Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φώτιος καὶ Ἀνίκητος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φώτιος καὶ Ἀνίκητος

Ἑορτάζουν τὴν ιβ΄ (12η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πῦρ Ἀνίκητον συμφλέγει τῷ Φωτίῳ,

Οὓς Φωτὸς οἶκος ὡς ἀνικήτους φέρει.

Πῦρ κατὰ δωδεκάτην κτάνε Φώτιον ἠδ’ Ἀνίκητον.

   Τούτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν στοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σπη΄ (288)‧ ὁ Φώτιος ἦταν ἀνηψιὸς τοῦ ἁγίου Ἀνικήτου. Ὅταν λοιπὸν ὁ Διοκλητιανὸς δημηγόρησε στὴν Νικομήδεια κατὰ τῶν Χριστιανῶν, παρούσης καὶ τῆς Συγκλήτου βουλῆς, κι ὅταν ἔβαλε στὸ μέσον πολλὰ εἴδη βασανιστηρίων ὀργάνων ἀπειλῶντας ὁ ἀσεβέστατος ὅτι παντοιοτρόπως θ’ ἀφανίσει ἐκείνους ποὺ ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, καὶ θὰ τοὺς ἐξορίσει ἀπ’ ὅλα τὰ ἄκρα τῆς οἰκουμένης‧ ὅταν, λοιπόν, αὐτὸς ὁ ἀλιτήριος τύραννος βλασφήμησε κατὰ τῆς θεότητος καὶ δόξης τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τότε ἦταν παρὼν κι ὁ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Ἀνίκητος καὶ δὲν φοβήθηκε τὶς ἀπειλὲς τοῦ τυράννου, ἀλλὰ παρρησίᾳ ὁμολόγησε τὸν ἑαυτό του Χριστιανὸ καὶ ἤλεγξε καὶ στηλίτευσε τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων, προσθέτοντας καὶ τοῦτο: ὅτι ὅσοι σέβονται τὰ εἴδωλα εἶναι κωφοὶ καὶ ἀναίσθητοι.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὖπλος ὁ Διάκονος

 

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὖπλος ὁ Διάκονος

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐκ τῆς στολῆς μέν, σεπτὸς Εὖπλος Λευΐτης,

Ἐκ τῆς τομῆς δὲ στερρὸς ὄντως ὁπλίτης.

Πλήγη ἑνδεκάτῃ ξίφει Εὖπλος κῳπήεντι.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞς΄ (296), καταγόμενος ἀπὸ τὴν Κατάνη ποὺ βρίσκεται στὴν ἐπαρχία τῆς Σικελίας. Ἀφοῦ τὸν διέβαλαν στὸν ἄρχοντα Καλβιασιανό, καὶ δὲν πείσθηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, πρῶτα μὲν τοῦ ἔδεσαν τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια, μαζὶ καὶ τὰ γόνατα· ἔπειτα δὲ κρεμάστηκε σὲ ὄρθιο ξύλο καὶ ξεσχίστηκε μὲ σιδερένια χέρια. Καὶ τότε ἀφοῦ ἦλθε σ’ αὐτὸν θεϊκὴ φωνὴ τὸν ἐνδυνάμωσε. Μετὰ ταῦτα σύντριψαν τὶς κνῆμες του μὲ σιδερένια σφυριὰ καὶ τὸν ἔριξαν στὴν φυλακή. Ἐκεῖ δὲ εὑρισκόμενος ὁ ἅγιος, μὲ τὴν προσευχή του ἔκαμε κι ἀνέβλυσε μία βρύση νεροῦ, κι ἔτσι τὸν ἔβγαλαν ἀπ’τὴν φυλακή. Ἔπειτα τὸν ἔβαλαν πάλι στὴν φυλακὴ καὶ μὲ σιδερένια καὶ πυρωμένα νύχια κατεπλήγωσαν τὰ ὦτα του· στὸ τέλος δὲ ἀπέκοψαν καὶ τὴν ἁγία του κεφαλή, κ’ ἔτσι ἔλαβε παρὰ τοῦ Κυρίου τὸ ἄφθαρτο στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 193, 194. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Λαυρέντιος ἀρχιδιάκονος, Ξύστος πάπας Ρώμης καὶ Ἱππόλυτος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Λαυρέντιος ἀρχιδιάκονος, Ξύστος πάπας Ρώμης καὶ Ἱππόλυτος

Ἑορτάζουν τὴν ι΄ (10η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Λαυρέντιον.

Τὸν Λαυρέντιον λάβρακα Χριστοῦ λέγω,

Ἐπ’ ἐσχάρας ἄνθραξιν ἐξωπτημένον.

 

Εἰς τὸν Ξύστον.

Τέλους ἀθλητῶν καὶ κλέους τυχεῖν θέλων,

Ἤθλησας ἆθλον, Ξύστε, τὸν διὰ ξίφους.

 

Εἰς τὸν Ἱππόλυτον.

Τὸν Ἱππόλυτον ἱπποδέσμιον βλέπω,

Ἐναντίον πάσχοντα τῇ κλήσει πάθος.

Ὤπτησαν δεκάτῃ Λαυρέντιον ἠΰτε ἰχθύν.

   Τούτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν στοὺς καιροὺς τοῦ βασιλέως Δεκίου, ἐν ἔτει σν΄ (250), καὶ ὁ μὲν ἅγιος Ξύστος ἦταν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, στὴν ὁποία διδάχθηκε τὰ μαθήματα τῆς φιλοσοφίας· ἐρχόμενος δὲ στὴν Ρώμη χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος, ἀφοῦ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Στέφανος ὁ Πάπας τῆς Ῥώμης¹. Κι ἐπειδὴ τότε πλησίαζε νὰ γεννηθεῖ ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, πρόσταξε ὁ ἅγιος Ξύστος τὸν ἀρχιδιάκονό του ἅγιο Λαυρέντιο νὰ οἰκονομήσει τὰ σκεύη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ῥώμης· ὁ δὲ θεῖος Λαυρέντιος τὰ μοίρασε στοὺς φτωχούς. Ὅταν λοιπὸν ὁ Δέκιος ἐπανῆλθε ἀπὸ τὴν Περσία, ἔφεραν μπροστά του τὸν ἅγιο Ξύστο καί, ἐπειδὴ δὲν πείστηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, ἀλλὰ τὸν ὁμολόγησε παρρησίᾳ Θεὸν ἀληθινὸ καὶ δημιουργὸ τοῦ παντός, ἀποκεφαλίσθηκε κι ἔλαβε ὁ ἀοίδιμος τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤ’ ΑΥΤΟΥ ΟΠΛΩΝ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθαίου ΙΖ΄ 14–23)

 

ΟΜΙΛΙΑ

 ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤ’ ΑΥΤΟΥ ΟΠΛΩΝ

 

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τοῦ ΘΕΟΤΟΚΗ*

 

   Γιατί ἆραγε ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ἀποσιώπησε ὅλα τὰ πάθη, μὲ τὰ ὁποῖα τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα βασάνιζε ἐλεεινῶς τὸν σεληνιαζόμενο, σημείωσε ὅμως μὲ ἀκρίβεια ὅτι πολλὲς φορὲς τὸν κατακρήμνιζε στὸ πῦρ καὶ πολλὲς φορὲς στὸ ὕδωρ; Ἔχει πολὺ ἀξιόλογο νόημα ἡ σημείωση τοῦ Εὐαγγελιστοῦ.

   Δύο εἶναι οἱ πηγὲς ὅλων τῶν ἁμαρτημάτων, ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία. Ὅποιο ἁμάρτημα κι ἂν σκεφτεῖς, αὐτὸ ἢ ἀπὸ τὸν θυμὸ ἢ ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία ἀναβλύζει. Φιλονικίες, ἀνυποταξίες, ἔχθρες, καταπιέσεις, ἀσπλαγχνίες, προδοσίες, ὕβρεις, συκοφαντίες, πληγές, τραύματα, πόλεμοι, φόνοι, βλασφημίες καὶ μύρια ἄλλα φοβερὰ ἁμαρτήματα ἔχουν πατέρα τὸν θυμό. Ἁρπαγές, ἀδικίες, ἐπιβουλές, φθόνοι, πορνεῖες, μοιχεῖες, μέθες, γαστριμαργίες κι ἄλλα πάμπολλα ἔργα τοῦ σκότους εἶναι βλαστήματα τῆς κακῆς ἐπιθυμίας. Κι ὅποιον ὑποδουλώσει ὁ Διάβολος, πολλάκις τὸν βάζει στὸ πῦρ, δηλαδὴ τὸν ρίχνει στὰ φλογερὰ ἁμαρτήματα τοῦ θυμοῦ, καὶ πολλάκις στὸ ὕδωρ, δηλαδὴ στὰ παραπτώματα τῆς κακῆς ἐπιθυμίας. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος μὲ τόση ἀκρίβεια σημείωσε ὅτι τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτο πολλὲς φορὲς ἔριχνε τὸν δαιμονιζόμενο στὸ πῦρ καὶ πολλὲς φορὲς στὸ ὕδωρ. Κάτι τέτοιο καὶ ὁ προφητάναξ Δαβὶδ σήμαινε, ὅταν εὐχόμενος ἔλεγε: «Ἡμέρας ὁ ἥλιος οὐ συγκαύσει σε, οὐδὲ ἡ σελήνη τὴν νύκτα» (Ψαλμ. ρκ΄ 6), ὑπονοῶντας, διὰ τῆς συγκαύσεως τοῦ ἡλίου, τὴν φλόγα τοῦ θυμοῦ, καὶ διὰ τῆς νυκτερινῆς σελήνης, τὶς σαρκικὲς ἡδυπάθειες. Μετὰ τὸ πάθος καὶ τὸν σταυρὸ τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀληθῶς ἐξασθένισε ἡ δύναμη τῶν δαιμόνων. «Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου», ἔλεγε ὁ Δεσπότης τῶν ἁπάντων, «νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω» (Ἰωάν. ιβ΄ 31). Καὶ ἀληθῶς ἐξεβλήθη, διότι, μετὰ τὴν ἔνσαρκη παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἔγιναν ἄλαλα τὰ εἴδωλα ποὺ μιλοῦσαν καὶ μάντευαν τὰ μέλλοντα‧ ἔκλεισαν τὸ στόμα τους τὰ χρηστήρια (μαντεῖα) καὶ οἱ ψευδοχρησμολόγοι¹‧ σχεδὸν σβήστηκε ἡ πολυθεΐα, ἢ γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ὀρθότερα, ἡ λατρεία τῶν δαιμόνων‧ λιγόστεψαν οἱ δαιμονιζόμενοι, οὐδεμία ἐξουσία ἔχει ὁ Διάβολος σ’ ὅσους εὐσεβῶς καὶ δικαίως ἐτελεύτησαν· ἀνοίχθηκε γιὰ τοὺς εὐσεβεῖς καὶ φιλάρετους ἡ πύλη τοῦ παραδείσου ποὺ ἡ ἀπάτη του ἔκλεισε, καὶ κλείστηκε τὸ στόμα τοῦ ᾅδη, ποὺ αὐτὸς ἄνοιξε· ἔμεινε ὅμως σ’ αὐτὸν μόνο ἡ ἐξουσία νὰ πειράζει. Ὁ μὲν μακάριος Πέτρος λέει ὅτι «ὁ δαίμων ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 8)· ὁ δὲ θεηγόρος Παῦλος μᾶς καταγγέλλει ὅτι δὲν παλεύουμε μὲ ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν αἷμα καὶ σάρκα, ὅπως καὶ ἐμεῖς, «ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφεσ. στ΄ 12)· ὁ ἴδιος Ἀπόστολος μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ Διάβολος ἔχει «μεθοδείας» δηλ. τεχνάσματα (αὐτ. 11), ἔχει «παγίδες» (Α΄ Τιμ. γ΄ 7 καὶ Β΄ Τιμ. β΄ 26), ἔχει «βέλη πεπυρωμένα» δηλ. φλογερὰ βέλη (Ἐφεσ. στ΄, 16), μετασχηματίζεται καὶ σὲ «ἄγγελο φωτός» (Β΄ Κορ. ια΄ 14).

Ὁ ἅγιος Μύρων ἐπίσκοπος Κρήτης ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ἅγιος Μύρων ἐπίσκοπος Κρήτης ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μύρων ὁ θεῖος ἀρετῆς μύρου πνέων,

Εὐωδίας πρόσεισιν ὀσμὴ Κυρίῳ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος γεννήθηκε σὲ μία πόλη τῆς Κρήτης Αὐρακία ὀνομαζόμενη ποὺ βρίσκεται πλησίον τῆς Κνωσσοῦ, στολίζοντας τὸ γένος του μὲ τὴν κατὰ Θεὸν εὐσέβεια. Ὅταν ἔφτασε σὲ κατάλληλη ἡλικία συζεύχθηκε νόμιμα, ἐργαζόταν τὴν γῆ, κι ἀπὸ τὴν καρποφορία καὶ σοδειὰ τῶν γεννημάτων του ἐλεοῦσε τοὺς φτωχούς· κι ὅσο αὐτὸς ἐλεοῦσε, τόσο καὶ οἱ καρποὶ τῶν ἀγρῶν του αὔξαναν.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Νάρκισσος ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Νάρκισσος ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἡδὺ πνέων, Νάρκισσε, Ναρκίσσου πλέον,

Εὐωδιάζεις τῆς Ἐδὲμ τὸ χωρίον.

   Ὁ ἅγιος τοῦτος Νάρκισσος¹, κατὰ τὸν Νικηφόρο τὸν Κάλλιστο, τὸ μεγάλο Σάββατο, ἐπειδὴ ἔλειψε τὸ ἔλαιο ἀπὸ τὶς κανδῆλες, πρόσταξε καὶ τοῦ ἔφεραν νερὸ κι ἀφοῦ προσευχήθηκε κ’ εὐλόγησε τὸ ὕδωρ τὸ μετέβαλε σὲ ἔλαιο.

   Κάποτε συκοφαντήθηκε ἀπὸ τρεῖς ἱεροκατηγόρους, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπέφεραν τοὺς ἐλέγχους καὶ τὶς νουθεσίες του‧ καὶ ὁ μὲν πρῶτος ἔκαμε ὅρκο ψευδῆ ὅτι «ἐὰν δὲν λέω ἀλήθεια νὰ πέσει φωτιὰ νὰ μὲ κάψει»‧ ὁ δεύτερος ὅτι «ἐὰν ψεύδομαι νὰ σκουληκιάσει ὅλο τὸ σῶμα μου»‧ καὶ ὁ τρίτος ὅτι «ἐὰν δὲν εἶναι ἔτσι ἡ ἀλήθεια, ὅπως βεβαιώνω, νὰ τυφλωθῶ». Ἀπὸ τούτους, λοιπόν, ὁ ἅγιος συκοφαντηθεὶς ἀναχώρησε σὲ τόπο ἡσυχαστικὸ κι ἐκεῖ ζοῦσε πολλὰ χρόνια.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

(6 Αὐγούστου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἄτρεπτε καὶ ἀναλλοίωτε, ὁ εὐδοκήσας διὰ τῆς ἐνδόξου καὶ φρικτῆς μεταμορφώσεως τοῦ ἀγαπητοῦ σου Υἱοῦ, τὸ πρὸ αἰώνων κεκαλυμμένον μυστήριον τῆς σωτηρίας ἡμῶν ἐπ’ ἐσχάτων φανερῶσαι, καὶ διὰ τῆς ἐκ νεφέλης γενομένης οὐρανόθεν φωνῆς σου, τὰ τῶν Προφητῶν προκηρυχθέντα, καὶ τὴν πρός σε τελείαν υἱοθεσίαν καὶ οἰκειότητα ἡμῖν βεβαιῶσαι· πρόσδεξαι, δεόμεθά σου, τὰς εὐχαριστηρίους ταύτας καὶ ἱκετηρίους ἡμῶν ἐντεύξεις, καὶ ταῖς ἀκτῖσι τῆς ὑπερφώτου λαμπρότητός σου τὴν τῶν ἡμετέρων ψυχῶν ἀμαυρότητα φωτίσας, καὶ τὰς κηλῖδας τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ῥαντισμῷ τοῦ ἐλέους σου ἀποσμήξας, καθαροὺς λατρευτάς σου ἀνάδειξον ἡμᾶς· ὅπως κεκαθαρμένοι ψυχῇ τε καὶ σώματι, τὴν πανίερον ταύτην ἑορτὴν ἐπιτελοῦντες, καταξιωθῶμεν τῆς ἀϊδίου δόξης ἐπιτυχεῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Εὐσίγνιος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Εὐσίγνιος

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εὐσίγνιον τέμνουσι τὸν Χριστοῦ φίλον,

Τομῆς μέχρι κράζοντα· Χριστός μοι φίλος.

Πέμπτῃ Εὐσιγνίοιο κάρη κονίῃσιν ἐμίχθη.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια καὶ ἦταν στρατιώτης ἐπὶ τῆς βασιλείας Κώνσταντος τοῦ Χλωροῦ, τοῦ πατέρα τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τδ΄ (304), ἔγινε δὲ ἑκατὸν δέκα χρονῶν κι ἔφτασε μέχρι τὰ χρόνια Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, ἐν ἔτει τξα΄ (361), ἀφοῦ διῆλθε στὴν στρατιωτικὴ ζωὴ ἑξήντα χρόνια.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Στέφανος, Πάπας Ρώμης, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Στέφανος, Πάπας Ρώμης, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

Ἑορτάζει τὴν γ΄ (3η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τμηθεὶς Στέφανος θεῖον ἥρπασε στέφος,

Πάπας μὲν ὢν πρίν, νῦν δὲ καὶ μάρτυς μέγας.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Δεκίου, Οὐαλλερίου¹ καὶ Γαλληΐνου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει σν΄ (250)², καὶ λόγῳ τοῦ διωγμοῦ κατὰ τῶν Χριστιανῶν κρυβόταν στὴν Ῥώμη καὶ δίδασκε τοὺς εἰδωλολάτρες ποὺ ἔρχονταν πρὸς αὐτόν, τοὺς κατηχοῦσε τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τοὺς βάπτιζε, ἀπὸ τοὺς ὁποίους χειροτόνησε πρεσβυτέρους, διακόνους κι ἀναγνῶστες. Μερικοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν ἀφοῦ πιάστηκαν ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ κι ἔλαβαν τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου διὰ παρακινήσεώς του.

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΙΑΣ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθαίου ΙΘ΄ 16–26)

 

ΟΜΙΛΙΑ

 ΠΕΡΙ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΙΑΣ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τοῦ ΘΕΟΤΟΚΗ