ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤ’ ΑΥΤΟΥ ΟΠΛΩΝ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθαίου ΙΖ΄ 14–23)

 

ΟΜΙΛΙΑ

 ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤ’ ΑΥΤΟΥ ΟΠΛΩΝ

 

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τοῦ ΘΕΟΤΟΚΗ*

 

   Γιατί ἆραγε ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ἀποσιώπησε ὅλα τὰ πάθη, μὲ τὰ ὁποῖα τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα βασάνιζε ἐλεεινῶς τὸν σεληνιαζόμενο, σημείωσε ὅμως μὲ ἀκρίβεια ὅτι πολλὲς φορὲς τὸν κατακρήμνιζε στὸ πῦρ καὶ πολλὲς φορὲς στὸ ὕδωρ; Ἔχει πολὺ ἀξιόλογο νόημα ἡ σημείωση τοῦ Εὐαγγελιστοῦ.

   Δύο εἶναι οἱ πηγὲς ὅλων τῶν ἁμαρτημάτων, ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία. Ὅποιο ἁμάρτημα κι ἂν σκεφτεῖς, αὐτὸ ἢ ἀπὸ τὸν θυμὸ ἢ ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία ἀναβλύζει. Φιλονικίες, ἀνυποταξίες, ἔχθρες, καταπιέσεις, ἀσπλαγχνίες, προδοσίες, ὕβρεις, συκοφαντίες, πληγές, τραύματα, πόλεμοι, φόνοι, βλασφημίες καὶ μύρια ἄλλα φοβερὰ ἁμαρτήματα ἔχουν πατέρα τὸν θυμό. Ἁρπαγές, ἀδικίες, ἐπιβουλές, φθόνοι, πορνεῖες, μοιχεῖες, μέθες, γαστριμαργίες κι ἄλλα πάμπολλα ἔργα τοῦ σκότους εἶναι βλαστήματα τῆς κακῆς ἐπιθυμίας. Κι ὅποιον ὑποδουλώσει ὁ Διάβολος, πολλάκις τὸν βάζει στὸ πῦρ, δηλαδὴ τὸν ρίχνει στὰ φλογερὰ ἁμαρτήματα τοῦ θυμοῦ, καὶ πολλάκις στὸ ὕδωρ, δηλαδὴ στὰ παραπτώματα τῆς κακῆς ἐπιθυμίας. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος μὲ τόση ἀκρίβεια σημείωσε ὅτι τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτο πολλὲς φορὲς ἔριχνε τὸν δαιμονιζόμενο στὸ πῦρ καὶ πολλὲς φορὲς στὸ ὕδωρ. Κάτι τέτοιο καὶ ὁ προφητάναξ Δαβὶδ σήμαινε, ὅταν εὐχόμενος ἔλεγε: «Ἡμέρας ὁ ἥλιος οὐ συγκαύσει σε, οὐδὲ ἡ σελήνη τὴν νύκτα» (Ψαλμ. ρκ΄ 6), ὑπονοῶντας, διὰ τῆς συγκαύσεως τοῦ ἡλίου, τὴν φλόγα τοῦ θυμοῦ, καὶ διὰ τῆς νυκτερινῆς σελήνης, τὶς σαρκικὲς ἡδυπάθειες. Μετὰ τὸ πάθος καὶ τὸν σταυρὸ τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀληθῶς ἐξασθένισε ἡ δύναμη τῶν δαιμόνων. «Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου», ἔλεγε ὁ Δεσπότης τῶν ἁπάντων, «νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω» (Ἰωάν. ιβ΄ 31). Καὶ ἀληθῶς ἐξεβλήθη, διότι, μετὰ τὴν ἔνσαρκη παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἔγιναν ἄλαλα τὰ εἴδωλα ποὺ μιλοῦσαν καὶ μάντευαν τὰ μέλλοντα‧ ἔκλεισαν τὸ στόμα τους τὰ χρηστήρια (μαντεῖα) καὶ οἱ ψευδοχρησμολόγοι¹‧ σχεδὸν σβήστηκε ἡ πολυθεΐα, ἢ γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ὀρθότερα, ἡ λατρεία τῶν δαιμόνων‧ λιγόστεψαν οἱ δαιμονιζόμενοι, οὐδεμία ἐξουσία ἔχει ὁ Διάβολος σ’ ὅσους εὐσεβῶς καὶ δικαίως ἐτελεύτησαν· ἀνοίχθηκε γιὰ τοὺς εὐσεβεῖς καὶ φιλάρετους ἡ πύλη τοῦ παραδείσου ποὺ ἡ ἀπάτη του ἔκλεισε, καὶ κλείστηκε τὸ στόμα τοῦ ᾅδη, ποὺ αὐτὸς ἄνοιξε· ἔμεινε ὅμως σ’ αὐτὸν μόνο ἡ ἐξουσία νὰ πειράζει. Ὁ μὲν μακάριος Πέτρος λέει ὅτι «ὁ δαίμων ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 8)· ὁ δὲ θεηγόρος Παῦλος μᾶς καταγγέλλει ὅτι δὲν παλεύουμε μὲ ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν αἷμα καὶ σάρκα, ὅπως καὶ ἐμεῖς, «ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφεσ. στ΄ 12)· ὁ ἴδιος Ἀπόστολος μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ Διάβολος ἔχει «μεθοδείας» δηλ. τεχνάσματα (αὐτ. 11), ἔχει «παγίδες» (Α΄ Τιμ. γ΄ 7 καὶ Β΄ Τιμ. β΄ 26), ἔχει «βέλη πεπυρωμένα» δηλ. φλογερὰ βέλη (Ἐφεσ. στ΄, 16), μετασχηματίζεται καὶ σὲ «ἄγγελο φωτός» (Β΄ Κορ. ια΄ 14).

Ὁ ἅγιος Μύρων ἐπίσκοπος Κρήτης ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ἅγιος Μύρων ἐπίσκοπος Κρήτης ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μύρων ὁ θεῖος ἀρετῆς μύρου πνέων,

Εὐωδίας πρόσεισιν ὀσμὴ Κυρίῳ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος γεννήθηκε σὲ μία πόλη τῆς Κρήτης Αὐρακία ὀνομαζόμενη ποὺ βρίσκεται πλησίον τῆς Κνωσσοῦ, στολίζοντας τὸ γένος του μὲ τὴν κατὰ Θεὸν εὐσέβεια. Ὅταν ἔφτασε σὲ κατάλληλη ἡλικία συζεύχθηκε νόμιμα, ἐργαζόταν τὴν γῆ, κι ἀπὸ τὴν καρποφορία καὶ σοδειὰ τῶν γεννημάτων του ἐλεοῦσε τοὺς φτωχούς· κι ὅσο αὐτὸς ἐλεοῦσε, τόσο καὶ οἱ καρποὶ τῶν ἀγρῶν του αὔξαναν.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Νάρκισσος ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Νάρκισσος ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἡδὺ πνέων, Νάρκισσε, Ναρκίσσου πλέον,

Εὐωδιάζεις τῆς Ἐδὲμ τὸ χωρίον.

   Ὁ ἅγιος τοῦτος Νάρκισσος¹, κατὰ τὸν Νικηφόρο τὸν Κάλλιστο, τὸ μεγάλο Σάββατο, ἐπειδὴ ἔλειψε τὸ ἔλαιο ἀπὸ τὶς κανδῆλες, πρόσταξε καὶ τοῦ ἔφεραν νερὸ κι ἀφοῦ προσευχήθηκε κ’ εὐλόγησε τὸ ὕδωρ τὸ μετέβαλε σὲ ἔλαιο.

   Κάποτε συκοφαντήθηκε ἀπὸ τρεῖς ἱεροκατηγόρους, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπέφεραν τοὺς ἐλέγχους καὶ τὶς νουθεσίες του‧ καὶ ὁ μὲν πρῶτος ἔκαμε ὅρκο ψευδῆ ὅτι «ἐὰν δὲν λέω ἀλήθεια νὰ πέσει φωτιὰ νὰ μὲ κάψει»‧ ὁ δεύτερος ὅτι «ἐὰν ψεύδομαι νὰ σκουληκιάσει ὅλο τὸ σῶμα μου»‧ καὶ ὁ τρίτος ὅτι «ἐὰν δὲν εἶναι ἔτσι ἡ ἀλήθεια, ὅπως βεβαιώνω, νὰ τυφλωθῶ». Ἀπὸ τούτους, λοιπόν, ὁ ἅγιος συκοφαντηθεὶς ἀναχώρησε σὲ τόπο ἡσυχαστικὸ κι ἐκεῖ ζοῦσε πολλὰ χρόνια.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

(6 Αὐγούστου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἄτρεπτε καὶ ἀναλλοίωτε, ὁ εὐδοκήσας διὰ τῆς ἐνδόξου καὶ φρικτῆς μεταμορφώσεως τοῦ ἀγαπητοῦ σου Υἱοῦ, τὸ πρὸ αἰώνων κεκαλυμμένον μυστήριον τῆς σωτηρίας ἡμῶν ἐπ’ ἐσχάτων φανερῶσαι, καὶ διὰ τῆς ἐκ νεφέλης γενομένης οὐρανόθεν φωνῆς σου, τὰ τῶν Προφητῶν προκηρυχθέντα, καὶ τὴν πρός σε τελείαν υἱοθεσίαν καὶ οἰκειότητα ἡμῖν βεβαιῶσαι· πρόσδεξαι, δεόμεθά σου, τὰς εὐχαριστηρίους ταύτας καὶ ἱκετηρίους ἡμῶν ἐντεύξεις, καὶ ταῖς ἀκτῖσι τῆς ὑπερφώτου λαμπρότητός σου τὴν τῶν ἡμετέρων ψυχῶν ἀμαυρότητα φωτίσας, καὶ τὰς κηλῖδας τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ῥαντισμῷ τοῦ ἐλέους σου ἀποσμήξας, καθαροὺς λατρευτάς σου ἀνάδειξον ἡμᾶς· ὅπως κεκαθαρμένοι ψυχῇ τε καὶ σώματι, τὴν πανίερον ταύτην ἑορτὴν ἐπιτελοῦντες, καταξιωθῶμεν τῆς ἀϊδίου δόξης ἐπιτυχεῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Εὐσίγνιος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Εὐσίγνιος

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εὐσίγνιον τέμνουσι τὸν Χριστοῦ φίλον,

Τομῆς μέχρι κράζοντα· Χριστός μοι φίλος.

Πέμπτῃ Εὐσιγνίοιο κάρη κονίῃσιν ἐμίχθη.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια καὶ ἦταν στρατιώτης ἐπὶ τῆς βασιλείας Κώνσταντος τοῦ Χλωροῦ, τοῦ πατέρα τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τδ΄ (304), ἔγινε δὲ ἑκατὸν δέκα χρονῶν κι ἔφτασε μέχρι τὰ χρόνια Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, ἐν ἔτει τξα΄ (361), ἀφοῦ διῆλθε στὴν στρατιωτικὴ ζωὴ ἑξήντα χρόνια.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Στέφανος, Πάπας Ρώμης, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Στέφανος, Πάπας Ρώμης, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

Ἑορτάζει τὴν γ΄ (3η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τμηθεὶς Στέφανος θεῖον ἥρπασε στέφος,

Πάπας μὲν ὢν πρίν, νῦν δὲ καὶ μάρτυς μέγας.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Δεκίου, Οὐαλλερίου¹ καὶ Γαλληΐνου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει σν΄ (250)², καὶ λόγῳ τοῦ διωγμοῦ κατὰ τῶν Χριστιανῶν κρυβόταν στὴν Ῥώμη καὶ δίδασκε τοὺς εἰδωλολάτρες ποὺ ἔρχονταν πρὸς αὐτόν, τοὺς κατηχοῦσε τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τοὺς βάπτιζε, ἀπὸ τοὺς ὁποίους χειροτόνησε πρεσβυτέρους, διακόνους κι ἀναγνῶστες. Μερικοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν ἀφοῦ πιάστηκαν ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ κι ἔλαβαν τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου διὰ παρακινήσεώς του.

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΙΑΣ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθαίου ΙΘ΄ 16–26)

 

ΟΜΙΛΙΑ

 ΠΕΡΙ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΙΑΣ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τοῦ ΘΕΟΤΟΚΗ

Οἱ ἅγιοι ἑπτὰ μάρτυρες Μακκαβαῖοι

 

Οἱ ἅγιοι ἑπτὰ μάρτυρες Μακκαβαῖοι, Ἀβείμ, Ἀντώνιος, Γουρίας, Ἐλεάζαρος, Εὐσεβωνᾶς, Ἀχεὶμ καὶ Μάρκελλος, καὶ ἡ μητέρα αὐτῶν Σολομονὴ καὶ ὁ διδάσκαλος αὐτῶν Ἐλεάζαρος

Ἑορτάζουν τὴν α΄ (1η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἐλεάζαρον.

Πρῶτος πρὸ Χριστοῦ πῦρ στέγων Ἐλεάζαρ,

Ἀθλήσεως προὔθηκε τοῖς ἄλλοις ἴχνη.

 

Εἰς τὴν Σολομονήν.

Πρώταθλον ἄλλην καὶ πρὸ τῆς Θέκλης ἔχω,

Τὴν Σολομονήν, ἣν πρὸ Χριστοῦ πῦρ φλέγει.

 

Εἰς τοὺς ἑπτὰ Μακκαβαίους.

Ἐξ ἑβδόμης πέμπουσι παίδων ἑπτάδα,

Ἀρθρέμβολα, πῦρ, καὶ τροχοὶ πρὸς ὀγδόην.

Καῦσαν ἑνὶ πρώτῃ Σολομώνην ἑπτά τε υἷας.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἀντιόχου υἱοῦ Σελεύκου, ἐν ἔτει [ἀπὸ μὲν κτίσεως κόσμου ετκζ΄ (5.327)], τὸ ρογ΄ (173) πρὸ Χριστοῦ. Κι ἀφοῦ προσπάθησε νὰ τοὺς ἀναγκάσει ὁ Ἀντίοχος (ὁ ὁποῖος ἀφάνισε καὶ αἰχμαλώτισε ὅλο τὸ γένος τῶν Ἑβραίων) ν’ ἀρνηθοῦν τὶς συνήθειες καὶ διατάξεις ποὺ εἶχαν παραδοθεῖ ἀπὸ τὸν νόμο καὶ τοὺς προγόνους τους, ἤτοι νὰ φάγουν κρέατα χοιρινά, δὲν πείσθηκαν οὔτε αὐτοὶ οὔτε ὁ διδάσκαλός τους Ἐλεάζαρος, φυλάττοντας τὴν παραγγελία τοῦ θείου νόμου ποὺ λέγει: «καὶ τὸν ὗν, ὅτι διχηλεῖ ὁπλὴν τοῦτο, καὶ ὀνυχίζει ὄνυχας ὁπλῆς, καὶ τοῦτο οὐκ ἀνάγει μηρυκισμόν, ἀκάθαρτον τοῦτο ὑμῖν· ἀπὸ τῶν κρεῶν αὐτῶν οὐ φάγεσθε καὶ τῶν θνησιμαίων αὐτῶν οὐχ ἅψεσθε, ἀκάθαρτα ταῦτα ὑμῖν.» (Λευϊτ. ια 7, 8). Δηλαδή: Μὴ φάγετε τὸν χοῖρο, διότι αὐτὸς ἔχει μὲν τὰ νύχια του μοιρασμένα σὲ δύο, δὲν ἀναμηρυκάζει ὅμως, οὐδὲ ἀναχαράζει τὸ φαγητὸ ποὺ θὰ φάει (ἀκάθαρτο θἆναι καὶ τοῦτο γιὰ σᾶς). Γι’ αὐτό, ἀπὸ τὰ κρέατα τοῦ χοίρου μὴ φάγετε καὶ τὸ νεκρὸ σῶμα του μὴ πιάσετε, διότι αὐτὰ εἶναι ἀκάθαρτα γιὰ σᾶς.

Ὁ ἅγιος καὶ δίκαιος Εὐδόκιμος

 

Ὁ ἅγιος καὶ δίκαιος Εὐδόκιμος

Ἑορτάζει τὴν λα΄ (31η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν θεῖον Εὐδόκιμον, ᾧ βίος γέλως

Τὸ θεῖον εὐδόκησεν ἐκστῆναι βίου.

Δέχνυται Εὐδόκιμον πρώτῃ τάφος ἐν τριακοστῇ.

   Τοῦτος ὁ μακάριος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), καταγόταν δὲ ἀπὸ γονεῖς εὐγενεῖς καὶ λαμπροὺς κατὰ τὴν ζωή, διότι ἦσαν πατρικοὶ καὶ ὀρθόδοξοι, Βασίλειος καὶ Εὐδοκία ὀνομαζόμενοι, καὶ καταγόμενοι ἀπὸ τὴν Καππαδοκία. Κ’ ἐπειδὴ αὐτοὶ καλῶς ἀνέθρεψαν καὶ ἐκπαίδευσαν τὸν γυιό τους ἐτοῦτον Εὐδόκιμο, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ βασιλεὺς Θεόφιλος τὸν τίμησε μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ Κανδιδάτου καὶ τὸν διόρισε στρατοπεδάρχη, πρῶτα μὲν στὴν χώρα τῶν Καππαδοκῶν, κι ἔπειτα σὲ ὅλη τὴν γῆ τῶν Ρωμαίων. Διότι ὄντως ὁ ἅγιος ἦταν ἡ στάθμη τῆς δικαιοσύνης καὶ κανόνας ποὺ φυλάττει κάθε ἰσότητα, κ’ ἔκαμε καθημερινὰ πολλὲς ἐλεημοσύνες σ’ ἐκκλησίες, καὶ βοηθοῦσε σὲ χῆρες κι ὀρφανά, καὶ γιὰ νὰ ποῦμε ἁπλῶς μεταχειριζόταν πᾶν εἶδος ἀρετῆς ὁ ἀοίδιμος. Τέλος, κυριευθεὶς ἀπὸ σωματικὴ ἀσθένεια παρέδωκε τὴν ἁγία ψυχή του εἰς χεῖρας Θεοῦ· οἱ δὲ δοῦλοι του, φυλάττοντας τὴν παραγγελία ποὺ τοὺς ἔδωκε, τὸν ἔθαψαν μαζὶ μὲ τὰ ἐνδύματα καὶ ὑποδήματά του.

   Τοῦτος ὁ ἀοίδιμος δοξάσθηκε παρὰ Θεοῦ μὲ πολλὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα τώρα δὲν μποροῦμε ν’ ἀναφέρουμε· καὶ ἡ μὲν τοῦ ἱεροῦ λειψάνου του μετακομιδὴ στὴν Κωνσταντινούπολη ἔγινε κατὰ τὴν ἕκτη τοῦ παρόντος Ἰουλίου, ἡ δὲ κοίμηση αὐτοῦ κατὰ τὴν παροῦσα τριακοστὴ πρώτη τοῦ αὐτοῦ μηνός.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 136. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Βασιλείου τοῦ Μεγάλου: ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΛΙΤΤΑ

 

Βασιλείου τοῦ Μεγάλου

ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ

ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΛΙΤΤΑ

 

   Ὁ σκοπὸς αὐτῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνάξεως εἶναι τὸ κήρυγμα πρὸς τιμὴν τῆς μακαρίας μάρτυρος. Σᾶς καλέσαμε καὶ σᾶς  συγκεντρώσαμε σήμερα διότι ἡ σημερινὴ ἡμέρα ἀποτελεῖ ὑπόμνηση τοῦ μεγάλου ἀγῶνα καὶ μαρτυρίου ποὺ ἔδωσε μέσα σὲ γυναικεῖο σῶμα ἡ πιὸ μακάρια ἀπὸ τὶς γυναῖκες, ἡ Ἰουλίττα. Ὁ ἀγῶνας της ὑπῆρξε γενναιότατος, προκαλῶντας τεράστια ἔκπληξη τόσο σὲ ὅσους ἦταν τότε παρόντες στὸ θέαμα, ὅσο καὶ σὲ ὅσους τὸ ἔμαθαν ἀργότερα ἀπὸ τὶς διηγήσεις τῶν αὐτοπτῶν μαρτύρων — ἂν βέβαια ταιριάζει νὰ ἀποκαλεῖ κανεὶς «γυναῖκα» ἐκείνη ποὺ μὲ τὸ μεγαλειῶδες φρόνημα τῆς ψυχῆς της κατάφερε νὰ κρύψει τὴν ἀδυναμία τῆς γυναικείας φύσης.