Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Σέργιος καὶ Βάκχος
Ἑορτάζουν τὴν ζ΄
(7η) Ὀκτωβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Χαλκᾶ
σὰ νεῦρα Βάκχε πρὸς νεύρων βίαν,
καὶ
πρὸς ξίφος, Σέργιε, πῦρ σὴ καρδία.
Σέργιον
ἑβδομάτῃ ξίφος ἔκτανε, νεῦρα δὲ Βάκχον.
Τούτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ ἐν ἔτει σϞϛ΄ (296) καταγόμενοι καὶ οἱ δύο ἀπὸ τὴν παλαιὰ Ρώμη. Κι ὁ μὲν Σέργιος ἦταν Πριμικήριος τῆς σχολῆς τῶν Κιντηλίων, ὁ δὲ Βάκχος ἦταν Σεκουνδικήριος1.
Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο Θωμᾶ
(6 Ὀκτωβρίου)
Κύριε παντοκράτορ ὁ
Θεὸς ἡμῶν, εὔσπλαγχνε καὶ πολυέλεε, ὁ διὰ μείζονα βεβαίωσιν τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως
τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, Κυρίου δὲ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν ἀπόστολον Θωμᾶν οἰκονομικῶς
συγχωρήσας περὶ αὐτῆς διστάσαι· οὗ ταῖς μεσιτείαις δώρησαι ἡμῖν, δεόμεθά σου,
πίστιν βεβαίαν, ἵνα ἀδιστάκτως πιστεύωμεν τὴν τοῦ αὐτοῦ Σωτῆρος ἡμῶν διὰ
Πνεύματος ἁγίου ἐκ τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας ἀνέκφραστον σάρκωσιν, καὶ τὴν ἄρρητον
γέννησιν, τὰ ἐξαίσια θαύματα, καὶ ὑπερφυῆ ἔργα· τὰ ὑπὲρ ἡμῶν φρικτὰ πάθη, καὶ τὸν
ἐν σαρκὶ ἐκούσιον θάνατον· τὴν ζωοποιὸν ταφὴν, καὶ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν· τήν
τε εἰς οὐρανοὺς ἀνάληψιν, καὶ τὴν δευτέραν αὐτοῦ παρουσίαν· ὅπως ἔργοις ἀγαθοῖς,
ζῶσαν τὴν πίστιν ἔχοντες, καὶ τὴν μνήμην αὐτοῦ ἐκουσίως τιμῶντες, καταξιωθῶμεν καὶ
νῦν καὶ ἐν τῷ μέλλοντι εὐαρεστῆσαί σοι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.
* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.
Ἡ ἁγία μάρτυς Χαριτίνη
Ἑορτάζει τὴν ε΄
(5η) Ὀκτωβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ὅπερ
δι’ εὐχῆς εἶχε σαρκὸς τὴν λύσιν,
’Ιδοὺ
δι’ εὐχῆς λαμβάνει Χαριτίνη.
Πέμπτῃ
Χαριτίνη εἰσέδραμεν ἄστυ θεοῖο.
Τούτη ἡ ἁγία ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ καὶ Δομετίου κόμητος ἐν ἔτει σϞ΄ (290), δούλη κάποιου Κλαυδίου. Ὅταν ἄκουσε ὁ κόμης Δομέτιος περὶ αὐτῆς, ὅτι εἶναι χριστιανή, γράφει στὸν ἀφέντη της Κλαύδιο νὰ τοῦ στείλει τὴν Χαριτίνη γιὰ νὰ τὴν ἐξετάσει· ὁ δὲ ἀφέντης της ἀπὸ τὴν λύπη του ντύθηκε σάκκο, δηλαδὴ τρίχινο φόρεμα καὶ θρηνοῦσε. Ἡ δὲ Χαριτίνη τὸν παρηγοροῦσε, λέγοντας:
Ὁ ἅγιος Ἱερόθεος ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν
Ἑορτάζει τὴν δ΄
(4η) Ὀκτωβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἱερόθεος ἱερώθη σοι
πάλαι,
Νῦν δ’ αὖ μεταστὰς καὶ
συνήφθη σοι Λόγε.
Ἠοῖ (ἤτοι τῇ ἡμέρᾳ) σῆμα κάλυψε
τετάρτῃ Ἱερόθειον.
Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἱερόθεος ἦταν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐννέα βουλευτὲς τοῦ κριτηρίου στὸν Ἄρειο Πάγο ὅπως ἦταν καὶ ὁ θεῖος Διονύσιος ὁ μαθητής του. Καὶ ἀφοῦ προκατηχήθηκε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, καὶ βαπτίσθηκε, χειροτονεῖται Ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν. Αὐτὸς δὲ πάλι μυσταγωγεῖ τελειότερα στὰ περὶ Χριστοῦ δόγματα τὸν Ἀρεοπαγίτη Διονύσιο.
Εἰς τὸν ἅγιο ἱερομάρτυρα Διονύσιο
(3 Ὀκτωβρίου)
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ
Θεὸς ἡμῶν, ὁ διὰ τοῦ ἀποστόλου Παύλου τὸ ἀπόρρητον μυστήριον τῆς ἐνσάρκου σου οἰκονομίας
τὸν μακάριον Διονύσιον διδάξας, πρὸς τὴν σὴν ἐπίγνωσιν εἵλκυσας, καὶ εἰς τὸ κηρῦξαι
τὴν δόξαν τῆς θεότητός σου τοῖς ἔθνεσι, τὸν Ῥουστικὸν καὶ Ἐλευθέριον ἔπεισας
συγκοινωνοὺς αὐτῷ γενέσθαι, καὶ διὰ σὲ ὁμοῦ συναθλῆσαι· ὧν ταῖς εὐχαῖς καὶ
πρεσβείαις φωτίσας καὶ ἡμᾶς ἐνίσχυσον, ἵνα διὰ τὴν ὄντως ζωήν, ὥσπερ ἐκεῖνοι, τὰ
μὲν κοσμικά, ὡς φθαρτὰ καὶ ἐπίκηρα, ἑκουσίως παρορῶμεν, τὰ δὲ οὐράνια, ὡς ἄφθαρτα
καὶ αἰώνια, ὁλοψύχως ἐπιθυμῶμεν, καὶ ἐν πίστει καὶ ἀγνείᾳ καθ’ ἑκάστην σε λατρεύοντες,
τὴν λογικὴν λατρείαν ἡμῶν, ὡς θυσίαν καθαράν σοι προσφέρωμεν· ἣν προσδεξάμενος,
ἀντικατάπεμψον ἡμῖν τὰ ἐλέη σου· ὅπως, ὧν ἀπὸ τοῦ νῦν ἐλπίζομεν, τούτων
καταξιωθῶμεν ἐπιτυχεῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.
Εἰς τὸν ἅγιο ἱερομάρτυρα Κυπριανὸ
(2 Ὀκτωβρίου)
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ
Θεὸς ἡμῶν, ὁ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων παντοίοις τρόποις κατεργαζόμενος, ὁ τῇ ἀρρήτῳ
σου κηδεμονία καὶ τὸν μακάριον Κυπριανὸν οὐ παραβλεψάμενος, ἀλλὰ διὰ τῆς πιστῆς
σου δούλης Ἰουστίνης, ἀπὸ τοῦ σκότους τῆς πλάνης, εἰς τὸ φῶς τῆς ἀληθείας καλέσας
αὐτὸν ποιμένα καὶ ἐπίσκοπον τῶν λογικῶν σου προβάτων τούτων κατέστησας·
μνήσθητι, δεόμεθά σου, ὡς ἀγαθός, καὶ τῆς ἡμετέρας ταπεινότητος, καὶ διὰ
πρεσβειῶν αὐτῶν πάσας τὰς ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν ἐπιβουλὰς διασκεδάσας, εἰρήνην
καὶ ἀσφάλειαν ἡμῖν δώρησαι· καὶ ὥσπερ κατηξίωσας ἡμᾶς τὴν ἐτήσιον μνήμην αὐτῶν ἐπιτελέσαι,
οὕτως εὐδόκησον καὶ τὴν πίστιν αὐτῶν παγίαν ἔχειν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, ὅπως τὸν
πνευματικὸν καρπὸν ἀπὸ τῶν τοιούτων ἑορτῶν αἰσθανόμενοι, δυνηθῶμεν διὰ τοῦ ἐλέους σου τὸν βίον ἡμῶν εὐσεβῶς
περαιῶσαι, καὶ μετὰ ταῦτα τῆς ἀλήκτου ζωῆς ἀπολαῦσαι· ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς
αἰῶνας. Ἀμήν.
Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἀνανίας
Ἑορτάζει τὴν α΄ (1η) Ὀκτωβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Λίθοις νέμειν θέλοντα μηδαμῶς σέβας,
Ἀνανίαν βάλλουσι δυσσεβεῖς λίθοις.
Λεύσθη Ἀνανίας Ὀκτωβρίου ἥματι πρώτῳ.
Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Ἀνανίας ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη Δαμασκὸ τῆς ὁποίας καὶ Ἐπίσκοπος ἐχρημάτισε. Σὲ τοῦτον στάλθηκε ὑπὸ τοῦ Κυρίου ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος δι’ ἀποκαλύψεως, καὶ ἀπὸ αὐτὸν βαπτίσθηκε τρία ἔτη μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, κατὰ τοὺς ἀκριβέστερους χρονολόγους.
Ἡ ἁγία μάρτυς
Γουδελία
Ἑορτάζει τὴν κθ΄
(29η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Σοὶ τὴν κεφαλὴν
τῇ κεφαλῇ τῶν ὅλων,
Χριστέ, προσῆξεν
ἐκ ξίφους Γουδελία.
Ἡ ἁγία αὐτὴ ἦταν στὰ χρόνια Σαβωρίου τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν ἐν ἔτει
τλ΄ (330), καὶ ἐπειδὴ πολλοὺς ἄπιστους Πέρσες ἐπέστρεψε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ,
διὰ τοῦτο πιάστηκε ἀπ’τὸν βασιλέα καὶ βασανίστηκε ἡ μακαρία μὲ πολλὲς τιμωρίες.
Κι ἀφοῦ δὲν πείστηκε νὰ θυσιάσει στὸ πῦρ, τὴν ἔβαλαν στὴν φυλακὴ κι ἐκεῖ ἔμεινε
πολλὰ χρόνια λιμοκτονῶντας καὶ μὴ ἔχοντας τί νὰ φάει. Μετὰ ταῦτα βγῆκε ἀπ’τὴν
φυλακή, κι ἐπειδὴ δὲν πείστηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, πρῶτα ἔγδαραν τὸ δέρμα τῆς
κεφαλῆς της, ἔπειτα, ἀφοῦ τὴν κάρφωσαν δυνατὰ ἐπάνω σὲ ξύλο, παρέδωκε στὸν
Κύριο τὸ πνεῦμα της καὶ ἔλαβε παρ’ αὐτοῦ τὸ στεφάνι τῆς ἀθλήσεως.
Ταῖς
Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν»
τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 240. (Μικρὴ φραστικὴ
διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).
Ὁ ὅσιος Χαρίτων
ὁ ὁμολογητὴς
Ἑορτάζει τὴν κη΄
(28η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Τῆς γῆς
πατήσας τὰς τρυφὰς ὁ Χαρίτων,
Κατατρυφᾷ
νῦν οὐρανοῦ τῶν χαρίτων.
Εἰκάδι ὀγδοάτῃ
Χαρίτων θάνε γήραϊ μακρῷ.
Τοῦτος ὁ ἅγιος γεννήθηκε κι ἀνατράφηκε στὸ Ἰκόνιο στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Αὐρηλιανοῦ. Καὶ ἐπειδὴ ἦταν περιβόητος στὴν εὐσέβεια κι ἀρετή, διὰ τοῦτο ἁρπάχτηκε ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες κι ὁδηγήθηκε μπροστὰ στὸ βασιλικὸ κριτήριο. Ὅταν στάθηκε μπροστὰ στὸν ὑπατικό, δηλαδὴ στὸν δεύτερο ἀπὸ τὸν βασιλέα, στηλιτεύει κ’ ἐλέγχει μὲ πολλὴ παρρησία τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων. Γι’ αὐτὸ γυμνώνεται, ἁπλώνεται ἀπὸ τὰ τέσσερα μέρη τοῦ σώματος, καὶ δέρνεται μὲ τὰ βούνευρα τόσο ἄσπλαχνα, ὥστε διαπέρασε ὁ δαρμὸς ἕως καὶ σ’ αὐτὰ τὰ ἐσωτερικὰ σπλάγχνα του. Καὶ βασταζόμενος ἀπὸ ἄλλους, ρίχνεται στὴν φυλακή. Ἔπειτα, πάλι τὸν φέρνουν στὸ κριτήριο κ’ ἐπειδὴ φάνηκε γενναῖος κι ἄφοβος τὸν βάζουν πάλι σιδηροδέσμιο στὴν φυλακή. Ἀφοῦ ὅμως ὁ Αὐρηλιανὸς μετ’ ἀπὸ λίγο καιρό, μαζὶ μὲ τὴν βασιλεία ἐστερήθη καὶ τὴν ζωή, χάριν τούτου ὁ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Χαρίτων, διὰ βασιλικῆς προσταγῆς ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὴν φυλακή.
Ἡ ἁγία μάρτυς Ἐπίχαρις
Ἑορτάζει τὴν κζ΄
(27η) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Εὔτολμος Ἐπίχαρις
ἦν πρὸς τὸ ξίφος,
Συλλήπτορα
πλουτοῦσα τὴν Θείαν χάριν.
Τούτη ἡ ἁγία ἦταν στὴν Ρώμη στὰ χρόνια Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει σϞη΄ (298),
καὶ πιάστηκε ὡς Χριστιανὴ ἀπ’τὸν ἔπαρχο Καισάριο. Ἀφοῦ λοιπὸν ὁμολόγησε μὲ
παρρησία τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, κρεμιέται καὶ γδέρνεται. Ἔπειτα τέσσερις στρατιῶτες
κατασύντριψαν τὰ μέλη της μὲ μολύβδινη σφαῖρα. Κ’ ἐπειδὴ ἡ ἁγία προσευχήθηκε, γιὰ
τοῦτο ἦλθαν ἄγγελοι καὶ θανάτωσαν αὐτοὺς τοὺς τέσσερις στρατιῶτες ποὺ τὴν βασάνιζαν.
Στὸ τέλος καταδικάζεται ἡ ἁγία ν’ ἀποκεφαλιστεῖ. Ὅταν λοιπὸν ἔφτασε στὸν τόπο τῆς
καταδίκης καὶ στάθηκε ἐπάνω σὲ μιὰ πέτρα, ὦ τοῦ θαύματος!, εὐθὺς ἡ πέτρα ἀνέβλυσε
νερό. Κι ἀφοῦ ἀποκεφαλίστηκε, παρέδωκε τὴν
ἁγία ψυχή της εἰς χεῖρας Θεοῦ, ἀπ’τὸν ὁποῖο ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.
Ταῖς
Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν»
τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 227,228. (Μικρὴ φραστικὴ
διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).
