Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευή

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευή

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζῶν εἶ Θεὸς σὺ καὶ νεκρωθεὶς ἐν ξύλῳ,

ὦ νεκρὲ γυμνὲ καὶ Θεοῦ ζῶντος Λόγε.

 

Κεκλεισμένας ἤνοιξε τῆς Ἐδὲμ πύλας

βαλὼν ὁ λῃστὴς κλεῖδα τὸ Μνήσθητί μου.

   Τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευὴ ἐπιτελοῦμε τὰ Ἅγια καὶ σωτήρια καὶ φρικτὰ Πάθη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὰ ὁποῖα γιὰ μᾶς ἑκουσίως καταδέχθηκε, δηλαδὴ τοὺς ἐμπτυσμούς, τοὺς γέλωτας, τὰ ραπίσματα, τὰ κολαφίσματα, τὶς ὕβρεις, τὴν πορφυρὰν χλαῖναν, τὸν κάλαμον, τὸν σπόγγον, τὸ ὄξος, τοὺς ἤλους, τὴν λόγχην, καὶ τέλος τὸν σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον, τὰ ὁποῖα ὅλα ἔγιναν καὶ τὰ ἔπαθε στὴν ἡμέρα τῆς Παρασκευῆς. Διότι ἀφοῦ ὁ φίλος καὶ μαθητὴς του ὁ Ἰούδας τὸν παρέδωκε στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν του, πρῶτα τὸν ἔφεραν δεμένο στὸν Ἄννα τὸν Ἀρχιερέα· καὶ τοῦτος τὸν στέλνει στὸν Καϊάφα· καὶ ἐκεῖ ἐμπτύεται (φτύνεται) στὸ πρόσωπο καὶ κολαφίζεται (χαστουκίζεται) στὸ μάγουλο καὶ ἐμπαίζοντας καὶ περιγελῶντάς τον οἱ δυσσεβεῖς τοῦ ἔλεγαν· προφήτευσε μας Χριστέ, ποιὸς εἶναι ποὺ σὲ κτύπησε; ἔχοντάς του σκεπασμένους μὲ πανὶ τοὺς ὀφθαλμούς.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Πέμπτη

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Πέμπτη

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Νίπτει μαθητῶν ἑσπέρας Θεὸς πόδας,

οὗ ποὺς πατῶν ἦν εἰς Ἐδὲμ δείλης πάλαι.

 

Διπλοῦς ὁ Δεῖπνος· πάσχα γὰρ νόμου φέρει

καὶ πάσχα καινόν, αἷμα, σῶμα Δεσπότου.

 

Προσεύχῃ· καὶ φόβητρα, θρόμβοι αἱμάτων,

Χριστέ, προσώπου· παραιτούμενος δῆθεν

θάνατον, ἐχθρὸν ἐν τούτοις φενακίζων.

 

Τί δεῖ μαχαιρῶν, τί ξύλων, λαοπλάνοι,

πρὸς τὸν θανεῖν πρόθυμον εἰς κόσμου λύτρον;

   Τέσσερα γεγονότα μᾶς παρέδωκαν οἱ θεῖοι Πατέρες νὰ ἑορτάζουμε σὲ αὐτὴ τὴν ἁγία ἡμέρα τῆς μεγάλης Πέμπτης· ἀπὸ τῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Εὐαγγελίων αὐτὰ παραλάβαμε: πρῶτον τὸν ἱερὸ Νιπτῆρα· δεύτερον τὸν μυστικὸ δεῖπνο, δηλαδὴ τὴν παράδοση τῶν φρικτῶν Μυστηρίων· τρίτον τὴν ὑπερφυᾶ προσευχή· καὶ τέταρτον αὐτὴν τὴν προδοσία. Ἐπειδὴ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα ἔμελλε νὰ γίνει κατὰ τὴν Παρασκευὴ καὶ σὲ αὐτὴ τὴν Παρασκευὴ ἔμελλε νὰ ἀκολουθήσει στὸν παλαιὸ τύπο ἡ ἀλήθεια, δηλαδὴ ἔμελλε νὰ θυσιασθεῖ τὸ ἀληθινὸ Πάσχα, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, τὸν ὁποῖο προτύπωσε ὁ ὑπὸ τῶν Ἑβραίων κατ’ ἔτος θυσιαζόμενος ἀμνός, ὁ ὁποῖος λεγόταν Πάσχα. Γιὰ τοῦτο αὐτὸς προλαμβάνει καὶ παραδίδει τὰ θεῖα του Μυστήρια ἐπάνω στὸν δεῖπνο τῆς ἑσπέρας τῆς Πέμπτης ἡμέρας. Διότι λέγουν οἱ θεῖοι Εὐαγγελιστὲς ὅτι ἐσθιόντων αὐτῶν, ἀφοῦ ἔλαβε ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτο καὶ εὐλόγησε ἔκλασε (τεμάχισε) καὶ ἔδωσε στοὺς Μαθητές· καὶ εἶπε λάβετε φάγετε, τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον, καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο γὰρ τὸ αἷμά μου, τὸ τῆς καινῆς Διαθήκης, τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν. Ὁμοίως λέγει καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος. Καὶ σημείωσαι, σὺ ἀναγνώστη, ὅτι ἄρτο λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς καὶ ὄχι ἄζυμο, διότι τὴν μεγάλη Πέμπτη ἄζυμα δὲν ἦταν, ἐπειδὴ τὰ ἄζυμα ἀρχινοῦσαν μαζὶ μὲ τὸ Πάσχα, τὸ ὁποῖο, καθὼς εἴπαμε, ἔμελλε νὰ φαγωθεῖ τὴν Παρασκευὴ ἑσπέρας.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τετάρτη

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τετάρτη

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Γυνὴ βαλοῦσα σώματι Χριστοῦ μύρον,

τὴν Νικοδήμου προὔλαβε σμυρναλόην.

   Τρεῖς γυναῖκες βρίσκουμε στὰ ἅγια Εὐαγγέλια ποὺ ἄλειψαν τὸν Κύριο μὲ μύρο· μία εἶναι ἐκείνη περὶ τῆς ὁποίας λέγουν οἱ θεῖοι Εὐαγγελιστές, ὁ Ματθαῖος καὶ ὁ Μᾶρκος· δεύτερη εἶναι ἐκείνη γιὰ τὴν ὁποία διηγεῖται ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης· καὶ οἱ δύο ἐκεῖνες, καθὼς φαίνεται, ἦσαν τίμιες καὶ σεμνές, διότι γιὰ ἐκείνη ποὺ γράφουν ὁ Ματθαῖος καὶ ὁ Μᾶρκος πόρνης ὄνομα δὲν ἀκούγεται· ἐκείνη γιὰ τὴν ὁποία λέγει ὁ θεῖος Ἰωάννης ἦταν ἀδελφὴ τοῦ Λαζάρου, τὴν ὁποία, ὅπως λέγει ὁ Εὐαγγελιστής, ἀγαποῦσε ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶναι φανερὸ ὅτι τὴν ἀγαποῦσε ἐπειδὴ ἦταν τιμημένη καὶ σεμνή. Ἡ τρίτη ποὺ ἄλειψε τὸν Κύριο μὲ μύρο ἦταν πόρνη, καθὼς τὸ λέγει ρητῶς ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, τέτοιας λογῆς, διότι ρώτησε κάποιος τῶν Φαρισαίων γιὰ νὰ φάγει μετ’ αὐτοῦ, καὶ εἰσελθὼν στὴν οἰκία τοῦ Φαρισαίου ἀνεκλίθη· καὶ ἰδοὺ γυναῖκα στὴν πόλη, ἡ ὁποία ἦταν ἁμαρτωλός, καὶ τὰ ἑξῆς· ἁμαρτωλός, δηλαδὴ πόρνη.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τρίτη

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τρίτη

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τρίτη μεγίστη παρθένους δέκα φέρει,

νίκην φερούσας ἀδεκάστου Δεσπότου.

   Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τρίτη, ὑπόθεση ἔχει καθ’ αὐτὸ τὴν παραβολὴ τῶν δέκα Παρθένων, ἐπειδὴ καὶ ὁ Κύριος ἀναβαίνοντας στὰ Ἱεροσόλυμα κι’ ἐρχόμενος στὸ πάθος ἔλεγε στοὺς Μαθητές Του αὐτὲς τὶς παραβολές, μερικὲς δὲ καὶ πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ἀποβλέποντας τὶς ἔλεγε.

   Τὴν παραβολὴ δὲ τῶν δέκα Παρθένων ἔλεγε  παρακινῶντας σὲ ἐλεημοσύνη, διδάσκοντας συγχρόνως καὶ πρὶν μᾶς φθάσει τὸ τέλος τοῦ θανάτου νὰ εἴμασθε ἕτοιμοι. Διότι περὶ παρθενίας καὶ περὶ εὐνούχων πολλὰ δίδαξε καὶ πολλὴ δόξα ἔχει ἡ παρθενία. Καὶ πράγματι μέγα κατόρθωμα εἶναι ἡ παρθενία, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ τύχει καὶ κανένας τὴν ἀρετὴ αὐτὴ κατορθώνοντας ἤθελε ἀμελήσει τὶς ἄλλες ἀρετὲς καὶ μάλιστα τὴν ἐλεημοσύνη, μὲ τὴν ὁποία λάμπει τῆς παρθενίας ἡ λαμπάδα, διὰ τοῦτο τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο μᾶς προβάλλει τὴν παραβολὴ αὐτή, καὶ τὶς μὲν πέντε παρθένους, φρόνιμες ἀνακηρύττει, ἐπειδὴ κοντὰ στὸ καλὸ τῆς παρθενίας φρόντισαν καὶ εἶχαν πολὺ καὶ πλουσιοπάροχο καὶ τὸ ἔλαιο τῆς ἐλεημοσύνης· τὶς δέ, ἄλλες πέντε παρθένους ὀνόμασε μωρές, ἐπειδὴ εἶχαν μὲν καὶ αὐτὲς τὸ κατόρθωμα τῆς παρθενίας, ὅμως ἐλεημοσύνη δὲν εἶχαν ἱκανὴ καὶ ὅση ἔπρεπε νὰ ἔχουν· καὶ γιὰ τοῦτο τὶς ὀνόμασε μωρές, δηλαδὴ ἀνόητες, ἐπειδὴ τὸ μεγαλώτατο καὶ δυσκολώτατο ἔργο εἶχαν κατορθώσει, τὸ δὲ μικρότερο καὶ εὐκολώτερο, δηλαδὴ τὴν ἐλεημοσύνη, κατεφρόνησαν· καὶ δὲν εἶχαν διαφορὰ ἀπὸ τὶς πόρνες, διότι οἱ μὲν πόρνες νικῶνται ἀπὸ σώματα, αὐτὲς δὲ οἱ ἀνελεήμονες νικήθηκαν ἀπὸ τὰ χρήματα. Καὶ καθὼς πηγαίνει ἡ νύκτα τῆς παρούσης ζωῆς πρὸς τὸ τέλος, ἐνύσταξαν ὅλες οἱ παρθένες καὶ ἐκάθευδον, δηλαδὴ ἀπέθαναν, διότι ὕπνος λέγεται ὁ θάνατος· ἔπειτα στὸ μέσον τῆς νυκτὸς ἀκούσθηκε φωνὴ ποὺ ἔλεγε: ἐγείρεσθε, ἰδοὺ ὁ Νυμφίος, ἐξέλθετε εἰς ἀπάντησιν.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Δευτέρα

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Δευτέρα

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σώφρων Ἰωσὴφ δίκαιος κράτωρ ὤφθη

καὶ σιτοδότης· ὢ καλῶν θημωνία!

 

Τὴν συναγωγὴν συκῆν Χριστὸς Ἑβραίων,

καρπῶν ἄμοιρων πνευματικῶν εἰκάζων,

ἀρᾷ ξηραίνει· ἧς φύγωμεν τὸ πάθος.

   Τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Δευτέρα φέρνουμε στὴν ἐνθύμησή μας δύο ἱερὰ διηγήματα, ἕνα τοῦ μακαρίου Ἰωσὴφ τοῦ Παγκάλου, γυιοῦ τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, καὶ ἄλλο τῆς ξηρανθείσης συκῆς, ποὺ διηγοῦνται τὰ Ἱερὰ Εὐαγγέλια· καὶ ἀπὸ τοῦτα κάνουμε ἀρχὴ τῶν Ἁγίων Παθῶν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

   Ὀ Ἰωσὴφ παραλαμβάνεται εἰς τύπον τοῦ Χριστοῦ, διότι στάθηκε γυιὸς τελευταῖος τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, ἀπὸ τὴν Ραχὴλ γεννηθείς, φθονήθηκε ὅμως ἀπὸ τοὺς ἴδιους του τοὺς ἀδελφοὺς ἐξ αἰτίας κάποιων ὀνειράτων, ποὺ εἶδε καὶ τὰ διηγήθηκε σ’ αὐτούς, τὰ ὁποῖα φανέρωναν πὼς ἔχουν νὰ τὸν προσκυνήσουν. Καὶ πρῶτα μὲν τὸν ἔβαλαν μέσα σ’ ἕνα ξηρόλακκο, τάχα μὴ θέλοντας νὰ τὸν θανατώσουν, μετὰ ταῦτα βγάνοντάς τον ἀπ’ τὸν λάκκο τὸν πώλησαν σκλάβο στοὺς Ἰσμαηλῖτες γιὰ τριάντα ἀργύρια, καὶ αἱματώσαντες τὸ φόρεμά του μὲ αἷμα προβάτου μὲ αὐτὸ ἐξηπάτησαν τὸν γέροντα τὸν πατέρα του, διότι τὸ ἔφεραν σ’ αὐτὸν καὶ τὸν ἔκαμαν νὰ πιστεύσει πὼς τὸν ἔφαγαν τὰ θηρία ἔξω στὴν ἔρημο. Οἱ δὲ Ἰσμαηλῖτες πηγαίνοντας στὴν Αἴγυπτο τὸν πούλησαν καὶ αὐτοὶ στὸν ἀρχιευνοῦχο τοῦ βασιλιᾶ ποὺ ὀνομαζόταν Πετεφρῆς.

Ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων

  

Ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πώλῳ καθίσας ὁ λόγῳ τείνας πόλον,

Βροτοὺς ἐκζητεῖ λύσαι, τῆς ἀλογίας.

   Κατά τήν ἕκτη Κυριακή τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, τήν περιφανῆ καί ὑπέρλαμπρη ἑορτή τῶν Βαΐων πανηγυρίζουμε, διά τούτη τήν ἀκόλουθη αἰτία:

   Ἀφοῦ ὁ Λάζαρος ἀναστήθηκε ἐκ τῶν νεκρῶν, πολλοί βλέποντας τό παράδοξο θαῦμα πίστευαν στόν Χριστό. Διά τοῦτο καί ἡ Συναγωγή τῶν Ἰουδαίων ἀποφάσισαν νά φονεύσουν ὄχι μόνον τόν Χριστό ἀλλά καί τόν Λάζαρο. Ἀναχωρεῖ λοιπόν ὁ Ἰησοῦς ἀπ᾿ τή μέση δίδοντας τόπο στήν κακία. Ἔπειτα, καθώς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ἕξι ἡμέρες πρίν τό Πάσχα ἦλθε στήν Βηθανία, ὅπου ἦταν ὁ Λάζαρος ὁ πεθαμένος, τόν ὁποῖο ἀνέστησε ἐκ τῶν νεκρῶν¹. Ἐκεῖ τοῦ ἔκαμαν δεῖπνο, καί ἡ μέν Μάρθα ἡ ἀδελφή τοῦ Λαζάρου ὑπηρετοῦσε, ἡ δέ Μαρία ἡ ἄλλη του ἀδελφή, ἄλειψε μέ τό πολύτιμο μῦρο τά τίμια πόδια Του καί μέ τίς τρίχες τῆς κεφαλῆς της τά ἀποσπόγγισε. Καί τήν ἄλλη μέρα² ἔστειλε δύο μαθητές του καί τοῦ ἔφεραν τήν ὄνο καί τόν πῶλο, πάνω στόν ὁποῖο κάθισε Αὐτός πού ἔχει θρόνο τόν οὐρανό καί ὑποπόδιο τήν γῆ. Κι᾿ ἔτσι καθισμένος εἰσερχόταν στά Ἱεροσόλυμα καί τά πλήθη τῶν Ἑβραίων ἔστρωναν κατά γῆς τά φορέματά τους στόν δρόμο καί κόβοντας κλαδιά ἐλαιῶν καί φοινίκων, ἄλλα ἔρριχναν στή μέση τοῦ δρόμου, κι᾿ ἄλλα βαστῶντας στά χέρια ἔκραζαν πρός αὐτόν: Ὡσαννά τῷ Υἱῷ Δαβίδ· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου ὁ Βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ³.

Ἡ Ἔγερση τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου Λαζάρου

 

Ἡ Ἔγερση τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου Λαζάρου

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*   

 

Θρηνεῖς Ἰησοῦ· τοῦτο θνητῆς οὐσίας.

Ζωοῖς φίλον Σου· τοῦτο θείας ἰσχύος.

   Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ τοῦ ἕκτου Σαββάτου τῶν Ἁγίων Νηστειῶν ἑορτάζουμε τὴν ἀνάσταση τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου φίλου τοῦ Χριστοῦ Λαζάρου τοῦ τετραημέρου. Τοῦτος ἦταν Ἑβραῖος στὸ γένος, Φαρισαῖος στὴν αἵρεση, καὶ γυιός, καθὼς λέγεται, τοῦ Φαρισαίου Σίμωνος, ἀπ’ τὸ μικρὸ χωριὸ Βηθανία καταγόμενος, κι’ ἔγινε φίλος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ ἀπὸ μιὰ τέτοια ἀφορμή: Συνεχῶς ὁ Χριστὸς συνομιλοῦσε μὲ τὸν Σίμωνα, ἐπειδὴ κι᾿ αὐτὸς πίστευε τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάσταση τῶν ἀνθρώπων, καὶ συχνότερα ἐρχόταν στὴν οἰκία του· κι’ ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν αἰτία ὁ Λάζαρος δέχθηκε τὴν γνησιότητα τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως, ὄχι μόνο αὐτός, ἀλλὰ καὶ οἱ δύο του ἀδελφές, ἡ Μάρθα καὶ ἡ Μαρία. Τὸν καιρὸ δὲ ποὺ πλησίαζε τὸ Σωτήριο Πάθος, ἐπειδή ἦταν ἀνάγκη νὰ βεβαιωθεῖ ἀκριβέστερα τὸ Μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως, ἀφοῦ ἀνέστησε πρῶτα τὴν θυγατέρα τοῦ Ἰαείρου καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτὴν τὸν γυιὸ τῆς χήρας, βρισκόταν καὶ διέτριβε ὁ Ἰησοῦς στὸ πέρα μέρος τοῦ Ἰορδάνου· καὶ τότε ὁ φίλος του Λάζαρος ἀρρώστησε βαρειὰ καὶ πέθανε.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

Τοῦ ἁγίου Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου.

 

   Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ τὸν φίλον σου Λάζαρον κλαύσας, καὶ δάκρυα λύπης καὶ συμπαθείας στάξας ἐπ’ αὐτῷ, δέξαι δάκρυα πικρίας μου. Τοῖς πάθεσί σου τὰ πάθη μου θεράπευσον· τοῖς τραύμασί σου τὰ τραύματά μου ἰάτρευσον· τῷ αἵματί σου τὸ αἷμα μου καθάγνισον· καὶ τὴν ὀσμὴν τοῦ ζωοποιοῦ σου σώματος συγκέρασον τῷ σώματί μου· ἡ χολή, ἣν παρὰ τῶν ἐχθρῶν ἐποτίσθης, γλυκανάτω μου τὴν ψυχὴν ἀπὸ τῆς πικρίας μου, ἦς με ὁ ἀντίδικος ἐπότισε. Τὸ σῶμα σου τὸ ἐπὶ τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ τανυθέν, διαπετασάτω μου τὸν νοῦν πρὸς σέ, τὸν ὑπὸ τῶν δαιμόνων κάτω ἑλκυσθέντα· ἡ κεφαλή σου, ἣν ἐπὶ σταυροῦ ἔκλινας, ὑψωσάτω μου τὴν κεφαλὴν τὴν κολαφισθεῖσαν ὑπὸ τῶν ἀντιπάλων· αἱ πανάγιαί σου χεῖρες, αἱ καθηλωθεῖσαι ὑπὸ ἀπίστων ἐν τῷ σταυρῷ, ἀναγαγέτωσάν με πρὸς σὲ ἐκ τοῦ χάσματος τῆς ἀπωλείας, ὡς ὑπέσχετο τὸ πανάγιόν σου στόμα· τὸ πρόσωπόν σου, τὸ δεξάμενον ραπίσματα καὶ ἐμπτύσματα ὑπὸ τῶν καταράτων, στιλβωσάτω μου τὸ πρόσωπον, τὸ χρανθὲν ἐν ταῖς ἀνομίαις· ἡ ψυχή σου, ἣν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὤν, τῷ Πατρί σου παρέδωκας, ὁδηγησάτω με πρὸς σὲ ἐν τῆ χάριτί σου· οὐκ ἔχω καρδίαν ὀδυνηρὰν πρὸς ἀναζήτησίν σου· οὐκ ἔχω μετάνοιαν, οὐδὲ κατάνυξιν, τὰ ἐπανάγοντα τὰ τέκνα πρὸς τὴν αὑτῶν κληρονομίαν· οὐκ ἔχω Δέσποτα, δάκρυον παρακλητικόν· ἐσκότισταί μου ὁ νοῦς ἐν τοῖς βιωτικοῖς καὶ ὑλικοῖς, καὶ οὐκ ἰσχύει πρὸς σὲ ἀτενίσαι ἐν ὀδύνῃ· ἔψυκταί μου ἡ καρδία ἐκ τοῦ πλήθους τῶν πειρασμῶν, καὶ οὐ δύναται θερμανθῆναι τοῖς δάκρυσι τῆς πρὸς σὲ ἀγάπης.

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας ἡγούμενος Μονῆς τοῦ Μηδικίου

 

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας ἡγούμενος Μονῆς τοῦ Μηδικίου

Ἑορτάζει τὴν γ΄ (3η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ρυσθεὶς βίου Νικήτας, ὡς στρουθὸς πάγης,

Πτεροῖς νοητοῖς ἵπταται πρὸς τὸνπόλον.

Νικήταν καλέουσι τρίτῃ ἐπὶ δῶμα Θεοῖο.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Νικήτας ἀγάπησε ἀπ’ τὴν νεαρή του ἡλικία τὴν ἐγκράτεια καὶ γι’ αὐτὸ ἀνεχώρησε ἀπ’ τὸν κόσμο· φεύγοντας δέ, πῆγε καὶ κάθισε στὰ ὄρη καὶ στὴν ἡσυχία, ὅπου ἐργαζόταν (καλλιεργοῦσε) πᾶσα ἀρετή. Κι ἀπὸ τούτη τὴν πνευματικὴ ἐργασία ὑψώθηκε κ’ ἔγινε μέγας καὶ περιβόητος· κι ἐπειδὴ κυβερνιόταν μὲ τὴν διάκριση τοῦ λόγου, ἔγινε καὶ οἰκονόμος ψυχῶν καὶ πιστὸς ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ.

Ὁ ὅσιος Τίτος ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ὅσιος Τίτος ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν β΄ (2α) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τί τοῦτο, Τίτε; καὶ σὺ λείπεις ἐκ βίου;

Λείπω μεταστάς, δόξαν οὕτω Κυρίῳ.

Δευτερίῃ Τίτοιο ἀπὸ ψυχὴν Νόες ἦραν.

   Τοῦτος ὁ μακάριος καὶ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Τίτος, ἀγάπησε τὸν Θεὸ ἀπ’ τὴν νεαρή του ἡλικία καὶ πῆγε σ’ ἕνα κοινόβιο ὅπου ἔγινε μοναχός. Καὶ τόσο πρόκοψε στὴν ὑπακοὴ καὶ ταπείνωση ὥστε ὑπερέβη ὄχι μόνο τοὺς ἀδελφοὺς τοῦ κοινοβίου ἐκείνου, ἀλλὰ κι ὅλους τοὺς ἄλλους μοναχοὺς ἐκείνου τοῦ καιροῦ. Ἔγινε δὲ ἡγούμενος καὶ ποιμένας τῶν λογικῶν προβάτων τοῦ Χριστοῦ, καὶ εἶχε ὁ τρισόλβιος ἀγάπη πραότητα καὶ συμπάθεια στὸ ποίμνιό του, ὅση οὐδεὶς ἄλλος ὅμοιός του. Φυλάχθηκε δὲ καθαρὸς καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχὴ ἐκ νεαρᾶς του ἡλικίας, ὡς ἄγγελος Θεοῦ, διὰ τοῦτο ἀξιώθηκε νὰ γίνει καὶ θαυματουργός. Ἀφοῦ λοιπὸν ἔτσι ἔζησε, κι ἄφησε τοὺς μαθητὲς καὶ συνασκητές του εἰκόνα ἔμψυχη τῆς ἀρετῆς κι ἀσκητικῆς πολιτείας του, ἀπῆλθε πρὸς τὸν Κύριο.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 177. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).