Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀκυλίνα

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀκυλίνα

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν παστὸν εὐτρέπιζε λαμπρόν, Νυμφίε,

Ἀκυλίνα σοι τέμνεται Νύμφη νέα.

Ἀμφὶ τρίτην δεκάτην κεφαλὴν τμήθη Ἀκυλίνα.

   Ἡ ἁγία Ἀκυλίνα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞη΄ (298), καταγόμενη ἀπὸ τὴν Βίβλο, πόλη τῆς Παλαιστίνης‧ ἦταν θυγατέρα ἑνὸς περιφανοῦς ἄρχοντα ποὺ ὀνομαζόταν Εὐτόλμιος, καὶ βαπτίσθηκε τότε ποὺ ἦταν πέντε χρονῶν, ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Εὐθάλιο. Ὅταν ἔφτασε στοὺς δέκα χρόνους τῆς ἡλικίας της, δίδασκε τὰ συνομήλικά της κορίτσια ν’ ἀπέχουν ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων καὶ νὰ προστρέχουν στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ ὅσιος Ὀνούφριος ὁ Αἰγύπτιος

 

Ὁ ὅσιος Ὀνούφριος ὁ Αἰγύπτιος

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καὶ τὴν ἑνὸς χιτῶνος ἐντολήν, πάτερ,

Ὑπερβέβηκας γυμνητεύσας εἰς τέλος.

Δωδεκάτῃ ἀχίτωνα Ὀνούφριον ἐκ βίου ἦραν.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Ὀνούφριος ἦταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ βρισκόταν πρῶτα σ’ ἕνα Κοινόβιο κοντὰ στὴν Ἑρμούπολη τῶν Θηβῶν. Ὕστερα δέ, ἀκούγοντας τὴν ἥσυχη κ’ ἐρημικὴ ζωὴ τῶν Προφήτου Ἠλία καὶ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, βγῆκε ἀπὸ τὸ Κοινόβιο καὶ κατοίκησε στὴν ἔρημο ἑξήντα χρόνια, χωρὶς νὰ δεῖ ἄνθρωπο.

Ἡ σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἐν τῷ Ἄδειν

  

Ἡ σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἐν τῷ Ἄδειν

Ἑορτάζεται τὴν ια΄ (11η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἦσας Γαβριὴλ πρὶν τὸ «Χαῖρε» τῇ Κόρῃ,

Ἄδεις δὲ καὶ νῦν «Ἄξιον σὲ ὑμνέειν».

   Αὐτὴ ἡ σύναξη καὶ ἑορτὴ τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἀκολούθησε στὸ Ἅγιον Ὄρος τοῦ Ἄθω, σ’ ἕνα κελλὶ τοῦ Μοναστηρίου τοῦ Παντοκράτορος, ἐπονομαζόμενο «Ἄξιόν ἐστιν», σὲ τόπο ποὺ καλεῖται Ἄδειν· κι ἀκολούθησε διὰ τὸ ἑξῆς θαῦμα:

   Κατὰ τὴν Σκήτη τοῦ Πρωτάτου ποὺ βρίσκεται στὶς Καρυές, ἐκεῖ κοντὰ σὲ θέση τῆς ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Παντοκράτορος εἶναι λάκκος μεγάλος, ὁ ὁποῖος ἔχει διάφορα κελλιά. Σ’ ἕνα λοιπὸν τῶν κελλιῶν τούτων, τιμώμενο ἐπ’ ὀνόματι τῆς Κυρίας Θεοτόκου τῆς Κοιμήσεως, κατοικοῦσε κάποιος Ἱερομόναχος γέροντας κ’ ἐνάρετος μαζὶ μ’ ἕναν ὑποτακτικό. Κ’ ἐπειδὴ ἦταν συνήθεια νὰ γίνεται ἀγρυπνία κάθε Κυριακὴ στὴν Σκήτη τοῦ Πρωτάτου, κατὰ τὸ ἑσπέρας ἑνὸς Σαββάτου θέλοντας νὰ πάει ὁ γέροντας στὴν ἀγρυπνία, λέγει στὸν μαθητή του:

Ὁ ἅγιος Νεανίσκος, ὁ σοφώτατος μάρτυς

  

Ὁ ἅγιος Νεανίσκος, ὁ σοφώτατος μάρτυς 

Ἑορτάζει τὴν ι΄ (10η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κακοῦ ἀγαθὸν ἀντιδούς, στεφηφόρε,

Σοφώτατος δέδειξαι ἐκ τῶν πραγμάτων.

   Ὅταν ὁ Μάξιμος ἦταν ἡγεμόνας στὴν Ἀλεξάνδρεια κι ἐδίωκε καὶ κατατυρρανοῦσε τοὺς Χριστιανούς, μηνύθηκε σ’ αὐτὸν τοῦτος ὁ Νεανίσκος, ὁ σοφώτατος καὶ ὡραῖος τοῦ Χριστοῦ ἀθλητής, ὁ ὁποῖος προδόθηκε ἀπὸ τὴν δούλη του. Ὁ δὲ ἡγεμόνας, ἀφοῦ ἔκαμε πολλὲς τυραννίες σ’ αὐτὸν γιὰ διάστημα ἑπτὰ ἡμερῶν πιέζοντάς τον ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, καὶ βλέποντας ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ τὸν καταπείσει ἔδωκε κατ’ αὐτοῦ ἀπόφαση νὰ θανατωθεῖ.

Ἡ ἁγία μάρτυς Καλλιόπη

  

Ἡ ἁγία μάρτυς Καλλιόπη

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κάλλη παραβλέπουσα τῶν ποιημάτων,

Κτίστου τὰ κάλλη ὀπτάνῃ Καλλιόπη.

   Αὐτὴ ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Δεκίου, ἐν ἔτει σν΄ (250), διαλάμπουσα κατὰ τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς καὶ τὴν ὡραιότητα τοῦ σώματος· κι ἀφοῦ πιάστηκε ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες ἀναγκάσθηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ ἐπειδὴ κρατοῦσε αὐτὴν δυνατά, τὴν ἔδειραν ἀλύπητα κι ἔκοψαν τοὺς μαστούς της. Ἄγγελος δὲ Κυρίου παρουσιάστηκε καὶ τοὺς γιάτρεψε. Ἔπειτα τὴν ἔσυραν ἐπάνω σὲ κεραμίδια κοπανισμένα καὶ τὴν ἔκαψαν μὲ φωτιά· ὕστερα τὶς καμένες σάρκες της πασπάλισαν μὲ ἁλάτι καὶ τὶς ἔτριψαν μὲ πανιὰ τρίχινα. Καὶ στὸ τέλος τὴν ἀποκεφάλισαν κ’ ἔτσι ἀνῆλθε ἡ μακαρία νικηφόρος εἰς τὰ οὐράνια.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 5ος, σελ. 194, 195. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ἡ Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων

  

Ἡ Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τοῦ Κυρίου μου πάντας ὑμνῶ τοὺς φίλους,

Εἴ τις δὲ μέλλων, εἰς τοὺς πάντας εἰσίτω.

   Τούτη τὴν Κυριακή, ποὺ ἀκολουθεῖ ἀμέσως μετὰ τὴν Ἁγία Πεντηκοστή, θέσπισαν οἱ θεῖοι Πατέρες νὰ ἐπιτελοῦμε τὴν πανσέβαστη μνήμη ὅλων τῶν Ἁγίων, ποὺ στάθηκαν σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Καὶ κατ’ ἀρχὰς μὲν οἱ ἀρχαιότατοι Πατέρες ἔκαναν τὴν ἑορτὴ μόνο τῶν Μαρτύρων τῶν ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ μαρτυρησάντων, καθὼς μαρτυρεῖ καὶ ὁ ἐγκωμιαστικὸς λόγος τοῦ θείου Χρυσοστόμου, στὸν ὁποῖο μόνο τοὺς Μάρτυρες ὅλου τοῦ κόσμου ἀπὸ κοινοῦ ἐπαινεῖ. Οἱ μεταγενέστεροι, ἔκαμαν τὴν ἑορτὴ αὐτὴ κοινοτάτη καὶ τὴν ὀνόμασαν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων, συμπεριλαμβάνοντες σ’ αὐτὴν καὶ Πατριάρχες καὶ Προφῆτες καὶ Ἀποστόλους καὶ Μάρτυρες καὶ Ἱεράρχες καὶ Ἀσκητές, καὶ ὅλους μαζὶ τοὺς Δικαίους, κατὰ πᾶσαν ἡλικία καὶ γένος.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Γελάσιος

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Γελάσιος

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Γελᾷς γέλωτα τὸν μακάριον, μάκαρ,

Τμηθεὶς κεφαλήν, ὦ Γελασι’ εὐθύφρον.

   Τοῦτος ὁ μακάριος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Γελάσιος, ὅταν κινήθηκε ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ἄναψε ἀπὸ τὸν θεῖο ζῆλο κι ἀφοῦ διαμοίρασε ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχοὺς ντύθηκε ἕνα λευκὸ φόρεμα καὶ πῆγε στοὺς μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ. Καὶ βλέποντάς τους ὅτι τιμωροῦνταν γιὰ τὸν Χριστὸ μὲ διάφορα βασανιστήρια, καταφιλοῦσε τὶς πληγές τους, ζητοῦσε τὶς εὐχές τους καὶ τοὺς παρακινοῦσε νὰ σταθοῦν ἀνδρεῖοι στὸ μαρτύριο.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Δωρόθεος ἐπίσκοπος Τύρου

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Δωρόθεος ἐπίσκοπος Τύρου

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ Δωρόθεος, κἂν φραγελλῶμαι, λέγει,

Λείπουσι πολλὰ πρὸς τὰ Χριστοῦ μου πάθη.

Πέμπτῃ Δωροθέοιο δέμας πληγῇσι δαμάσθη.

   Τοῦτος ὁ ἀοίδιμος Δωρόθεος ἔγινε Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Τύρου, στὰ χρόνια τοῦ Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει τγ΄ (303), ἦταν πολυμαθὴς καὶ γνώριζε κάθε ἱστορία τῆς Παλαιᾶς καὶ Νέας Γραφῆς. Γιὰ ὅσο χρόνο ζοῦσε ὁ Διοκλητιανὸς καὶ ὁ Λικίνιος, ἀφοῦ – λόγῳ τοῦ διωγμοῦ – ἔφυγε ἀπὸ τὴν Τύρο, βρισκόταν στὴν Δυσσόπολη στὰ μέρη τῆς Θράκης. Ὅταν ὅμως πέθαναν ἐκεῖνοι οἱ βασιλεῖς, ἐπανῆλθε πάλι στὴν Τύρο καὶ ποίμαινε τὴν ἁγία τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία μέχρι τὰ χρόνια Ἰουλιανοῦ τοῦ παραβάτη, ἐν ἔτει τξα΄ (361).

Ἡ ὁσία Σοφία

 

Ἡ ὁσία Σοφία

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐκ ἐμποδών σοι κόσμος ὤφθη Σοφία,

Πρὸς τὴν τελειότητα ἀρετῆς φθάσαι.

   Τούτη ἡ Ἁγία καταγόταν ἀπὸ τὴν Αἶνο τῆς Θράκης καὶ ἦταν θυγατέρα εὐσεβῶν γονιῶν καὶ περιβόητων στὸν τόπο ἐκεῖνο· ἀφοῦ ἔφτασε σὲ κατάλληλη ἡλικία τὴν πάντρεψαν οἱ γονεῖς της καὶ μὲ τὸν ἄνδρα της γέννησε ἕξι παιδιά. Ἂν καὶ ἦταν ἀνάμεσα στὶς φροντίδες καὶ ταραχὲς τῆς κοσμικῆς ζωῆς, παρ’ ὅλ’ αὐτὰ ἔδειξε μὲ τὰ ἔργα της ὅτι οἱ φροντίδες τοῦ κόσμου καὶ οἱ ταραχὲς δὲν εἶναι διόλου ἐμπόδιο στὸ νὰ εὐαρεστήσει στὸν Θεὸ ὅποιος θέλει, ἀρκεῖ μόνο νὰ ἐργάζεται τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου καὶ νὰ μεταχειρίζεται τὶς θεοφιλεῖς πράξεις καὶ ἀρετές.

Ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν γ΄ (3η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀθανασίῳ ἀθανασίας στέφος,

Ὁσιότης τε καὶ τὰ θαύματα πέλει.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Ἀθανάσιος, ὁ ὁποῖος γέμισε θαύματα τὸ μοναστῆρι τὸ ὀνομαζόμενο τοῦ Τραϊανοῦ, ἦταν ἀπὸ τὴν χώρα τῶν Κιβυρραιωτῶν, γυιὸς γονέων μετρίων στὸ γένος καὶ στὸν πλοῦτο. Ὅταν ἔφτασε σὲ κατάλληλη ἡλικία, ἐβδελύχθη τὸν κόσμο καὶ πῆγε στὴν ἔρημο, ὅπου εἶχε –σύμφωνα μὲ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλο– ἕνα μόνο χιτῶνα· τρέχοντας δὲ ἀπὸ τόπο σὲ τόπο κι ἀνταμώνοντας πνευματικοὺς ἄνδρες ἀπορροφοῦσε σὰν σφουγγάρι τὶς ἀρετὲς ἐκείνων. Ἕνας μοναχός, ποὺ ἦταν πρὶν ἄρχοντας τῆς βασιλικῆς συγκλήτου, εἶχε δικό του μοναστῆρι στὸν ποταμὸ Σαγγάριο, στὸ ὁποῖο βρισκόντουσαν μοναχοὶ σκληροὶ κι ἀπειθεῖς. Ἔτσι λοιπόν, ἀφοῦ δὲν τοὺς ἄντεχε βγῆκε ἀπὸ τὸ μοναστῆρι του καὶ πήγαινε σὲ τόπο μακρινό· στὸν δρόμο συνάντησε τὸν ὅσιο Ἀθανάσιο καὶ συνομίλησε μαζί του μὲ τόση εὐλάβεια, ὥστε νόμιζε ὅτι ὁ ὅσιος στάλθηκε ἀπὸ τὸν Θεό‧ γι’ αὐτὸ τὸν πῆρε καὶ τὸν ἔφερε στὸ μοναστῆρι του. Κ’ ἐπειδὴ ὁ μακάριος Ἀθανάσιος ἦταν γεμάτος ἀπὸ κάθε ἀρετὴ καὶ πνευματικὴ κατάσταση, μετέβαλε τοὺς σκληροὺς ἐκείνους μοναχοὺς στὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, ἄλλοτε μὲν ὠφελῶντας τους καὶ μόνο μὲ τὸ νὰ βλέπουν τὸ σχῆμα του, ἄλλοτε δὲ καὶ μὲ τὰ λόγια τοὺς παρακαλοῦσε καὶ τοὺς δίδασκε.