Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή

  

Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή

   Πάνω στὰ χιονισμένα βουνὰ τῶν Ἄλπεων μὲ τὶς πανύψηλες κορφὲς ἀνεβαίνουν κάθε χρόνο χιλιάδες πολλὲς ὀρειβατῶν ποὺ θέλουν νὰ γνωρίσουν τὸ θεῖο μεγαλεῖο τῆς δημιουργίας καὶ νὰ βροῦν, ἂν εἶναι δυνατόν, ἕνα ἀπ’ τὰ σπάνια μὰ ὡραιότατα λευκὰ λουλούδια τὰ «Ἰντελβάϊς».

   Ὅμως ὁ δρόμος εἶναι πολὺ κουραστικὸς μέσα στὰ χιόνια, πάνω σὲ ἀπάτητες κορφές, δίπλα σὲ χαράδρες φοβερές, στὶς ὁποῖες μπορεῖς νὰ βρεθεῖς μὲ ἕνα γλύστριμα πάνω στὰ χιόνια. Τὶς περισσότερες φορὲς οὔτε δρόμος διακρίνεται, οὔτε διαβάτης φαίνεται, γι’ αὐτὸ βρίσκονται στὴν ἀνάγκη νὰ διανυκτερεύουν σὲ σταθμούς, νὰ ξεκουράζονται νὰ συναντιοῦνται, νὰ ζεσταίνονται καὶ νὰ ἀρχίζουν πάλι τὴν πορεία.

Ἡ Ἐξορία τοῦ Ἀδάμ

  

Ἡ Ἐξορία τοῦ Ἀδάμ

Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κόσμος γενάρχαις πικρὰ συνθρηνησάτω,

βρώσει γλυκείᾳ συμπεσὼν πεπτωκόσι.

   Οἱ θειότατοι καὶ ἅγιοι Πατέρες θέσπισαν νὰ κάνουμε σήμερα, δηλαδὴ πρὸ τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, τὴν ἀνάμνηση τῆς ἐξορίας τῶν πρωτοπλάστων ἀπὸ τὴν τρυφὴ τοῦ Παραδείσου, δείχνοντας ἐμπράκτως πόσο καλὸ κι ὠφέλιμο πρᾶγμα στὴν ἀνθρώπινη φύση εἶναι ἡ νηστεία, καὶ ἀντιθέτως, πόσο κακὸ κι αἰσχρὸ εἶναι ἡ ἀδηφαγία. Παρασιωπῶντας λοιπὸν οἱ Πατέρες ὅλα τὰ ἐπιμέρους ποὺ γίνονται σ’ ὅλο τὸν κόσμο κι’ εἶναι ἄπειρα σχεδόν, προβάλλουν (παρουσιάζουν) σήμερα σ’ ὅλους μας τὸν πρωτόπλαστο Ἀδὰμ παράδειγμα γιὰ τὸ πόσο κακὸ ἔπαθε, μὲ τὸ νὰ μὴ νήστευσε γιὰ λίγο, καὶ στὴν δική μας φύση μετέδωκε (τὸ κακό), φανερώνοντας σαφῶς, καὶ ὅτι πρῶτο παράγγελμα (ἐντολὴ) τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους δόθηκε τὸ τῆς νηστείας καλό, τὸ ὁποῖο μὲ τὸ νὰ μὴ φύλαξε ἐκεῖνος, ἀλλ’ ὑπάκουσε στὴν γαστέρα, -τὸ ἀληθέστερο εἶναι ὅτι ὑπάκουσε στὸν πλάνο ὄφι ἀπ’ τὴν παρακίνηση τῆς Εὔας-, ὄχι μόνο Θεὸς δὲν ἔγινε (ὅπως νόμισε), ἀλλὰ καὶ στὸν θάνατο κατακρίθηκε καὶ σ’ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος μετέδωκε τοῦ κακοῦ.

Τὸ Σάββατο τῶν Ὁσίων Πατέρων

  

Τὸ Σάββατο τῶν Ὁσίων Πατέρων

Τὸ Σάββατο τῆς Τυρινῆς.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ψυχαῖς δικαίων, ὧν ἀεὶ μνήμη μένει,

χοὰς μενούσας προσκομίζω τοὺς λόγους.

   Στὸ Σάββατο τοῦτο ποὺ εἶναι πρὶν τῆς ἐξορίας τοῦ Ἀδὰμ (Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς), ἐπιτελοῦμε τὴν μνήμη ὅλων τῶν Ἁγίων ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ποὺ ἔλαμψαν κατὰ καιροὺς στὴν ἄσκηση. Διότι, οἱ θεοφόροι Πατέρες, ἀφοῦ λίγο-λίγο, κατὰ κάποιον τρόπο, μᾶς παιδαγώγησαν μὲ τὶς ἑορτὲς ποὺ προηγήθηκαν, καὶ μᾶς κατέστησαν ἕτοιμους πρὸς τὸ στάδιο τῆς νηστείας, καὶ μᾶς ἀπομάκρυναν ἀπ’ τὴν τρυφηλότητα καὶ τὸν κορεσμό, καὶ μᾶς περιφρούρησαν μὲ τὸν φόβο τῆς μέλλουσας κρίσης, καὶ διὰ τῆς Τυροφάγου Ἑβδομάδος, ὡς ἕνα βαθμὸ μᾶς καθάρισαν τρόπον τινα, τώρα πλέον, γιὰ νὰ μᾶς παρακινήσουν πρὸς αὐτὴν (τὴν νηστεία), ἰδοὺ μᾶς προβάλλουν καὶ τοὺς Ὁσίους Πατέρες, τόσο τοὺς ἄνδρες ὁσίους, ὅσο καὶ τὶς γυναῖκες ὁσίες, οἱ ὁποῖοι πέρασαν τὴν ζωή τους μὲ ὑπερβολικοὺς πόνους καὶ κόπους τῆς ἀσκήσεως, γιὰ νὰ μᾶς κάμουν προθυμότερους καὶ γενναιότερους στὸ στάδιο, μὲ τὸ νὰ ἔχουμε τοὺς βίους αὐτῶν καὶ τὰ παλαίσματα, ὡς τύπο καὶ ὁδηγό, καὶ μὲ τὸ νὰ στοχαζόμασθε ὅτι κ’ ἐκεῖνοι ἄνθρωποι ἦσαν, ὅπως κ’ ἐμεῖς, καὶ ὅμως μὲ τὸ ν’ ἀγωνίσθηκαν τόσο πολύ, ἔγιναν τόσο ὀνομαστοὶ καὶ σ’ ὅλο τὸν κόσμο περίφημοι.

Ὁ ὅσιος καὶ θαυματουργὸς Λέων, ἐπίσκοπος Κατάνης

  

Ὁ ὅσιος καὶ θαυματουργὸς Λέων, ἐπίσκοπος Κατάνης

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ μὲν νεκρὸς Λέοντος· εἰ δ’ οἵου πύθῃ,

Πάντως ἐροῦμεν· τοῦ προέδρου Κατάνης.

Εἰκάδι ἀμφὶ Λέοντα χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευσαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, ἐν ἔτει ωης΄ (886), καταγόταν δὲ ἀπὸ τὴν Ραβέννα πόλη τῆς Ἰταλίας, γυιὸς γονέων εὐσεβῶν καὶ εὐγενῶν. Καὶ γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς του διῆλθε ὅλους τοὺς βαθμοὺς τῆς ἱερωσύνης, δηλαδὴ ἔγινε ἀναγνώστης, ὑποδιάκονος, διάκονος καὶ πρεσβύτερος. Τελευταῖα δὲ μὲ θεϊκὴ ψῆφο ἔγινε καὶ ἐπίσκοπος τῆς μητροπόλεως Κατάνης, ἡ ὁποία βρίσκεται κατὰ τὴν περίφημη νῆσο τῆς Σικελίας, ὅπου καὶ τὸ ὄρος τῆς Αἴτνης, τὸ ὁποῖο ἀναδίδει φλόγες πυρὸς ἕως καὶ σήμερα.

   Τοῦτος λοιπὸν ὁ μακάριος, ὡς Λέων –ὅπως δηλώνει καὶ τὸ ὄνομά του– ἔχοντας ζῆλο γιὰ τὸ καλὸ καὶ τὴν ἀρετή, ἔλαμψε ὡς φωστῆρας σ’ ἐκεῖνα τὰ μέρη. Εἶχε ἐπιμέλεια καὶ φροντίδα γιὰ τὶς ψυχές, ἦταν προστάτης τῶν χηρῶν, παρηγοροῦσε τοὺς φτωχούς, ἐδίωκε τὸ σκότος τῆς πλάνης, καὶ μὲ τὴν προσευχή του γκρέμισε στὴν γῆ ἕνα εἰδωλικὸ ἄγαλμα.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἄρχιππος

  

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἄρχιππος

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ποθῶν τὸν ἀκρόγωνον Ἄρχιππος λίθον,

Κατηλοήθη τῷ πόθῳ τούτου λίθοις.

Ἄρχιππος δεκάτῃ ἐνάτῃ θάνε χερμαδίοισιν.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος χρημάτισε μαθητὴς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐπαινεῖται καὶ ὀνομάζεται συστρατιώτης του στὴν πρὸς Φιλήμονα ἐπιστολή. Καὶ στὴν πρὸς Κολασσαεῖς ἐπιστολὴ γράφει περὶ αὐτοῦ: «Καὶ εἴπατε Ἀρχίππῳ· βλέπε τὴν διακονίαν ἣν παρέλαβες ἐν Κυρίῳ, ἵνα αὐτὴν πληροῖς», δηλαδή: Καὶ πεῖτε στὸν Ἄρχιππο· πρόσεχε τὴν ἱερὴ ὑπηρεσία, τὴν ὁποία παρέλαβες μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, νὰ τὴν ἐκπληρώνεις πιστὰ κι εὐσυνείδητα. (Κολ. δ΄ 17).

Ὁ ὅσιος Ἀγαπητὸς ἐπίσκοπος Σινάου, ὁμολογητὴς καὶ θαυματουργός

 

Ὁ ὅσιος Ἀγαπητὸς ἐπίσκοπος Σινάου, ὁμολογητὴς καὶ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὃν ἠγάπησας, Ἀγαπητέ, Δεσπότην,

Οὗτος καλεῖ σε πρὸς τόπους, οὓς ἠγάπας.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀγαπητὸς ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Διοκλητιανοῦ, καταγόμενος ἀπ’ τὴν Καππαδοκία, γυιὸς Χριστιανῶν γονέων. Ὅταν ἦταν νέος κατὰ τὴν ἡλικία, πῆγε σ’ ἕνα ἀπ’ τὰ μοναστήρια ποὺ βρίσκονταν ἐκεῖ, στὸ ὁποῖο ἦσαν ἕως χίλιοι μοναχοί. Κι ἀφοῦ ἀπ’ αὐτοὺς συνέλεξε διάφορες ἀρετές, ὅπως ἡ μέλισσα συναθροίζει ἀπ’ τὰ διάφορα ἄνθη, ἔγινε δόκιμος ἐργάτης τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου καὶ κατέφθειρε τὸ σῶμα του μὲ νηστεία κι ἀγρυπνία καὶ μὲ τὴν ἐγκράτεια. Διότι σὲ διάστημα ὀγδόντα ὁλόκληρων ἡμερῶν ἔτρωγε μόνο φλοιοὺς τῶν λουπιναρίων καὶ στάκτη ἀντὶ ψωμιοῦ· ἀλλὰ καὶ τὸν ὕπνο νίκησε, ὅσον εἶναι δυνατὸ στὸν ἄνθρωπο.

Ἡ ἁγία Μαριάμνη, ἀδελφὴ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Φιλίππου

 

Ἡ ἁγία Μαριάμνη, ἀδελφὴ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Φιλίππου

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφεῖσα τὴν γῆν Μαριάμνη παρθένος,

Τὸν ἐκ Μαρίας Παρθένου Χριστὸν βλέπει.

   Μετὰ τὴν ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ πῆγε ὁ ἅγιος ἀπόστολος Φίλιππος, μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Βαρθολομαῖο καὶ τὴν ἀδελφή του Μαριάμνη, στὴν Ἱεράπολη ποὺ βρίσκεται στὴν Φρυγία, κ’ ἐπειδὴ ὁ ἀπόστολος κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, κρεμάσθηκε ἀπ’ τοὺς ἐκεῖ εἰδωλολάτρες. Κι ὅταν ἔμελλε νὰ πεθάνει, προσευχήθηκε στὸν Θεὸ καί, ὦ τοῦ θαύματος!, καταχώθηκε στὴν γῆ ὁ ἀνθύπατος κι ἄρχοντας ποὺ βρισκόταν ἐκεῖ, ἀλλὰ καὶ ὁ ὑποταγμένος σ’ αὐτὸν λαός. Οἱ δὲ ὑπόλοιποι, φοβισμένοι παρεκάλεσαν τὸν ἅγιο Βαρθολομαῖο καὶ τὴν ἁγία Μαριάμνη, ποὺ ἦσαν καὶ ἐκεῖνοι κρεμασμένοι, νὰ μὴ καταχωθοῦν κι αὐτοί. Ὁ δὲ Βαρθολομαῖος καὶ ἡ Μαριάμνη παρεκάλεσαν τὸν ἅγιο Φίλιππο καὶ ὄχι μόνον δὲν τοὺς κατέχωσε ἐκείνους, ἀλλὰ καὶ τοὺς καταχωμένους τοὺς ἔβγαλε ἀπ’ τὴν γῆ, ἐκτὸς τοῦ ἀνθύπατου καὶ τῆς γυναῖκας του ὀνόματι Ἐχίδνης.

Ὁ ὅσιος Φλαβιανὸς

 

Ὁ ὅσιος Φλαβιανὸς

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζωῆς ματαίας ἐκπεραιώσας χρόνον,

Ζῇ Φλαβιανὸς εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Φλαβιανὸς πῆγε στὴν κορυφὴ κάποιου βουνοῦ κι ἀφοῦ ἔκτισε ἕνα μικρὸ κελλὶ κλείσθηκε σ’ αὐτὸ καί ’κεῖ διῆλθε (πέρασε) χρόνους ἑξῆντα, χωρὶς νὰ λαλεῖ σὲ κανένα καὶ χωρὶς νὰ βλέπεται ἀπὸ κανένα, ἀλλὰ νεύοντας τὸν νοῦ του στὴν καρδιά του φανταζόταν τὸν Θεὸ καὶ ἀπ’ ἐκεῖ λάμβανε κάθε παρηγοριά, σύμφωνα μὲ τὴν προφητεία ποὺ λέγει: «Κατατρύφησον τοῦ Κυρίου, καὶ δώσει σοι τὰ αἰτήματα τῆς καρδίας σου», δηλαδή: Ἐντρύφημά σου καὶ χαρά σου ἂς εἶναι ὁ Κύριος, καὶ αὐτὸς θὰ σοῦ δώσει κάθε ἀγαθὸ αἴτημα (ὑλικὸ καὶ πνευματικὸ) ποὺ ποθεῖ ἡ καρδιά σου. (Ψαλμὸς λς΄ 4).

   Εἶχε κι ἕνα τόπο σκαμμένο καὶ ἀπό ’κεῖ ἁπλώνοντας τὰ χέρια του δεχόταν τὴν τροφὴ ποὺ τοῦ ἔφερναν. Πλὴν ὅμως γιὰ νὰ μὴ φαίνεται σ’ ὅσους ἔρχονταν ἀπ’ ἔξω, εἶχε τὸν τόπο ἐκεῖνο σκαμμένο λοξὰ καὶ μὲ σχῆμα κυκλοειδές· ἡ δὲ τροφή του ἦταν ὄσπρια βρεγμένα, ἀπ’ τὰ ὁποῖα ἔτρωγε μιὰ φορὰ τὴν ἑβδομάδα.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ὀνήσιμος

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ὀνήσιμος

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἥπλωσεν Ὀνήσιμος εἰς θλάσιν σκέλη,

Παύλου σκελῶν δραμόντα γενναίους δρόμους.

Πέμπτῃ Ὀνησίμου σκέλεα θραῦσαν δεκάτῃ τε.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ὀνήσιμος ἦταν ὑπηρέτης τοῦ ἀποστόλου Φιλήμονος, ὁ ὁποῖος, κατὰ τὸν Κύρου Θεοδώρητο, καταγόταν ἀπὸ τὶς Κολασσές¹, πρὸς τὸν ὁποῖο γράφει χωριστὴ ἐπιστολὴ ὁ μακάριος Παῦλος. Κ’ ἐπειδὴ τοῦτος ὁ Ὀνήσιμος ἔκλεψε χρήματα ἀπ’ τὸν οἶκο τοῦ Φιλήμονος, –ὅπως φαίνεται τοῦτο ἀπ’ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Παύλου πρὸς Φιλήμονα–, ἔφυγε καὶ πῆγε στὴν Ῥώμη καί ’κεῖ ἀφοῦ ἀντάμωσε τὸν ἀπόστολο Παῦλο εὑρισκόμενον στὰ δεσμά, κατηχήθηκε ἀπ’ αὐτὸν τὴν πίστη στὸν Χριστό, βαπτίσθηκε κ’ ἔγινε κι αὐτὸς θαυμάσιος στὴν ἀρετή. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Παῦλος δὲν ἔκρινε δίκαιο νὰ λυπᾶται ὁ Φιλήμων γιὰ τὴν κλοπὴ καὶ τὴν φυγὴ τούτου τοῦ δούλου του Ὀνησίμου, τὸν ἀπέστειλε πίσω στὸν ἀφέντη του Φιλήμονα, μαζὶ μὲ τὴν πρὸς αὐτὸν συστατικὴ καὶ παραθετικὴ ἐπιστολή.

Ὁ ὅσιος Ἀβραάμης

 

Ὁ ὅσιος Ἀβραάμης

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πράξει τὸ ταὐτὸν εὗρε κλήσεως πλέον,

Πρὸς τὸν σύνοικον Ἀβραὰμ Ἀβραάμης.

   Τοῦτος ὁ Ὅσιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου, ἀπὸ τὴν πόλη Κύρρο¹, στὴν ὁποία γεννήθηκε κι ἀνατράφηκε καὶ σύναξε τὸν πλοῦτο τῆς ἀσκητικῆς πολιτείας κι ἀρετῆς. Μὲ τόση δὲ ἀγρυπνία καὶ ὁλονύκτια στάση καὶ νηστεία κατεδαπάνησε τὸ σῶμά του ὁ μακάριος, ὥστ’ ἔμεινε ἀκίνητος γιὰ πολλοὺς χρόνους, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ περπατᾶ. Μαθαίνοντας δὲ ὅτι ἦταν ἕνα χωριὸ κοντὰ στὸ ὄρος τοῦ Λιβάνου γεμάτο ἀπὸ εἴδωλα πῆγε ἐκεῖ κι ἀφοῦ νοίκιασε μιὰ οἰκία κάθησε ἡσυχάζοντας τρεῖς ἡμέρες. Κατὰ τὴν τετάρτη μέρα, ἐνῶ ἔβγαινε ἥσυχος, πρῶτα μὲν πιάσθηκε καὶ χώθηκε μὲ χῶμα ἀπ’ τοὺς ἐκεῖ εἰδωλολάτρες. Ἔπειτα δὲ προστάζονταν ἀπ’ αὐτοὺς ἀναγκαστικῶς νὰ φύγει μακριὰ ἀπ’ τὸν τόπο αὐτόν. Ἐρχόμενοι ὅμως τότε ’κεῖ αὐτοὶ ποὺ συγκέντρωναν τοὺς φόρους, ἔδερναν ἄσπλαγχνα τοὺς κατοίκους ζητῶντας ἀπ’ αὐτοὺς τὰ βασιλικὰ δοσίματα. Ὁ δὲ ὅσιος Ἀβραάμης τοὺς σπλαγχνίσθηκε κ’ ἔδωκε στοὺς φορολόγους τὰ δοσίματα αὐτῶν κι ἔτσι ἐλευθέρωσε ἀπ’ τοὺς δαρμοὺς ἐκείνους ποὺ πρωτύτερα τὸν τιμωροῦσαν καὶ τὸν βασάνιζαν.