Ὁ ὅσιος Ἰωαννίκιος ὁ Μέγας

   

Ὁ ὅσιος Ἰωαννίκιος ὁ Μέγας

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Νοεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν Ἰωαννίκιον ἐκ γῆς λαμβάνει,

Ὁ τῷ λόγῳ γῆν τοῦ Θεοῦ πήξας Λόγος.

Σῆμά σοι ἔν γε τετάρτῃ, Ἰωαννίκιε, χεῦσαν.

   Τοῦτος ὁ μακάριος Ἰωαννίκιος γεννήθηκε κατὰ τὸν εἰκοστὸ τέταρτο χρόνο τῆς τυραννίδας τοῦ θηριωνύμου καὶ εἰκονομάχου Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου τὸ ψμ΄ 740 μ.Χ., ἀπὸ πατέρα ποὺ τὸν ἔλεγαν Μυριτρίκη καὶ μητέρα ποὺ λεγόταν Ἀναστασώ, καὶ πατρίδα εἶχε τὴν Βιθυνία. Ὅταν ἔφθασε στὴν ἀνδρικὴ ἡλικία πῆγε στὸν πόλεμο κατὰ τῶν Βουλγάρων μαζὶ μὲ τὸν βασιλιᾶ. Ἐκεῖ, ἔκανε μεγάλες ἀνδραγαθίες καὶ νίκες· κατέκοψε πολλοὺς ἀπ᾿ τοὺς ἐχθρούς, καὶ λύτρωσε (γλύτωσε) πολλοὺς ἀπ᾿ τοὺς Γραικούς.

ΕΥΧΗ Εἰς τοὺς ἁγίους μάρτυρες Ἀκεψιμᾶ, Ἰωσήφ, Ἀειθαλᾶ καὶ Γεώργιο

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τοὺς ἁγίους μάρτυρες Ἀκεψιμᾶ, Ἰωσήφ, Ἀειθαλᾶ καὶ Γεώργιο

(3 Νοεμβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἡ ἰσχὺς καὶ κραταίωμα τῶν φοβουμένων σε καὶ ποιούντων τὰς ἐντολάς σου ὑπάρχων, ὁ τοὺς ἁγίους καὶ μακαρίους Μάρτυράς σου ἐνισχύσας τὸν καλὸν ἀγῶνα ἀγωνισθῆναι, καὶ διὰ τὸ ὄνομά σου καλῶς τελειωθῆναι· ὧν ταῖς πρεσβείαις δυσωπηθείς, κραταίωσον καὶ ἡμᾶς, δεομένους σου, πάσας τὰς τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν ἡμῶν ἐπιβουλὰς ἀβλαβῶς διαβαίνειν, καὶ τὴν καρτερίαν τῶν Ἁγίων σου μνημονεύοντες, πᾶν ὅπερ ἂν συμβαίνῃ ἡμῖν δεινὸν ἐξ ἁμαρτιῶν ἡμῶν διὰ σωφρονισμόν, ἀνδρείως ὑποφέρωμεν, καὶ τῷ ἁγίῳ σου θελήματι ταπεινῶς ὑπείκωμεν, καὶ εἴτε ἐν εὐπραγίαις ὦμεν, ἢ δυσπραγίαις περιπέσωμεν, δοξάζομέν σε ταῖς σαῖς ἐπαγγελίαις πιστεύοντες· ὅπως καὶ νῦν καὶ ἐν τῷ μέλλοντι εὐαρεστήσωμέν σοι. Ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, μεθ’ οὗ εὐλογητὸς εἶ, σὺν τῷ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἀκίνδυνος, Πηγάσιος, Ἀφθόνιος, Ἐλπιδηφόρος καὶ Ἀνεμπόδιστος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἀκίνδυνος, Πηγάσιος, Ἀφθόνιος, Ἐλπιδηφόρος καὶ Ἀνεμπόδιστος

Ἑορτάζουν τὴν β΄ (2α) Νοεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀκίνδυνον πῦρ τῶν δὲ λοιπῶν τεσσάρων,

Οὓς μὲν τὸ πῦρ ἔκτεινεν, οὓς δὲ τὸ ξίφος.

Δευτέρῃ Ἀφθονίῳ καὶ τέτταρσι πῦρ ἄορ ἆθλος.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι κατάγονταν ἀπὸ τὴν γῆ τῶν Περσῶν καὶ εἶχαν τὴν πρώτη τιμὴ καὶ ἀξία κοντὰ στὸν βασιλέα Σαβώριο. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Ἀκίνδυνος, ὁ Πηγάσιος κι ὁ Ἀνεμπόδιστος ἀγαποῦσαν τὴν εὐσέβεια, συνελήφθησαν ἀπὸ τὸν βασιλέα, κρεμάστηκαν καὶ δάρθηκαν· ἔπειτα κάηκαν στὰ πλευρά, κι ὁ βασιλεὺς ἄρχισε νὰ βλασφημεῖ κατὰ τοῦ Χριστοῦ. Τότε οἱ ἅγιοι διὰ θαύματος τὸν ἔκαμαν βουβὸ κι ἄφωνο, καὶ μετὰ πάλι τὸν γιάτρεψαν ἀπὸ τὴν ἀφωνία. Ἔπειτα βάζονται ἐπάνω σὲ σιδερένια καὶ πυρωμένα κρεβάτια, κι ἀφοῦ ἔγινε βροχὴ ἡ φλόγα σβήστηκε.

ΕΥΧΗ Εἰς τοὺς ἁγίους ἀναργύρους Κοσμᾶ καὶ Δαμιανὸ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τοὺς ἁγίους ἀναργύρους Κοσμᾶ καὶ Δαμιανὸ

(1 Νοεμβρίου)

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ εἰπών, ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ, κἀκεῖνος ποιήσει, ὁ τοὺς ἀληθῶς ἀγαπήσαντάς σε, οὐ μόνον ἐνισχύσας ὑπομεῖναι καρτερικῶς δεινοὺς καὶ διαφόρους αἰκισμούς, ἀλλὰ καὶ τελειωθέντας διὰ τὸ ὄνομά σου, νικητικῷ στεφάνῳ λαμπρῶς κατακοσμήσας, καὶ τοῖς θαύμασι δοξάσας· ἐπίβλεψον, δεόμεθά σου, ἐφ’ ἡμᾶς, καὶ ταῖς τῶν θεραπόντων σου Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ πρεσβείαις δυσωπηθείς, ῥῦσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν δεινῶν ἁμαρτημάτων, καὶ τὰ σώματα παντοίων παθῶν ἀπαλλάξας, τὴν ζωὴν ἡμῶν κυβέρνησον καὶ ἀνεπηρέαστον διαφύλαξον· ὅπως ἐν μὲν τῷ παρόντι εἰρηνικῶς βιοῦντες, καὶ τὴν μνήμην τῶν Ἁγίων σου τιμῶντες, δοξάζωμέν σε τὸν εὐεργέτην Θεὸν καὶ θαυμαστὸν ἐν τοῖς Ἁγίοις σου· καὶ ἐν τῷ μέλλοντι καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου τῆς μακαριότητος αὐτῶν ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἐπίμαχος ὁ Αἰγύπτιος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἐπίμαχος ὁ Αἰγύπτιος

Ἑορτάζει τὴν λα΄ (31η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐ δειλὸς Ἐπίμαχος ὤφθη πρὸς ξίφος,

Ἀπροσμάχητον σύμμαχον Θεὸν φέρων.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ διέτριβε στὸ Πηλούσιο ὄρος, ὅπως καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος διέτριβε στὴν ἔρημο καὶ ὁ Ἠλίας διέτριβε στὸ Καρμήλιο· ἀλλὰ καὶ μὲ πολλὲς κι ἀσύγκριτες ἀσκητικὲς σκληραγωγίες βασάνιζε τὸν ἑαυτό του.

   Ἐπειδὴ ἕνας ἀπάνθρωπος δικαστὴς ὀνομαζόμενος Ἀπελλιανός, ἔφτασε στὴν Ἀλεξάνδρεια κι ἔπνεε μένος κατὰ τῶν χριστιανῶν, ὥστε πολλοὶ φοβούμενοι τὶς τιμωρίες καὶ τὰ βασανιστήρια ἔφευγαν ἀπ’τὶς πόλεις καὶ μετέβαιναν στὶς ἐρημιές, χάριν τούτου κι ὁ μακάριος Ἐπίμαχος κινούμενος ἀπὸ θεῖο ζῆλο, κατέβηκε ἀπὸ τὴν ἡσυχία στὴν πόλη τῆς Ἀλεξανδρείας καὶ γκρεμίζει ἕνα βωμὸ τῶν εἰδώλων μέχρι τὸ ἔδαφος, χρησιμοποιῶντας τὴν ἀνδρεία τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς ἀλλὰ καὶ τὴν ἀόρατη δύναμη τοῦ Θεοῦ. Ἔπειτα ὁρμᾶ κατὰ τοῦ Ἀπελλιανοῦ μὲ δίκαιο θυμό, κι ἂν δὲν ἐμποδιζόταν ἡ ὀργή του ἀπὸ τοὺς σωματοφύλακες τοῦ τυράννου, σίγουρα ὁ τύραννος θὰ εἶχε γίνει πτῶμα ἄξιο δακρύων.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ αὐτάδελφοι Ζηνόβιος καὶ Ζηνοβία

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ αὐτάδελφοι Ζηνόβιος καὶ Ζηνοβία

Ἑορτάζουν τὴν λ΄ (30η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Συγκαρτερεῖ σοι Ζηνόβιε τὸ ξίφος,

Ἡ καρτερόφρων κἂν γυνὴ Ζηνοβία.

Τμήθη Ζηνοβίῃ καὶ ἀδελφεὸς ἐν τριακοστῇ.

   Τοῦτοι ἦσαν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει σϞ΄ (290), τέκνα γονέων εὐσεβῶν. Ἀφοῦ συνελήφθη πρῶτος ὁ Ζηνόβιος, παρουσιάστηκε στὸν ἡγεμόνα κι ὅταν τὸν ρώτησε ὁ ἡγεμόνας, τότε καὶ ἡ ἀδελφή του Ζηνοβία παρέδωσε μόνη τὸν ἑαυτό της στοὺς δημίους. Ἔτσι λοιπόν, δέρνονται καὶ οἱ δύο καὶ βάζονται σὲ λέβητα γεμᾶτον ἀπὸ πίσσα· ἐπειδὴ ὅμως μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ φυλάχτηκαν ἀβλαβεῖς ἀπὸ τὸ ἀνωτέρω βασανιστήριο, γι’ αὐτὸ ἀποκεφαλίζονται διὰ ξίφους καὶ λαμβάνουν τὰ στεφάνια τοῦ μαρτυρίου.

Ταῖς Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 450, 451. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Οἱ ὅσιοι Ἀβράμιος καὶ ἡ ἀνεψιά του Μαρία

 

Οἱ ὅσιοι Ἀβράμιος καὶ ἡ ἀνεψιά του Μαρία

Ἑορτάζουν τὴν κθ΄ (29η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἀβράμιον.

Σαρκὸς νεκρώσας Ἀβράμιος πᾶν μέλος,

Θανὼν συνοικεῖ τοῖς ἀσάρκοις Ἀγγέλοις.

Εἰς τὴν Μαρίαν.

Ἀφεῖσα σαρκὸς τοὺς ἐραστὰς Μαρία,

Ψυχῶν ἐραστῇ μυστικῶς περιπλέκῃ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀβράμιος ἦταν γυιὸς χριστιανῶν γονέων‧ νυμφεύθηκε χωρὶς νὰ τὸ θέλει, ἀλλ’ ἄφησε ὅλα τὰ κοσμικὰ καὶ γιὰ τὸν πόθο τοῦ Χριστοῦ ἀναχώρησε στὴν ἔρημο. Κλείστηκε σὲ μικρὴ καλύβα καὶ μετεχειριζόταν κάθε σκληραγωγία κι ἄσκηση. Κι ἀφοῦ πέρασε στὴν ἄσκηση πενήντα χρόνια, χειροτονήθηκε ἱερεύς, κι ἔπειτα ἔγινε ἐπίσκοπος καὶ ποιμένας χωρὶς νὰ τὸ θέλει ἑνὸς χωριοῦ καλουμένου Ταινία, ποὺ βρίσκεται στὴν Λάμψακο στὸν Ἑλλήσποντο· (δηλαδὴ στὴν θάλασσα τοῦ Μαρμαρᾶ). Καὶ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων στὴν Ταινία ἔπαθε ὁ ἀοίδιμος πολλὰ κακὰ καὶ πειρασμούς, διότι ὅσοι κατοικοῦσαν ἐκεῖ ἦσαν βυθισμένοι στὴν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας. Κι ἀφοῦ, διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, τοὺς φώτισε μὲ τὴν πίστη στὸν Χριστό, φλογιζόμενος ἀπ’τὸν πόθο τῆς ἡσυχίας ἔφυγε κρυφὰ καὶ πῆγε πάλι στὸ παλαιό του ἡσυχαστήριο, ὅπου πειράχθηκε πολὺ ἀπ’ τοὺς δαίμονες ἀλλὰ διαφυλάχτηκε ἀπὸ τοὺς πειρασμούς των.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Τερέντιος καὶ Νεονίλλα οἱ ὁμόζυγοι, καὶ τὰ τέκνα τους

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Τερέντιος καὶ Νεονίλλα οἱ ὁμόζυγοι, καὶ τὰ τέκνα τους Σάρβιλος, Νιτᾶς, Ἱέραξ, Θεόδουλος, Φωκᾶς, Βήλης καὶ Εὐνίκη

Ἑορτάζουν τὴν κη΄ (28η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σὺν ἑπτὰ τέκνοις ἡ δυὰς τῶν συζύγων,

Τιμὴν τομὴν ἡγεῖτο τὴν ἐκ τοῦ ξίφους.

Δειρὴν ὀγδοάτῃ γε Τερέντιος εἰκάδι κάρθη.

   Τοῦτοι ὅλοι ἦσαν μιὰ οἰκογένεια, ζοῦσαν σὲ μιὰ κατοικία καὶ λάτρευαν κρυφὰ τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ διαβάλλονται στὸν ἡγεμόνα καὶ παρουσιάζονται στὸ κριτήριό του. Ἐπειδὴ ὅμως ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινὸ καὶ περιγέλασαν τὰ εἴδωλα, διὰ τοῦτο κρεμιοῦνται, καταξεσχίζονται ἄσπλαγχνα, καταραντίζονται οἱ πληγές τους μὲ δριμύτατο ξύδι κι ἁλάτι καὶ ἀπὸ κάτω φλογίζονται μὲ πυρκαγιά. Οἱ δὲ ἅγιοι πάσχοντας προσεύχονταν καὶ μὲ σιωπηλὴ φωνὴ παρακινοῦσαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον στὸ μαρτύριο.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νέστωρ

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νέστωρ

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁμοῦ Λυαῖον καὶ λύμην τὴν τῆς πλάνης,

Κτείνας ὁ Νέστωρ, τέμνεται διὰ ξίφους.

Εἰκάδι ἑβδομάτῃ ἀποκέρσαν Νέστορα κεδνόν.

   Ὁ ἅγιος Νέστωρ ἦταν πολὺ νέος, στὴν ἡλικία ἐκείνη ποὺ ἀρχίζουν νὰ φυτρώνουν οἱ τρίχες τῶν γενιῶν· ἦταν γλυκὺς στὴν θεωρία, ὡραῖος στὸ κάλλος καὶ γνώριμος τοῦ ἁγίου ἐνδόξου μάρτυρος Δημητρίου. Τοῦτος λοιπόν, βλέποντας ὅτι ὁ βασιλεὺς Μαξιμιανὸς ἔχαιρε καὶ ἀγαποῦσε ἕνα βάρβαρο, ὀνομαζόμενο Λυαῖο, κι ὅτι μεγαλοκαυχόταν γιὰ τὴν ἀνδρεία τοῦ βάρβαρου ἐκείνου, καὶ γιὰ τὶς νίκες ὅσες ἔκανε μὲ ὅσους πάλευε, τοῦτα, λέγω, βλέποντας ὁ μακάριος Νέστωρ, μίσησε αὐτὴ τὴν ὑπερηφάνεια τοῦ Λυαίου. Καὶ βλέποντας καὶ τὰ θαύματα τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ἔλαβε θάρρος, ὅτι καὶ μόνον ἂν ἁρματωθεῖ μὲ τὶς εὐχὲς ἐκείνου καὶ πολεμήσει τὸν βάρβαρο Λυαῖο, εἶναι βέβαιο πὼς θὰ τὸν νικήσει.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο

(26 Ὀκτωβρίου)

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, προαιώνιε Λόγε τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ὁ διὰ τῆς χάριτός σου ἐμπνεύσας ἐν τῇ ψυχῇ τοῦ ἐνδόξου μάρτυρος Δημητρίου εὐστάθειαν τοῦ ἀνδρείως καθυπομεῖναι ἐν πηλίνῳ σώματι τὰς τῶν τυράννων σφοδρὰς βασάνους διὰ τὸ ὄνομά σου· ἐνίσχυσον, δεόμεθά σου, καὶ ἡμᾶς, ἵνα δυνηθῶμεν καρτερῶς ὑπομένειν τοὺς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν γενομένους ἡμῖν πειρασμούς, καὶ παντοδαπὰς ἀπειλὰς τοῦ διαβόλου· καὶ καθάπερ τότε καταργήσας τῇ δυνάμει σου δι’ αὐτοῦ τὰς ἐπινοίας τῶν παρανόμων, ἐχαροποίησας τὰ τῶν Ἀγγέλων τάγματα· οὕτω καὶ νῦν, αὐτοῦ πρεσβεύοντος, εὔφρανον τὰς ψυχὰς ἡμῶν, ῥυσάμενος ἡμᾶς τῆς ἐπικειμένης ἡμῖν πικρᾶς τυραννίας· ὅπως ἂν καὶ ἡμεῖς οἱ ταπεινοί σου οἰκέται εἰρηναίαν ζωὴν ἄγοντες, καὶ τὴν ἐτήσιον μνήμην αὐτοῦ ἐπιτελοῦντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου εὐαρεστῆσαί σοι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.