Ἡ ὁσία Ἄννα ἡ ἐν τῷ Λευκαδίῳ

 

Ἡ ὁσία Ἄννα ἡ ἐν τῷ Λευκαδίῳ

(ἢ ἐν τῷ Λευκάτῃ)

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σὸς δέσμιος νοῦς σαρκικὰς ρίψας πέδας,

Εἴργοντος Ἄννα μηδενὸς Θεὸν βλέπει.

   Ἡ ἁγία Ἄννα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), καὶ καταγόταν ἀπὸ λαμπρὸ καὶ περιφανὲς γένος, εἶχε δὲ πλοῦτο καὶ περιουσία πολλή. Τούτη τὴν ἁγία ἡ μητέρα της φρόντιζε νὰ τὴν ἀναθρέψει μὲ κοσμιότητα κ’ εὐλάβεια, ἐπειδὴ ὁ πατέρας της εἶχε πεθάνει, καὶ ἡ μητέρα τῆς ἁγίας ἀφοῦ ἔζησε μαζί της λίγο καιρὸ πέθανε κι ἐκείνη, ἀλλὰ ἤδη ἡ ἁγία εἶχε συνάξει στὸν ἑαυτό της ὅλα τὰ καλὰ καὶ τὶς ἀρετὲς καὶ μὲ τὴν δική της προαίρεση καὶ μὲ τὴν παρακίνηση τῆς μητέρας της.

Ἡ ἁγία Μυροφόρος καὶ ἰσαπόστολος Μαρία ἡ Μαγδαληνή

 

Ἡ ἁγία Μυροφόρος καὶ ἰσαπόστολος Μαρία ἡ Μαγδαληνή

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφαῖς ἀΰλοις ἅπτεταί σου, Χριστέ μου,

Μή μου, πρὸς ἣν ἔφησας, ἅπτου, Μαρία.

Δευτερίῃ Μαρίῃ μῦσεν εἰκάδι Μαγδαληνή.

   Ἡ ἁγία Μαρία καταγόταν ἀπὸ τὰ Μάγδαλα ποὺ βρίσκονται στὰ ὁροθέσια τῆς Συρίας· ἀφοῦ προσῆλθε στὸν Χριστὸ τὸν ἀκολούθησε καὶ ἐνοχλουμένη ἀπὸ ἑπτὰ δαιμόνια ἐλευθερώθηκε ἀπὸ αὐτὰ διὰ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ λοιπὸν ἀκολούθησε τὸν Χριστὸ καὶ ὑπηρέτησε ἕως τοῦ πάθους καὶ τοῦ Σταυροῦ κι ἔγινε Μυροφόρος καὶ εὐαγγελίστρια καὶ πρώτη αὐτὴ ἀπὸ τὶς ἄλλες μυροφόρους εἶδε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, μαζὶ μὲ τὴν ἄλλη Μαρία, δηλαδὴ τὴν Κυρία Θεοτόκο, ὅταν «ὀψὲ Σαββάτου» (δηλ. μετὰ τὸ Σάββατο) εἶδε τὸν Ἄγγελο, καθὼς γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος (κη΄ 1). Ὅταν δὲ πῆγε πρωῒ στὸ μνῆμα, εἶδε «δύο Ἀγγέλους ἐν λευκοῖς καθεζομένους»· καὶ πάλι εἶδε τὸν Χριστό, τὸν ὁποῖο νόμιζε ὅτι εἶναι ὁ κηπουρὸς καὶ θέλοντας νὰ πιάσει τὰ πόδια του ἄκουσε παρ’ αὐτοῦ· «Μή μου ἅπτου», καθὼς ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης (κ΄ 1-17).

Οἱ ὅσιοι Συμεὼν ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς καὶ Ἰωάννης

 

Οἱ ὅσιοι Συμεὼν ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς καὶ Ἰωάννης

Ἑορτάζουν τὴν κα΄ (21η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Συμεών.

Ἔμφρων σὺ μωρός, ὃς βίον παίζων, Πάτερ,

Ὄφιν φρόνιμον λανθάνεις τέλους ἄχρι.

Εἰς τὸν Ἰωάννην.

Ἔρημον εἵλου, ὦ Ἰωάννη, μάκαρ,

Δι’ ἧς ἔρημα εἰργάσω σαρκὸς πάθη.

Ψευδαέφρων περίφρων Συμεὼν θάνεν εἰκάδι πρώτῃ

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν ἀπὸ τὴν πόλη Ἔδεσσα ποὺ βρίσκεται στὴν Συρία, στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Ἰουστίνου τοῦ νέου, ἐν ἔτει φιη΄ (518), κι ἀφοῦ ἦλθαν στὰ Ἱεροσόλυμα εἶδαν καὶ προσκύνησαν τὴν ὕψωση τοῦ τιμίου Σταυροῦ καὶ πλέον στὴν πατρίδα τους δὲν γύρισαν· ἀλλὰ φθάνοντας στὸ μοναστήρι τοῦ ὁσίου Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου ἔγιναν εὐμενῶς δεκτοὶ ἀπὸ τὸν τότε θεοφόρο ἡγούμενο Νίκωνα. Ἐκεῖ λοιπὸν ἔλαβαν τὸ ἅγιο σχῆμα τῶν μοναχῶν, καὶ προτοῦ ἀκόμη νὰ τελειώσουν οἱ ἑπτὰ ἡμέρες, ποὺ εἶναι συνήθεια νὰ φυλάττουν οἱ νεόκουροι μοναχοὶ μένοντας στὸ μοναστήρι, αὐτοὶ ἐξῆλθαν τοῦ μοναστηριοῦ κι ἀφοῦ πήγανε στὴν ἔρημο διῆλθαν ἐκεῖ σαράντα χρόνια, μεταχειριζόμενοι κάθε ἄσκηση καὶ σκληραγωγία.

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ

 

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ

   Σὲ ἐποχὲς ἠθικῆς καταπτώσεως, ὅταν ὅλοι ἐγκατέλειπαν τὸν Θεὸ καὶ τὸν Νόμο Του, ὅταν ὅλος ὁ κόσμος τῶν ἀξιῶν σωριαζόταν σ’ ἐρείπια, βρισκότανε καὶ μεγάλες μορφὲς μ’ ὅλη τὴν ἀγωνιστικὴ διάθεση, μ’ ὅλη τὴν ὑπεράνθρωπη προσπάθεια νὰ σταματήσουν τὸ κακό, μ’ ὅλη τὴν ἀπόφαση νὰ θυσιάσουν καὶ τὴν ζωή τους στὸν ὑψηλὸ αὐτὸν ἀγῶνα.

   Ἦταν οἱ Προφῆτες. Κήρυκες τῆς ἀληθείας θεόσταλτοι. Μορφὲς ἐξαϋλωμένες. Βράχοι, ποὺ ξεσποῦσαν πάνω τους τὰ ἄγρια κύματα τῆς ἀπιστίας. Ἐρχότανε σὲ σημεῖο, πολλὲς φορές, νὰ νοιώσουν τὸν ἑαυτό τους, μόνο κατάμονο ἀγωνιστή, μέσα στὴν θάλασσα μιᾶς ἀπεγνωσμένης προσπάθειας. Πολλὲς φορὲς βγῆκε ἀπ’ τὸ στόμα τους πικρὸ παράπονο –ψυχικὸ κλάμα– πρὸς τὸν Θεό. Μὰ ἀπ’ τὸν ἴδιο, πάλι, ἔπαιρναν δύναμη, γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸν ἀγῶνα. Ἔπαιρναν δύναμη νὰ ἐλέγξουν κι αὐτοὺς τοὺς βασιλεῖς, γιὰ πράξεις παράνομες καὶ νὰ προδηλώσουν ἄφοβα σ’ αὐτοὺς τὴν θεία τιμωρία, ποὺ τοὺς περίμενε ἂν συνέχιζαν ἀμετανόητοι τὸν δρόμο τους. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς, «τῶν προφητῶν ἡ κρηπὶς Ἠλίας ὁ ἔνδοξος», γιορτάζεται τὴν 20ὴ Ἰουλίου.

Ἡ ὁσία Μακρίνα, ἀδελφὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου

 

Ἡ ὁσία Μακρίνα, ἀδελφὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μικρόν τι μικρὸν μακρύνουσα, Μακρίνα,

Κόσμου, σεαυτὴν ἤγγισας τῷ Κυρίῳ.

 

   Τούτη ἡ ἁγία ἦταν στολισμένη μὲ κάλλος σώματος καὶ μὲ γνώμη ἀγαθή. Ἀρραβωνιάστηκε, ἀλλὰ ὁ μνηστήρας της πέθανε. Ἔτσι ἡ μακαρία Μακρίνα, ἂν καὶ τὴν ζητοῦσαν πολλοὶ γιὰ νὰ τὴν λάβουν γυναῖκα, ἐκείνη δὲν θέλησε‧ ἀλλὰ προτίμησε τὴν χηρεία καὶ τὶς δυσκολίες της, χωρὶς νὰ δοκιμάσει τὶς χαρὲς καὶ τὶς ἡδονὲς τοῦ γάμου.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Αἱμιλιανὸς

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Αἱμιλιανὸς

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Αἱμιλιανὸς ἀνθράκων βληθεὶς μέσον,

Ὃν Ἡσαΐας εἶδεν ἄνθρακα βλέπει.

Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ καῦσαν πυρὶ Αἱμιλιανόν.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς καταγόταν ἀπὸ τὸ Δορόστολο, ἡ ὁποία εἶναι πόλη τῆς Μοισίας στὴν Θράκη, καὶ ἦταν δοῦλος ἑνὸς εἰδωλολάτρη, κατὰ τοὺς χρόνους Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου καὶ Καπετολίνου Βικαρίου, ἐν ἔτει τξα΄ (361)‧ σεβόταν δὲ καὶ πίστευε στὸν Χριστό, κι ἀποστρεφόταν τὰ εἴδωλα.

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ

  

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ

   Πολλὲς γυναῖκες ζήτησαν νὰ δοξασθοῦν. Πολλὲς κατόρθωσαν νὰ ἀπολαύσουν μιὰ δόξα ἐφήμερη. Πέρασαν οἱ αἰῶνες ὅμως καὶ ξεχάστηκαν ἢ μένουν μόνο τὰ ὀνόματα κι ἡ ἱστορία τους σὰν ὄνειρο. Ὅμως, ἁπλὰ κορίτσια τοῦ λαοῦ ποὺ ἔζησαν τότε στὴν ἀφάνεια, κατέκτησαν τὴν δόξα τὴν ἀληθινὴ καὶ τὴν αἰώνια. Κι ἂν ὅλα φεύγουν ἀπ’ τὸν κόσμο αὑτὸ καὶ λησμονοῦνται, οἱ ἁπλὲς αὐτὲς ὑπάρξεις ὑψώθηκαν καὶ μένουν στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ, σὰν ὑπεράνθρωποι, σὰν φωτεινὰ μετέωρα, ποὺ φωτίζουν, ἀκόμα καὶ σήμερα, ὅσους θελήσουν νὰ μελετήσουν τὴν ζωή τους. Κι αὐτὸ τὸ κατόρθωσαν, γιατὶ βρῆκαν τὸν τρόπο νὰ συνδέσουν τὸ ὄνομά τους τὸ φτωχὸ καὶ ἀνθρώπινο, μὲ τὸ μόνο μεγάλο καὶ ἀθάνατο ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ μπόρεσαν νὰ πάρουν δύναμη ἀπ’ τὴν δύναμη Ἐκείνου.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀντίοχος, ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πλάτωνος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀντίοχος, ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πλάτωνος¹

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πρὸς τὸν τὸ πᾶν βλέποντα δεσπότην βλέπων,

Ἀντέσχες, Ἀντίοχε, καὶ τομῆς ἄχρι.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Σεβαστείας στὴν Καππαδοκία, ἦταν ἰατρὸς στὴν τέχνη καὶ περιόδευε στὶς πολιτεῖες γιατρεύοντας τοὺς ἀσθενεῖς. Περιερχόμενος λοιπὸν τὴν χώρα τῆς Γαλατίας καὶ Καππαδοκίας, καὶ γιατρεύοντας κάθε εἶδος ἀσθενειῶν, πιάστηκε ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Ἀδριανὸ καὶ ἀμέσως κρεμάστηκε πάνω σὲ ξύλο καὶ ξεσχίστηκε στὰ πλευρὰ καὶ μετὰ κάηκε. ᾿Επειδὴ ὅμως τὰ βασανιστήρια αὐτὰ δὲν τὸν ἔβλαψαν, ρίχτηκε στὴν φυλακὴ καὶ τὴν ἄλλη ἡμέρα βάλθηκε μέσα σὲ λέβητα γεμάτον ἀπὸ ὅλα τὰ ἔλαια τὰ ἐνεργητικὰ καὶ δραστικά, καὶ καιγόταν ἀπὸ τὴν φωτιά ἑπτὰ ἡμέρες· ἀλλὰ βγαίνοντας καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀβλαβὴς διὰ τῆς θείας χάριτος, δόθηκε στὰ θηρία γιὰ νὰ τὸν κατασπαράξουν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὰ ἔμεινε ἀβλαβής· ἔπειτα διὰ τῆς προσευχῆς του σύντριψε ὅλα τὰ εἴδωλα καὶ τὰ ἔκαμε ὡς κονιορτό.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ

  

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ

Ἑορτάζουν τὴν ιε΄ (15η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἰουλίττα σύναθλος υἱῷ Κηρύκῳ,

Ἡ λαιμότμητος τῷ κάραν τεθλασμένῳ. 

Πέμπτῃ Ἰουλίτταν δεκάτῃ τάμον, υἷα δ’ ἔαξαν.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Ἰουλίττα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞς΄ (296), καταγόμενη ἀπὸ τὸ Ἰκόνιο· φοβουμένη δὲ τὸν τότε ἐπικρατοῦντα διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἔλαβε τὸν γυιό της Κήρυκο καὶ πῆγε στὴν Σελεύκεια. Βρίσκοντας κι’ ἐκεῖ τὸν ἴδιο διωγμὸ μετέβη στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, στὴν ὁποία ἦταν ἡγεμόνας κάποιος θηριώδης καὶ ἀπάνθρωπος, Ἀλέξανδρος ὀνομαζόμενος, ὁ ὁποῖος τιμωροῦσε τοὺς Χριστιανούς.

Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ὁ ὁμολογητής

 

Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης καὶ ὁμολογητής, ὁ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφεὶς Ἰωσὴφ καθέδραν τὴν γηΐνην,

Παρίσταται νῦν τῷ θρόνῳ τοῦ Κυρίου.

   Ὁ μακάριος Ἰωσὴφ ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), γυιὸς γονέων εὐσεβῶν καὶ θεοφιλῶν, Φωτεινοῦ καὶ Θεοκτίστης ὀνομαζομένων, καὶ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου καὶ ὁμολογητοῦ Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου.