Ἡ Θεία Ἀνάληψη

  

Ἡ Θεία Ἀνάληψη

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐκ δεξιᾶς καθίσας πατρικῆς Λόγε,

Μύσταις παρασχὼν πίστιν ἀσφαλεστέραν.

   Τὴν Πέμπτη τῆς ἕκτης ἑβδομάδας μετὰ τὸ Πάσχα τὴν Ἀνάληψη ἑορτάζουμε τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· διότι ἀφοῦ ἀνέστη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καθὼς ὁ θεῖος Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἐξιστόρησε, σαράντα ἡμέρες διέτριψε πάνω στὴν γῆ, καὶ στὸ μεταξὺ τοῦτο τὸ διάστημα δὲν βρισκόταν πάντοτε μὲ τοὺς Μαθητές του ὅπως καὶ πρίν, ἐπειδὴ τοῦτο δὲν ἦταν πλέον δυνατὸν νὰ γίνεται μετὰ τὴν Ἀνάσταση, ἀλλὰ μεταχειριζόμενος ἄρρητη οἰκονομία πότε - πότε μόνον φαινόταν σ’ αὐτούς, καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγε, καὶ ψηλάφηση τῶν χεριῶν ὑπέμεινε, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ τοὺς βεβαιώσει ἐκ τῶν πραγμάτων ὅτι ἀνέστη ἐκ τῶν νεκρῶν.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Θαλλέλαιος

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Θαλλέλαιος

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀκέστορι τμηθέντι τῷ Θαλλελαίῳ,

Θεὸς βοτάνη πρὸς λύσιν παντὸς πάθους.

Εἰκοστῇ Θαλλέλαιος τὴν κεφαλὴν ἀπεκάρθη.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Θαλλέλαιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Νουμεριανοῦ, ἐν ἔτει σπδ΄ (284), καταγώμενος ἀπὸ μιὰ χώρα τῆς Φοινίκης ὀνομαζόμενη Λίβανο, γυιὸς τοῦ Βερουκίου ἀρχιερέως τῶν Χριστιανῶν καὶ τῆς Ρωμυλίας. Μαθαίνοντας τὴν ἰατρικὴ τέχνη καὶ κρυβόμενος σ’ ἕνα ἐλαιῶνα, διὰ τὸν φόβο τῶν εἰδωλολατρῶν, πιάστηκε ὡς Χριστιανὸς στὴν πόλη Ἀνάζαρβον, ἡ ὁποία βρίσκεται στὴν δεύτερη ἐπαρχία τῶν Κιλίκων, καὶ τὸν ἔφεραν στὸν ἄρχοντα Θεόδωρο, ὁ ὁποῖος, ἐπειδὴ δὲν μπόρεσε νὰ πείσει τὸν Ἅγιο νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, πρόσταξε νὰ τρυπήσουν τοὺς ἀστραγάλους του καὶ νὰ περάσουν σχοινὶ ἀπ’ αὐτούς· ἔπειτα νὰ τὸν κρεμάσουν κατακέφαλα.

Ὁ ὅσιος Μέμνων ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ὅσιος Μέμνων ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὑπνοῖ τι μικρὸν ἁρπαγὴν τὴν ἐσχάτην,

Τὴν εἰς ἀπαντὴν τοῦ Θεοῦ Μέμνων μένων.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Μέμνων ἀφοῦ ἀρνήθηκε τὸν κόσμο κι ὅλα τὰ κοσμικὰ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δίκαια κι εὐάρεστα διάνυσε τὴν ζωή του μὲ ὑπακοὴ κ’ ὑποταγή, καὶ γι’ αὐτὸ ἔγινε ἡγούμενος μοναχῶν. Καὶ ἀφοῦ ἀπέκτησε πραότητα κι ἀγάπη ἔγινε καὶ θαυματουργός, διότι μιὰ φορὰ ἔπεσαν ἀκρίδες στὰ χωράφια τοῦ μοναστηριοῦ, καὶ τότε ἔκαμε εὐχὴ ὁ Ἅγιος καὶ τὶς ἔδιωξε ὅλες σὰν νὰ ἦταν πῦρ καὶ τὶς ἔπνιξε στὸν ποταμό.

Ὁ Νεοϊερομάρτυρας καὶ Ἐθνομάρτυρας ἅγιος Μελέτιος ἐπίσκοπος Κίτρους

 

Ὁ Νεοϊερομάρτυρας καὶ Ἐθνομάρτυρας  ἅγιος Μελέτιος ἐπίσκοπος Κίτρους

Τοῦ Παναγιώτη Μυργιώτη,

Μαθηματικοῦ.

   Τὸν Μάρτιο 1821, ξεσπᾶ ἡ ἐπανάσταση στὴν Πελοπόννησο. Ἡ φλόγα της, κατὰ τὸ πέρασμα τοῦ καιροῦ, μεταδίδεται σὲ Στερεὰ Ἑλλάδα, Αἰγαῖο, Θεσσαλία, Μακεδονία καὶ ἀλλοῦ. Ἀπὸ τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1820 ὑπάρχει ἕνα κλίμα ἐνθουσιασμοῦ στὴ Θεσσαλονίκη γιὰ τὴν ἐπερχόμενη ἐπανάσταση. Ὁ ἱεροδικαστὴς (μουλὰς) τῆς Θεσσαλονίκης Χαϊρουλὰχ καταγράφει στὸ Ὁδοιπορικό του (δηλαδὴ στὸ Ἡμερολόγιο δράσης καὶ γεγονότων). Γράφει, λοιπόν, στὸν σουλτᾶνο Μαχμοὺτ τὸν Β΄ «ἔχουν ἕνα, δυὸ σχολειὰ καὶ μερικὲς ἐκκλησίες ποὺ ἡ πιὸ μεγάλη εἶναι αὐτὴ ποὺ ὀνομάζουν Μηνᾶ ἐφέντη καὶ ποὺ μέσα στὰ κελιά της μαζεύονται ὅλοι οἱ πρόκριτοι καὶ συζητοῦν γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο, γιὰ τὸ Φανάρι καὶ γιὰ τὸ Μοριᾶ. Τὴ μέρα ποὺ ἔφθασα καὶ πῆγα στὸ κονάκι, εἶχαν φέρει ἐκεῖ μπροστὰ στὸν Γιουσοὺφ μπέη ἕναν μεσήλικα ἄπιστο, Μεστανὲ ἐφέντη, γιατί, λέγει, μάθαινε στὰ παιδιά τους ἕνα τραγούδι, γραμμένο ἀπὸ ἕναν ἄπιστο τῆς Θεσσαλίας (πρόκειται γιὰ τὸν Ρήγα Φεραῖο) ποὺ ἡ μεγαλειότης σου, μὲ προγενέστερο προσκυνητὸ φιρμάνι Σου, εἶχε καταδικάσει».

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

  

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φωτὸς χορηγός, ἐκ φάους πλέον φάος,

Τὸν ἐκ γενετῆς ὀμματοῖς Τυφλόν, Λόγε.

   Τὴν ἕκτη Κυριακὴ ὕστερα ἀπὸ τὸ Πάσχα ἑορτάζουμε τὸ ἐξαίσιο θαῦμα, ποὺ τέλεσε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς στὸν ἐκ γενετῆς τυφλό. Κι’ ἔγινε αὐτὸ μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο:

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ ἡγιασμένος

  

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ ἡγιασμένος

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δῶρόν σε θεῖον, Θεόδωρε, δεικνύει,

Ἐν ἁγίοις ἅγιος, ἡγιασμένε.

Τῇ δε γε ἑνδεκάτῃ Θεόδωρος ἀφίπτατο γαίης.

   Τοῦτος ὁ μακάριος Θεόδωρος ἤκμασε ἐν ἔτει τξ΄ (360) ἐπὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ παραβάτου· κι ἀφοῦ μελέτησε τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ καθαρίσθηκε ὅλος διὰ τῆς ἀπαθείας κ’ ἔγινε σκεῦος τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἀξιώθηκε τῆς μεγίστης κλήσεως κι ὀνομάσθηκε ἡγιασμένος. Ἐχρημάτισε δὲ μαθητὴς τοῦ μεγάλου πατρὸς Παχωμίου κι ἀναδείχθηκε ὁμότροπος, μιμητὴς καὶ ζηλωτὴς τῶν ἀρετῶν ἐκείνου. Ἔτσι λοιπόν, γιὰ ν’ ἀναφέρουμε τὸ τοῦ Ἀββακούμ¹· ἀφοῦ κατεπτόησε (κατατρόμαξε) τοῦτος τὰ σκηνώματα τῶν νοητῶν Αἰθιόπων, δηλαδή, τῶν ζοφερῶν δαιμόνων, κ’ ἔκοψε τὶς κεφαλές τους, ἀπῆλθε πρὸς τὸν Θεό, γιὰ ν’ ἀπολαύσει τὰ στεφάνια γιὰ ὅσους κόπους καὶ ἱδρῶτες ἔχυσε ὑπὲρ τῆς ἀρετῆς. Καὶ προτοῦ ν’ ἀναπαυθεῖ, γιάτρεψε πᾶσα νόσο καὶ πᾶσα ἀσθένεια.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 5ος, σελ. 91, 92. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

 

 

1. Ἀββακοὺμ γ΄ 7: «…σκηνώματα Αἰθιόπων πτοηθήσονται…»

Ὁ ὅσιος Παχώμιος

  

Ὁ ὅσιος Παχώμιος

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ Παχώμιος λεπτύνων σαρκὸς πάχος,

Ψυχῇ συνῆγε πρὶν μεταστῆναι στέαρ.

Πέμπτῃ καὶ δεκάτῃ Παχώμιον ἔνθεν ἄειραν.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Παχώμιος καταγόταν ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο τῆς κάτω Θηβαΐδας καὶ ζοῦσε στοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τκγ΄ (323)· ἦταν γυιὸς γονέων ἀσεβῶν καὶ προσκυνούντων τὰ εἴδωλα, μὲ τοὺς ὁποίους ὅταν ἦλθε ὁ Ἅγιος μιὰ φορὰ στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων ἄκουσε τὸν ὑπηρέτη τοῦ ναοῦ νὰ λέγει στοὺς γονεῖς του, ποὺ πρόσφεραν θυσία στὰ εἴδωλα:

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Ποίημα ἁγίου Δημητρίου, Μητροπολίτου Ροστώφ, ἣν ἔλεγε καθ’ ἑκάστην.

   Ὑπεραγία Θεοτόκε Παρθένε, σκέπε με καὶ διαφύλαττε τὸν δοῦλόν σου ἀπὸ παντὸς κακοῦ ψυχῆς τε καὶ σώματος καὶ ἀπὸ παντὸς ἐχθροῦ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου· χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου, ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες τῶν ψυχῶν ἡμῶν· χαῖρε καὶ εὐφραίνου Θεοτόκε Παρθένε, καὶ πρέσβευε ὑπὲρ τοῦ δούλου σου. Κυρία καὶ Δέσποινα τῶν Ἀγγέλων καὶ Μήτηρ τῶν χριστιανῶν, βοήθησόν μοι τῷ δούλῳ σου· ὦ Μαρία παναμώμητε· χαῖρε νύμφη ἀνύμφευτε· χαῖρε ἡ χαρὰ τῶν θλιβομένων καὶ ἡ παραμυθία τῶν λυπουμένων· χαῖρε ἡ τροφὴ τῶν πεινώντων καὶ ὁ λιμὴν τῶν χειμαζομένων· χαῖρε τῶν ἁγίων ἁγιωτέρα καὶ πάσης κτίσεως τιμιωτέρα· χαῖρε τοῦ Πατρὸς τὸ ἁγίασμα, τοῦ Υἱοῦ τὸ σκήνωμα καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος τὸ ἐπισκίασμα· χαῖρε τοῦ πάντων Βασιλέως Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν τὸ τερπνὸν παλάτιον· χαῖρε ἡ Μήτηρ τῶν ὀρφανῶν καὶ ἡ βακτηρία τῶν τυφλῶν· χαῖρε τὸ καύχημα τῶν χριστιανῶν καὶ τῶν προσκαλουμένων σε ὁ ἕτοιμος βοηθός.

Ἡ ἁγία μάρτυς Γλυκερία

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Γλυκερία

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θηρὸς τὸ πικρὸν δῆγμα τῇ Γλυκερίᾳ,

Ὑπεργλυκάζον ὡς ἀληθῶς ἦν μέλι.

Ἐν τριτάτῃ δεκάτῃ δάκε καὶ κτάνε θὴρ Γλυκερίαν.

   Ἡ ἁγία Γλυκερία ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Ἀντωνίου τοῦ βασιλέως καὶ Σαβίνου ἡγεμόνος, ἐν ἔτει ρμα΄ (141), εὑρισκομένη κατὰ τὴν Τραϊανούπολη. Ὅταν λοιπὸν θυσίαζε ὁ ἡγεμόνας στὰ εἴδωλα, ἡ ἁγία Γλυκερία ἔγραψε πάνω στὸ μέτωπό της τὸν τίμιο σταυρὸ καὶ πῆγε στὸν ἡγεμόνα κηρύττοντας κι ὀνομάζοντας τὸν ἑαυτό της Χριστιανὴ καὶ δούλη Χριστοῦ. Κ’ ἐπειδὴ ὁ ἡγεμόνας τὴν παρεκάλεσε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, ἡ Ἁγία μπῆκε στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων, προσευχήθηκε στὸν Χριστὸ καὶ γκρέμισε τὸ εἴδωλο τοῦ Δία καὶ τὸ κατασύντριψε. Οἱ δὲ εἰδωλολάτρες ποὺ βρέθηκαν ἐκεῖ, ἔριχναν πέτρες κατὰ τῆς μάρτυρος, πλὴν ὅμως αὐτὲς δὲν τὴν χτυποῦσαν· γι’ αὐτὸ κρεμάσανε τὴν Ἁγία ἀπὸ τὶς τρίχες καὶ τὴν ξέσχισαν. Ἔπειτα τὴν ἔβαλαν στὴν φυλακὴ καὶ δὲν τῆς ἔδωκαν οὔτε φαγητό, οὔτε ποτὸ γιὰ διάστημα πολλῶν ἡμερῶν· ἀλλ’ ἄγγελος Κυρίου ἔφερε τροφὴ σὲ αὐτὴν καὶ γιὰ τοῦτο δὲν ἔπαθε κανένα κακό, ἀπ’ ὅσα ὁ ἡγεμόνας στοχαζόταν ὅτι θὰ πάθει ἀπὸ τὴν πεῖνα. Μάλιστα δέ, ἔλαβε μεγάλο θαυμασμὸ κι ἔκπληξη αὐτὸς καὶ οἱ σύντροφοί του, ὅταν βρῆκαν στὴν φυλακὴ ἀγγεῖο καὶ ψωμιά, γάλα καὶ νερό, ἐνῶ ἡ φυλακὴ ἦταν κλεισμένη μὲ ἀσφάλεια καὶ κανεὶς δὲν μπῆκε σ’ αὐτὴν γιὰ νὰ τὰ φέρει.

Ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος ἐπίσκοπος Κύπρου

 

Ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος ἐπίσκοπος Κύπρου

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φανεὶς Ἐπιφάνιος ἐν Κύπρῳ μέγας,

Κλέος παρ’ αὐτῇ καὶ θανὼν ἔχει μέγα.

Τῇ δυοκαιδεκάτῃ Ἐπιφάνιον μόρος εἷλεν.

   Τοῦτος ὁ μέγας καὶ θαυματουργὸς Ἐπιφάνιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Ἀρκαδίου καὶ Ὀνωρίου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει υβ΄ (402), καταγόταν δὲ ἀπὸ τὴν χώρα τῆς Φοινίκης, ἀπ’ τὰ πλησιόχωρα μέρη τῆς ἐκεῖ Ἐλευθερουπόλεως, γυιὸς γονέων ἐργαζομένων μὲ τὰ ἴδια τους τὰ χέρια τὴν γεωργική. Κι ἀφοῦ ἀνατράφηκε στὴν μικρὴ οἰκία τῶν πενήτων καὶ γεωργῶν γονιῶν του, αὐτὸς μὲ τοὺς δικούς του κόπους ἐξέλαμψε στὸν κόσμο καὶ μὲ τὴν κατὰ Θεὸν ἀρετή του ἀνέβηκε ὁ ἀοίδιμος στὸ ἀκρότατο ὕψος τῆς εὐσεβοῦς καὶ θεάρεστης πολιτείας· διότι οἱ μὲν γονεῖς του, Ἑβραῖοι ὄντες, ἀπέμειναν στὴν σκιὰ καὶ στὴν λατρεία τοῦ νόμου καὶ δὲν μπόρεσαν νὰ δοῦν τὸ φῶς τῆς χάριτος τοῦ Εὐαγγελίου· τοῦτος ὅμως ὁ μακάριος ἔδραμε στὴν πίστη καὶ στὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ μικρὴ ἀφορμή, τὴν ἀκόλουθη: