Ὁ ἅγιος μάρτυς Νέστωρ

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νέστωρ

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁμοῦ Λυαῖον καὶ λύμην τὴν τῆς πλάνης,

Κτείνας ὁ Νέστωρ, τέμνεται διὰ ξίφους.

Εἰκάδι ἑβδομάτῃ ἀποκέρσαν Νέστορα κεδνόν.

   Ὁ ἅγιος Νέστωρ ἦταν πολὺ νέος, στὴν ἡλικία ἐκείνη ποὺ ἀρχίζουν νὰ φυτρώνουν οἱ τρίχες τῶν γενιῶν· ἦταν γλυκὺς στὴν θεωρία, ὡραῖος στὸ κάλλος καὶ γνώριμος τοῦ ἁγίου ἐνδόξου μάρτυρος Δημητρίου. Τοῦτος λοιπόν, βλέποντας ὅτι ὁ βασιλεὺς Μαξιμιανὸς ἔχαιρε καὶ ἀγαποῦσε ἕνα βάρβαρο, ὀνομαζόμενο Λυαῖο, κι ὅτι μεγαλοκαυχόταν γιὰ τὴν ἀνδρεία τοῦ βάρβαρου ἐκείνου, καὶ γιὰ τὶς νίκες ὅσες ἔκανε μὲ ὅσους πάλευε, τοῦτα, λέγω, βλέποντας ὁ μακάριος Νέστωρ, μίσησε αὐτὴ τὴν ὑπερηφάνεια τοῦ Λυαίου. Καὶ βλέποντας καὶ τὰ θαύματα τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ἔλαβε θάρρος, ὅτι καὶ μόνον ἂν ἁρματωθεῖ μὲ τὶς εὐχὲς ἐκείνου καὶ πολεμήσει τὸν βάρβαρο Λυαῖο, εἶναι βέβαιο πὼς θὰ τὸν νικήσει.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο

(26 Ὀκτωβρίου)

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, προαιώνιε Λόγε τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ὁ διὰ τῆς χάριτός σου ἐμπνεύσας ἐν τῇ ψυχῇ τοῦ ἐνδόξου μάρτυρος Δημητρίου εὐστάθειαν τοῦ ἀνδρείως καθυπομεῖναι ἐν πηλίνῳ σώματι τὰς τῶν τυράννων σφοδρὰς βασάνους διὰ τὸ ὄνομά σου· ἐνίσχυσον, δεόμεθά σου, καὶ ἡμᾶς, ἵνα δυνηθῶμεν καρτερῶς ὑπομένειν τοὺς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν γενομένους ἡμῖν πειρασμούς, καὶ παντοδαπὰς ἀπειλὰς τοῦ διαβόλου· καὶ καθάπερ τότε καταργήσας τῇ δυνάμει σου δι’ αὐτοῦ τὰς ἐπινοίας τῶν παρανόμων, ἐχαροποίησας τὰ τῶν Ἀγγέλων τάγματα· οὕτω καὶ νῦν, αὐτοῦ πρεσβεύοντος, εὔφρανον τὰς ψυχὰς ἡμῶν, ῥυσάμενος ἡμᾶς τῆς ἐπικειμένης ἡμῖν πικρᾶς τυραννίας· ὅπως ἂν καὶ ἡμεῖς οἱ ταπεινοί σου οἰκέται εἰρηναίαν ζωὴν ἄγοντες, καὶ τὴν ἐτήσιον μνήμην αὐτοῦ ἐπιτελοῦντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου εὐαρεστῆσαί σοι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ νοτάριοι Μαρκιανὸς καὶ Μαρτύριος

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ νοτάριοι Μαρκιανὸς καὶ Μαρτύριος

Ἑορτάζουν τὴν κε΄ (25η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Χριστοῦ καλάμους τοὺς νοταρίους νόει,

Εἰς αἷμα τὸ σφῶν ἐκ ξίφους βεβαμμένους.

Πέμπτῃ Μαρκιανὸν τάμον εἰκάδι Μαρτύριόν τε.

   Ὅταν ὁ ἅγιος Παῦλος ὁ ὁμολογητὴς καὶ ἱερομάρτυς πατριάρχευε στὴν Κωνσταντινούπολη μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Κωνσταντινουπόλεως Ἀλεξάνδρου, στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου ἐν ἔτει τλζ΄ (337)· ὁ ὁποῖος (βασιλεὺς) ἀπατήθηκε ἀπὸ τοὺς Ἀρειανοὺς κι ἔπεσε στὴν αἵρεσή τους‧ τότε, οἱ εὐσεβέστατοι Μαρκιανὸς καὶ Μαρτύριος ἦσαν τοῦ Πατριάρχου νοτάριοι καὶ γραμματικοί, καὶ ἀναγινώσκοντες στὸν λαὸ τὰ ἱερὰ βιβλία, διέλαμπαν πανταχοῦ μὲ εὐλάβεια, μὲ σεμνότητα τρόπων, καὶ μὲ κάθε ἁγιότητα κι ἀρετή, μάλιστα δὲ καὶ ἐξαιρετῶς μὲ ὀρθοδοξία.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Ἀρέθας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

 

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Ἀρέθας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τμηθεὶς Θεῷ προσῆξε μάρτυς Ἀρέθας,

Πολλοὺς ὁμοίως μάρτυρας τετμημένους.

Ἀρέθα εἰκάδι σὺν γνωστοῖσι τετάρτῃ τμήθης.

   Τοῦτος ὁ μάρτυς Ἀρέθας ἦταν πρῶτος στὴν πόλη Νεγρᾶ (Najrān), ὅταν ὁ Ἰουστῖνος βασίλευε στοὺς Ρωμαίους ἐν ἔτει φμβ΄ (542), ὁ χριστιανικώτατος Ἐλεσβαὰν βασίλευε στὴν Αἰθιοπία, κι ὁ δυσσεβὴς Δουναὰν (Dhu Nuwas) ὁ Ἑβραῖος βασίλευε στὴν Ὁμηρίτην χώρα. Ἡ Ὁμηρίτις αὐτή, ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφὴ ὀνομάζεται Σαβά καὶ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες ὀνομάζεται Εὐδαίμων Ἀραβία.

Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος

  

Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κληθεὶς ἀδελφὸς τοῦ κατακρίτου ξύλῳ,

Θνήσκεις δι’ αὐτόν, παμμάκαρ, κρουσθεὶς ξύλῳ.

Ἐσθλὸν Ἀδελφόθεον τριτάτῃ ξύλῳ εἰκάδι πλῆξαν.

   Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος ἔγινε πρῶτος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, χειροτονηθεὶς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριό μας, καὶ πρῶτος αὐτὸς συνέγραψε τὴν θεία λειτουργία, ἀφοῦ διδάχθηκε τὰ περὶ αὐτῆς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Δεσπότη Χριστό· τὴν ὁποία ὕστερα συντομώτερη ἔκαμε ὁ μέγας Βασίλειος, καὶ τὴν λειτουργία τοῦ μεγάλου Βασιλείου πάλι συντομώτερη ἔκαμε ὁ θεῖος Χρυσόστομος διὰ τὴν ἀσθένεια (ἀδυναμία) τῶν ἀκουόντων.

Ὁ ὅσιος καὶ ἰσαπόστολος Ἀβέρκιος ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως ὁ θαυματουργός

  

Ὁ ὅσιος καὶ ἰσαπόστολος Ἀβέρκιος ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δοὺς Ἀβέρκιος χοῦν χοῒ θνητῶν νόμῳ,

Θεὸς Θεῷ πρόσεισι, τῷ φύσει θέσει.

Εἰκάδι δευτερίῃ Ἀβέρκιος ᾤχετο γαίης.

   Ὁ ὅσιος Ἀβέρκιος ἦταν ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως τῆς Φρυγίας Σαλουταρίας κατὰ τοὺς χρόνους Μάρκου Ἀντωνίνου ἐν ἔτει ρπς΄ (186)· ἔκαμε πολλὲς ἰατρεῖες καὶ διάφορα θαύματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι καὶ τὰ ἀκόλουθα.

   Προσκληθεὶς νὰ πάει στὴν Ρώμη, γιάτρευσε τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως, ἡ ὁποία τὸν καιρὸ ποὺ ἔμελλε νὰ παντρευτεῖ, ἐνοχλήθηκε ἀπὸ πονηρὸ δαιμόνιο. Τούτη λοιπὸν τὴν ἐλευθέρωσε ἀπ’ τὸ πάθος ὁ ἅγιος, κ’ ἔδιωξε τὸ δαιμόνιο μακριὰ στὸν τόπο, ὅπου πρωτύτερα κατοικοῦσε, ἀφοῦ προηγουμένως αὐτὸ ἀναγκάσθηκε ὑπὸ τοῦ ὁσίου νὰ ὁμολογήσει τὴν κακία του ἐνώπιον πάντων.

Ὁ ὅσιος Ἱλαρίων ὁ μέγας

  

Ὁ ὅσιος Ἱλαρίων ὁ μέγας

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐν δάκρυσι πρὶν καὶ πόνοις σπείρας κάτω,

Ἱλαρίων θέριζε νῦν χαίρων ἄνω.

Ὕστατα Ἱλαρίων κοιμήσατο εἰκάδι πρώτῃ.

   Ὁ ἅγιος Ἱλαρίων ὁ μέγας ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ἐν ἔτει τλγ΄ (333) γεννημένος καὶ ἀναθρεμένος στὴν πόλη τῶν Γαζαίων¹ ἀπὸ γονεῖς ἄπιστους (εἰδωλολάτρες)· γιὰ τὴν ἀγάπη δὲ τῶν μαθημάτων (γραμμάτων) πῆγε στὴν Ἀλεξάνδρεια, κι ἐκεῖ ἀφοῦ σπούδασε καὶ διδάχθηκε τὴν πίστη στὸν Χριστό, γίνεται μιμητὴς Ἀντωνίου τοῦ μεγάλου καὶ μένει κοντά του γιὰ ἱκανὸ διάστημα. Κι ὅταν πέθαναν οἱ γονεῖς του, γύρισε στὴν πατρίδα του καὶ διαμοίρασε στοὺς φτωχοὺς ὅλα του τὰ ὑπάρχοντα.

Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ ἐν Κεφαλληνίᾳ

  

Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ ἐν Κεφαλληνίᾳ

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Γεράσιμος κάλλιστον ἤρατο στέφος,

Ἐκ τῆς ἄνωθεν δεξιᾶς τοῦ Κυρίου.

   Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ἦταν ἀπὸ τὴν περίφημη Πελοπόννησο, καταγόμενος ἀπ’ τὸ χωριὸ τῶν Τρικάλων (τῆς Κορινθίας)· οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Δημήτριος καὶ Καλή, οἱ ὁποῖοι ἐπεκαλοῦνταν Νοταράδες. Ἀφοῦ λοιπὸν γεννήθηκε, δόθηκε στὴν μάθηση τῶν ἱερῶν γραμμάτων, τὰ ὁποῖα κ’ ἔμαθε, ὄντας δεξιᾶς φύσεως (δηλ. ἔξυπνος καὶ εὔπλαστος)· κι ὅταν ἔφθασε σὲ ἡλικία ἀναχώρησε ἀπ’ τὴν πατρίδα του καὶ πῆγε στὴν Ζάκυνθο, κι ἀπὸ ἐκεῖ τριγύρισε ὅλη τὴν Ἑλλάδα, καὶ μετὰ πῆγε στὴν Θετταλία· ἔπειτα ἀνέβηκε στὴν Μαύρη θάλασσα, καὶ ἀπ’ ἐκεῖ πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ Προποντίδα καὶ Χαλκηδόνα.

   Μετὰ ταῦτα πῆγε στὸ ἅγιον ὄρος τοῦ Ἄθω καὶ σύναξε σὰν μέλισσα ἀπ’ τοὺς ἐκεῖ ἐνασκουμένους πατέρες τὰ κάλλιστα ἄνθη τῆς ἀρετῆς· κι ἀπὸ ἐκεῖ πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου παροίκησε, καὶ χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν τότε πατριάρχη Ἱεροσολύμων Γερμανὸ ὑποδιάκονος, διάκονος καὶ πρεσβύτερος. Στὸν πανάγιο Τάφο, ἔγινε Κανδηλάπτης ἕνα χρόνο, ἐνῶ κοντὰ στὸν Πατριάρχη Γερμανό, ὑπηρέτησε χρόνους δώδεκα. Κι ἀφοῦ ἦλθε στὸν Ἰορδάνη ποταμό, πέρασε ἐκεῖ σαράντα ἡμέρες νηστικός, κατὰ μίμηση τοῦ Κυρίου, καὶ μετὰ γύρισε πάλι στὸ Πατριαρχεῖο.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Σαδὼθ Ἐπίσκοπος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἑκατὸν εἴκοσι

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Σαδὼθ Ἐπίσκοπος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἑκατὸν εἴκοσι

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Σαδώθ.

Σαδὼθ ὁ θεῖος τὴν κάραν τμηθεὶς ξίφει,

Θεοῦ Σαββαὼθ νῦν παρίσταται θρόνῳ.

Εἰς τοὺς ἑκατὸν εἴκοσι μάρτυρας.

Δεκὰς δεκαπλῆ μαρτύρων συμμαρτύρων,

Καὶ δὶς δέκα θνήσουσι πληγέντες ξίφει.

   Στὰ χρόνια ποὺ βασίλευε στὴν Περσία ὁ Σαβώριος ἐν ἔτει τλ΄ (330), ὁ ἅγιος τοῦτος Σαδὼθ ἦταν Ἐπίσκοπος σὲ μιὰ ἐπαρχία τῆς Περσίας. Κ’ ἐπειδὴ δίδασκε τὸν λαὸ τοῦ Χριστοῦ, βάπτιζε δὲ καὶ μερικοὺς Πέρσες, ἕνεκα τούτου διεβλήθη στὸν βασιλέα Σαβώριο, κι ἀφοῦ παρουσιάστηκε μπροστά του καὶ δὲν πείστηκε νὰ προσκυνήσει τὸν ἥλιο, τὴν φωτιὰ καὶ τὸ νερό, δέρνεται μὲ ραβδιά· ἔπειτα κόβουν τὸ δέρμα του ἀπὸ τὸ μέτωπο ἕως τὰ νύχια τῶν ποδιῶν, καὶ βγάζουν λωρίδα τέσσερα δάκτυλα στὸ πλάτος. Ἔπειτα τὸν δέρνουν μὲ νεῦρα βοδιῶν καὶ τὸν κυλοῦν ἐπάνω σὲ σκόλοπες. Καὶ μετὰ τὸν σφίγγουν σὲ γαλεάγρα (πιεστήριο) καὶ κατασυντρίβουν τὰ ὀστᾶ του. Καὶ τοῦτα ὅλα τὰ ὑπέμεινε εὐχαρίστως ὁ γενναῖος ἀγωνιστὴς τοῦ Κυρίου.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ

(18 Ὀκτωβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, οἰκτίρμον καὶ ἐλεῆμον, ὁ τῇ ἐπιλάμψει τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος τὴν τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Λουκᾶ καρδίαν καταυγάσας καὶ κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ τοῦτον ποιήσας· δι’ οὗ πάντα τὰ ἔθνη τῷ τοῦ Λόγου αὐτοῦ ἀγκίστρῳ ὡς ἰχθῦας ἐκ τοῦ βυθοῦ τῆς ἀγνωσίας ζωγρήσας, πρὸς τὸ φῶς τῆς ἀληθείας ἀνήγαγες· οὗ ταῖς πρεσβείαις ῥίζωσον, δεόμεθά σου, ὃν ἔσπειρας δι’ αὐτοῦ ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν θεῖόν σου Λόγον· καὶ στηρίξας ἡμᾶς ἐπὶ τὴν πέτραν τῆς πίστεως, ποίησον, ἵνα τοῖς τοῦ ἁγίου κηρύγματος ὑγιεινοῖς δόγμασι τὰ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν νοσήματα θεραπεύωνται· ὅπως ἑκατέρωθεν εὐεκτοῦντες, εὐσεβῶς σε λατρεύωμεν, καὶ τὴν μνήμην αὐτοῦ ἐν ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς ἐτησίως γεραίροντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου τῶν τῆς ἀθανάτου ζωῆς αἰωνίων δωρεῶν ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.