Ὁ ὅσιος Ἀγαπητὸς ἐπίσκοπος Σινάου, ὁμολογητὴς καὶ θαυματουργός

 

Ὁ ὅσιος Ἀγαπητὸς ἐπίσκοπος Σινάου, ὁμολογητὴς καὶ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὃν ἠγάπησας, Ἀγαπητέ, Δεσπότην,

Οὗτος καλεῖ σε πρὸς τόπους, οὓς ἠγάπας.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀγαπητὸς ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Διοκλητιανοῦ, καταγόμενος ἀπ’ τὴν Καππαδοκία, γυιὸς Χριστιανῶν γονέων. Ὅταν ἦταν νέος κατὰ τὴν ἡλικία, πῆγε σ’ ἕνα ἀπ’ τὰ μοναστήρια ποὺ βρίσκονταν ἐκεῖ, στὸ ὁποῖο ἦσαν ἕως χίλιοι μοναχοί. Κι ἀφοῦ ἀπ’ αὐτοὺς συνέλεξε διάφορες ἀρετές, ὅπως ἡ μέλισσα συναθροίζει ἀπ’ τὰ διάφορα ἄνθη, ἔγινε δόκιμος ἐργάτης τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου καὶ κατέφθειρε τὸ σῶμα του μὲ νηστεία κι ἀγρυπνία καὶ μὲ τὴν ἐγκράτεια. Διότι σὲ διάστημα ὀγδόντα ὁλόκληρων ἡμερῶν ἔτρωγε μόνο φλοιοὺς τῶν λουπιναρίων καὶ στάκτη ἀντὶ ψωμιοῦ· ἀλλὰ καὶ τὸν ὕπνο νίκησε, ὅσον εἶναι δυνατὸ στὸν ἄνθρωπο.

Ἡ ἁγία Μαριάμνη, ἀδελφὴ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Φιλίππου

 

Ἡ ἁγία Μαριάμνη, ἀδελφὴ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Φιλίππου

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφεῖσα τὴν γῆν Μαριάμνη παρθένος,

Τὸν ἐκ Μαρίας Παρθένου Χριστὸν βλέπει.

   Μετὰ τὴν ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ πῆγε ὁ ἅγιος ἀπόστολος Φίλιππος, μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Βαρθολομαῖο καὶ τὴν ἀδελφή του Μαριάμνη, στὴν Ἱεράπολη ποὺ βρίσκεται στὴν Φρυγία, κ’ ἐπειδὴ ὁ ἀπόστολος κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, κρεμάσθηκε ἀπ’ τοὺς ἐκεῖ εἰδωλολάτρες. Κι ὅταν ἔμελλε νὰ πεθάνει, προσευχήθηκε στὸν Θεὸ καί, ὦ τοῦ θαύματος!, καταχώθηκε στὴν γῆ ὁ ἀνθύπατος κι ἄρχοντας ποὺ βρισκόταν ἐκεῖ, ἀλλὰ καὶ ὁ ὑποταγμένος σ’ αὐτὸν λαός. Οἱ δὲ ὑπόλοιποι, φοβισμένοι παρεκάλεσαν τὸν ἅγιο Βαρθολομαῖο καὶ τὴν ἁγία Μαριάμνη, ποὺ ἦσαν καὶ ἐκεῖνοι κρεμασμένοι, νὰ μὴ καταχωθοῦν κι αὐτοί. Ὁ δὲ Βαρθολομαῖος καὶ ἡ Μαριάμνη παρεκάλεσαν τὸν ἅγιο Φίλιππο καὶ ὄχι μόνον δὲν τοὺς κατέχωσε ἐκείνους, ἀλλὰ καὶ τοὺς καταχωμένους τοὺς ἔβγαλε ἀπ’ τὴν γῆ, ἐκτὸς τοῦ ἀνθύπατου καὶ τῆς γυναῖκας του ὀνόματι Ἐχίδνης.

Ὁ ὅσιος Φλαβιανὸς

 

Ὁ ὅσιος Φλαβιανὸς

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζωῆς ματαίας ἐκπεραιώσας χρόνον,

Ζῇ Φλαβιανὸς εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Φλαβιανὸς πῆγε στὴν κορυφὴ κάποιου βουνοῦ κι ἀφοῦ ἔκτισε ἕνα μικρὸ κελλὶ κλείσθηκε σ’ αὐτὸ καί ’κεῖ διῆλθε (πέρασε) χρόνους ἑξῆντα, χωρὶς νὰ λαλεῖ σὲ κανένα καὶ χωρὶς νὰ βλέπεται ἀπὸ κανένα, ἀλλὰ νεύοντας τὸν νοῦ του στὴν καρδιά του φανταζόταν τὸν Θεὸ καὶ ἀπ’ ἐκεῖ λάμβανε κάθε παρηγοριά, σύμφωνα μὲ τὴν προφητεία ποὺ λέγει: «Κατατρύφησον τοῦ Κυρίου, καὶ δώσει σοι τὰ αἰτήματα τῆς καρδίας σου», δηλαδή: Ἐντρύφημά σου καὶ χαρά σου ἂς εἶναι ὁ Κύριος, καὶ αὐτὸς θὰ σοῦ δώσει κάθε ἀγαθὸ αἴτημα (ὑλικὸ καὶ πνευματικὸ) ποὺ ποθεῖ ἡ καρδιά σου. (Ψαλμὸς λς΄ 4).

   Εἶχε κι ἕνα τόπο σκαμμένο καὶ ἀπό ’κεῖ ἁπλώνοντας τὰ χέρια του δεχόταν τὴν τροφὴ ποὺ τοῦ ἔφερναν. Πλὴν ὅμως γιὰ νὰ μὴ φαίνεται σ’ ὅσους ἔρχονταν ἀπ’ ἔξω, εἶχε τὸν τόπο ἐκεῖνο σκαμμένο λοξὰ καὶ μὲ σχῆμα κυκλοειδές· ἡ δὲ τροφή του ἦταν ὄσπρια βρεγμένα, ἀπ’ τὰ ὁποῖα ἔτρωγε μιὰ φορὰ τὴν ἑβδομάδα.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ὀνήσιμος

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ὀνήσιμος

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἥπλωσεν Ὀνήσιμος εἰς θλάσιν σκέλη,

Παύλου σκελῶν δραμόντα γενναίους δρόμους.

Πέμπτῃ Ὀνησίμου σκέλεα θραῦσαν δεκάτῃ τε.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ὀνήσιμος ἦταν ὑπηρέτης τοῦ ἀποστόλου Φιλήμονος, ὁ ὁποῖος, κατὰ τὸν Κύρου Θεοδώρητο, καταγόταν ἀπὸ τὶς Κολασσές¹, πρὸς τὸν ὁποῖο γράφει χωριστὴ ἐπιστολὴ ὁ μακάριος Παῦλος. Κ’ ἐπειδὴ τοῦτος ὁ Ὀνήσιμος ἔκλεψε χρήματα ἀπ’ τὸν οἶκο τοῦ Φιλήμονος, –ὅπως φαίνεται τοῦτο ἀπ’ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Παύλου πρὸς Φιλήμονα–, ἔφυγε καὶ πῆγε στὴν Ῥώμη καί ’κεῖ ἀφοῦ ἀντάμωσε τὸν ἀπόστολο Παῦλο εὑρισκόμενον στὰ δεσμά, κατηχήθηκε ἀπ’ αὐτὸν τὴν πίστη στὸν Χριστό, βαπτίσθηκε κ’ ἔγινε κι αὐτὸς θαυμάσιος στὴν ἀρετή. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Παῦλος δὲν ἔκρινε δίκαιο νὰ λυπᾶται ὁ Φιλήμων γιὰ τὴν κλοπὴ καὶ τὴν φυγὴ τούτου τοῦ δούλου του Ὀνησίμου, τὸν ἀπέστειλε πίσω στὸν ἀφέντη του Φιλήμονα, μαζὶ μὲ τὴν πρὸς αὐτὸν συστατικὴ καὶ παραθετικὴ ἐπιστολή.

Ὁ ὅσιος Ἀβραάμης

 

Ὁ ὅσιος Ἀβραάμης

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πράξει τὸ ταὐτὸν εὗρε κλήσεως πλέον,

Πρὸς τὸν σύνοικον Ἀβραὰμ Ἀβραάμης.

   Τοῦτος ὁ Ὅσιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου, ἀπὸ τὴν πόλη Κύρρο¹, στὴν ὁποία γεννήθηκε κι ἀνατράφηκε καὶ σύναξε τὸν πλοῦτο τῆς ἀσκητικῆς πολιτείας κι ἀρετῆς. Μὲ τόση δὲ ἀγρυπνία καὶ ὁλονύκτια στάση καὶ νηστεία κατεδαπάνησε τὸ σῶμά του ὁ μακάριος, ὥστ’ ἔμεινε ἀκίνητος γιὰ πολλοὺς χρόνους, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ περπατᾶ. Μαθαίνοντας δὲ ὅτι ἦταν ἕνα χωριὸ κοντὰ στὸ ὄρος τοῦ Λιβάνου γεμάτο ἀπὸ εἴδωλα πῆγε ἐκεῖ κι ἀφοῦ νοίκιασε μιὰ οἰκία κάθησε ἡσυχάζοντας τρεῖς ἡμέρες. Κατὰ τὴν τετάρτη μέρα, ἐνῶ ἔβγαινε ἥσυχος, πρῶτα μὲν πιάσθηκε καὶ χώθηκε μὲ χῶμα ἀπ’ τοὺς ἐκεῖ εἰδωλολάτρες. Ἔπειτα δὲ προστάζονταν ἀπ’ αὐτοὺς ἀναγκαστικῶς νὰ φύγει μακριὰ ἀπ’ τὸν τόπο αὐτόν. Ἐρχόμενοι ὅμως τότε ’κεῖ αὐτοὶ ποὺ συγκέντρωναν τοὺς φόρους, ἔδερναν ἄσπλαγχνα τοὺς κατοίκους ζητῶντας ἀπ’ αὐτοὺς τὰ βασιλικὰ δοσίματα. Ὁ δὲ ὅσιος Ἀβραάμης τοὺς σπλαγχνίσθηκε κ’ ἔδωκε στοὺς φορολόγους τὰ δοσίματα αὐτῶν κι ἔτσι ἐλευθέρωσε ἀπ’ τοὺς δαρμοὺς ἐκείνους ποὺ πρωτύτερα τὸν τιμωροῦσαν καὶ τὸν βασάνιζαν.

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ μάρτυρες Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα

 

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ μάρτυρες Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα

Ἑορτάζουν τὴν ιγ΄ (13η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

«Τμηθὲν γύναιον», Ἀκύλας φησί, «βλέπων,

Οὐκ ἀνδριοῦμαι πρὸς τομὴν ἀνὴρ κάρας;».

   Ὁ ἅγιος τοῦτος ἀπόστολος Ἀκύλας καταγόταν ἀπ’ τὴν Μαύρη θάλασσα, ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κλαυδίου, καὶ ἦταν κατὰ τὴν τέχνη σκηνοποιός, κατασκεύαζε δηλαδὴ ἀπὸ δέρματα σκηνές. Ἀφοῦ ἄκουσε γιὰ τὸ κήρυγμα τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου πῆγε σ’ αὐτόν, τότε ποὺ βρισκόταν στὴν Κόρινθο, μᾶλλον δὲ ὁ θεῖος Παῦλος πῆγε στὸν Ἀκύλα ὅταν βρισκόταν στὴν Κόρινθο, διότι ἔτσι γράφεται στὶς Πράξεις: «Μετὰ δὲ ταῦτα χωρισθεὶς ὁ Παῦλος ἐκ τῶν Ἀθηνῶν ἦλθεν εἰς Κόρινθον· καὶ εὑρών τινα Ἰουδαῖον ὀνόματι Ἀκύλαν, Ποντικὸν τῷ γένει, προσφάτως ἐληλυθότα ἀπὸ τῆς Ἰταλίας, καὶ Πρίσκιλλαν γυναῖκα αὐτοῦ, διὰ τὸ διατεταχέναι Κλαύδιον χωρίζεσθαι πάντας τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τῆς Ῥώμης, προσῆλθεν αὐτοῖς, καὶ διὰ τὸ ὁμότεχνον εἶναι ἔμεινε παρ’ αὐτοῖς καὶ εἰργάζετο· ἦσαν γὰρ σκηνοποιοὶ τῇ τέχνῃ», δηλαδή: Ἔπειτα δὲ ἀπ’ αὐτὰ ἀνεχώρησε ὁ Παῦλος ἀπ’ τὴν Ἀθήνα κ’ ἦλθε στὴν Κόρινθο. Καί ’κεῖ βρῆκε κάποιον Ἰουδαῖο, Ἀκύλα ὀνόματι, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπ’ τὸν Πόντο. Εἶχε δὲ ἔλθει κατὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες αὐτὸς καὶ ἡ γυναῖκα του ἡ Πρίσκιλλα ἀπὸ τὴν Ἰταλία, ἐπειδὴ εἶχε διατάξει ὁ Κλαύδιος ν’ ἀπομακρυνθοῦν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι ἀπ’ τὴν Ρώμη. Σὲ αὐτοὺς λοιπὸν ἦλθε ὁ Παῦλος. Κ’ ἐπειδὴ γνώριζε τὴν ἴδια τέχνη μ’ ἐκείνους, ἔμενε στὸ σπίτι τους κ’ ἐργαζόταν. Διότι καί ’κεῖνοι ἦσαν σκηνοποιοί. (Πράξ. ιη΄ 1-3).

Ὁ ἅγιος Μελέτιος ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας τῆς μεγάλης

 

Ὁ ἅγιος Μελέτιος ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας τῆς μεγάλης

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Φεβρουαρίου.

Τὰς χεῖρας αἴρων Μελέτιος Κυρίῳ,

«Ταῖς χερσί σου τίθημι τὴν ψυχήν», λέγει.

Δωδεκάτῃ Μελέτιος ἔδυ χθόνα πουλυβότειραν.

   Ὁ ἅγιος Μελέτιος γεννήθηκε στὴν Μελιτηνὴ τῆς Μικρῆς Ἀρμενίας, περίπου τὸ 310 μ.Χ. Ἦταν πολὺ μορφωμένος καὶ εὐσεβής. Τὸ 357 χειροτονεῖται ἐπίσκοπος Σεβαστείας καὶ μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας. Ἀγωνίστηκε κατὰ τοῦ Ἀρειανισμοῦ. Μὲ ραδιουργίες οἱ αἱρετικοὶ κατόρθωσαν νὰ τὸν ἐξορίσει ὁ αὐτοκράτορας Κωνστάντιος στὴν Ἀρμενία. Ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ὅμως, θριάμβευσε. Στὴν Β΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 381, ὁ Ἅγιος ἔλαβε μέρος καὶ προήδρευσε. Ἐκοιμήθη ἐνῶ ἀκόμα διαρκοῦσαν οἱ ἐργασίες τῆς Συνόδου καὶ ἐκηδεύθη πανδήμως καὶ πανηγυρικῶς μὲ τὴν συμμετοχὴ ὅλων τῶν Πατέρων τῆς Συνόδου καὶ χιλιάδων λαοῦ.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ἡ ἁγία Θεοδώρα ἡ βασίλισσα

  

Ἡ ἁγία Θεοδώρα ἡ βασίλισσα

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θεοδώραν Ἄνασσαν εὐσεβεστάτην,

Χριστὸς βασιλεὺς ἀξιοῖ θείου στέφους.

   Ἡ ἁγία Θεοδώρα ἦταν γυναῖκα τοῦ βασιλέως Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ὀρθόδοξη ὅμως καὶ εὐσεβὴς κι ὄχι κακόδοξη, καθὼς ἦταν ὁ ἄνδρας της. Διότι ἐκεῖνος ἐξόρισε τὸν ἅγιο Μεθόδιο τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, κι ἀντὶ ἐκείνου ἔκαμε πατριάρχη τὸν Ἰωάννη τὸν Μάγο καὶ λεκανομάντη, καὶ κατέκαψε τὶς ἁγίες εἰκόνες.

Ὁ ὅσιος Ζήνων

 

Ὁ ὅσιος Ζήνων

Ἑορτάζει τὴν ι΄ (10η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζήνων τὰ τερπνὰ τῆς Ἐδὲμ ζητῶν μόνα,

Εἰς τέρψιν εἶχε τὴν λύσιν τοῦ σαρκίου.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Ζήνων ἦταν ἀπ’ τὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας¹, γυιὸς πλουσίων καὶ περιφανῶν γονέων, συναριθμεῖτο δὲ μὲ τοὺς διακομιστὲς τῶν γραμμάτων τοῦ βασιλέως Οὐάλεντος, δηλαδὴ ἦταν γραμματοφόρος (ταχυδρόμος), ἐν ἔτει τξε΄ (365). Κι ἀφοῦ πέθανε ὁ Οὐάλης, εὐθὺς ἀπέρριψε τὴν στρατιωτικὴ ζώνη καὶ βρίσκοντας ἕνα μεγάλο τάφο (διότι ἔχει πολλοὺς καὶ μεγάλους τάφους τὸ βουνὸ τῆς Ἀντιοχείας) μπῆκε σ’ αὐτὸν καὶ καθάριζε τὴν ψυχή του μὲ τοὺς πόνους τῆς ἀσκήσεως. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν εἶχε λυχνάρι οὔτε κιβώτιο οὔτε τραπέζι οὔτε βιβλίο οὔτε στρῶμα. Τὸ στρῶμά του ἦταν μιὰ στίβα ἀπὸ χόρτα καὶ ἀπὸ κάποια ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἦσαν στρωμένα πάνω σὲ πέτρες. Καὶ φόρεμα εἶχε ἕνα παλαιὸ ράσο. Ἡ τροφή του ἦταν ἕνα ψωμί, τὸ ὁποῖο τοῦ διδόταν, ἀνὰ δύο ἡμέρες, ἀπὸ ἕναν φίλο του, τὸ δὲ νερὸ τὸ ἔφερνε ἀπὸ τόπο μακρινό.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν ἐκ παλαιοῦ κλητικὸν Νικηφόρον,

Τμηθέντα γνῶθι πρακτικὸν Νικηφόρον,

Φασγάνῳ ἀμφ’ ἐνάτῃ, Νικηφόρε, δειροτομήθης.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Οὐαλλεριανοῦ καὶ Γαληΐνου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει σξ΄ (260), ἰδιώτης κατὰ τὴν τύχη. Τοῦτος λοιπὸν εἶχε ὑπερβολικὴ φιλία μὲ κάποιον Σαπρίκιο ποὺ ἦταν ἱερέας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, ὁ ὁποῖος ὕστερ’ ἀπὸ κάποια αἰτία, –καὶ μᾶλλον ἀπὸ διαβολικὴ ἐνέργεια–, μίσησε τὸν ἅγιο κ’ ἔγινε ἐχθρός του ἀφίλιωτος. Γιὰ  τὸν λόγο αὐτόν, ὁ ἅγιος Νικηφόρος πολλὲς φορὲς μεταχειρίσθηκε μεσίτες κ’ ἔβαλε διαμεσολαβητὲς στὸν Σαπρίκιο ζητῶντας συγχώρηση καὶ ἐπικαλούμενος τὴν παλαιὰ φιλία. Ὁ Σαπρίκιος ὅμως ἐπ’ οὐδενὶ δὲν ἤθελε νὰ συγχωρήσει τὸν φίλο του, ἀλλὰ φύλαγε (διατηροῦσε) τὴν ἔχθρα καὶ τὴν μνησικακία στὴν καρδιά του.

Ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας

  

Ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἵππους ἑώρας τοὺς νόας Ζαχαρία,

Δι’ ὧν πρὸς ὕψος οὐρανῶν ἀφιππάσω.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας ἑρμηνεύεται μνήμη Θεοῦ. Ἦταν ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Ἰσραήλ, ἀπ’ τὴν φυλὴ Λευΐ, καὶ γεννήθηκε στὴν Γαλαάδ· ἐπέστρεψε στὴν Ἱερουσαλὴμ μετὰ τὴν Βαβυλώνια αἰχμαλωσία τῶν Ἑβραίων, γέροντας ἤδη κατὰ τὴν ἡλικία. Ἐκεῖ δὲ στὴν Βαβυλῶνα βρισκόμενος πολλὲς προφητεῖες ἔκαμε στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ πολλὰ τέρατα καὶ σημεῖα ἔδωκε σὲ ἀπόδειξη τῆς ἀλήθειας τῶν προφητειῶν του.

Ὁ ὅσιος Παρθένιος ἐπίσκοπος Λαμψάκου

  

Ὁ ὅσιος Παρθένιος ἐπίσκοπος Λαμψάκου

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφῆκε τὸν χοῦν Παρθένιος Λαμψάκῳ,

Λαμπτῆρα πυρσεύοντα φῶς αὐτοῦ μέγα.

Παρθένιος κατέδαρθε, λαχὼν μακρὸν ἑβδόμῃ ὕπνον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, τὸ ἔτος τιη΄ (318), γυιὸς Χριστοφόρου τοῦ διακόνου τῆς ἐκκλησίας Μελιτουπόλεως. Καὶ ἀπὸ μὲν γρἀμματα ἦταν ἄπειρος, σπούδαζε(φρόντιζε) ὅμως νὰ μεταχειρίζεται ὅλη τὴν πρακτικὴ ἀρετή. Καὶ τῆς ἀρετῆς αὐτῆς ὡς προκάλυμμα καὶ σκέπασμα εἶχε τὴν τέχνη τῆς ἁλιείας τῶν ψαριῶν, τὰ ὁποῖα μοίραζε σ’ ἐκείνους ὅσοι τὰ ζητοῦσαν. Καὶ τόση πολλὴ ἦταν ἡ κρυπτόμενη στὴν ψυχὴ τοῦ μακάριου τούτου εὐσέβεια κι ἀρετή, ὥστε ἔλαβε χάρη παρὰ τοῦ Θεοῦ νὰ διώκει δαιμόνια καὶ νὰ γιατρεύει κάθε ἀσθένεια.

Ὁ ὅσιος Βουκόλος ἐπίσκοπος Σμύρνης

  

Ὁ ὅσιος Βουκόλος ἐπίσκοπος Σμύρνης

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σμύρνης ὁ ποιμὴν Βουκόλος θυηπόλος,

Ἄγρυπνός ἐστι, καὶ θανών, ποιίμνης φύλαξ.

Ἀγλαὸν ἡελίοιο φάος λίπε Βουκόλος ἕκτῃ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Βουκόλος, ἀφοῦ ἀπὸ νεαρῆς ἡλικίας καθάρισε τὸν ἑαυτό του ἔγινε κατοικητήριο τοῦ παναγίου Πνεύματος. Ἔτσι βρίσκοντάς τον δόκιμο καὶ ἄξιο ὁ πανεύφημος καὶ ἠγαπημένος μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, τὸν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο καὶ ποιμένα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σμύρνης.

   Ἐκεῖ λοιπὸν ὁ θεῖος τοῦτος ἱεράρχης φωτιζόμενος ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος φώτιζε κι αὐτὸς ὅσους βρισκόντουσαν στὸ σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας, καὶ διὰ μέσου τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος τοὺς ἔκαμε υἱοὺς φωτὸς καὶ ἡμέρας, ἐλευθερώνοντας αὐτοὺς ἀπὸ τὰ ἀνήμερα θηρία, δηλαδὴ ἀπ’ τοὺς ἄγριους καὶ σκοτεινοὺς δαίμονες.

Ὁ ὅσιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

 

Ὁ ὅσιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πηλουσιῶτα, χαῖρε, χαῖρε πολλά μοι,

Τὸν πηλὸν ἐκδὺς καὶ χαρᾶς τυχὼν ξένης.

Ἐν δ’ Ἰσίδωρον ἔθεντο τετάρτῃ σήματι λυγρῷ.

   Τοῦτος ὁ θεῖος πατὴρ ἡμῶν Ἰσίδωρος ἦταν ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο, γυιὸς γονέων εὐγενῶν καὶ θεοφιλῶν, καὶ συγγενὴς τοῦ Θεοφίλου καὶ τοῦ Κυρίλλου ἀρχιεπισκόπων τῆς Ἀλεξανδρείας, ἤκμασε δὲ περὶ τὸ υιβ΄ (412) ἔτος. Ἦταν πνευματικὰ γυμνασμένος σὲ ἀκρότατο βαθμό, καὶ κατὰ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ θεία φιλοσοφία καὶ κατὰ τὴν ἐξωτερική, γι’ αὐτὸ ἄφησε στοὺς φιλομαθεῖς πάμπολλα συγγράμματα ἄξια λόγου κ’ ἐνθυμήσεως.

   Αὐτὸς λοιπόν, ἀφοῦ ἀπαρνήθηκε πλοῦτο, γένος λαμπρὸ κ’ εὐδαιμονία ζωῆς, πῆγε στὸ Πηλούσιο ὄρος ὅπου ἔλαβε τὸ μοναχικὸ σχῆμα καὶ ζοῦσε ἐκεῖ προσευχόμενος καὶ συνομιλῶντας νοερὰ μὲ τὸν Θεό.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἀδριανὸς καὶ Εὔβουλος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἀδριανὸς καὶ Εὔβουλος

Ἑορτάζουν τὴν γ΄ (3η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἀδριανόν.

Ἀδριανόν, χαίροντα τμηθῆναι ξίφει,

Χείρ, ἡ φόνοις χαίρουσα, τέμνει δημίου.

 

Εἰς τὸν Εὔβουλον.

Ξίφει θανών, Εὔβουλε, Κυρίου χάριν,

Βουλὴν ἐπέγνως, ὡς ἀρεστὴν Κυρίῳ.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες κατάγονταν ἀπὸ τὴν χώρα Βανέα, κ’ ἔχοντας πόθο κι ἀγάπη γιὰ τοὺς ὁμολογητὲς καὶ μάρτυρες τοῦ  Χριστοῦ ἦλθαν στὴν Καισάρεια, ὅπου μαρτυροῦσαν πολλοὶ μάρτυρες. Κι ἀφοῦ φανερώθηκαν ἐκεῖ ὅτι ἦσαν Χριστιανοί, ὁδηγήθηκαν στὸν ἄρχοντα Φιρμιλιανὸ καὶ μὲ παρρησία ὁμολόγησαν τὸν Χριστό. Τότε, παρευθὺς δέρνονται στὴν ράχη καὶ στὰ πλευρά, καὶ λαμβάνουν κι ἄλλα μεγαλύτερα βάσανα. Ἐπειδὴ ὅμως στεκόντουσαν στέρεοι κι ἀμετάθετοι στὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτὸ θύμωσε πολὺ ὁ ἄρχοντας καὶ τοὺς δίδει στὰ θηρία γιὰ νὰ τοὺς φᾶνε.