Ἡ Δευτέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Πᾶσα πνοή, δόξαζε Πνεῦμα Κυρίου,
Δι’ οὗ πονηρῶν πνευμάτων φροῦδα θράση.
Τὴν Δευτέρα ἡμέρα μετὰ τὴν Ἁγία Πεντηκοστὴ ἑορτάζουμε τὸ πανάγιο καὶ ζωοποιὸ καὶ παντοδύναμο Πνεῦμα, δηλαδὴ τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὸ ὁμότιμο, καὶ ὁμόδοξο, καὶ ὁμοούσιο τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ.
Ἡ Κυριακὴ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Πνοῇ βιαίᾳ γλωσσοπυρσεύτως νέμει,
Χριστὸς τὸ θεῖον Πνεῦμα τοῖς Ἀποστόλοις.
Ἐκκέχυται μεγάλῳ ἑνὶ ἤματι Πνεῦμ’ ἁλιεῦσι.
Τὴν ὀγδόη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα ἑορτάζουμε τὴν Ἁγία Πεντηκοστὴ καὶ τὴν ἐπιδημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· διότι, καθὼς οἱ Ἑβραῖοι ἀριθμῶντας ἑπτὰ Ἑβδομάδες ἑορτάζουν τὴν δική τους Πεντηκοστή, μὲ τὸ νὰ τιμοῦν πάντοτε τὸν ἑβδοματικὸ ἀριθμό, κι’ ἔλαβαν τὸν Νόμο μετὰ τὸ Πάσχα, ὅταν συμπληρώθηκαν πενῆντα ἡμέρες· ἔτσι κι’ ἐμεῖς, ἑορτάζουμε τὴν ἀπὸ τοῦ Πάσχα Πεντηκοστή, διότι ἀντὶ τοῦ Νόμου, ἐλάβαμε -τούτη τὴν Πεντηκοστὴ ἡμέρα- τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο νομοθετεῖ καὶ μᾶς ὁδηγεῖ εἰς πᾶσαν ἀλήθεια καὶ διατάζει ὅσα ἀρέσουν στὸν Θεό.
Ἡ ἁγία μάρτυς Θεοδοσία ἡ παρθένος
Ἑορτάζει τὴν κθ΄ (29η) Μαΐου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Πνίγει θαλάσσης Θεοδοσίαν ὕδωρ,
Τρέφει δὲ Χριστὸς εἰς ἀναψυχῆς ὕδωρ.
Εἰκάδι Θεοδοσίην ἐνάτῃ πέφνε ρεῦμα θαλάσσης.
Τούτη ἡ ἱερὰ καὶ παναγία κόρη καταγόταν ἀπὸ τὴν Τύρο ποὺ βρίσκεται στὴν Φοινίκη, κι ὅταν ἔφθασε στὸ δέκατο ὄγδοο ἔτος τῆς ἡλικίας της πιάσθηκε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες στὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης καὶ δέθηκε. Κατὰ τὸν καιρὸ ποὺ κάθισαν οἱ κριτὲς καὶ οἱ ἄρχοντες γιὰ νὰ κρίνουν κάποιους Χριστιανοὺς ὁμολογητὲς τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τοὺς καταδικάσουν, τότε καὶ ἡ Ἁγία Θεοδοσία ὁδηγήθηκε δέσμια μπροστὰ στὸν ἄρχοντα Οὐρβανό, ὁ ὁποῖος τὴν πρόσταξε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ Ἁγία δὲν πείσθηκε, ὁ θηριώδης ἡγεμόνας τόσο φοβερὰ βάσανα προξένησε στὰ πλευρὰ καὶ στοὺς μαστοὺς τῆς μάρτυρος, ὥστε οὔτε αὐτὰ τὰ κόκκαλα, οὔτε αὐτὰ τὰ ἐντόσθια καὶ τὰ σπλάγχνα της ἀφῆκε ὁ ἀπάνθρωπος ἀβασάνιστα. Ἡ δὲ Ἁγία μὲ μεγάλη ἀνδρεία καὶ σιωπὴ ὑπέμεινε ὅλες τὶς τιμωρίες αὐτὲς χωρὶς νὰ λαλήσει ὁλοτελῶς· κι ἐνῶ ἀκόμη ἦταν ζωντανή, τὴν ρώτησε πάλι ὁ ἡγεμόνας, παρακινῶντας νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ἡ δὲ μάρτυς βλέποντας τὸν ἡγεμόνα προσεκτικὰ ἄνοιξε τὸ στόμα της καὶ χαμογελῶντας τοῦ εἶπε:
Ἡ ἁγία μάρτυς Ἑλικωνίς
Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Μαΐου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἑλικωνὶς τμηθεῖσα τὴν κάραν ξίφει,
Οὐχ Ἑλικῶνα, ἀλλ’ Ἐδὲμ τρυφὴν ἔχει.
Ἡ ἁγία Ἑλικωνὶς ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Γορδιανοῦ καὶ Φιλίππου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει σλη΄ (238), καταγόμενη ἀπ’ τὴν Θεσσαλονίκη· ἀφοῦ πιάσθηκε ὡς Χριστιανὴ τὴν ἔφεραν πρὸς τὸν Δοῦκα τῆς Κορίνθου, ὀνόματι Περίνιον, κ’ ἐπειδὴ δὲν πείσθηκε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, ἀλλὰ κήρυξε τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό, πρῶτα μὲν ἔδεσαν τὰ πόδια της μὲ τὸ λουρὶ τοῦ ζυγοῦ τῶν βοδιῶν καὶ τὴν ἔριξαν κατὰ γῆς, ἔπειτα ἀφοῦ ἀνακάτεψαν μόλυβδο καὶ ἄσφαλτο καὶ πίσσα ἔβαλαν τὴν Ἁγία σ’ αὐτά· ἐξῆλθε ὅμως ἔξω χωρὶς νὰ βλαφτεῖ.
Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἑλλάδιος
Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Μαΐου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἔλαιον Ἑλλάδιος ἱερωσύνης,
Αἵματι συνέμιξε τοῦ μαρτυρίου.
Εἰκάδι ἑβδομάτῃ Ἑλλάδιον ἔκτανε πυγμή.
Τοῦτος ὁ ἅγιος ἀφοῦ καθάρισε τὸν ἑαυτό του ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ καὶ κατέστη δοχεῖο τοῦ παναγίου Πνεύματος ἐχρίσθη μὲ τὴν ψῆφο τοῦ Θεοῦ ἀρχιερεὺς καὶ παρέλαβε τὸ πηδάλιο τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Κ’ ἔτσι λοιπόν, ὡς ποιμένας ἐδίωκε ἀπὸ τὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ τοὺς νοητοὺς λύκους αἱρετικοὺς κι ἀσεβεῖς ποὺ κατατρώγανε τὰ λογικὰ πρόβατα, καὶ ὡς κυβερνήτης ἐπιστημονικὸς φύλαγε τὸ πλοῖο τῆς ἐκκλησίας ἄβατο καὶ ἀκαταπόντιστο ἀπ’ τὰ κύματα καὶ τοὺς ἐναντίους ἀνέμους τῆς τοῦ βίου θαλάσσης.
Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κάρπος
Ἑορτάζει τὴν κς΄ (26η) Μαΐου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Καρποὺς ἐνεγκών, Κάρπε, δεκτοὺς Κυρίῳ,
Φέρεις καθ’ ὥραν τὴν τελευτὴν ὡς τρύγην.
Εἰκάδι ἕκτῃ Κάρπος ἀπὸ χθονὸς ἔπτατο μακρῇς.
Τοῦτος ὁ τοῦ Κυρίου ἅγιος ἀπόστολος Κάρπος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Νέρωνος, ἐν ἔτει νθ΄ (59), συναριθμεῖται δὲ μὲ τοὺς ἁγίους ἑβδομήκοντα μαθητὲς καὶ Ἀποστόλους τοῦ Κυρίου καὶ διακονοῦσε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο στὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου διακομίζοντας (μεταφέροντας) τὶς ἐπιστολὲς ἐκείνου πρὸς ὅσους τὶς ἔστελνε, καὶ πολλοὺς ἕλληνες δίδαξε νὰ σέβονται τὸν Χριστό· ὕστερα δέ, ἀφοῦ ἔγινε ἐπίσκοπος στὴν Βάρνη τῆς Θράκης καὶ φωτίσθηκε στὴν διάνοια μὲ τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν ἔλλαμψη τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἔγινε ὡς ἀστέρας ποὺ δὲν δύει, ἀλλ’ ἀνατέλλει καὶ φωτίζει πᾶσα τὴν οἰκουμένη μὲ τὶς θεῖες διδασκαλίες του.
Ἡ Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Πόλου νοητοῦ ἀστέρες σελασφόροι.
Ἀκτῖσιν ὑμῶν φωτίσαιτέ μοι φρένας.
Ξένον τὸν Υἱὸν Πατρὸς οὐσίας, λέγων,
Ἄρειος, ἤτω τῆς Θεοῦ δόξης ξένος.
Τὴν ἑβδόμη Κυριακὴ ὕστερα ἀπὸ τὸ Πάσχα ἑορτάζουμε τὴν Πρώτη Ἁγία καὶ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῶν Ἀγίων τριακοσίων δεκαοκτὼ θεοφόρων Πατέρων τῶν ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας συναθροισθέντων, ἡ ὁποία κι’ ἔγινε ἀπὸ τὴν ἑξῆς αἰτία:
Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Μιχαὴλ ἐπίσκοπος Συννάδων
Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Μαΐου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Τῷ κυματώδει μικρὸν ἐμπρέψας βίῳ,
Λύῃ Μιχαὴλ οἵα κούφη πομφόλυξ.
Εἰκάδι τριτάτῃ Μιχαὴλ ἀναδέδραμεν ἐκ γῆς.
Τοῦτος ὁ ἀγγελώνυμος ἅγιος Μιχαὴλ ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Λέοντος τοῦ Ἁρμενίου, ἐν ἔτει ωιδ΄ (814), κι ἀφιερώθηκε ἀπ’ τὴν ἀγκάλη ἀκόμη τῆς μητέρας του στὸν Θεὸ κι ἀφοῦ καθάρισε τὸν ἑαυτό του διὰ βίου τελείου ἔγινε ἱερεὺς καὶ ἀρχιερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ἀπ’ τὸν ὁποῖο δυναμούμενος ἀφάνισε τὴν βλάσφημη αἵρεση τῶν εἰκονομάχων κ’ ἔφραξε τ’ ἄθεα στόματά τους τ’ ἀνοιγόμενα ἐναντίον τῆς θείας εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ Κύριος
εἶναι τὸ πᾶν γιὰ μένα…
Ἁγίου
Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*
«Αὐτὸς ἐστι πρὸ πάντων καὶ τὰ πάντα ἐν αὐτῷ συνέστηκε» (Κολ. α΄ 17). Ὁ Θεὸς εἶναι πρὶν ἀπὸ ὅλα τὰ πράγματα καὶ ὅλα χάρις σ᾽ Αὐτὸν ὑπάρχουν. Ἕνα μεγάλο, ἀπροσμέτρητο νόημα περιέχουν αὐτὰ τὰ λόγια. Ἐξηγοῦν τὸ ὄνομα «Ἐγὼ εἰμι ὁ Ὤν», μὲ τὸ ὁποῖο ὀνόμασε τὸν ἑαυτό του ὁ Κύριος στὸν Μωϋσῆ. Γιατὶ τὸ «ὁ Ὤν» σημαίνει Ἐκεῖνον ποὺ ὑπάρχει πρὶν ἀπὸ τὰ πάντα καὶ ποὺ χάρις σ᾽ Αὐτὸν ὑπάρχουν τὰ πάντα. Αὐτὰ τὰ λόγια δηλώνουν τὴν ἄπειρη δύναμη καὶ χάρη καὶ τὴν ἀπροσμέτρητη σοφία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας. «Μέγας ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ καὶ τῆς συνέσεως αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἀριθμὸς» (Ψαλμ. ρμστ΄ 5).
Ἡ Θεία Ἀνάληψη
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἐκ δεξιᾶς καθίσας πατρικῆς Λόγε,
Μύσταις παρασχὼν πίστιν ἀσφαλεστέραν.
Τὴν Πέμπτη τῆς ἕκτης ἑβδομάδας μετὰ τὸ Πάσχα τὴν Ἀνάληψη ἑορτάζουμε τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· διότι ἀφοῦ ἀνέστη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καθὼς ὁ θεῖος Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἐξιστόρησε, σαράντα ἡμέρες διέτριψε πάνω στὴν γῆ, καὶ στὸ μεταξὺ τοῦτο τὸ διάστημα δὲν βρισκόταν πάντοτε μὲ τοὺς Μαθητές του ὅπως καὶ πρίν, ἐπειδὴ τοῦτο δὲν ἦταν πλέον δυνατὸν νὰ γίνεται μετὰ τὴν Ἀνάσταση, ἀλλὰ μεταχειριζόμενος ἄρρητη οἰκονομία πότε - πότε μόνον φαινόταν σ’ αὐτούς, καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγε, καὶ ψηλάφηση τῶν χεριῶν ὑπέμεινε, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ τοὺς βεβαιώσει ἐκ τῶν πραγμάτων ὅτι ἀνέστη ἐκ τῶν νεκρῶν.