Ὁ ὅσιος Ζήνων

 

Ὁ ὅσιος Ζήνων

Ἑορτάζει τὴν ι΄ (10η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζήνων τὰ τερπνὰ τῆς Ἐδὲμ ζητῶν μόνα,

Εἰς τέρψιν εἶχε τὴν λύσιν τοῦ σαρκίου.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Ζήνων ἦταν ἀπ’ τὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας¹, γυιὸς πλουσίων καὶ περιφανῶν γονέων, συναριθμεῖτο δὲ μὲ τοὺς διακομιστὲς τῶν γραμμάτων τοῦ βασιλέως Οὐάλεντος, δηλαδὴ ἦταν γραμματοφόρος (ταχυδρόμος), ἐν ἔτει τξε΄ (365). Κι ἀφοῦ πέθανε ὁ Οὐάλης, εὐθὺς ἀπέρριψε τὴν στρατιωτικὴ ζώνη καὶ βρίσκοντας ἕνα μεγάλο τάφο (διότι ἔχει πολλοὺς καὶ μεγάλους τάφους τὸ βουνὸ τῆς Ἀντιοχείας) μπῆκε σ’ αὐτὸν καὶ καθάριζε τὴν ψυχή του μὲ τοὺς πόνους τῆς ἀσκήσεως. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν εἶχε λυχνάρι οὔτε κιβώτιο οὔτε τραπέζι οὔτε βιβλίο οὔτε στρῶμα. Τὸ στρῶμά του ἦταν μιὰ στίβα ἀπὸ χόρτα καὶ ἀπὸ κάποια ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἦσαν στρωμένα πάνω σὲ πέτρες. Καὶ φόρεμα εἶχε ἕνα παλαιὸ ράσο. Ἡ τροφή του ἦταν ἕνα ψωμί, τὸ ὁποῖο τοῦ διδόταν, ἀνὰ δύο ἡμέρες, ἀπὸ ἕναν φίλο του, τὸ δὲ νερὸ τὸ ἔφερνε ἀπὸ τόπο μακρινό.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν ἐκ παλαιοῦ κλητικὸν Νικηφόρον,

Τμηθέντα γνῶθι πρακτικὸν Νικηφόρον,

Φασγάνῳ ἀμφ’ ἐνάτῃ, Νικηφόρε, δειροτομήθης.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς Νικηφόρος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Οὐαλλεριανοῦ καὶ Γαληΐνου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει σξ΄ (260), ἰδιώτης κατὰ τὴν τύχη. Τοῦτος λοιπὸν εἶχε ὑπερβολικὴ φιλία μὲ κάποιον Σαπρίκιο ποὺ ἦταν ἱερέας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, ὁ ὁποῖος ὕστερ’ ἀπὸ κάποια αἰτία, –καὶ μᾶλλον ἀπὸ διαβολικὴ ἐνέργεια–, μίσησε τὸν ἅγιο κ’ ἔγινε ἐχθρός του ἀφίλιωτος. Γιὰ  τὸν λόγο αὐτόν, ὁ ἅγιος Νικηφόρος πολλὲς φορὲς μεταχειρίσθηκε μεσίτες κ’ ἔβαλε διαμεσολαβητὲς στὸν Σαπρίκιο ζητῶντας συγχώρηση καὶ ἐπικαλούμενος τὴν παλαιὰ φιλία. Ὁ Σαπρίκιος ὅμως ἐπ’ οὐδενὶ δὲν ἤθελε νὰ συγχωρήσει τὸν φίλο του, ἀλλὰ φύλαγε (διατηροῦσε) τὴν ἔχθρα καὶ τὴν μνησικακία στὴν καρδιά του.

Ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας

  

Ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἵππους ἑώρας τοὺς νόας Ζαχαρία,

Δι’ ὧν πρὸς ὕψος οὐρανῶν ἀφιππάσω.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας ἑρμηνεύεται μνήμη Θεοῦ. Ἦταν ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Ἰσραήλ, ἀπ’ τὴν φυλὴ Λευΐ, καὶ γεννήθηκε στὴν Γαλαάδ· ἐπέστρεψε στὴν Ἱερουσαλὴμ μετὰ τὴν Βαβυλώνια αἰχμαλωσία τῶν Ἑβραίων, γέροντας ἤδη κατὰ τὴν ἡλικία. Ἐκεῖ δὲ στὴν Βαβυλῶνα βρισκόμενος πολλὲς προφητεῖες ἔκαμε στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ πολλὰ τέρατα καὶ σημεῖα ἔδωκε σὲ ἀπόδειξη τῆς ἀλήθειας τῶν προφητειῶν του.

Ὁ ὅσιος Παρθένιος ἐπίσκοπος Λαμψάκου

  

Ὁ ὅσιος Παρθένιος ἐπίσκοπος Λαμψάκου

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφῆκε τὸν χοῦν Παρθένιος Λαμψάκῳ,

Λαμπτῆρα πυρσεύοντα φῶς αὐτοῦ μέγα.

Παρθένιος κατέδαρθε, λαχὼν μακρὸν ἑβδόμῃ ὕπνον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, τὸ ἔτος τιη΄ (318), γυιὸς Χριστοφόρου τοῦ διακόνου τῆς ἐκκλησίας Μελιτουπόλεως. Καὶ ἀπὸ μὲν γρἀμματα ἦταν ἄπειρος, σπούδαζε(φρόντιζε) ὅμως νὰ μεταχειρίζεται ὅλη τὴν πρακτικὴ ἀρετή. Καὶ τῆς ἀρετῆς αὐτῆς ὡς προκάλυμμα καὶ σκέπασμα εἶχε τὴν τέχνη τῆς ἁλιείας τῶν ψαριῶν, τὰ ὁποῖα μοίραζε σ’ ἐκείνους ὅσοι τὰ ζητοῦσαν. Καὶ τόση πολλὴ ἦταν ἡ κρυπτόμενη στὴν ψυχὴ τοῦ μακάριου τούτου εὐσέβεια κι ἀρετή, ὥστε ἔλαβε χάρη παρὰ τοῦ Θεοῦ νὰ διώκει δαιμόνια καὶ νὰ γιατρεύει κάθε ἀσθένεια.

Ὁ ὅσιος Βουκόλος ἐπίσκοπος Σμύρνης

  

Ὁ ὅσιος Βουκόλος ἐπίσκοπος Σμύρνης

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σμύρνης ὁ ποιμὴν Βουκόλος θυηπόλος,

Ἄγρυπνός ἐστι, καὶ θανών, ποιίμνης φύλαξ.

Ἀγλαὸν ἡελίοιο φάος λίπε Βουκόλος ἕκτῃ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Βουκόλος, ἀφοῦ ἀπὸ νεαρῆς ἡλικίας καθάρισε τὸν ἑαυτό του ἔγινε κατοικητήριο τοῦ παναγίου Πνεύματος. Ἔτσι βρίσκοντάς τον δόκιμο καὶ ἄξιο ὁ πανεύφημος καὶ ἠγαπημένος μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, τὸν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο καὶ ποιμένα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σμύρνης.

   Ἐκεῖ λοιπὸν ὁ θεῖος τοῦτος ἱεράρχης φωτιζόμενος ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος φώτιζε κι αὐτὸς ὅσους βρισκόντουσαν στὸ σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας, καὶ διὰ μέσου τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος τοὺς ἔκαμε υἱοὺς φωτὸς καὶ ἡμέρας, ἐλευθερώνοντας αὐτοὺς ἀπὸ τὰ ἀνήμερα θηρία, δηλαδὴ ἀπ’ τοὺς ἄγριους καὶ σκοτεινοὺς δαίμονες.

Ὁ ὅσιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

 

Ὁ ὅσιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πηλουσιῶτα, χαῖρε, χαῖρε πολλά μοι,

Τὸν πηλὸν ἐκδὺς καὶ χαρᾶς τυχὼν ξένης.

Ἐν δ’ Ἰσίδωρον ἔθεντο τετάρτῃ σήματι λυγρῷ.

   Τοῦτος ὁ θεῖος πατὴρ ἡμῶν Ἰσίδωρος ἦταν ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο, γυιὸς γονέων εὐγενῶν καὶ θεοφιλῶν, καὶ συγγενὴς τοῦ Θεοφίλου καὶ τοῦ Κυρίλλου ἀρχιεπισκόπων τῆς Ἀλεξανδρείας, ἤκμασε δὲ περὶ τὸ υιβ΄ (412) ἔτος. Ἦταν πνευματικὰ γυμνασμένος σὲ ἀκρότατο βαθμό, καὶ κατὰ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ θεία φιλοσοφία καὶ κατὰ τὴν ἐξωτερική, γι’ αὐτὸ ἄφησε στοὺς φιλομαθεῖς πάμπολλα συγγράμματα ἄξια λόγου κ’ ἐνθυμήσεως.

   Αὐτὸς λοιπόν, ἀφοῦ ἀπαρνήθηκε πλοῦτο, γένος λαμπρὸ κ’ εὐδαιμονία ζωῆς, πῆγε στὸ Πηλούσιο ὄρος ὅπου ἔλαβε τὸ μοναχικὸ σχῆμα καὶ ζοῦσε ἐκεῖ προσευχόμενος καὶ συνομιλῶντας νοερὰ μὲ τὸν Θεό.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἀδριανὸς καὶ Εὔβουλος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἀδριανὸς καὶ Εὔβουλος

Ἑορτάζουν τὴν γ΄ (3η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἀδριανόν.

Ἀδριανόν, χαίροντα τμηθῆναι ξίφει,

Χείρ, ἡ φόνοις χαίρουσα, τέμνει δημίου.

 

Εἰς τὸν Εὔβουλον.

Ξίφει θανών, Εὔβουλε, Κυρίου χάριν,

Βουλὴν ἐπέγνως, ὡς ἀρεστὴν Κυρίῳ.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες κατάγονταν ἀπὸ τὴν χώρα Βανέα, κ’ ἔχοντας πόθο κι ἀγάπη γιὰ τοὺς ὁμολογητὲς καὶ μάρτυρες τοῦ  Χριστοῦ ἦλθαν στὴν Καισάρεια, ὅπου μαρτυροῦσαν πολλοὶ μάρτυρες. Κι ἀφοῦ φανερώθηκαν ἐκεῖ ὅτι ἦσαν Χριστιανοί, ὁδηγήθηκαν στὸν ἄρχοντα Φιρμιλιανὸ καὶ μὲ παρρησία ὁμολόγησαν τὸν Χριστό. Τότε, παρευθὺς δέρνονται στὴν ράχη καὶ στὰ πλευρά, καὶ λαμβάνουν κι ἄλλα μεγαλύτερα βάσανα. Ἐπειδὴ ὅμως στεκόντουσαν στέρεοι κι ἀμετάθετοι στὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτὸ θύμωσε πολὺ ὁ ἄρχοντας καὶ τοὺς δίδει στὰ θηρία γιὰ νὰ τοὺς φᾶνε.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ

(2 Φεβρουαρίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀγαθὲ καὶ φιλάνθρωπε, ὁ Πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὃς τῇ σῇ εὐδοκίᾳ καὶ τῇ τοῦ ἁγίου Πνεύματος συνεργείᾳ ὑπὲρ τῆς ἡμῶν σωτηρίας καταδεξάμενος ἀτρέπτως καὶ ἀναλλοιώτως ἐνανθρωπῆσαι, καὶ σήμερον ἐν τῷ ναῷ κατὰ τὸν νόμον ὑπὸ τῆς ἀχράντου Μητρὸς αὐτοῦ, ὡς βρέφος τεσσαρακονθήμερον παρασταθῆναι. Ἐπάκουσον, δεόμεθά σου, τῆς δεήσεως ἡμῶν, καὶ τῇ ἐπιλάμψει τοῦ ἀπροσίτου σου φωτὸς τὸ σκότος τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν διάλυσον, ἵνα φωτισθέντες ταῖς διανοίαις, νοερῶς κατοπτριζώμεθα τὸ ἑνιαῖον τῆς τρισυποστάτου θεότητος· καὶ καθ’ ἑκάστην σπεύδωμεν τὰ σοὶ εὐάρεστα ποιεῖν, καὶ ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος ἑαυτοὺς καθαροὺς διατηρεῖν, ὅπως τὴν πανιερωτάτην ἡμέραν ταύτην ἐτησίως ἑορτάζοντες, καταξιωθῶμεν εἰς τὴν μακαρίαν κατάπαυσιν ἐλθεῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

 

 * ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν ἑορτὴν τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν ἑορτὴν τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν

(30 Ἰανουαρίου)

 

   Τριὰς ἁγία καὶ προσκυνητή, δόξα τῇ σοφῇ προνοίᾳ σου, ὅτι τρισσοὺς μεγάλους φωστῆρας τοῖς ἀνθρώποις ἐξ ἀνθρώπων ἐχαρίσω, τῷ φωτὶ λαμπαδοχοῦντας, τῆς σῆς ἐπιγνώσεως· καὶ τῇ αἴγλῃ φρυκτωροῦντας, τῶν σωτηρίων σου καὶ σεπτῶν θελημάτων· δι’ ὧν ἡ οἰκουμένη φῶς γνώσεως πλουτοῦσα, τὴν σὴν δόξαν αὐγάζεται, καὶ πρὸς τὴν βασιλείαν σου τὴν μακαρίαν σπεύδει, τούτων ἡμᾶς ταῖς θείαις ὑπακούειν πείθουσα διδασκαλίαις· καὶ σὺ τῶν εὐχῶν αὐτῶν τῶν ὑπὲρ ἡμῶν ἐπάκουσον, ὡς Θεὸς πανοικτίρμων, καὶ τὰς ψυχὰς ἡμῶν σῶσον, Φιλάνθρωπε. Διδοὺς ἡμῖν εἰρήνην ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι, καὶ ἐν τῷ μέλλοντι ζωὴν τὴν ἀθάνατον. Ὅτι σὸν τὸ κράτος, καὶ σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

 * ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ὁ Ἀσκητής

 

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ὁ Ἀσκητής

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀπῆλθε σαρκός, ὥσπερ ἔκ τινος πάγης,

Ὁ σαρκὸς Ἰάκωβος οὐχ ἁλοὺς πάγαις.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Ἰάκωβος, ἀφοῦ ἄφησε ὅλα τὰ πράγματα τοῦ κόσμου κατοίκησε δεκαπέντε χρόνους σ’ ἕνα σπήλαιο κοντὰ σὲ μιὰ κωμόπολη, ὀνομαζόμενη Πορφυριώνη, καί ’κεῖ μεταχειριζόταν πᾶσα ἄσκηση. Σὲ τοῦτον τὸν ὅσιο ἦλθε κάποτε μία πόρνη γυναῖκα παρακινημένη ἀπὸ κάποιους ἀκόλαστους, ἡ ὁποία ἔπεσε μ’ ἀναισχυντία πάνω του καὶ τὸν παρακινοῦσε σὲ ἀσέλγεια. Ὁ δὲ Ὅσιος ἀφοῦ τῆς ὑπενθύμησε τὴν μέλλουσα κόλαση τοῦ αἰωνίου πυρὸς τὴν ἔκαμε νὰ μετανοήσει καὶ νὰ προσέλθει στὸν Χριστό.

   Ἐπειδὴ ὅμως κανεὶς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ ν’ ἀποφύγει τὶς μηχανὲς καὶ παγίδες τοῦ πονηροῦ διαβόλου, γι’ αὐτὸ συνέβη καὶ τοῦτος ὡς ἄνθρωπος νὰ πέσει σὲ παραπτώματα καὶ ἁμαρτίες μεγάλες, ὥστε –ἐκ τοῦ παραδείγματος τούτου– νὰ προσέχουν στοὺς ἑαυτούς τους οἱ ἐνάρετοι ἐκεῖνοι, ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι σταθεροὶ καὶ δὲν δύνανται νὰ πέσουν. Κ’ ἐπιπλέον, –ἐκ τοῦ ἐναντίου–, νὰ φροντίσουν, (ἂν πέσουν τοῦτοι σὲ ἁμαρτίες μεγάλες), πάλι νὰ σηκωθοῦν διὰ τῆς μετανοίας καὶ νὰ μὴν ἀπελπισθοῦν.

Ὁ ὅσιος Πέτρος ὁ Αἰγύπτιος

 

Ὁ ὅσιος Πέτρος ὁ Αἰγύπτιος

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὡς ὥριμός τις σῖτος ἐκ γήρως, Πέτρε,

Οἷον ταμείῳ συγκομίζῃ τῷ τάφῳ.

   Ὁ ὅσιος Πέτρος, ἴσως εἶναι ὁ ἀναφερόμενος στὸν «Παράδεισο» τῶν πατέρων, ὁ μαθητὴς τοῦ Ἀββᾶ Λώτ. Τοῦτον τὸν Πέτρο ρώτησε ἕνας ἀδελφὸς λέγοντας:

   – Ὅταν εἶμαι στὸ κελλί μου, ἡ ψυχή μου βρίσκεται σὲ εἰρήνη, ὅταν ὅμως ἔλθει σ’ ἐμένα κανεὶς ἀδελφὸς καὶ μοῦ πεῖ λόγια τῶν ἔξωθεν ἀνθρώπων, τότε ἡ ψυχή μου ταράζεται.

   Ἀποκρίθηκε σ’ αὐτὸν ὁ ἀββᾶς Πέτρος ὅτι τοῦ ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Λὼτ ὁ γέροντάς του: «Τὸ κλειδί σου ἀνοίγει τὴν θύρα».

   Καὶ λέγει ὁ ἀδελφός:

   – Τί θὰ πεῖ ὁ λόγος αὐτὸς ἀββᾶ;

Ὁ ὅσιος Ξενοφῶν, ἡ συμβία του Μαρία καὶ τὰ τέκνα τους Ἀρκάδιος καὶ Ἰωάννης

 

Ὁ ὅσιος Ξενοφῶν, ἡ συμβία του Μαρία καὶ τὰ τέκνα τους Ἀρκάδιος καὶ Ἰωάννης

Ἑορτάζουν τὴν κς΄ (26η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καὶ γῆν λιπόντας τοὺς περὶ Ξενοφῶντα,

Ἀβρᾷ ξενίζω τοῦ λόγου πανδαισίᾳ.

Παισὶν ἅμ’ ἠδ’ ἀλόχῳ Ξενοφῶν θάνεν εἰκάδι ἕκτῃ.

   Ὁ ὅσιος Ξενοφῶν ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φκ΄ (520), καταγόταν ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἦταν πλούσιος στὸν ἐξωτερικὸ πλοῦτο ἀλλὰ καὶ στὸν ἐσωτερικὸ τῆς εὐσέβειας καὶ τῆς κατὰ Θεὸν πολιτείας.

   Τοῦτος λοιπὸν ἔστειλε τοὺς δύο γυιούς του Ἀρκάδιο καὶ Ἰωάννη στὴν πόλη Βηρυττὸ γιὰ νὰ μάθουν καὶ νὰ μελετήσουν τοὺς νόμους, ἀλλ’ ἐνῶ μετέβαιναν ἐκεῖ ναυάγησαν στὴν θάλασσα. Ἔτσι ὁ πατέρας τους ὁ ἅγιος Ξενοφῶν μαζὶ μὲ τὴν γυναῖκα του Μαρία ἀνεχώρησαν ἀπ’ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ πήγανε πρὸς ἀναζήτηση τῶν γυιῶν τους. Καὶ ὅταν τοὺς βρῆκαν στὰ Ἱεροσόλυμα ντυμένους τὸ σχῆμα τῶν μοναχῶν ἔγιναν κι αὐτοὶ μοναχοὶ καὶ τόσο πρόκοψαν στὴν ἀρετὴ οἱ ἀοίδιμοι, καὶ οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδιά, ὥστε ἀξιώθηκαν παρὰ Θεοῦ νὰ κάμουν καὶ θαύματα. Κι ἀφοῦ, λοιπόν, εὐαρέστησαν στὸν Θεὸ μέχρι τέλους, πρὸς Αὐτὸν ἐξεδήμησαν.

Ταῖς Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 3ος, σελ. 155, 156. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιον Γρηγόριον τὸν Θεολόγον

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιον Γρηγόριον τὸν Θεολόγον

(25 Ἰανουαρίου)

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, Υἱὲ καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὁ διὰ τῆς χάριτός σου τὸν σὸν θεράποντα Γρηγόριον καταξιώσας τῇ κατὰ σὲ σοφίᾳ παιδευθῆναι, καὶ ἐπίσκοπον τοῦτον τῆς τῶν πιστῶν σου Ἐκκλησίας καταστῆναι· οὗ ταῖς πρεσβείαις ἀπέλασον, δεόμεθά σου, ἀφ’ ἡμῶν πάντας τοὺς ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους θῆρας, οἵτινες δολίως ἐνεδρεύουσι καὶ καθ’ ἑκάστην ζητοῦσιν ἁρπάσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν, ἵνα ἀσφαλεῖς ὄντες, ἐν εἰρήνῃ σὲ λατρεύωμεν· καὶ καθάπερ τὴν μνήμην αὐτοῦ ἐτησίως ἐπιτελοῦντες, οὕτω χάρισαι ἡμῖν καὶ τὸν ἔνθεον ζῆλον αὐτοῦ μιμηθῆναι ἡμᾶς, κατὰ τῶν λαλούντων ἀδικίαν εἰς τὸ ὕψος τῆς σῆς μεγαλειότητος. Ὅπως τοῖς ὑγιεινοῖς λόγοις τῶν Ἀποστόλων καὶ τοῖς ὀρθοῖς δόγμασι τῶν Διδασκάλων ἑπόμενοι μέχρι τέλους τοῦ βίου ἡμῶν, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου τῆς ἀγήρω ζωῆς καὶ ἀϊδίου μακαριότητος ἐπιτυχεῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

 * ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ ὁσία Ξένη καὶ οἱ δύο θεραπαινίδες αὐτῆς

  

Ἡ ὁσία Ξένη καὶ οἱ δύο θεραπαινίδες αὐτῆς

Ἑορτάζουν τὴν κδ΄ (24η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὴν Ξένην.

Ἀποξενοῦται τοῦδε τοῦ βίου Ξένη,

Οὗ ζῶσα καὶ πρίν, ὡς ἀληθῶς ἦν ξένη.

 

Εἰς τὰς δύο θεραπαινίδας.

Θνήσκουσιν ἄμφω τῆς Ξένης αἱ δουλίδες,

Οὐ τῶν ἐκείνης ἀρετῶν οὖσαι ξέναι.

Οὐρανοῦ εἰς ξενίην Ξένη εἰκάδι ἦλθε τετάρτῃ.

   Ἡ μακαρία καὶ ἀοίδιμος Ξένη ἦταν ἀπὸ τὴν μεγαλόδοξη πόλη Ρώμη, καταγόμενη ἀπὸ γένος τίμιο κ’ ἐπαινετό. Ὅταν, ὅμως, οἱ γονεῖς της θέλησαν νὰ τὴν παντρέψουν καὶ ὅλα τοῦ γάμου εἶχαν ἤδη ἑτοιμασθεῖ, τότε ἡ ἁγία ἔλαβε δύο ὑπηρέτριες, βγῆκε ἀπ’ τὸν νυφικὸ θάλαμο καὶ μπαίνοντας σὲ πλοῖο ἀνεχώρησε. Κι ἀφοῦ ἄλλαξε διάφορους τόπους πῆγε στὴν πόλη Μύλασσα (ἡ ὁποία εἶναι φρούριο ἰσχυρὸ κοινῶς ὀνομαζόμενο Μεσσὶ κ’ εὑρισκόμενο στὴν ἐν τῇ Ἀσίᾳ Καρία, μὲ θρόνο Ἐπισκόπου τιμημένη ὑπὸ τὸν Σταυρουπόλεως). Καὶ μᾶλλον στὴν πόλη αὐτὴ ἐγκαταστάθηκε ἡ Ὁσία παρὰ τοῦ θεσπέσιου Παύλου τοῦ μοναχοῦ καὶ πρεσβυτέρου, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ θεόθεν φανερώθηκε σ’ αὐτήν, στὴν νῆσο Κῶ, τὴν ὁδήγησε στὴν κατὰ Χριστὸν ζωή.

   Ἐκεῖ λοιπὸν στὴν πόλη Μύλασσα ἀφοῦ κατασκεύασε ἡ μακαρία μικρὸ ναό, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ ἁγίου Στεφάνου τοῦ πρωτομάρτυρα, πολλὴν ἄσκηση μεταχειριζόταν μαζὶ μὲ τὶς δύο ὑπηρέτριές της καὶ μὲ κάποιες ἄλλες λίγες παρθένους, οἱ ὁποῖες συνάχθηκαν ἐκεῖ. Κι ἔτσι, διὰ μέσου τῆς ἀποχῆς ὅλων τῶν ἡδονῶν τῶν αἰσθήσεων, ἀνέβασε ἡ τρισόλβια τὸν ἑαυτό της σὲ μία οὐράνια πολιτεία. Καλῶς λοιπὸν διανύοντας τὴν ζωή της, ὕστερα, ὅταν ἐκοιμήθη ὁσίως καὶ μακαρίως, ἔλαβε ἀπ’ τὸν Θεὸ τὴν ἑξῆς μαρτυρία:

Ὁ ὅσιος Εὐσέβιος

 

Ὁ ὅσιος Εὐσέβιος

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

«Δεῦρο πρὸς ἡμᾶς εἰς τὰ τερπνὰ τοῦ πόλου»,

Εὐσεβίῳ λέγουσιν οἱ τερπνοὶ νόες.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος ἦταν κλεισμένος ἐντὸς κελλιοῦ πολὺ μικροῦ καὶ σκοτεινοῦ, ἐπειδὴ δὲν εἶχε κανένα παράθυρο, καί ’κεῖ μεταχειριζόταν πᾶσα σκληραγωγία καὶ ἄσκηση. Ὕστερα δέ, ἐπειδὴ παρακινήθηκε πολὺ ἀπὸ ἕναν ἀδελφό, ὀνόματι Ἀμμιανό, πῆγε σὲ μοναστῆρι, γιὰ νὰ δεχθεῖ (ἀναλάβει) τὴν προστασία καὶ ἡγουμενία τῶν ἀδελφῶν¹. Ἐκεῖ ζοῦσε μὲ πραότητα καὶ ταπεινοφροσύνη καὶ μὲ πᾶσα κακοπάθεια τοῦ σώματος, διότι ἀνὰ τρεῖς ἡμέρες ἢ τέσσερις ἔτρωγε ὁ ἀοίδιμος· εἶχε δὲ καὶ σιδηρᾶ ζώνη στὴν μέση του καὶ ἁλυσίδα βαρύτατη στὸν λαιμό του.

   Βλέποντάς τον ὅμως κάποιος, ὅτι ἔσκυβε κάτω μὴ μπορῶντας ἀπ’ τὸ βάρος τῆς ἁλυσίδας, τὸν κατηγόρησε², ὁ δὲ ὅσιος τοῦ εἶπε: