμα καὶ τὰ πάθη του στὴν ψυχή, στὸν ὀρθὸ λόγο καὶ στὴν διάκριση. Κι ἔτσι νομοθετῶντας ἐτελείωσε ὁ ἀοίδιμος τὴν ζωή του.