Ἡ ἁγία μάρτυς Γουδελία

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Γουδελία

Ἑορτάζει τὴν κθ΄ (29η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σοὶ τὴν κεφαλὴν τῇ κεφαλῇ τῶν ὅλων,

Χριστέ, προσῆξεν ἐκ ξίφους Γουδελία.

   Ἡ ἁγία αὐτὴ ἦταν στὰ χρόνια Σαβωρίου τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν ἐν ἔτει τλ΄ (330), καὶ ἐπειδὴ πολλοὺς ἄπιστους Πέρσες ἐπέστρεψε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦτο πιάστηκε ἀπ’τὸν βασιλέα καὶ βασανίστηκε ἡ μακαρία μὲ πολλὲς τιμωρίες. Κι ἀφοῦ δὲν πείστηκε νὰ θυσιάσει στὸ πῦρ, τὴν ἔβαλαν στὴν φυλακὴ κι ἐκεῖ ἔμεινε πολλὰ χρόνια λιμοκτονῶντας καὶ μὴ ἔχοντας τί νὰ φάει. Μετὰ ταῦτα βγῆκε ἀπ’τὴν φυλακή, κι ἐπειδὴ δὲν πείστηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, πρῶτα ἔγδαραν τὸ δέρμα τῆς κεφαλῆς της, ἔπειτα, ἀφοῦ τὴν κάρφωσαν δυνατὰ ἐπάνω σὲ ξύλο, παρέδωκε στὸν Κύριο τὸ πνεῦμα της καὶ ἔλαβε παρ’ αὐτοῦ τὸ στεφάνι τῆς ἀθλήσεως.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 240. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ὅσιος Χαρίτων ὁ ὁμολογητὴς

 

Ὁ ὅσιος Χαρίτων ὁ ὁμολογητὴς

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τῆς γῆς πατήσας τὰς τρυφὰς ὁ Χαρίτων,

Κατατρυφᾷ νῦν οὐρανοῦ τῶν χαρίτων.

Εἰκάδι ὀγδοάτῃ Χαρίτων θάνε γήραϊ μακρῷ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος γεννήθηκε κι ἀνατράφηκε στὸ Ἰκόνιο στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Αὐρηλιανοῦ. Καὶ ἐπειδὴ ἦταν περιβόητος στὴν εὐσέβεια κι ἀρετή, διὰ τοῦτο ἁρπάχτηκε ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες κι ὁδηγήθηκε μπροστὰ στὸ βασιλικὸ κριτήριο. Ὅταν στάθηκε μπροστὰ στὸν ὑπατικό, δηλαδὴ στὸν δεύτερο ἀπὸ τὸν βασιλέα, στηλιτεύει κ’ ἐλέγχει μὲ πολλὴ παρρησία τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων. Γι’ αὐτὸ γυμνώνεται, ἁπλώνεται ἀπὸ τὰ τέσσερα μέρη τοῦ σώματος, καὶ δέρνεται μὲ τὰ βούνευρα τόσο ἄσπλαχνα, ὥστε διαπέρασε ὁ δαρμὸς ἕως καὶ σ’ αὐτὰ τὰ ἐσωτερικὰ σπλάγχνα του. Καὶ βασταζόμενος ἀπὸ ἄλλους, ρίχνεται στὴν φυλακή. Ἔπειτα, πάλι τὸν φέρνουν στὸ κριτήριο κ’ ἐπειδὴ φάνηκε γενναῖος κι ἄφοβος τὸν βάζουν πάλι σιδηροδέσμιο στὴν φυλακή. Ἀφοῦ ὅμως ὁ Αὐρηλιανὸς μετ’ ἀπὸ λίγο καιρό, μαζὶ μὲ τὴν βασιλεία ἐστερήθη καὶ τὴν ζωή, χάριν τούτου ὁ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Χαρίτων, διὰ βασιλικῆς προσταγῆς ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὴν φυλακή.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἐπίχαρις

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἐπίχαρις

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εὔτολμος Ἐπίχαρις ἦν πρὸς τὸ ξίφος,

Συλλήπτορα πλουτοῦσα τὴν Θείαν χάριν.

   Τούτη ἡ ἁγία ἦταν στὴν Ρώμη στὰ χρόνια Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει σϞη΄ (298), καὶ πιάστηκε ὡς Χριστιανὴ ἀπ’τὸν ἔπαρχο Καισάριο. Ἀφοῦ λοιπὸν ὁμολόγησε μὲ παρρησία τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, κρεμιέται καὶ γδέρνεται. Ἔπειτα τέσσερις στρατιῶτες κατασύντριψαν τὰ μέλη της μὲ μολύβδινη σφαῖρα. Κ’ ἐπειδὴ ἡ ἁγία προσευχήθηκε, γιὰ τοῦτο ἦλθαν ἄγγελοι καὶ θανάτωσαν αὐτοὺς τοὺς τέσσερις στρατιῶτες ποὺ τὴν βασάνιζαν. Στὸ τέλος καταδικάζεται ἡ ἁγία ν’ ἀποκεφαλιστεῖ. Ὅταν λοιπὸν ἔφτασε στὸν τόπο τῆς καταδίκης καὶ στάθηκε ἐπάνω σὲ μιὰ πέτρα, ὦ τοῦ θαύματος!, εὐθὺς ἡ πέτρα ἀνέβλυσε νερό. Κι ἀφοῦ ἀποκεφαλίστηκε, παρέδωκε τὴν ἁγία ψυχή της εἰς χεῖρας Θεοῦ, ἀπ’τὸν ὁποῖο ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 227,228. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη

(26 Σεπτεμβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀγαθὲ καὶ φιλάνθρωπε, ὁ διὰ τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος Ἰωάννην τὸν ἀπόστολον τὰ τῆς ὑψηλῆς θεολογίας ἀπόρρητα μυστήρια διδάξας, καὶ δι’ αὐτοῦ τοὺς ἐν σκότει ἀπιστίας διάγοντας, πρὸς τὸ φῶς τῆς σῆς θεογνωσίας καὶ πίστεως χειραγωγήσας· οὗ ταῖς εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις δώρησαι καὶ ἡμῖν, δεόμεθά σου, χάριν, ἵνα μὴ μόνον ἀκροαταὶ τῶν εὐαγγελικῶν διδαγμάτων ὦμεν, ἀλλὰ καὶ ποιηταὶ αὐτῶν· καὶ ταῖς λαμπραῖς ἀκτῖσι τοῦ θείου σου Λόγου καταυγασθέντες, περιπατῶμεν οὐκ ἐν τῷ σκότει, ἀλλ’ ἐν τῷ φωτὶ τῆς θεογνωσίας, μηδὲ πειθώμεθα ταῖς βεβήλοις κενοφωνίαις, καὶ ἀντιθέσεσι τῆς ψευδωνύμου γνώσεως, ὅπως κατὰ τὸ θέλημά σου ζῶντες, καὶ τὴν σεβάσμιον μνήμην αὐτοῦ ἐτησίως ἐπιτελοῦντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου τῆς μακαρίας καὶ ἀϊδίου ζωῆς ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ ὁσία Εὐφροσύνη θυγατέρα τοῦ ὁσίου Παφνουτίου τοῦ Αἰγυπτίου

 

Ἡ ὁσία Εὐφροσύνη θυγατέρα τοῦ ὁσίου Παφνουτίου τοῦ Αἰγυπτίου

Ἑορτάζουν τὴν κε΄ (25η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸ θῆλυ κρύπτεις ἀνδρικῶς Εὐφροσύνη,

Καὶ κρυπτὰ τὸν βλέποντα Δεσπότην βλέπεις.

Εἰκάδα Εὐφροσύνη κατὰ πέμπτην πότμον ὑπέστη.

   Τούτη ἡ ἁγία Εὐφροσύνη ἦταν στὰ χρόνια Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ ἐν ἔτει υι΄ (410)· κι ἀφοῦ ἄφησε τὰ χαροποιὰ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου, τὴν φαντασία καὶ δόξα τῆς παρούσης ζωῆς κ’ ἔφυγε κρυφὰ ἀπ’τὸ σπίτι τοῦ πατέρα της, μετασχημάτισε τὸν ἑαυτό της, φόρεσε δηλαδὴ ἀνδρικὰ φορέματα, κι ἀντὶ Εὐφροσύνη μετονομάστηκε Σμάραγδος. Κ’ ἐπειδὴ ἀγάπησε τὴν πολιτεία τῶν μοναχῶν, πῆγε σ’ ἕνα μοναστῆρι ἀνδρῶν παρουσιαζόμενη ἐξωτερικὰ ὡς εὐνοῦχος βασιλικός, κι ἀφοῦ κούρεψε τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς της (δηλαδὴ ἔγινε μοναχή), σπούδαζε (φρόντιζε) μὲ κάθε τρόπο, πῶς νὰ κρυφτεῖ καὶ νὰ μὴ τὴν μάθει ὁ πατέρας της Παφνούτιος. Ἀφοῦ λοιπὸν πέτυχε τὸ ποθούμενο, ἀγωνιζόταν μὲ ἀγῶνες καὶ κόπους πολλούς, καὶ μὲ προσευχὲς ἐκτενεῖς κι ἀδιάκοπες, ἕως ὅτου καταξήρανε μὲ ὑπερβολὴ τὸ ἁπαλὸ καὶ γυναικεῖο της σῶμα, εἰς τρόπον ὥστε ἐκπλήσσονταν καὶ θαύμαζαν ὅλοι οἱ ἀδελφοὶ στὸ μοναστῆρι, βλέποντας τὴν ἄκρα κακοπάθεια τὴν ὁποία μεταχειριζόταν ἡ ἀοίδιμος.

Ὁ ὅσιος Κόπρις

 

Ὁ ὅσιος Κόπρις

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐκ ἦν ὁ Κόπρις κόπρις, ἀλλ’ ἄλλος βότρυς,

Καλῶν κυπρισμὸν προσφέρων τῷ Κυρίῳ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος γεννήθηκε σὲ μιὰ κοπριὰ ποὺ βρισκόταν ἔξω ἀπ’τὸ μοναστῆρι τοῦ ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ κοινοβιάρχου· διότι διωκόμενη ἀπ’τοὺς ἀγαρηνοὺς ἡ μητέρα του μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους πλησιόχωρους, καὶ καταφεύγοντας στὸν ἅγιο Θεοδόσιο γιὰ νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀσεβῶν, κρατήθηκε ἀπὸ τὰ κοιλοπονήματα. Καὶ βρίσκοντας τὴν κοπριὰ ἐκεῖ, γέννησε πάνω σ’ αὐτήν.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ραΐς

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ραΐς

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ποθοῦσα κάλλος ἡ Ραῒς Θεοῦ βλέπειν,

Σαρκὸς τὸ κάλλος ἐκδίδωσι τῷ ξίφει.

   Τούτη καταγόταν ἀπὸ μία χώρα τῆς Αἰγύπτου ὀνομαζόμενη Βάτα (ἢ Τάμμα) καὶ ἦταν θυγατέρα κάποιου Πέτρου. Φόρεσε δὲ τὸ σχῆμα τῶν μοναζουσῶν ὅταν ἦταν δώδεκα χρονῶν. Μιὰ φορά, πηγαίνοντας μὲ ἄλλες παρθένους στὴν πηγὴ γιὰ νὰ φέρει νερό, εἶδε πλῆθος παρθένων γυναικῶν καὶ ἀνδρῶν πρεσβυτέρων καὶ διακόνων μοναχῶν, τοὺς ὁποίους εἶχε δεμένους ὁ ἡγεμόνας Λουκιανός.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φωκᾶς ὁ κηπουρός

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φωκᾶς ὁ κηπουρός

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἤδει χάριν σοι σοῦ χάριν θνήσκων Λόγε,

Φωκᾶς ὁ μάρτυς τῷ διὰ ξίφους τέλει.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν ἀπ’τὴν πόλη Σινώπη καὶ τέχνη του ἦταν ἡ ἐργασία τῆς γῆς. Ἔχοντας κηπεῖον –δηλαδὴ πολὺ μικρὸ κῆπο– καταγινόταν σ’ αὐτόν, κι ὅ,τι κέρδος λάμβανε ἀπ’ αὐτὸν τὸ εἶχε κοινὸ μὲ τοὺς φτωχούς· δηλαδὴ καὶ αὐτὸς καὶ οἱ φτωχοὶ ποὺ ἔρχονταν πρὸς αὐτὸν ζοῦσαν ἀπ’τὸν κῆπο του. Κι ὄχι μόνο τὸν αἰσθητὸ αὐτὸν κῆπο καλλιεργοῦσε ὁ ἀοίδιμος, ἀλλὰ καὶ τὸν νοητὸ τῆς ψυχῆς.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κοδρᾶτος ὁ ἐν Μαγνησίᾳ

  

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κοδρᾶτος ὁ ἐν Μαγνησίᾳ

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λίθοις νέμειν θέλοντα μηδαμῶς σέβας,

Τὸν Κοδρᾶτον βάλλουσιν ἄφρονες λίθοις.

 

Εἰκάδι δὲ πρώτῃ Κοδρᾶτος στέφος εὕρατο ἄθλοις.

   Ὁ ἅγιος Κοδρᾶτος ἦταν ἄνδρας σοφὸς καὶ πολυμαθής. Ἀφοῦ ἔγινε κι αὐτὸς ἕνας ἐκ τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ πλούτησε μὲ τὴν πυρίπνοο χάρη τοῦ πνεύματος, χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος τῶν Ἀθηναίων, καὶ πολλοὺς μὲν ἐπέστρεψε στὴν ἀληθινὴ πίστη τοῦ Χριστοῦ, τοὺς δὲ σοφοὺς τῶν ἑλλήνων (εἰδωλολατρῶν), οἱ ὁποῖοι ὑπερηφανεύονταν μεγάλως στὴν σοφία τους, ἀπεστόμισε καὶ καταίσχυνε μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν δύναμη τῶν λόγων.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὐστάθιος καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ

  

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὐστάθιος καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ

Ἑορτάζουν τὴν κ΄ (20η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εὐστάθιον βοῦς παγγενῆ χαλκοῦς φλέγει.

Καὶ παγγενῆ σὺ τοῦ Θεοῦ σώζεις, Λόγε.

 

Εἰκάδι Εὐστάθιος γενεῇ ἅμα ἐν βοῒ καύθη.

   Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Εὐστάθιος ἦταν περιφανέστατος στρατηλάτης στὴν Ρώμη κατὰ τοὺς χρόνους Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως, ἐν ἔτει ρ΄ (100), καὶ ἦταν γνωστὸς ὡς ὁ πλὲον περιβόητος ἀπὸ τοὺς ἄλλους στὴν ἀρετὴ καὶ στοὺς τρόπους καὶ στὴν γνώμη, καὶ στὴν πρὸς τοὺς πτωχοὺς ἐλεημοσύνη καὶ συμπάθεια· ἐκαλεῖτο δὲ πρότερον αὐτὸς μὲν Πλακίδας, ἡ δὲ γυναῖκα του Τατιανή.

   Τοῦτος λοιπὸν ὁ ἀοίδιμος ἐπειδὴ καὶ ἦταν κρατημένος ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων, γιὰ τὴν πολλή του εὐλάβεια καὶ καλοκαγαθία, ἀξιώθηκε νὰ λάβει τὸ κάλεσμα στὴν πίστη ἄνωθεν παρὰ Θεοῦ, καθὼς ἔλαβε αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος· διότι μιὰ φορά, ἐνῶ αὐτὸς κυνηγοῦσε καὶ κατεδίωκε μεγάλη ἐλαφίνα· καὶ ἦταν κοντὰ γιὰ νὰ τὴν πλησιάσει, ὢ τοῦ θαύματος! βλέπει ἀνάμεσα στὰ δύο κέρατα τοῦ ἐλαφιοῦ νὰ στέκεται ὁ τίμιος σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἔλαμπε ὑπὲρ τὸν ἥλιο· καὶ μεταξὺ βλέπει καὶ τὸν δι’ ἡμᾶς σταυρωθέντα Χριστό· κι ἀπὸ ἐκεῖ ἀκούει καὶ μία φωνή, ποὺ ἔλεγε αὐτά: «Πλακίδα, τί με διώκεις; ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός».