Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Δευτέρα

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Δευτέρα

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σώφρων Ἰωσὴφ δίκαιος κράτωρ ὤφθη

καὶ σιτοδότης· ὢ καλῶν θημωνία!

 

Τὴν συναγωγὴν συκῆν Χριστὸς Ἑβραίων,

καρπῶν ἄμοιρων πνευματικῶν εἰκάζων,

ἀρᾷ ξηραίνει· ἧς φύγωμεν τὸ πάθος.

   Τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Δευτέρα φέρνουμε στὴν ἐνθύμησή μας δύο ἱερὰ διηγήματα, ἕνα τοῦ μακαρίου Ἰωσὴφ τοῦ Παγκάλου, γυιοῦ τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, καὶ ἄλλο τῆς ξηρανθείσης συκῆς, ποὺ διηγοῦνται τὰ Ἱερὰ Εὐαγγέλια· καὶ ἀπὸ τοῦτα κάνουμε ἀρχὴ τῶν Ἁγίων Παθῶν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

   Ὀ Ἰωσὴφ παραλαμβάνεται εἰς τύπον τοῦ Χριστοῦ, διότι στάθηκε γυιὸς τελευταῖος τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, ἀπὸ τὴν Ραχὴλ γεννηθείς, φθονήθηκε ὅμως ἀπὸ τοὺς ἴδιους του τοὺς ἀδελφοὺς ἐξ αἰτίας κάποιων ὀνειράτων, ποὺ εἶδε καὶ τὰ διηγήθηκε σ’ αὐτούς, τὰ ὁποῖα φανέρωναν πὼς ἔχουν νὰ τὸν προσκυνήσουν. Καὶ πρῶτα μὲν τὸν ἔβαλαν μέσα σ’ ἕνα ξηρόλακκο, τάχα μὴ θέλοντας νὰ τὸν θανατώσουν, μετὰ ταῦτα βγάνοντάς τον ἀπ’ τὸν λάκκο τὸν πώλησαν σκλάβο στοὺς Ἰσμαηλῖτες γιὰ τριάντα ἀργύρια, καὶ αἱματώσαντες τὸ φόρεμά του μὲ αἷμα προβάτου μὲ αὐτὸ ἐξηπάτησαν τὸν γέροντα τὸν πατέρα του, διότι τὸ ἔφεραν σ’ αὐτὸν καὶ τὸν ἔκαμαν νὰ πιστεύσει πὼς τὸν ἔφαγαν τὰ θηρία ἔξω στὴν ἔρημο. Οἱ δὲ Ἰσμαηλῖτες πηγαίνοντας στὴν Αἴγυπτο τὸν πούλησαν καὶ αὐτοὶ στὸν ἀρχιευνοῦχο τοῦ βασιλιᾶ ποὺ ὀνομαζόταν Πετεφρῆς.

Ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων

  

Ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πώλῳ καθίσας ὁ λόγῳ τείνας πόλον,

Βροτοὺς ἐκζητεῖ λύσαι, τῆς ἀλογίας.

   Κατά τήν ἕκτη Κυριακή τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, τήν περιφανῆ καί ὑπέρλαμπρη ἑορτή τῶν Βαΐων πανηγυρίζουμε, διά τούτη τήν ἀκόλουθη αἰτία:

   Ἀφοῦ ὁ Λάζαρος ἀναστήθηκε ἐκ τῶν νεκρῶν, πολλοί βλέποντας τό παράδοξο θαῦμα πίστευαν στόν Χριστό. Διά τοῦτο καί ἡ Συναγωγή τῶν Ἰουδαίων ἀποφάσισαν νά φονεύσουν ὄχι μόνον τόν Χριστό ἀλλά καί τόν Λάζαρο. Ἀναχωρεῖ λοιπόν ὁ Ἰησοῦς ἀπ᾿ τή μέση δίδοντας τόπο στήν κακία. Ἔπειτα, καθώς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ἕξι ἡμέρες πρίν τό Πάσχα ἦλθε στήν Βηθανία, ὅπου ἦταν ὁ Λάζαρος ὁ πεθαμένος, τόν ὁποῖο ἀνέστησε ἐκ τῶν νεκρῶν¹. Ἐκεῖ τοῦ ἔκαμαν δεῖπνο, καί ἡ μέν Μάρθα ἡ ἀδελφή τοῦ Λαζάρου ὑπηρετοῦσε, ἡ δέ Μαρία ἡ ἄλλη του ἀδελφή, ἄλειψε μέ τό πολύτιμο μῦρο τά τίμια πόδια Του καί μέ τίς τρίχες τῆς κεφαλῆς της τά ἀποσπόγγισε. Καί τήν ἄλλη μέρα² ἔστειλε δύο μαθητές του καί τοῦ ἔφεραν τήν ὄνο καί τόν πῶλο, πάνω στόν ὁποῖο κάθισε Αὐτός πού ἔχει θρόνο τόν οὐρανό καί ὑποπόδιο τήν γῆ. Κι᾿ ἔτσι καθισμένος εἰσερχόταν στά Ἱεροσόλυμα καί τά πλήθη τῶν Ἑβραίων ἔστρωναν κατά γῆς τά φορέματά τους στόν δρόμο καί κόβοντας κλαδιά ἐλαιῶν καί φοινίκων, ἄλλα ἔρριχναν στή μέση τοῦ δρόμου, κι᾿ ἄλλα βαστῶντας στά χέρια ἔκραζαν πρός αὐτόν: Ὡσαννά τῷ Υἱῷ Δαβίδ· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου ὁ Βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ³.

Ἡ Ἔγερση τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου Λαζάρου

 

Ἡ Ἔγερση τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου Λαζάρου

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*   

 

Θρηνεῖς Ἰησοῦ· τοῦτο θνητῆς οὐσίας.

Ζωοῖς φίλον Σου· τοῦτο θείας ἰσχύος.

   Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ τοῦ ἕκτου Σαββάτου τῶν Ἁγίων Νηστειῶν ἑορτάζουμε τὴν ἀνάσταση τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου φίλου τοῦ Χριστοῦ Λαζάρου τοῦ τετραημέρου. Τοῦτος ἦταν Ἑβραῖος στὸ γένος, Φαρισαῖος στὴν αἵρεση, καὶ γυιός, καθὼς λέγεται, τοῦ Φαρισαίου Σίμωνος, ἀπ’ τὸ μικρὸ χωριὸ Βηθανία καταγόμενος, κι’ ἔγινε φίλος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ ἀπὸ μιὰ τέτοια ἀφορμή: Συνεχῶς ὁ Χριστὸς συνομιλοῦσε μὲ τὸν Σίμωνα, ἐπειδὴ κι᾿ αὐτὸς πίστευε τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάσταση τῶν ἀνθρώπων, καὶ συχνότερα ἐρχόταν στὴν οἰκία του· κι’ ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν αἰτία ὁ Λάζαρος δέχθηκε τὴν γνησιότητα τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως, ὄχι μόνο αὐτός, ἀλλὰ καὶ οἱ δύο του ἀδελφές, ἡ Μάρθα καὶ ἡ Μαρία. Τὸν καιρὸ δὲ ποὺ πλησίαζε τὸ Σωτήριο Πάθος, ἐπειδή ἦταν ἀνάγκη νὰ βεβαιωθεῖ ἀκριβέστερα τὸ Μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως, ἀφοῦ ἀνέστησε πρῶτα τὴν θυγατέρα τοῦ Ἰαείρου καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτὴν τὸν γυιὸ τῆς χήρας, βρισκόταν καὶ διέτριβε ὁ Ἰησοῦς στὸ πέρα μέρος τοῦ Ἰορδάνου· καὶ τότε ὁ φίλος του Λάζαρος ἀρρώστησε βαρειὰ καὶ πέθανε.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

Τοῦ ἁγίου Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου.

 

   Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ τὸν φίλον σου Λάζαρον κλαύσας, καὶ δάκρυα λύπης καὶ συμπαθείας στάξας ἐπ’ αὐτῷ, δέξαι δάκρυα πικρίας μου. Τοῖς πάθεσί σου τὰ πάθη μου θεράπευσον· τοῖς τραύμασί σου τὰ τραύματά μου ἰάτρευσον· τῷ αἵματί σου τὸ αἷμα μου καθάγνισον· καὶ τὴν ὀσμὴν τοῦ ζωοποιοῦ σου σώματος συγκέρασον τῷ σώματί μου· ἡ χολή, ἣν παρὰ τῶν ἐχθρῶν ἐποτίσθης, γλυκανάτω μου τὴν ψυχὴν ἀπὸ τῆς πικρίας μου, ἦς με ὁ ἀντίδικος ἐπότισε. Τὸ σῶμα σου τὸ ἐπὶ τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ τανυθέν, διαπετασάτω μου τὸν νοῦν πρὸς σέ, τὸν ὑπὸ τῶν δαιμόνων κάτω ἑλκυσθέντα· ἡ κεφαλή σου, ἣν ἐπὶ σταυροῦ ἔκλινας, ὑψωσάτω μου τὴν κεφαλὴν τὴν κολαφισθεῖσαν ὑπὸ τῶν ἀντιπάλων· αἱ πανάγιαί σου χεῖρες, αἱ καθηλωθεῖσαι ὑπὸ ἀπίστων ἐν τῷ σταυρῷ, ἀναγαγέτωσάν με πρὸς σὲ ἐκ τοῦ χάσματος τῆς ἀπωλείας, ὡς ὑπέσχετο τὸ πανάγιόν σου στόμα· τὸ πρόσωπόν σου, τὸ δεξάμενον ραπίσματα καὶ ἐμπτύσματα ὑπὸ τῶν καταράτων, στιλβωσάτω μου τὸ πρόσωπον, τὸ χρανθὲν ἐν ταῖς ἀνομίαις· ἡ ψυχή σου, ἣν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὤν, τῷ Πατρί σου παρέδωκας, ὁδηγησάτω με πρὸς σὲ ἐν τῆ χάριτί σου· οὐκ ἔχω καρδίαν ὀδυνηρὰν πρὸς ἀναζήτησίν σου· οὐκ ἔχω μετάνοιαν, οὐδὲ κατάνυξιν, τὰ ἐπανάγοντα τὰ τέκνα πρὸς τὴν αὑτῶν κληρονομίαν· οὐκ ἔχω Δέσποτα, δάκρυον παρακλητικόν· ἐσκότισταί μου ὁ νοῦς ἐν τοῖς βιωτικοῖς καὶ ὑλικοῖς, καὶ οὐκ ἰσχύει πρὸς σὲ ἀτενίσαι ἐν ὀδύνῃ· ἔψυκταί μου ἡ καρδία ἐκ τοῦ πλήθους τῶν πειρασμῶν, καὶ οὐ δύναται θερμανθῆναι τοῖς δάκρυσι τῆς πρὸς σὲ ἀγάπης.

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας ἡγούμενος Μονῆς τοῦ Μηδικίου

 

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας ἡγούμενος Μονῆς τοῦ Μηδικίου

Ἑορτάζει τὴν γ΄ (3η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ρυσθεὶς βίου Νικήτας, ὡς στρουθὸς πάγης,

Πτεροῖς νοητοῖς ἵπταται πρὸς τὸνπόλον.

Νικήταν καλέουσι τρίτῃ ἐπὶ δῶμα Θεοῖο.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Νικήτας ἀγάπησε ἀπ’ τὴν νεαρή του ἡλικία τὴν ἐγκράτεια καὶ γι’ αὐτὸ ἀνεχώρησε ἀπ’ τὸν κόσμο· φεύγοντας δέ, πῆγε καὶ κάθισε στὰ ὄρη καὶ στὴν ἡσυχία, ὅπου ἐργαζόταν (καλλιεργοῦσε) πᾶσα ἀρετή. Κι ἀπὸ τούτη τὴν πνευματικὴ ἐργασία ὑψώθηκε κ’ ἔγινε μέγας καὶ περιβόητος· κι ἐπειδὴ κυβερνιόταν μὲ τὴν διάκριση τοῦ λόγου, ἔγινε καὶ οἰκονόμος ψυχῶν καὶ πιστὸς ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ.

Ὁ ὅσιος Τίτος ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ὅσιος Τίτος ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν β΄ (2α) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τί τοῦτο, Τίτε; καὶ σὺ λείπεις ἐκ βίου;

Λείπω μεταστάς, δόξαν οὕτω Κυρίῳ.

Δευτερίῃ Τίτοιο ἀπὸ ψυχὴν Νόες ἦραν.

   Τοῦτος ὁ μακάριος καὶ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Τίτος, ἀγάπησε τὸν Θεὸ ἀπ’ τὴν νεαρή του ἡλικία καὶ πῆγε σ’ ἕνα κοινόβιο ὅπου ἔγινε μοναχός. Καὶ τόσο πρόκοψε στὴν ὑπακοὴ καὶ ταπείνωση ὥστε ὑπερέβη ὄχι μόνο τοὺς ἀδελφοὺς τοῦ κοινοβίου ἐκείνου, ἀλλὰ κι ὅλους τοὺς ἄλλους μοναχοὺς ἐκείνου τοῦ καιροῦ. Ἔγινε δὲ ἡγούμενος καὶ ποιμένας τῶν λογικῶν προβάτων τοῦ Χριστοῦ, καὶ εἶχε ὁ τρισόλβιος ἀγάπη πραότητα καὶ συμπάθεια στὸ ποίμνιό του, ὅση οὐδεὶς ἄλλος ὅμοιός του. Φυλάχθηκε δὲ καθαρὸς καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχὴ ἐκ νεαρᾶς του ἡλικίας, ὡς ἄγγελος Θεοῦ, διὰ τοῦτο ἀξιώθηκε νὰ γίνει καὶ θαυματουργός. Ἀφοῦ λοιπὸν ἔτσι ἔζησε, κι ἄφησε τοὺς μαθητὲς καὶ συνασκητές του εἰκόνα ἔμψυχη τῆς ἀρετῆς κι ἀσκητικῆς πολιτείας του, ἀπῆλθε πρὸς τὸν Κύριο.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 177. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Μακάριος ἡγούμενος Μονῆς Πελεκητῆς

 

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Μακάριος ἡγούμενος Μονῆς Πελεκητῆς

Ἑορτάζει τὴν α΄ (1η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ Μακάριος μακαριστὸς ἐν βίῳ,

Μακαρίως νῦν γῆ ἐνοικεῖ μακάρων.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Μακάριος ἦταν ἀπ’ τὴν Κωνσταντινούπολη, ἐν ἔτει ψπε΄ (785)· ὅταν ἦταν νήπιο ἔμεινε ὀρφανὸς καὶ γιὰ τοῦτο ἀνετράφη ἀπ’ τὸν γνήσιο θεῖο του καὶ δόθηκε στὴν παιδεία τῶν ἱερῶν γραμμάτων. Κ’ ἐπειδὴ ἔτυχε δεξιᾶς φύσεως κι ἔδειξε μεγάλη ἐπιμέλεια, σὲ λίγο καιρὸ ἔμαθε τὴν γνώση τῆς ἁγίας Γραφῆς καὶ γνώρισε καὶ τῶν γήϊνων πραγμάτων τὴν εὐτέλεια καὶ τὴν ταχεῖα φθορὰ καὶ τῶν οὐρανίων τὴν ἀφθαρσία καὶ ἀϊδιότητα.

   Διὰ τοῦτο ἔφυγε ἀπ’ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ πῆγε σ’ ἕνα μοναστῆρι ὀνομαζόμενο Πελεκητὴ καὶ συναρίθμησε τὸν ἑαυτό του μὲ τοὺς ἐκεῖ μοναχούς, κι ἀπὸ Χριστοφόρος μετονομάσθηκε ὕστερα Μακάριος, διὰ τοῦ θείου καὶ ἀγγελικοῦ σχήματος. Κι ἀφοῦ ὑπηρέτησε σ’ ὅλες τὶς διακονίες τοῦ μοναστηριοῦ καὶ κατόρθωσε τὶς ἀρετές, μάλιστα δὲ καὶ ἐξαιρέτως ἀφοῦ ἀπέκτησε πολλὴ ταπείνωση, ἔγινε ἡγούμενος τῶν ἀδελφῶν καὶ θαυματουργὸς ἐξαίσιος, διότι δι’ αὐτοῦ γιάτρευε ὁ Θεὸς πάθη ἀνίατα καὶ διὰ τῆς προσευχῆς του σὲ καιρὸ ἀβροχίας ἔδωκε βροχὴ ἐξ οὐρανοῦ.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ὑπάτιος, ἐπίσκοπος Γαγγρῶν

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ὑπάτιος, ἐπίσκοπος Γαγγρῶν

Ἑορτάζει τὴν λα΄ (31η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κτείνει γυνή, βαλοῦσα καιρίαν λίθῳ,

Τὸν Ὑπάτιον· φεῦ γυναικὶ ἀθλίᾳ!

Πρώτῃ Ὑπατίῳ βιότου πέρας ἐν τριακοστῇ.

   Ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Ὑπάτιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει τιη΄ (318), ἔγινε δὲ ἕνας ἀπὸ τοὺς τριακόσιους δεκαοκτὼ  θεοφόρους Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐν Νικαίᾳ τὸ ἔτος 325. Τοῦτος λοιπὸν διὰ τὴν ἐνάρετη κ’ ἔνθεη πολιτεία του μεγάλα τέλεσε θαύματα καὶ πολλὰ πλήθη τῶν ἀπίστων πρόσφερε στὸν Χριστὸ καὶ οἶκο κατασκεύασε στὸν ὁποῖο ὑποδεχόταν ὅσους ἐκ τοῦ γένους του προσέτρεχαν σ’ αὐτόν. Κι ὅταν περπατοῦσε τὴν νύκτα φωτιζόταν ἀπὸ θεῖο καὶ λαμπρὸ φῶς· καὶ νερὸ ἁλμυρὸ σὲ γλυκὺ μετέβαλε.

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ ἐν τῷ φρέατι

 

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ ἐν τῷ φρέατι

Ἑορτάζει τὴν λ΄ (30η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ ἐν φρέατι ζῶν Ἰωάννης κάτω,

Ἄνω πίνει νῦν ζῶντος ὕδατος φρέαρ.

   Κατὰ τοὺς παλαιοὺς χρόνους ἦταν μιὰ γυναῖκα πολὺ πλούσια ποὺ εἶχε φόβο Θεοῦ κι ὀνομαζόταν Ἰουλιανή, ἡ ὁποία ὅταν ἦταν ἀκόμη νέα ἔμεινε χήρα μὲ δυὸ ὀρφανὰ νήπια, τὸν Ἰωάννη καὶ τὴν Θεμιστία. Κ’ ἐπειδὴ οἱ τότε εἰδωλολάτρες βασιλεῖς ἔβγαλαν δόγμα καὶ προσταγὴ νὰ τιμωροῦνται ὅσοι πιστεύουν καὶ λατρεύουν τὸν Χριστό, φοβήθηκε ἡ χήρα κ’ ἔλαβε τὰ δυό της παιδιὰ καὶ πῆγε σ’ ἕνα οἶκο, ὅπου κρυμμένη ἀνέτρεφε τὰ τέκνα της ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου. Ὁ δὲ γυιός της Ἰωάννης, ὅταν ἐρχόταν ὁ καιρὸς τῆς προσευχῆς, ἄφηνε τὴν μητέρα του καὶ πήγαινε στὴν ἐκκλησιά, κι ἀφοῦ προσευχόταν ἐκεῖ κρυφὰ  ἐπέστρεφε πάλι στὴν μητέρα του, διότι τότε ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ κρυβόντουσαν γιὰ τὸν φόβο τῶν εἰδωλολατρῶν.

   Καὶ μιὰ φορά, ἐνῶ πήγαινε ὁ Ἰωάννης στὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ προσευχηθεῖ κατὰ τὴν συνήθειά του, τὸν βρῆκε κάποιος φιλόθεος Χριστιανός, ὁ ὁποῖος τὸν συμβούλεψε νὰ πάει καλύτερα στὸ βουνὸ νὰ προσεύχεται παρὰ στὴν ἐκκλησία καὶ ἐκ τούτου νὰ κινδυνεύει νὰ πέσει στὰ χέρια τῶν εἰδωλολατρῶν. Κι ὁ Ἰωάννης ἀκούγοντας τὴν συμβουλὴ αὐτὴ εἶπε στὴν μητέρα του:

Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία

  

Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία

Κυριακὴ Ε΄ Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀπῆρε πνεῦμα· σὰρξ ἀπερρύη πάλαι.

Τὸν ὄστινον, γῆ, κρύπτε νεκρὸν Μαρίας.

   Ἡ ὁσία Μαρία ἦταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φκ΄ (520), κι ἀφοῦ ἔζησε πρότερον μὲ ἀκολασία καὶ προσκάλεσε σὲ ψυχικὸ ὄλεθρο πολλοὺς ἀνθρώπους διὰ τῆς αἰσχρῆς ἡδονῆς, ἐπειδὴ ἀπὸ παιδὶ γκρεμίσθηκε στὶς πονηρὲς σαρκικὲς πράξεις κ’ ἔμεινε σ’ αὐτὲς δεκαεπτὰ χρόνους, ὕστερα ἔδωκε τὸν ἑαυτό της ἡ μακαρία σὲ ἄσκηση καὶ ἀρετή. Καὶ τόσο πολὺ ὑψώθηκε διὰ μέσου τῆς ἀπαθείας, ὥστε περπατοῦσε πάνω στὰ νερὰ καὶ τοὺς ποταμούς, χωρὶς νὰ καταβυθίζεται καί, ὅταν προσευχόταν, σηκωνόταν ἀπὸ τὴν γῆ ψηλὰ καὶ ἴστατο στὸν ἀέρα μετέωρη· ἡ δὲ αἰτία τῆς μεταβολῆς αὐτῆς καὶ μετανοίας στάθηκε ἡ ἑξῆς: