Ἡ ὁσία Μακρίνα, ἀδελφὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου

 

Ἡ ὁσία Μακρίνα, ἀδελφὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μικρόν τι μικρὸν μακρύνουσα, Μακρίνα,

Κόσμου, σεαυτὴν ἤγγισας τῷ Κυρίῳ.

 

   Τούτη ἡ ἁγία ἦταν στολισμένη μὲ κάλλος σώματος καὶ μὲ γνώμη ἀγαθή. Ἀρραβωνιάστηκε, ἀλλὰ ὁ μνηστήρας της πέθανε. Ἔτσι ἡ μακαρία Μακρίνα, ἂν καὶ τὴν ζητοῦσαν πολλοὶ γιὰ νὰ τὴν λάβουν γυναῖκα, ἐκείνη δὲν θέλησε‧ ἀλλὰ προτίμησε τὴν χηρεία καὶ τὶς δυσκολίες της, χωρὶς νὰ δοκιμάσει τὶς χαρὲς καὶ τὶς ἡδονὲς τοῦ γάμου.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Αἱμιλιανὸς

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Αἱμιλιανὸς

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Αἱμιλιανὸς ἀνθράκων βληθεὶς μέσον,

Ὃν Ἡσαΐας εἶδεν ἄνθρακα βλέπει.

Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ καῦσαν πυρὶ Αἱμιλιανόν.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς καταγόταν ἀπὸ τὸ Δορόστολο, ἡ ὁποία εἶναι πόλη τῆς Μοισίας στὴν Θράκη, καὶ ἦταν δοῦλος ἑνὸς εἰδωλολάτρη, κατὰ τοὺς χρόνους Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου καὶ Καπετολίνου Βικαρίου, ἐν ἔτει τξα΄ (361)‧ σεβόταν δὲ καὶ πίστευε στὸν Χριστό, κι ἀποστρεφόταν τὰ εἴδωλα.

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ

  

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ

   Πολλὲς γυναῖκες ζήτησαν νὰ δοξασθοῦν. Πολλὲς κατόρθωσαν νὰ ἀπολαύσουν μιὰ δόξα ἐφήμερη. Πέρασαν οἱ αἰῶνες ὅμως καὶ ξεχάστηκαν ἢ μένουν μόνο τὰ ὀνόματα κι ἡ ἱστορία τους σὰν ὄνειρο. Ὅμως, ἁπλὰ κορίτσια τοῦ λαοῦ ποὺ ἔζησαν τότε στὴν ἀφάνεια, κατέκτησαν τὴν δόξα τὴν ἀληθινὴ καὶ τὴν αἰώνια. Κι ἂν ὅλα φεύγουν ἀπ’ τὸν κόσμο αὑτὸ καὶ λησμονοῦνται, οἱ ἁπλὲς αὐτὲς ὑπάρξεις ὑψώθηκαν καὶ μένουν στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ, σὰν ὑπεράνθρωποι, σὰν φωτεινὰ μετέωρα, ποὺ φωτίζουν, ἀκόμα καὶ σήμερα, ὅσους θελήσουν νὰ μελετήσουν τὴν ζωή τους. Κι αὐτὸ τὸ κατόρθωσαν, γιατὶ βρῆκαν τὸν τρόπο νὰ συνδέσουν τὸ ὄνομά τους τὸ φτωχὸ καὶ ἀνθρώπινο, μὲ τὸ μόνο μεγάλο καὶ ἀθάνατο ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ μπόρεσαν νὰ πάρουν δύναμη ἀπ’ τὴν δύναμη Ἐκείνου.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀντίοχος, ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πλάτωνος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀντίοχος, ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πλάτωνος¹

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πρὸς τὸν τὸ πᾶν βλέποντα δεσπότην βλέπων,

Ἀντέσχες, Ἀντίοχε, καὶ τομῆς ἄχρι.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Σεβαστείας στὴν Καππαδοκία, ἦταν ἰατρὸς στὴν τέχνη καὶ περιόδευε στὶς πολιτεῖες γιατρεύοντας τοὺς ἀσθενεῖς. Περιερχόμενος λοιπὸν τὴν χώρα τῆς Γαλατίας καὶ Καππαδοκίας, καὶ γιατρεύοντας κάθε εἶδος ἀσθενειῶν, πιάστηκε ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Ἀδριανὸ καὶ ἀμέσως κρεμάστηκε πάνω σὲ ξύλο καὶ ξεσχίστηκε στὰ πλευρὰ καὶ μετὰ κάηκε. ᾿Επειδὴ ὅμως τὰ βασανιστήρια αὐτὰ δὲν τὸν ἔβλαψαν, ρίχτηκε στὴν φυλακὴ καὶ τὴν ἄλλη ἡμέρα βάλθηκε μέσα σὲ λέβητα γεμάτον ἀπὸ ὅλα τὰ ἔλαια τὰ ἐνεργητικὰ καὶ δραστικά, καὶ καιγόταν ἀπὸ τὴν φωτιά ἑπτὰ ἡμέρες· ἀλλὰ βγαίνοντας καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀβλαβὴς διὰ τῆς θείας χάριτος, δόθηκε στὰ θηρία γιὰ νὰ τὸν κατασπαράξουν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὰ ἔμεινε ἀβλαβής· ἔπειτα διὰ τῆς προσευχῆς του σύντριψε ὅλα τὰ εἴδωλα καὶ τὰ ἔκαμε ὡς κονιορτό.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ

  

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ

Ἑορτάζουν τὴν ιε΄ (15η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἰουλίττα σύναθλος υἱῷ Κηρύκῳ,

Ἡ λαιμότμητος τῷ κάραν τεθλασμένῳ. 

Πέμπτῃ Ἰουλίτταν δεκάτῃ τάμον, υἷα δ’ ἔαξαν.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Ἰουλίττα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞς΄ (296), καταγόμενη ἀπὸ τὸ Ἰκόνιο· φοβουμένη δὲ τὸν τότε ἐπικρατοῦντα διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἔλαβε τὸν γυιό της Κήρυκο καὶ πῆγε στὴν Σελεύκεια. Βρίσκοντας κι’ ἐκεῖ τὸν ἴδιο διωγμὸ μετέβη στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, στὴν ὁποία ἦταν ἡγεμόνας κάποιος θηριώδης καὶ ἀπάνθρωπος, Ἀλέξανδρος ὀνομαζόμενος, ὁ ὁποῖος τιμωροῦσε τοὺς Χριστιανούς.

Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ὁ ὁμολογητής

 

Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης καὶ ὁμολογητής, ὁ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφεὶς Ἰωσὴφ καθέδραν τὴν γηΐνην,

Παρίσταται νῦν τῷ θρόνῳ τοῦ Κυρίου.

   Ὁ μακάριος Ἰωσὴφ ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), γυιὸς γονέων εὐσεβῶν καὶ θεοφιλῶν, Φωτεινοῦ καὶ Θεοκτίστης ὀνομαζομένων, καὶ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου καὶ ὁμολογητοῦ Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου.

Ἡ ἁγία Βερονίκη ἡ αἱμορροοῦσα, τὴν ὁποία ἰάτρευσε ὁ Χριστός

 

Ἡ ἁγία Βερονίκη ἡ αἱμορροοῦσα, τὴν ὁποία ἰάτρευσε ὁ Χριστός

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὅλου νοητῶς δράττεταί σου νῦν, Λόγε,

Ἡ κρασπέδου σοῦ πρὶν μόνον δραξαμένη.

   Ἡ ἁγία Βερονίκη καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Πανεάδα, καὶ γιατρεύτηκε ἀπὸ τὸ πάθος τῆς αἱμορροΐας ὑπὸ τοῦ Κυρίου¹. Ὡς εὐχαριστία γιὰ τὴν εὐεργεσία τεχνούργησε καλῶς τὸν ἀνδριάντα τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ἔστησε ἔμπροσθεν τοῦ οἴκου της, γιὰ νὰ τιμᾶται σκετικῶς καὶ νὰ προσκυνεῖται ἀπὸ ὅλους². Καλῶς δὲ καὶ θεοφιλῶς πολιτευσάμενη τὸν ἐπίλοιπο καιρὸ τῆς ζωῆς της, ἐν εἰρήνῃ πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε.

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εὐφημία

  

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εὐφημία

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δίκαζε Μάρτυς τοῖς ὅροις, καὶ κειμένη,

Κυροῦσα πίστιν, ἧς ἐνήθλησας πόθῳ. 

Θέσκελον ἑνδεκάτῃ Ὅρον ἐμπεδοῖ Εὐφημίη.

   Ἡ ἁγία αὐτὴ καὶ καλλίνικη μάρτυς Εὐφημία ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Διοκλητιανοῦ καὶ Πρίσκου ἀνθυπάτου Ρώμης, ἐν ἔτει σπη΄ (288), καταγόταν ἀπὸ τὴν Χαλκηδόνα καὶ ἦταν θυγατέρα τοῦ Φιλόφρονος καὶ τῆς Θεοδοσιανῆς.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Βιάνωρ καὶ Σιλουανός

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Βιάνωρ καὶ Σιλουανός

Ἑορτάζουν τὴν ι΄ (10η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Βιάνορα.  
Οὐκ ἠδυνήθη σὴν ἑλεῖν στερρὰν φύσιν,  
Μάρτυς Βιάνωρ, οὐδὲ τοῦ ξίφους βία.  

Εἰς τὸν Σιλουανόν.  
Ὤφθη παταχθεὶς Σιλουανὸς τῷ ξίφει,  
Ἄλλος Σιλωὰμ ἐξιώμενος πάθη.

   Ἀπὸ τοὺς δύο τούτους ἁγίους μάρτυρες ὁ μὲν Βιάνωρ καταγόταν ἀπὸ τὴν ἐπαρχία τῆς Πισιδίας καὶ γιὰ τὴν ὁμολογία του στὸν Χριστὸ παρουσιάστηκε στὸν Σεβηριανό, ἡγεμόνα τῆς Εὐφρατησίας¹, πρῶτα μὲν κρεμάστηκε καὶ δάρθηκε μὲ ξύλινα σπαθιά· ἔπειτα καύθηκε μὲ πυρωμένες σιδηρὲς σφαῖρες καὶ στερήθηκε τὰ δόντια καὶ τὰ ὦτά του.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Παγκράτιος, ἐπίσκοπος Ταυρομενίας

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Παγκράτιος, ἐπίσκοπος Ταυρομενίας

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Ἰουλίου.

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

 

Προθεὶς ἑαυτὸν Παγκράτιος ὡς βάθρον,

Ἀθλήσεως ἤγειρεν οἶκον ἐκ λίθων.

Παγκράτιος δ’ ἐνάτῃ δῶμ’ ἔδρακε Παγκρατέοντος.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Παγκράτιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων, καταγόμενος ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια. Δέχθηκε τὸ ἅγιο βάπτισμα μαζὶ μὲ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα του στὴν Ἱερουσαλήμ, κι ἀφοῦ πέθαναν οἱ γονεῖς του, ἄφησε ὅλα τὰ πράγματα τοῦ κόσμου καὶ πῆγε στὰ ὅρια τῆς Μαύρης θαλάσσης· κ’ ἐκεῖ μπῆκε σ’ ἕνα σπήλαιο καὶ ἡσύχαζε κατὰ μόνας, προσέχοντας μόνο στὸν ἑαυτό του καὶ τὸν Θεό.