Ὁ ἅγιος Ἰουβενάλιος, πατριάρχης Ἱεροσολύμων

 

Ὁ ἅγιος Ἰουβενάλιος, πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Ἑορτάζει τὴν β΄ (2α) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μνήμην γεραίρω τὴν Ἰουβεναλίου,

Οὗ μνῆμα θεῖον ἡ Παλαιστίνη φέρει.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατήρ ἡμῶν Ἰουβενάλιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ, ἐν ἔτει υη΄ (408). Ἀρχιεράτευσε στὰ Ἰεροσόλυμα τρίτος μετὰ τὸν ἅγιο Κύριλλο κ’ ἔφθασε ἕως τῶν βασιλέων Μαρκιανοῦ ποὺ βασίλεψε ἐν ἔτει υν΄ (450) καὶ Λέοντος τοῦ μεγάλου ποὺ βασίλεψε ἐν ἔτει υνη΄ (458). Ἦταν δὲ παρὼν στὴν ἐν Ἐφέσῳ τρίτη οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὴν συγκροτηθεῖσα ἐν ἔτει υλα΄ (431), ἕνας ἀπὸ τοὺς διακόσιους πατέρες ποὺ ἔλαβαν μέρος σ’ αὐτήν· ἔλαμψε τότε στὰ δόγματα τῆς πίστεως μαζὶ μὲ τὸν θεσπέσιο Κύριλλο τὸν Ἀλεξανδρείας. Ἔφθασε ὅμως, καὶ ἕως τὴν τετάρτη Σύνοδο τῶν ἐξακοσίων τριάντα θεοφόρων πατέρων, τὴν ἐν Χαλκηδόνι συγκροτηθεῖσα ἐν ἔτει υνα΄ (451), κατὰ τὴν ὁποία ἐτιμήθη ἀπὸ τὸν βασιλέα Μαρκιανὸ γιὰ τὴν σοφία καὶ ἀρετή του.

Οἱ ἅγιοι καὶ θαυματοργοὶ Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανὸς οἱ Ρωμαῖοι

 

Οἱ ἅγιοι καὶ θαυματοργοὶ Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανὸς οἱ Ρωμαῖοι

Ἑορτάζουν τὴν α΄ (1η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Βολαῖς ἀδελφοὺς οὐ διέσπων οἱ λίθοι.

Ὡς εἰς ἓν ἄμφω συμπεπηγότας λίθον.

Πρώτη Ἰουλίοιο λίθοισιν Ἀνάργυροι ἤθλουν.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους Καρίνου καὶ Νουμεριανοῦ τῶν αὐταδέλφων βασιλέων, ἐν ἔτει σπδ΄ (284), καὶ κατάγονταν ἀπὸ τὴν μεγαλόπολη Ῥώμη. Αὐτάδελφοι ὄντες μεταχειρίζονταν καὶ οἱ δύο τὴν ἴδια τέχνη τῆς ἰατρικῆς καὶ γιάτρευαν ὄχι μόνο τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ τὰ ἄλογα ζῶα. Τὸ μόνο ποὺ ζητοῦσαν ἀπ’ ὅσους γιάτρευαν, ὡς μισθὸ τῆς γιατρειᾶς, –χωρὶς οὐδέποτε νὰ λαμβάνουν κάποιο ἄλλο γήϊνο πρᾶγμα–, ἦταν τὸ νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό.

ΕΥΧΗ Εἰς τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους

(30 Ἰουνίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, οἰκτίρμον καὶ ἐλεῆμον, ὁ τῇ τῶν δώδεκα Ἀποστόλων διδαχῇ τὴν πληθὺν τῶν πεπλανημένων ἐθνῶν πρὸς τὴν σὴν ἐπίγνωσιν προσκαλέσας, τοῖς δὲ παραδόξοις σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσιν ἐπὶ τὴν πέτραν τῆς ἐν Χριστῷ πίστεως ἑδράσας, ἵλεως χάρισαι ἡμῖν, δεόμεθά σου, ἵνα πάντοτε ἀξίως περιπατῶμεν τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθημεν· καὶ μηκέτι ὦμεν νήπιοι, κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας τοῦ τὴν κακίαν τεκταίνοντος, ἀλλὰ κατέχωμεν τὴν ὁμολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ τε καὶ βεβαίαν, καὶ κατανοῶμεν ἀλλήλους εἰς παροξυσμὸν ἀγάπης καὶ καλῶν ἔργων· ὅπως ταῖς πρεσβείαις αὐτῶν εὐσεβῶς τὸν βίον ἡμῶν περαιώσαντες, καταξιωθῶμεν ἐν τῇ τρυφῇ τοῦ παραδείσου τῆς ἀλήκτου χαρᾶς ἐπιτυχεῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

ΕΥΧΗ Εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον

(29 Ἰουνίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, εὔσπλαγχνε καὶ πολυέλεε, ὁ τὴν παροῦσαν ἡμέραν τῷ ἐνδόξῳ μαρτυρίῳ τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου εὐδοκήσας καθιερῶσαι, καὶ τιμίαν πᾶσι τοῖς πιστοῖς ποιῆσαι· μὴ ἐάσῃς ἡμᾶς, δεόμεθά σου, οὓς κατηξίωσας τὴν παναοίδιμον μνήμην αὐτῶν ἐτησίως πανηγυρίσαι, περιπεσεῖν εἰς πειρασμόν, μηδὲ πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δυνάμεθα, ἀλλὰ ταῖς εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις αὐτῶν συντήρησον ἐν εἰρήνῃ τὴν ζωὴν ἡμῶν· καὶ καθάπερ ἐκεῖνοι ἀληθῶς σὲ ἀγαπήσαντες, εἰς τὴν οἰκουμένην ἐκήρυξαν, καὶ τῆς ζωῆς αὐτῶν οὐκ ἐφείσαντο, ὑπὲρ τοῦ φυλάξαι μέχρι τέλους τὴν καλὴν ὁμολογίαν· οὕτω χάρισαι καὶ ἡμῖν τὴν πρὸς σὲ βεβαίαν πίστιν, καὶ τὴν πρὸς τὸν πλησίον ἀκίβδηλον ἀγάπην· ὅπως, σοῦ ἐλεοῦντος, τῆς μακαριότητος αὐτῶν καταξιωθῶμεν ἐν οὐρανῷ ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ εὕρεση τῶν τιμίων λειψάνων τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου

 

Ἡ εὕρεση τῶν τιμίων λειψάνων τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὀστᾶ φανέντα μαρτύρων Ἀναργύρων,

Βλύζουσι κρουνοὺς θαυμάτων ἀναργύρως.

Εἰκάδι ὀγδοάτῃ Κῦρος φάνη ἠδ’ ὁμόαθλος.

   Τοῦτοι οἱ Ἅγιοι τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες καὶ θαυματουργοὶ Ἀνάργυροι καὶ ἰατροὶ ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἑν ἔτει σϞβ΄ (292)· καὶ ὁ μὲν ἅγιος Κῦρος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια ὁ δὲ Ἰωάννης ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Ἐδέσσης. Τοῦτοι λοιπὸν ἀφοῦ ἑνώθηκαν, διότι εἶχαν ὅμοια γνώμη, περιήρχοντο καὶ γιάτρευαν παντὸς εἴδους ἀσθένεια, κ’ ἐπειδὴ παρακινοῦσαν πολλοὺς γιὰ νὰ μαρτυρήσουν, φανερώθηκαν στὸν κατὰ τόπον ἄρχοντα, στὸν ὁποῖο παρουσιάστηκαν κι ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ καὶ ὑποβλήθηκαν σὲ διάφορες τιμωρίες κ’ ἔπειτα ἀποκεφαλίσθηκαν κ’ ἔλαβαν τὰ στεφάνια τοῦ μαρτυρίου.

Ὁ ὅσιος Σαμψὼν ὁ Ξενοδόχος

 

Ὁ ὅσιος Σαμψὼν ὁ Ξενοδόχος

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐξῆγεν ὁ πρὶν ἐκ γνάθου Σαμψὼν πόμα,

Ὁ νῦν δὲ Σαμψὼν μῦρον ἐκ τάφου βρύει.

Εἰκάδι ἑβδομάτῃ Σαμψὼν θάνε, βρῦσέ τε μῦρα.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν παλαιὰ Ρώμη, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φμα΄ (541), κι ἀφοῦ διασκόρπισε στοὺς φτωχοὺς τὸν πλοῦτο, ὅσος ἔμεινε σ’ αὐτὸν ἀπ’ τοὺς γονεῖς του, πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ περπατῶντας σ’ ὅλους τοὺς ἱεροὺς ναοὺς ἀπόλαυσε πνευματικὰ τὴν καλλονὴ καὶ ὡραιότητά τους. Ἔπειτα κάθισε σὲ τόπο ἥσυχο κ’ ἐντρυφοῦσε καὶ καταγινόταν στὴν μελέτη τῶν θείων Γραφῶν, προσέχοντας μόνο στὸν Θεό. Ἔτσι, ἀφοῦ ἔγινε φανερὸς καὶ γνώριμος στὸν τότε ἁγιώτατο Μηνᾶ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, χειροτονεῖται ἀπ’ αὐτὸν ἱερεὺς καὶ γίνεται ἕνας ἀπὸ τοὺς Κληρικούς.

Ὁ ὅσιος Δαβὶδ ὁ ἐν Θεσσαλονίκῃ

 

Ὁ ὅσιος Δαβὶδ ὁ ἐν Θεσσαλονίκῃ

Ἑορτάζει τὴν κς΄ (26η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δαβὶδ συνήφθης τῷ πάλαι, Δαβὶδ νέε,

Ἄλλον Γολιὰθ σαρκικὰ κτείνας πάθη.

Ἕκτῃ ἐξεπέρησε πύλας βίου εἰκάδι Δαβίδ.

   Τοῦτος ὁ μακάριος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀνατολή, καὶ ὡς ἀστέρας πολύφωτος ἐφώτισε καὶ τὴν Δύση, διότι ἐκ νεαρᾶς του ἡλικίας ὑπέταξε μὲ τὴν ἐγκράτεια τὰ πάθη τῆς σαρκὸς καὶ φάνηκε ὡς ἔνσαρκος Ἄγγελος. Τοῦτος, ἀφοῦ κατασκεύασε τὴν κατοικία του ἐπάνω σ’ ἕνα δέντρο ἀμυγδαλιᾶς, ὅπως καὶ τὰ πτηνὰ κατασκευάζουν ἐπάνω στὰ δέντρα τὶς φωλιές τους, εὔφραινε μὲ τὸν λόγο καὶ τὶς συμβουλές του ὅσους προσέτρεχαν σ’ αὐτόν, κ’ ἐπτέρωνε τὸν νοῦ του στὸ ὕψος τῆς θείας θεωρίας.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Γέννηση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Γέννηση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ

(24 Ἰουνίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀκατάληπτε καὶ ἀνεξιχνίαστε, ὁ τῇ ἀρρήτῳ σου προμηθείᾳ εὐδοκήσας τὸν ἐκλεκτὸν σου δοῦλον Ἰωάννην θαυμαστῶς συλληφθῆναί τε καὶ γεννηθῆναι, εἰς τὸ ἑτοιμάσαι τὴν ὁδὸν τοῦ Χριστοῦ σου· οὗ ταῖς εὐπροσδέκτοις ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβείαις, χάρισαι ἡμῖν, δεόμεθά σου, ἵνα, κατὰ τὸ κήρυγμα αὐτοῦ ἀληθῶς μετανοήσαντες, τὴν ἁγίαν ζωὴν αὐτοῦ μιμηθῶμεν, καὶ ὑπὲρ τῆς ἀληθείας τοῦ ὑπ’ αὐτοῦ κηρυχθέντος καὶ βαπτισθέντος Σωτῆρος ἡμῶν εὐθύμως πάντα ὑπομένωμεν· ὅπως εὐσεβῶς ζῶντες, καὶ τὴν μνήμην τῆς ἐνδόξου καὶ χαροποιοῦ γεννήσεως αὐτοῦ ἐτησίως πανηγυρίζοντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου, μετὰ τὴν ἀποβίωσιν ἡμῶν, τῆς πνευματικῆς ἐκείνης καὶ ἀλήκτου χαρᾶς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς δικαίας ἀνταποδόσεως σὺν αὐτῷ ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀγριππίνα

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀγριππίνα

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πλησθεῖσα δεινῶν τραυμάτων ἐκ τυμμάτων,

Πολλῶν μετέσχε στεμμάτων Ἀγριππίνα.

Εἰκάδι θεινομένη τριτάτῃ θάνεν Ἀγριππίνα.

   Αὐτὴ ἡ ἁγία ἦταν γέννημα καὶ θρέμμα τῆς περιδόξου πόλεως Ρώμης καὶ ἐκ νεότητος παρέδωσε τὸν ἑαυτό της στὸν Θεό. Γι’ αὐτό, εὐωδίαζε μὲν τὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν, σὰν περιβόλι ἀνθισμένο ἢ εὐωδέστατο ρόδο, ἀπόδιωχνε δὲ τὴν δυσωδία καὶ τὴν βρώμα τῶν παθῶν, ἔχοντας στολίσει ἡ μακαρία τὴν ψυχή της μὲ τὴν παρθενία καὶ τὴν καθαρότητα.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος ἐπίσκοπος Σαμοσάτων

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος ἐπίσκοπος Σαμοσάτων

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κέραμος, Εὐσέβιε, μάρτυς Κυρίου,

Εὐθὺς δὲ καὶ στέφανος ἐν τῇ σῇ κάρᾳ.

Εἰκάδι δευτερίῃ κεφαλὴν θλάσαν Εὐσεβίοιο.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίου, υἱοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τλη΄ (338), καὶ ὑπῆρξε διάπυρος ζηλωτὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως.

   Γιὰ τοῦτο, μὲ πολλὴ ἀνδρεία ψυχῆς καὶ μὲ καταφρόνηση τῶν παρόντων φρόντισε πῶς νὰ ἔλθει σὲ αὔξηση ἡ εὐσέβεια καὶ ἡ ὀρθοδοξία, ἂν καὶ ὁ βασιλεὺς Κωνστάντιος ἦταν ἐνάντιος, ὅπως κανεὶς ἄλλος, ἐπειδὴ ἦταν Ἀρειανιστής. Ἔτσι, ὅταν μιὰ φορὰ φοβέρισε ὁ βασιλεὺς νὰ κόψει τὸ δεξὶ χέρι τοῦ ἁγίου, ἂν δὲν δώσει τὸ ψήφισμα ποὺ ἔγινε ἀπὸ τὸν μεγάλο Μελέτιο¹, ὁ ἅγιος ἅπλωσε καὶ τὰ δύο του χέρια θέλοντας νὰ δείξει ὅτι μετὰ χαρᾶς δέχεται καὶ τῶν δύο τὴν κοπή, παρὰ νὰ προδώσει τὸ ζητούμενο ψήφισμα καὶ μαζὶ μὲ ἐκεῖνο νὰ προδώσει καὶ τὴν εὐσέβεια.