Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Σεβῆρος καὶ Μέμνων ὁ Κεντυρίων

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Σεβῆρος καὶ Μέμνων ὁ Κεντυρίων

Ἑορτάζουν τὴν κ΄ (20η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Σεβῆρον.

Ξίφει παθὼν Σεβῆρος, εὗρεν ἀξίως

Ἔπαθλα λαμπρὰ τοῦ διὰ ξίφους πάθους.

 

Εἰς τὸν Μέμνωνα.

Ἔχει τὸ πῦρ σε πρὸς βραχύν, Μέμνον, χρόνον,

Μένει δέ σε στέφανος εἰσαεὶ μένων.

   Σεβῆρος ὁ ἀήττητος τοῦ Χριστοῦ ἀθλητὴς ἦταν ἀπὸ τὴν Σίδη τῆς Παμφυλίας, γονεῖς του ἦσαν ὁ Πετρώνιος ἀπ’τὴν Θράκη καὶ ἡ Μυγδονία. Τοῦτος λοιπόν, ὅταν ἦλθε στὴν Φιλιππούπολη καὶ εἶδε τοὺς τριανταεπτὰ ἁγίους μάρτυρες ἀγωνιζόμενους γιὰ τὸν Χριστό, μὲ παρρησία ὁμολόγησε κι αὐτὸς τὸν Χριστό. Διὰ τοῦτο ξεσχίστηκε δυνατὰ κι ἔβαλαν στὰ δάκτυλα τῶν χεριῶν του πυρωμένα σιδηρᾶ δακτυλίδια· ἔπειτα τανυσμένος πάνω σὲ τέσσερα ξύλα πριονίστηκε κ’ ὕστερα ζώστηκε μὲ μιὰ σιδερένια πυρωμένη ζώνη, κι ἔτσι ἀποκεφαλίσθηκε ὁ ἀοίδιμος κ’ ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Ἀνδρέας ὁ στρατηλάτης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

  

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Ἀνδρέας ὁ στρατηλάτης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

Ἑορτάζουν τὴν ιθ΄ (19η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἀνδρέαν.

 

Στρατηλάτης ὤν, ὡς ἀληθῶς, Ἀνδρέας,

Τομὴν κεφαλῆς ἀνδρικώτατα στέγει.

 

Εἰς τοὺς σὺν αὐτῷ τελειωθέντας.

 

Ἔστησε τμηθεὶς αἱμάτων λίμνας ὄχλος,

Σοὶ τῷ παραστήσαντι λίμνας ὑδάτων.

Ἐννεακαιδεκάτῃ τάμον Ἀνδρέου αὐχένα λαμπρόν.

   Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀνδρέας ἦταν κατὰ τοὺς καιροὺς τοῦ ἀσεβέστατου Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σπθ΄ (289), στρατιώτης εὑρισκόμενος στὴν Ἀνατολὴ κ’ ἔχοντας ὡς ἀρχιστράτηγο ὅλων τῶν βασιλικῶν ταγμάτων, κάποιον ὀνομαζόμενον Ἀντίοχο. Τοῦτος λοιπόν, ὅταν στάλθηκε ἀπὸ τὸν ἀνωτέρω ἀρχιστράτηγό του μαζὶ μ’ ἄλλους συστρατιῶτες γιὰ νὰ πολεμήσει τοὺς Πέρσες, –οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ διάβηκαν τὰ ὅριά τους καὶ ἦλθαν στὰ ὅρια τῶν Ρωμαίων τὰ λεηλατοῦσαν κι ἀφάνιζαν–, ἐπικαλέσθηκε τὸν Χριστό, κι ἀφοῦ ἔπεισε καὶ τοὺς συντρόφους νὰ ἐπικαλεσθοῦν κ’ ἐκεῖνοι τὸν Χριστὸ νίκησε τοὺς Πέρσες, τοὺς ἔδιωξε καὶ τοὺς ἔφθειρε· καὶ διὰ τῆς ἀνέλπιστης αὐτῆς νίκης εἵλκυσε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ τοὺς συντρόφους του στρατιῶτες.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φλῶρος καὶ Λαῦρος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φλῶρος καὶ Λαῦρος

Ἑορτάζουν τὴν ιη΄ (18η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δίψει τελευτῆς τῆς ὑπὲρ Θεοῦ Λόγου,

Χωροῦσι Φλῶρος καὶ Λαῦρος πρὸς τὸ φρέαρ.

Φλώρῳ ἅμ’ ὀγδοάτῃ δεκάτῃ φρέαρ εἰσέδυ Λαῦρος.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν κατὰ σάρκα ἀδελφοὶ δίδυμοι, πετροπελεκητὲς στὴν τέχνη, ποὺ τὴν ἔμαθαν ἀπ’τοὺς ἁγίους Πάτροκλο καὶ Μάξιμο. Ὅταν ὅμως οἱ δάσκαλοί τους τοῦτοι μαρτύρησαν γιὰ τὸν Χριστό, τότε οἱ ἅγιοι ἄφησαν τὶς ἀσχολίες τους στὸ Βυζάντιο καὶ πήγανε στὸ Ἰλλυρικὸ (δηλαδὴ στὴν Σλαβονία), στὴν χώρα τῆς Δαρδανίας, σὲ πόλη καλούμενη Οὐλπιανά. Κ’ ἐκεῖ εὑρισκόμενοι ἐρευνοῦσαν γιὰ νὰ βροῦν μεταλλικὲς πέτρες κοντὰ στὸν ἡγεμόνα Λουκίονα, ὅπου κ’ ἐργαζόντουσαν τὴν τέχνη τους. Ἔπειτα στάλθηκαν ἀπ’ αὐτὸν στὸν Λικίνιο, ποὺ ἦταν γυιὸς τῆς βασιλίσσης Ἐλπιδίας· ὁ δὲ Λικίνιος ἔδωσε στοὺς ἁγίους χρήματα προστάζοντάς τους νὰ κτίσουν ναὸ στὰ εἴδωλα, τὸν ὁποῖο σχημάτισε πάνω σὲ διάγραμμα καὶ χαρτί, πῶς πρέπει νὰ γίνει.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Στράτων, Φίλιππος, Εὐτυχιανὸς καὶ Κυπριανός

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Στράτων, Φίλιππος, Εὐτυχιανὸς καὶ Κυπριανός

Ἑορτάζουν τὴν ιζ΄ (17η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Στράτωνα.

Ἔθεντό με βδέλυγμά, φησὶν ὁ Στράτων,

Ἄνδρες βδελυκτοὶ καὶ πυρὶ κτείνουσί με.

 

Εἰς τὸν Φίλιππον.

Φιλῶν Θεόν, Φίλιππε, καὶ ψυχῆς πλέον,

Κατακριθεὶς πῦρ οὐ φιλόψυχος γίνῃ.

 

Εἰς τὸν Εὐτυχιανόν.

Εὐτυχιανὸς εἰς κάμινον ἡμμένην,

Ὡς ἵππος εἰς πεδίον, ἦν, τὸ τοῦ λόγου.

 

Εἰς τὸν Κυπριανόν.

Πῦρ Κυπριανὸς καρτερήσας καμίνου,

Ἐξώτερον πῦρ, ὃ Γραφὴ λέγει, φύγεν.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι διαμένοντας στὴν Νικομήδεια, ἀνέβαιναν ἐπίτηδες στὸ θέατρο γιὰ νὰ κατηχοῦν τὸν ἐκεῖ λαὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, νὰ τοὺς ἀπομακρύνουν ἀπ’τὴν εἰδωλολατρεία καὶ νὰ τοὺς ὁδηγοῦν στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Διομήδης

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Διομήδης

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἤθλησε καὶ ζῶν καὶ θανὼν Διομήδης,

Προαιρέσει ζῶν καὶ νεκρὸς τομῇ κάρας.

Ἕκτῃ καὶ δεκάτῃ νέκυς ἐτμήθη Διομήδους.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν ἀπὸ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, ἀπὸ γένος ἀγαθὸ καὶ λαμπρό, καὶ μὲ τὴν προαίρεσή του ἔγινε ἀγαθώτερος κ’ ἐναρετώτερος. Χρησιμοποιοῦσε τὴν ἰατρικὴ τέχνη καὶ μ’ αὐτὴ γιάτρευε τὰ σώματα ὅλων ὅσων προσέτρεχαν σ’ αὐτόν, ἐνῶ τὶς ψυχές τους τὶς γιάτρευε μὲ τὴν εὐσέβεια καὶ τὴν θεογνωσία.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν σεβάσμιον Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν σεβάσμιον Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου

(15 Αὐγούστου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἄναρχε καὶ ἀτελεύτητε, ὁ διὰ σπλάγχνα ἐλέους σου εὐδοκήσας ἐκλέξαι, ἁγιάσαι τε καὶ ἄξιον κατοικητήριον τοῦ ἀγαπητοῦ σου Υἱοῦ ἀναδεῖξαι τὴν ἀειπάρθενον Μαριάμ· ὥστε διὰ τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐπελεύσεως ἐξ αὐτῆς σαρκωθῆναι αὐτὸν καὶ γεννηθῆναι διὰ τὴν ἡμῶν σωτηρίαν· παράσχου ἡμῖν, δεόμεθά σου, ὑγείαν διηνεκῆ νοός τε καὶ σώματος, ἵνα εὐσεβῶς καὶ εὐθύμως τὴν πανσεβάσμιον κοίμησιν αὐτῆς ἐτησίως ἑορτάζοντες καὶ ἐν ὕμνοις τιμῶντες, σὲ λατρεύωμεν καὶ προσκυνῶμεν· ὅπως ταῖς εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις αὐτῆς, ἀπὸ τῆς ἐνεστώσης ἀθυμίας ἡμῶν ῥυσθέντες, τῆς ἀλήκτου χαρᾶς καὶ ἀνεκφράστου ἀγαλλιάσεως μετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἀποδημίαν ἡμῶν, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου ἀπολαῦσαι, καὶ σὺν αὐτῇ εἶναι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Οὐρσίκιος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Οὐρσίκιος

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐρσικίου τμηθεῖσαν, ὦ Θεοῦ Λόγε,

Πῶς τὴν κεφαλὴν ἀστεφάνωτον λίπῃς;

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν στοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει τ΄ (300), καταγόμενος ἀπὸ τὴν πόλη Σιβεντοῦ, ποὺ βρίσκεται στὴν ἄνω Ἰλλυρία (δηλαδὴ Σλαβονία), καὶ ἦταν στρατιώτης. Τοῦτος λοιπόν, ἐπειδὴ ἦταν Χριστιανὸς διεβλήθη στὸν βασιλέα Μαξιμιανό, ὁ ὁποῖος τὸν παρέδωσε στὸν ἔπαρχο Ἀριστείδη γιὰ νὰ τὸν κρίνει ἐκεῖνος. Ἔτσι τὸν ἔδειραν στὴν ράχη μὲ βούνευρα καὶ τοῦ πλήγωσαν δυνατὰ τὰ πλευρά· ἔπειτα τύλιξαν τὰ χέρια του μὲ λινάρια βρεγμένα μὲ λάδι κ’ ἐπάνω τους ἄλειψαν θειάφι καὶ ρητίνη, καὶ μετὰ ἔβαλαν φωτιά.

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ: ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΝ, ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΠΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

 

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΝ,

 ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΠΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ Α΄

Περὶ λύπης καὶ ἡδονῆς καὶ ἐπιθυμίας τε καὶ φόβου

   Εἶναι τὰ πάθη κακὰ ἀπὸ τὴ φύση τους ἢ γίνονται κακὰ ἐξαιτίας τῆς χρήσης τους; Ἐννοῶ δηλαδὴ τὴν ἡδονὴ καὶ τὴ λύπη, τὴν ἐπιθυμία καὶ τὸν φόβο, καθὼς καὶ ὅλα ὅσα ἀκολουθοῦν αὐτά.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ:

   Αὐτὰ τὰ πάθη, ὅπως καὶ τὰ ὑπόλοιπα, δὲν δημιουργήθηκαν ἐξαρχῆς μαζὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση· γιατί, ἂν εἶχαν δημιουργηθεῖ μαζί της, θὰ ἀποτελοῦσαν στοιχεῖο τοῦ ἴδιου τοῦ ὁρισμοῦ τῆς φύσεως.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φώτιος καὶ Ἀνίκητος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φώτιος καὶ Ἀνίκητος

Ἑορτάζουν τὴν ιβ΄ (12η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πῦρ Ἀνίκητον συμφλέγει τῷ Φωτίῳ,

Οὓς Φωτὸς οἶκος ὡς ἀνικήτους φέρει.

Πῦρ κατὰ δωδεκάτην κτάνε Φώτιον ἠδ’ Ἀνίκητον.

   Τούτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν στοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σπη΄ (288)‧ ὁ Φώτιος ἦταν ἀνηψιὸς τοῦ ἁγίου Ἀνικήτου. Ὅταν λοιπὸν ὁ Διοκλητιανὸς δημηγόρησε στὴν Νικομήδεια κατὰ τῶν Χριστιανῶν, παρούσης καὶ τῆς Συγκλήτου βουλῆς, κι ὅταν ἔβαλε στὸ μέσον πολλὰ εἴδη βασανιστηρίων ὀργάνων ἀπειλῶντας ὁ ἀσεβέστατος ὅτι παντοιοτρόπως θ’ ἀφανίσει ἐκείνους ποὺ ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, καὶ θὰ τοὺς ἐξορίσει ἀπ’ ὅλα τὰ ἄκρα τῆς οἰκουμένης‧ ὅταν, λοιπόν, αὐτὸς ὁ ἀλιτήριος τύραννος βλασφήμησε κατὰ τῆς θεότητος καὶ δόξης τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τότε ἦταν παρὼν κι ὁ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Ἀνίκητος καὶ δὲν φοβήθηκε τὶς ἀπειλὲς τοῦ τυράννου, ἀλλὰ παρρησίᾳ ὁμολόγησε τὸν ἑαυτό του Χριστιανὸ καὶ ἤλεγξε καὶ στηλίτευσε τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων, προσθέτοντας καὶ τοῦτο: ὅτι ὅσοι σέβονται τὰ εἴδωλα εἶναι κωφοὶ καὶ ἀναίσθητοι.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὖπλος ὁ Διάκονος

 

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὖπλος ὁ Διάκονος

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐκ τῆς στολῆς μέν, σεπτὸς Εὖπλος Λευΐτης,

Ἐκ τῆς τομῆς δὲ στερρὸς ὄντως ὁπλίτης.

Πλήγη ἑνδεκάτῃ ξίφει Εὖπλος κῳπήεντι.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞς΄ (296), καταγόμενος ἀπὸ τὴν Κατάνη ποὺ βρίσκεται στὴν ἐπαρχία τῆς Σικελίας. Ἀφοῦ τὸν διέβαλαν στὸν ἄρχοντα Καλβιασιανό, καὶ δὲν πείσθηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, πρῶτα μὲν τοῦ ἔδεσαν τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια, μαζὶ καὶ τὰ γόνατα· ἔπειτα δὲ κρεμάστηκε σὲ ὄρθιο ξύλο καὶ ξεσχίστηκε μὲ σιδερένια χέρια. Καὶ τότε ἀφοῦ ἦλθε σ’ αὐτὸν θεϊκὴ φωνὴ τὸν ἐνδυνάμωσε. Μετὰ ταῦτα σύντριψαν τὶς κνῆμες του μὲ σιδερένια σφυριὰ καὶ τὸν ἔριξαν στὴν φυλακή. Ἐκεῖ δὲ εὑρισκόμενος ὁ ἅγιος, μὲ τὴν προσευχή του ἔκαμε κι ἀνέβλυσε μία βρύση νεροῦ, κι ἔτσι τὸν ἔβγαλαν ἀπ’τὴν φυλακή. Ἔπειτα τὸν ἔβαλαν πάλι στὴν φυλακὴ καὶ μὲ σιδερένια καὶ πυρωμένα νύχια κατεπλήγωσαν τὰ ὦτα του· στὸ τέλος δὲ ἀπέκοψαν καὶ τὴν ἁγία του κεφαλή, κ’ ἔτσι ἔλαβε παρὰ τοῦ Κυρίου τὸ ἄφθαρτο στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 193, 194. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).