Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Συμεών, ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, συγγενὴς τοῦ Κυρίου

  

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Συμεών, ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, συγγενὴς τοῦ Κυρίου

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀδελφὰ πάσχεις, Συμεών, τῷ Κυρίῳ,

Ξύλῳ κρεμασθείς, ὡς ἀδελφὸς Κυρίου.

Ἐν ξύλῳ ἑβδομάτῃ Συμεὼν πάγη εἰκάδι μακρῷ.

   Τοῦτος ἦταν γυιὸς τοῦ ἁγίου Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος, ἕνας ἀπ’ τοὺς τέσσερις γυιούς του, τοὺς ὁποίους γέννησε μὲ τὴν προτέρα του γυναῖκα· τὸν Ἰάκωβο καὶ Ἰωσῆ καὶ Ἰούδα καὶ Σίμωνα, δηλαδὴ τοῦτον τὸν Συμεών. Ἐπειδὴ τὸ Σίμων εἶναι ὑποκοριστικὸ ὄνομα τοῦ Συμεών, διότι ἔτσι καὶ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος καὶ Σίμων λέγεται καὶ Συμεὼν στὴν ἀρχὴ τῆς καθολικῆς δευτέρας του ἐπιστολῆς.

Ἡ Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

  

Ἡ Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Χριστῷ φέρουσιν αἱ Μαθήτριαι μύρα.

Ἐγὼ δὲ ταύταις ὕμνον, ὡς μύρον φέρω.

   Τὴν Τρίτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα ἐπιτελοῦμε τὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Μυροφόρων γυναικῶν καὶ Ἰωσὴφ τοῦ ἐξ Ἀριμαθαίας, ὁ ὁποῖος ἦταν Μαθητής, ἂν καὶ κρυμμένος, ἕνας ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήκοντα. Καὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς κάνουμε μνεία καὶ Νικοδήμου τοῦ νυκτερινοῦ Μαθητοῦ, ποὺ ἦταν ἐκ τῶν ἀρχόντων καὶ προσῆλθε στὸν Χριστὸ ἐν καιρῷ νυκτός, γιὰ νὰ μὴ τὸν κάμουν ἀποσυνάγωγο. Οἱ μὲν γυναῖκες αὐτὲς εἶναι πρῶτες καὶ ἀψευδεῖς μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως. Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος εἶναι ὑπηρέτες καὶ μάρτυρες τῆς ταφῆς· διότι τὰ δύο αὐτά, ἡ Ταφὴ καὶ ἡ Ἀνάσταση, εἶναι τὰ κυριώτατα καὶ συνεκτικώτατα τοῦ δόγματός μας καὶ στοχασθῆτε, ὁ μὲν Νικόδημος εὐθὺς ἔγινε ἀποσυνάγωγος, ἐπειδὴ δὲν θέλησε νὰ συμφωνεῖ μὲ τοὺς ἄλλους Ἰουδαίους τὸν δὲ Ἰωσήφ, ἐπειδὴ πῆγε στὸν Πιλᾶτο καὶ ζήτησε τὸ Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸ ἑνταφίασε· ἀφοῦ τὸ ἐνταφίασε τὸν ἔρριψαν οἱ φονικώτατοι μέσα σὲ βαθὺ λάκκο, καὶ ἐκ θείας δυνάμεως, διὰ χειρὸς θείου ἀγγέλου, ἁρπάζεται ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἀποσώζεται στὴν Ἀριμαθαία, τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του. Καὶ ὁ Χριστὸς ἀναστὰς ἔρχεται σ’ αὐτὸν ἐνῶ ἔφερε ἀκόμα τὰ δεσμά, καὶ πιστώνει αὐτὸν ἀκόμα περισσότερο τὸ μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως· καὶ πάσχοντας πολλὰ ἀπ’ τοὺς Ἰουδαίους γιὰ νὰ μὴ κηρύττει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος, αὐτὸς δὲν ὑπέφερε νὰ σιωπᾶ τὸ μυστήριο καὶ μὲ παρρησία διηγεῖτο πρὸς ὅλους τὰ γενόμενα.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος

Ἑορτάζει τὴν κε΄ (25η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σύροντες εἰς γῆν Μάρκον οἱ μιαιφόνοι,

Πρὸς οὐρανοὺς πέμποντες αὐτὸν ἠγνόουν.

Εἰκάδι πέμπτῃ Μᾶρκον ἐνὶ χθονὶ ἄφρονες εἷλκον.

   Τοῦτος ὁ πανεύφημος ἀπόστολος Μᾶρκος ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ σ’ ὅλη τὴν Αἴγυπτο καὶ Λιβύη καὶ Βαρβαρία καὶ Πεντάπολη, κατὰ τοὺς χρόνους Τιβερίου τοῦ βασιλέως ἐν ἔτει ξδ΄ (64), καὶ συνέγραψε τὸ ἅγιό του Εὐαγγέλιο ὅπως τὸ ἐξήγησε σ’ αὐτὸν ὁ κορυφαῖος ἀπόστολος Πέτρος.

   Ἀφοῦ δὲ ἦλθε στὴν Κυρήνη τῆς Πενταπόλεως ἔκαμε ἐκεῖ πολλὰ θαύματα· ἔπειτα ἀναχωρῶντας πῆγε στὴν Ἀλεξάνδρεια κι ἀπό ’κεῖ στὴν Πεντάπολη. Καὶ παντοῦ ἐνεργοῦσε θαύματα, στόλιζε τὶς Ἐκκλησίες τοῦ Χριστοῦ, χειροτονοῦσε Ἐπισκόπους καὶ κληρικούς, ὕστερα δὲ πάλι γύρισε στὴν Ἀλεξάνδρεια. Κ’ ἐκεῖ βρίσκοντας κάποιους ἀδελφούς, στὸ μέρος τῆς θαλάσσης τῆς καλουμένης τοῦ Βουκόλου, συναναστρεφόταν μ’ αὐτοὺς εὐαγγελιζόμενος καὶ κηρύττων τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ὁσία Ἐλισάβετ ἡ θαυματουργὸς

  

Ἡ ὁσία Ἐλισάβετ ἡ θαυματουργὸς

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐλισάβετ λιποῦσα γῆν, Θεοῦ Λόγε,

Καλὴ καλὸν βλέπει σε νύμφη νυμφίον.

Εἰκάδι καίγε τετάρτῃ ἀπῆρε πόλονδε Ἐλισαβέτεια.

   Ἡ ὁσία Ἐλισάβετ ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας εἰσῆλθε στοὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνες, γι’ αὐτὸ κ’ ἔλαβε παρὰ Κυρίου τὴν χάρη τῶν ἰαμάτων καὶ γιάτρευε διάφορα πάθη κι ἀσθένειες. Τούτης τῆς Ὁσίας ἡ γέννηση δηλώθηκε ἄνωθεν διὰ θείας ἀποκαλύψεως καὶ προμηνύθηκε παρὰ Θεοῦ ὅτι μέλλει νὰ γίνει σκεῦος ἐκλογῆς.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Γεώργιο

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο μεγαλομάρτυρα Γεώργιο
(23 Ἀπριλίου)

 

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, οἰκτίρμον καὶ ἐλεῆμον, ὁ ἀγαγὼν ἡμᾶς εἰς τὴν παροῦσαν ἡμέραν, ἐν ᾗ ὁ ἅγιος μάρτυς σου Γεώργιος μετὰ πολλῶν βασάνων τὸ ἴδιον αἷμα διὰ σὲ ἐκκενώσας, τὸν μαρτυρικὸν θάνατον ὑπέστη· οὗ ταῖς μεσιτείαις ῥῦσαι ἡμᾶς, δεόμεθά σου, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ περιστάσεως, καὶ καταξίωσον, ἵνα καθάπερ ἐκεῖνος τῇ δυνάμει σου τὰς τῶν τυράννων παρατάξεις καθελών, καὶ τὰς ἀπειλὰς αὐτῶν βαστάσας, τῷ τῆς νίκης στεφάνῳ κατεκοσμήθη, οὕτω καὶ ἡμεῖς, τῷ θώρακι τῆς πίστεως συμφραξάμενοι, πάντοτε ταῖς ἐναντίαις δυνάμεσιν ἀνάλωτοι ὦμεν· ὅπως τὰ σοὶ εὐάρεστα ποιοῦντες, καὶ τὴν μνήμην αὐτοῦ ἐτησίως πανηγυρίζοντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου τέλους ἀγαθοῦ τοῦ βίου ἡμῶν ἐπιτυχεῖν, καὶ τῆς ἀθανάτου ζωῆς ὕστερον ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς
ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀλεξάνδρα ἡ βασίλισσα καὶ οἱ ὑπηρέτες της

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀλεξάνδρα ἡ βασίλισσα καὶ οἱ ὑπηρέτες της Ἀπολλώς, Ἰσαάκιος καὶ Κοδράτος

Ἑορτάζουν τὴν κα΄ (21η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὴν Ἀλεξάνδραν.

Ἤδει μενούσης προύξενον λαμπηδόνος,

Τὴν ἐν ζόφῳ κάθειρξιν Ἀλεξανδρία.

Εἰς τὸν Ἀπολλὼ καὶ Ἰσαάκιον.

Λιμαγχόνην οἴσαντες ἀθληταὶ δύο,

Ψυχοκτόνον φεύγουσι δαιμοναγχόνην.

Εἰς τὸν Κοδράτον.

Ζωμοὺς χύτρας σῆς τοὺς ἱδρῶτας, Κοδράτε,

Ἅλατι τμηθεὶς αἱμάτων παραρτύεις.

   Ἡ ἁγία Ἀλεξανδρία ἢ Ἀλεξάνδρα ἡ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ ἦταν σύζυγος τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ. Βλέποντας δὲ τὸν ἅγιο Γεώργιο ὅτι ἐτιμωρεῖτο καὶ ὅτι κτυπήθηκε στὴν κοιλιὰ μὲ ἀκόντιο καὶ δὲν βλάφτηκε, καὶ ὅτι δέθηκε σ’ ἐκεῖνο τὸν τροχὸ ποὺ εἶχε γύρω μπηγμένα κοφτερὰ σίδερα, καὶ μοιράσθηκε τὸ σῶμά του σὲ πολλὰ κομμάτια, κ’ ὕστερα ἔγινε καὶ πάλι ὑγιὴς καὶ ἐμφανίσθηκε στὸν βασιλέα ποὺ θυσίαζε στὰ εἴδωλα· καὶ ὅτι μὲ τὸ παράδοξο αὐτὸ θαῦμα ἔκαμε πολλοὺς νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἄλλοι μὲν ἀποκεφαλίσθηκαν, ἄλλοι δὲ κλείσθηκαν σὲ φυλακές‧ τοῦτα τὰ παράδοξα καὶ ὑπερφυσικὰ θαύματα βλέποντας ἡ μακαρία Ἀλεξάνδρα ἄφησε τὴν δόξα τῆς βασιλείας κι ἀφοῦ πίστεψε στὸν Χριστὸ ὁμολόγησε τὸν ἑαυτό της Χριστιανὴ μπροστὰ στὸν ἄνδρα της Διοκλητιανό, καὶ γι’ αὐτὸ παραδόθηκε στὴν φυλακή.

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινᾶς

 

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινᾶς

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θνήσκεις ὁ πλήξας τριχίνῃ στολῇ, Πάτερ,

Τὸν ἐνδύσαντα τοὺς γενάρχας φυλλίνην.

Εἰκάδι σός, Θεόδωρε, λίπ’ ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὑπεβλήθη σὲ κάθε κακουχία καὶ ὑπέμεινε τὴν σκληραγωγία τοῦ σώματος‧ τὸν μὲν χειμῶνα ἀπολιθούμενος ἀπὸ τὸ ψῦχος καὶ τὸ κρύο, τὸ δὲ θέρος φλογιζόμενος ἀπὸ τὸ ὑπερβολικὸ καῦμα‧ σκέπαζε τὸ σῶμα του μὲ τρίχινα ἐνδύματα, καὶ γιὰ τοῦτο ἔλαβε καὶ τὴν ἐπωνυμία Τριχινᾶς.

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

  

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰ νηδύος κλείς, ἢ τάφου μὴ κωλύει,

Σὴν Σῶτερ ὁρμήν, κλεὶς θυρῶν πῶς κωλύσει;

   Τὴν παροῦσα Κυριακή, ποὺ πρώτη ἀπαντᾶ ὕστερα ἀπὸ τὸ Πάσχα, ἑορτάζουμε τὰ Ἐγκαίνια τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως καὶ τὴν ὑπὸ τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ ψηλάφηση τοῦ Κυριακοῦ Σώματος. Ἐγκαίνια τῶν ἐπισήμων πραγμάτων ἦταν ἀρχαία συνήθεια στοὺς Ἑβραίους κατ’ ἔτος νὰ γίνονται, γιὰ νὰ μὴ λησμονοῦνται τὰ μεγάλα ἔργα, τῶν ὁποίων ἡ ἐνθύμηση γινόταν ὑπόθεση διδασκαλίας καὶ σωτηρίας. Γιὰ τοῦτο οἱ Ἑβραῖοι πρῶτα ἐν Γαλγάλοις ἔκαμαν ἐγκαινίζοντας τὸ Πάσχα, δηλαδὴ ἀνακαλῶντας στὴν μνήμη τους τὴν παράδοξη διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης, στὴν ὁποία εἶδαν τοὺς Αἰγυπτίους ὑποβρυχίους ἀπὸ τὴν παντοδύναμη δεξιὰ τοῦ Ὑψίστου. Ἀπὸ τούτη τὴν αἰτία ἐγκαινίζεται καὶ ἡ σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου καὶ πολυτελῶς ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Δαβὶδ καὶ τὰ ἄλλα, γιὰ νὰ μὴ λέγω αὐτὰ ἕνα πρὸς ἕνα. Ἐπειδὴ λοιπὸν ἀπ’ ὅλα τὰ Μυστήρια τῆς Ἁγίας μας Πίστεως ὑπερμέγιστο ἔργο καὶ ὑπὲρ πᾶσαν ἔννοια καὶ λόγο, εἶναι ἡ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ Ἀνάσταση, διὰ τοῦτο, ὄχι μόνο κάθε χρόνο αὐτὴ ἐγκαινίζουμε καὶ ἑορτάζουμε, ἀλλὰ πάντοτε καὶ σὲ κάθε ὀκτὼ ἡμέρες.

Ὁ ἅγιος Ἀγαπητὸς πάπας Ρώμης

 

Ὁ ἅγιος Ἀγαπητὸς πάπας Ρώμης

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θνήσκων τί κράζεις; Σῶτερ, ἠγάπησά σε;

Ἀλλ’ ἠγαπήθης, Ἀγαπητέ, καὶ πλέον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Ἀγαπητὸς ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει φμ΄ (540), καὶ ἀφοῦ ἀνατράφηκε μὲ κάθε ἀρετὴ κι ἄσκηση ἀνεβιβάσθη στὸ τῆς ἀρχιερωσύνης ἀξίωμα κ’ ἔγινε Πάπας Ρώμης. Ἔπειτα πηγαίνοντας στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ ν’ ἀνταμώσει τὸν βασιλέα Ἰουστινιανό, καθ’ ὁδὸν ἔδωκε ἀπόδειξη τῆς ἀρετῆς του καὶ τῆς παρρησίας ποὺ εἶχε πρὸς τὸν Θεό. Ἐρχόμενος δηλαδὴ στὴν Ἑλλάδα βρῆκε ’κεῖ ἕνα ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἔπασχε ἀπὸ δύο πάθη ἀνίατα, διότι οὔτε νὰ λαλήσει μποροῦσε οὔτε νὰ περπατήσει, ἀλλ’ ἀπὸ γεννήσεώς του ἦταν κι ἄλαλος καὶ μόλις καὶ μετὰ βίας σερνόταν στὴν γῆ σὰν ἑρπετό. Ἔτσι λοιπόν, ἀφοῦ τὸν ἔπιασε ἀπ’ τὸ χέρι ὁ ἅγιος τὸν ἔκαμε ἄρτιον καὶ ὑγιῆ στὰ πόδια, βάζοντας δὲ καὶ στὸ στόμα του μία μερίδα τοῦ δεσποτικοῦ σώματος τοῦ Κυρίου τὸν ἀπέδειξε εὔλαλον.

Πῶς νὰ προσεύχεσαι

 

Πῶς νὰ προσεύχεσαι

 

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

 

   Ὅταν προσεύχεσαι στὸν Κύριο, τὴν Θεοτόκο ἢ τοὺς Ἁγίους, νὰ θυμᾶσαι πάντοτε ὅτι ὁ Θεὸς θὰ σοῦ ἀπαντήσει ἀνάλογα μὲ τὴν διάθεση τῆς καρδιᾶς σου. «Δώῃ σοι Κύριος κατὰ τὴν καρδίαν σου» (Ψαλμ. ιθ΄ 5). Ἀνάλογο μὲ τὴν καρδιὰ θὰ εἶναι καὶ τὸ δώρημα.

   Προσεύχεσαι μὲ πίστη, ἄδολα, ὁλόψυχα; Τὸ δώρημα ποὺ θὰ λάβεις, θὰ εἶναι σύμφωνο μὲ τὴν πίστη σου, θὰ ἀντιστοιχεῖ στὴν θερμότητα τῆς καρδιᾶς σου. Καί, ἀντίθετα. Ὅσο πιὸ πολὺ εἶναι ἡ καρδιά σου ψυχρή, ὅσο πιὸ ἀδύνατα πιστεύεις, τόσο λιγότερο ἀποδοτικὴ θὰ ἀποδειχθεῖ ἡ προσευχή σου. Καί, ἐπὶ πλέον, θὰ λυπήσεις τὸν Κύριο, ποὺ εἶναι Πνεῦμα καὶ ἀπαιτεῖ νὰ τὸν λατρεύουμε «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ» (Ἰω. δ΄ 23, 24).