Ὁ ἅγιος ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας ὁ ἐν τῇ Κρίσει

 

Ὁ ἅγιος ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας ὁ ἐν τῇ Κρίσει

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀμφοῖν ποδῶν σῶν Ἀνδρέα τμηθεὶς ἕνα,

Ἀθλήσεως σῆς ἐκπεραίνεις τὸν δρόμον.

   Τοῦτος ὁ ἀοίδιμος Ἀνδρέας ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ Κοπρωνύμου ἐν ἔτει ψμα΄ (741)· γέννημα καὶ θρέμμα τῆς Κρήτης, τῆς πιὸ εὐνομωτάτης ἀπ’τὶς ἄλλες νήσους, υἱὸς εὐσεβῶν καὶ ἐναρέτων γονέων. Ἀφοῦ λοιπὸν ἀνατράφηκε καλῶς, ἔγινε θερμὸς ἐργάτης τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ· ἀλλ’ ἐπειδὴ ἔβλεπε τὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ νὰ διαφθείρεται ἀπὸ τὴν κακόφρονα αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας, ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολη, παρουσιάστηκε στὸν βασιλέα, ἤλεγχε τὴν ἀσέβειά του καὶ μὲ παρρησία ἔλεγε τὴν ἀλήθεια: ὅτι δηλαδὴ πρέπει νὰ προσκυνοῦνται οἱ ἅγιες εἰκόνες.

Ὁ ὅσιος Μαλός

 

Ὁ ὅσιος Μαλός

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μαλὸς βραχεῖαν γῆς λιπὼν παροικίαν,

Πόλου κατοικεῖ τὴν μακρὰν κατοικίαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Μαλός, ἀφοῦ ἄφησε κόσμο, πλοῦτο καὶ συγγενεῖς, πῆγε σ’ ἔρημους κι ἀκατοίκητους τόπους, κ’ ἐκεῖ ἀφοσιώθηκε μὲ χαρὰ ὁ ἀοίδιμος, σὲ νηστεῖες κι ἀγρυπνίες καὶ στὶς ἄλλες κακοπάθειες. Ἦταν δὲ τὸ πρόσωπό του χαροποιὸ κ’ ἐνεργοῦσε μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ διάφορα θαύματα, διότι καὶ λεπροὺς καθάριζε, δαιμόνια ἔδιωχνε, χάριζε τὸ φῶς στοὺς τυφλούς. Κι αὐτὰ μὲν ἐνεργοῦσε ὅσο ἦταν ζωντανός, ἀφοῦ δὲ ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον, ἄφησε τὸ πάντιμο σῶμα του πηγὴ τῶν ἰάσεων‧ διότι ἔλαβε χάρη νὰ ἀναβλύζει μῦρο ἀπὸ αὐτό, γιὰ τὴν ἀποτροπὴ παντὸς πάθους καὶ τὴν γιατρειὰ ἀνιάτων ἀσθενειῶν. Διότι εἶπε ὁ Κύριος· «Ὅτι τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω» (Α΄ Βασιλ. β΄ 30).

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 363, 364. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Λουκιανὸς πρεσβύτερος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Ἐκκλησίας

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Λουκιανὸς πρεσβύτερος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Ἐκκλησίας

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἄρτου στερήσει Λουκιανὸς ἀντέχει,

Τοῦ ζῶντος ἄρτου μὴ στερηθῆναι θέλων.

Λιμῷ Λουκιανὸς δεκάτῃ θάνεν ἠδέ τε πέμπτῃ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν υἱὸς εὐσεβῶν γονέων καὶ ἤκμασε ἐν ἔτει σϞ΄ (290)· κι ἀφοῦ οἱ γονεῖς του πέθαναν, διασκόρπισε τὰ ὑπάρχοντά τους στοὺς φτωχοὺς καὶ καταγινόταν στὴν ἀνάγνωση καὶ μελέτη τῶν θείων Γραφῶν. Ἔτσι, μὲ τὴν δύναμη τῶν θείων λόγων του προσείλκυσε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ πολλοὺς εἰδωλολάτρες καὶ Ἑβραίους. Ἔπειτα ἄφησε τὴν πατρίδα του, πῆγε στὴν Νικομήδεια καὶ μὲ τὴν διδασκαλία του παρακινοῦσε κι ἐνδυνάμωνε στὸ ν’ ἀντέχουν ἀνδρείως καὶ νὰ πεθαίνουν ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ στὸ μαρτύριο ἐκεῖνοι οἱ χριστιανοί, ὅσοι γιὰ τὸν φόβο τῶν βασανιστηρίων ἀμελοῦσαν ἢ καὶ ἀρνοῦνταν τὴν πίστη.

Ὁ ὅσιος Κοσμᾶς ὁ ποιητής, Ἐπίσκοπος Μαϊουμᾶ

 

Ὁ ὅσιος Κοσμᾶς ὁ ποιητής, Ἐπίσκοπος Μαϊουμᾶ

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀπῆλθε Κοσμᾶς ἔνθα πᾶσα τερπνότης,

Μέλη λιπὼν τέρποντα τὴν Ἐκκλησίαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ὅταν ἦταν πολὺ νέος ἔμεινε ὀρφανός· καὶ ἕνεκα τούτου τὸν πῆρε ὁ πατέρας τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, τὸν ἔκαμε θετὸ γυιό του καὶ τὸν εἶχε σὲ πολλὴ πρόνοια καὶ κηδεμονία (εὐθύνη καὶ φροντίδα). Ἐπειδὴ λοιπὸν ὁ πατέρας τοῦ Δαμασκηνοῦ εἶχε πλοῦτο καὶ δόξα πολλή, πῆρε στὸν οἶκο του ἕνα πολυμαθῆ καὶ σοφὸ διδάσκαλο, ποὺ εἶχε τὸ ἀξίωμα τῶν ἀσηκριτῶν, ὀνομαζόμενο κι αὐτὸν Κοσμᾶ. Σὲ τοῦτον παρέδωκε καὶ τὸν φυσικὸ γυιό του Ἰωάννη καὶ τὸν θετὸ γυιό του Κοσμᾶ. Καὶ τοὺς δίδαξε ἐκεῖνος πᾶσα σοφία, θεία κι ἀνθρώπινη. Ἔχοντας καὶ οἱ δύο δεξιότητα κι ὀξύνοια, ἔμαθαν ἀπ’ ἐκεῖνον σὲ λίγο καιρὸ ὅλη τὴν γραμματικὴ καὶ τὴν φιλοσοφία, κ’ ἐπιπλέον ἀστρονομία, μουσικὴ καὶ γεωμετρία· καὶ ἐκ τούτου ἔγιναν σ’ ὅλους αἰδέσιμοι καὶ σεβάσμιοι. Ἔπειτα, ἦλθαν καὶ οἱ δύο στὴν Λαύρα τοῦ ἁγίου Σάββα κ’ ἔγιναν μοναχοί.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φλωρέντιος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φλωρέντιος

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὦ θάρσος οἷον μάρτυρος Φλωρεντίου!

Πρὸς τὴν φλόγα τρέχοντος ὥσπερ πρὸς δρόσον.

   Ὁ ἅγιος μάρτυς Φλωρέντιος ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης· κ’ ἐπειδὴ ἦταν χριστιανὸς καὶ ζηλωτὴς τῆς εὐσεβείας κι ἀρετῆς, ὕβριζε καὶ βλασφημοῦσε τοὺς θεοὺς τῶν εἰδωλολατρῶν μπροστὰ σ’ ὅλους‧ στήριζε δὲ τοὺς χριστιανοὺς στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ μὲ κάθε τρόπο τοὺς ὁδηγοῦσε στὴν ἐργασία τῆς ἀρετῆς καὶ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Πρόβος, Τάραχος καὶ Ἀνδρόνικος

  

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Πρόβος, Τάραχος καὶ Ἀνδρόνικος

Ἑορτάζουν τὴν ιβ΄ (12η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ξίφει Τάραχος, Ἀνδρόνικος καὶ Πρόβος,

Ἤραντο νίκην, γῆς προβάντες ταράχου.

Τμήθη δωδεκάτῃ Πρόβος, Ἀνδρόνικος, Τάραχός τε.

   Οἱ ἅγιοι Πρόβος, Τάραχος καὶ Ἀνδρόνικος ὑπήρχαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ καὶ τοῦ ἡγεμόνος Φλαβιανοῦ ἐν ἔτει σϟς΄ (296). Καὶ ὁ μὲν Τάραχος ἦταν γηραλέος κατὰ τὴν ἡλικία, ρωμαῖος κατὰ τὸ γένος, καὶ κατὰ τὸ ἐπάγγελμα στρατιώτης, ὁ δὲ Πρόβος καταγόταν ἀπὸ τὴν Σίδη τῆς Παμφυλίας, ὁ δὲ Ἀνδρόνικος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἔφεσο τῆς Ἰωνίας.

Οἱ ἅγιες μάρτυρες Ζηναῒς καὶ Φιλονίλλα

 

Οἱ ἅγιες μάρτυρες Ζηναῒς καὶ Φιλονίλλα

Ἑορτάζουν τὴν ια΄ (11η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰρηνικῶς ὕπνωσαν εἰρήνης φίλαι,

Ἡ Φιλονίλλα Ζηναΐς τε αἱ δύο.

   Οἱ ἅγιες αὐτὲς αὐταδέλφες γυναῖκες κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, καὶ ἦσαν συγγενεῖς τοῦ ἀποστόλου Παύλου· ἀφοῦ ἄφησαν τὴν πατρίδα τους καὶ ἀρνήθηκαν τὰ ὑπάρχοντά τους, μεταχειρίζονταν φαινομενικὰ τὴν ἰατρικὴ τέχνη, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἔκαμαν ἔργο ἀποστολικὸ κηρύττοντας τὸν Χριστό. Πῆγαν λοιπὸν στὴν πόλη Δημητριάδα, καὶ ἀφοῦ μπῆκαν μέσα σ’ ἕνα σπήλαιο νήστευαν καὶ ἀγρυπνοῦσαν καὶ γιάτρευαν πᾶσα ἀσθένεια πολυχρόνια καὶ πᾶσα μαλακία, δηλαδὴ ἀρρώστια ὀλιγοχρόνια. Ἐνεργοῦσαν δὲ καὶ ἄλλα διάφορα θαύματα. Κ’ ἔτσι διαλάμποντας μὲ ζωὴ ἐνάρετη, μὲ λόγο εὐαγγελικὸ καὶ μὲ θαύματα, καὶ πολλοὺς ἀπίστους ἐπιστρέφοντας στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἐν εἰρήνῃ πρὸς τὸν Κύριο ἐξεδήμησαν.

Ταῖς Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 328. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Εὐλάμπιος καὶ Εὐλαμπία οἱ αὐτάδελφοι

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Εὐλάμπιος καὶ Εὐλαμπία οἱ αὐτάδελφοι

Ἑορτάζουν τὴν ι΄ (10η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καὶ προφθάσασα τὴν τομὴν Εὐλαμπία,

Εὐλαμπίῳ τμηθέντι κοινωνεῖ στέφους.

Τμήθησαν δεκάτῃ Εὐλάμπιος ἡ δὲ ἀδελφή.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες ἦσαν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ ἐν ἔτει σϞς΄ (296), ἡγεμονεύοντος στὴν Νικομήδεια τοῦ Μαξίμου. Καὶ κρύβονταν στὸ βουνὸ μὲ πολλοὺς ἄλλους χριστιανοὺς γιὰ τὸν φόβο τοῦ διωγμοῦ.

Ὁ ὅσιος Πέτρος ὁ ἀπὸ στρατιωτῶν

 

Ὁ ὅσιος Πέτρος ὁ ἀπὸ στρατιωτῶν

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς ὕψος ἀρθεὶς ἀρετῶν θεῖος Πέτρος,

Τὸν χοῦν ἀπεκδὺς ὕψος οὐρανοῦ φθάνει.

   Τοῦτος ὁ μακάριος Πέτρος ἦταν στὰ χρόνια τῆς βασιλείας Θεοφίλου ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), καταγόμενος ἀπὸ τὴν ἐπαρχία τῶν Γαλατῶν, γυιὸς τοῦ Θεοφίλου καὶ τῆς Εὐδοκίας, κι ὀνομαζόταν Λέων. Ἐπειδὴ ἦταν ἀπ’τὴν φύση του στολισμένος μὲ κάλλος, μὲ μέγεθος καὶ δύναμη σώματος, διὰ τοῦτο ἔγινε ἀπὸ τὸν βασιλέα κόμης· κι ἀφοῦ ἔκαμε ἀνδραγαθίες στοὺς πολέμους γιὰ διάστημα πολλῶν χρόνων, ὕστερα τὰ καταφρόνησε ὅλα κ’ ἔγινε μοναχός, κουρεύοντας τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς του σ’ ἕνα μοναστῆρι ὀνομαζόμενο Δαφνῶνα καὶ μετονομασθεὶς Πέτρος ἀντὶ Λέοντος.

Ἡ ὁσία Ταϊσία ἡ πρώην πόρνη

 

Ἡ ὁσία Ταϊσία ἡ πρώην πόρνη

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Ὀκτωβρίου.

Ἐκ τοῦ ρύπου σμηχθεῖσα τῆς ἀσωτίας,

Φαιδρὰ πρόσεισι τῷ Θεῷ Ταϊσία.

   Τούτη ἡ ὁσία Ταϊσία παιδιόθεν παρακινήθηκε ἀπ’τὴν μητέρα της σὲ ἀπρόσεκτη κι ἁμαρτωλὴ ζωὴ κ’ ἔγινε ἐργαστήριο τοῦ διαβόλου. Ἀπὸ μικρὴ τὴν ἐξωθοῦσε στὸ κακό. Ἦταν ὡραία στὴν ὄψη καὶ στὴν ἡλικία τῶν 17 χρόνων τὴν ὁδήγησε στὸν τόπο τῆς ἀπωλείας. Λόγῳ τῆς ὡραιότητάς της ἡ φήμη της διαδόθηκε σὲ πολλὰ μέρη καὶ πολλοὶ ἄνδρες ἔπεφταν στὴν ἀμαρτία. Γι’ αὐτὴ τὴν ἄσωτη Ταϊσία ἄκουσε ὁ ἀββᾶς Παφνούτιος ὁ Σιδώνιος καὶ προσευχήθηκε στὸν Θεὸ λέγοντας: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ θέλων πάντας σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν· ἔτσι καὶ τώρα ἐμφύτευσε τὸν φόβον σου εἰς τὴν καρδίαν της, διὰ νὰ ἐπιστρέψῃ αὐτή, νὰ μετανοήσῃ καὶ νὰ σωθῇ».