Ὁ ὅσιος καὶ ἰσαπόστολος Ἀβέρκιος ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως ὁ θαυματουργός

  

Ὁ ὅσιος καὶ ἰσαπόστολος Ἀβέρκιος ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δοὺς Ἀβέρκιος χοῦν χοῒ θνητῶν νόμῳ,

Θεὸς Θεῷ πρόσεισι, τῷ φύσει θέσει.

Εἰκάδι δευτερίῃ Ἀβέρκιος ᾤχετο γαίης.

   Ὁ ὅσιος Ἀβέρκιος ἦταν ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως τῆς Φρυγίας Σαλουταρίας κατὰ τοὺς χρόνους Μάρκου Ἀντωνίνου ἐν ἔτει ρπς΄ (186)· ἔκαμε πολλὲς ἰατρεῖες καὶ διάφορα θαύματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι καὶ τὰ ἀκόλουθα.

   Προσκληθεὶς νὰ πάει στὴν Ρώμη, γιάτρευσε τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως, ἡ ὁποία τὸν καιρὸ ποὺ ἔμελλε νὰ παντρευτεῖ, ἐνοχλήθηκε ἀπὸ πονηρὸ δαιμόνιο. Τούτη λοιπὸν τὴν ἐλευθέρωσε ἀπ’ τὸ πάθος ὁ ἅγιος, κ’ ἔδιωξε τὸ δαιμόνιο μακριὰ στὸν τόπο, ὅπου πρωτύτερα κατοικοῦσε, ἀφοῦ προηγουμένως αὐτὸ ἀναγκάσθηκε ὑπὸ τοῦ ὁσίου νὰ ὁμολογήσει τὴν κακία του ἐνώπιον πάντων.

Ὁ ὅσιος Ἱλαρίων ὁ μέγας

  

Ὁ ὅσιος Ἱλαρίων ὁ μέγας

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐν δάκρυσι πρὶν καὶ πόνοις σπείρας κάτω,

Ἱλαρίων θέριζε νῦν χαίρων ἄνω.

Ὕστατα Ἱλαρίων κοιμήσατο εἰκάδι πρώτῃ.

   Ὁ ἅγιος Ἱλαρίων ὁ μέγας ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ἐν ἔτει τλγ΄ (333) γεννημένος καὶ ἀναθρεμένος στὴν πόλη τῶν Γαζαίων¹ ἀπὸ γονεῖς ἄπιστους (εἰδωλολάτρες)· γιὰ τὴν ἀγάπη δὲ τῶν μαθημάτων (γραμμάτων) πῆγε στὴν Ἀλεξάνδρεια, κι ἐκεῖ ἀφοῦ σπούδασε καὶ διδάχθηκε τὴν πίστη στὸν Χριστό, γίνεται μιμητὴς Ἀντωνίου τοῦ μεγάλου καὶ μένει κοντά του γιὰ ἱκανὸ διάστημα. Κι ὅταν πέθαναν οἱ γονεῖς του, γύρισε στὴν πατρίδα του καὶ διαμοίρασε στοὺς φτωχοὺς ὅλα του τὰ ὑπάρχοντα.

Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ ἐν Κεφαλληνίᾳ

  

Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ ἐν Κεφαλληνίᾳ

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Γεράσιμος κάλλιστον ἤρατο στέφος,

Ἐκ τῆς ἄνωθεν δεξιᾶς τοῦ Κυρίου.

   Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ἦταν ἀπὸ τὴν περίφημη Πελοπόννησο, καταγόμενος ἀπ’ τὸ χωριὸ τῶν Τρικάλων (τῆς Κορινθίας)· οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Δημήτριος καὶ Καλή, οἱ ὁποῖοι ἐπεκαλοῦνταν Νοταράδες. Ἀφοῦ λοιπὸν γεννήθηκε, δόθηκε στὴν μάθηση τῶν ἱερῶν γραμμάτων, τὰ ὁποῖα κ’ ἔμαθε, ὄντας δεξιᾶς φύσεως (δηλ. ἔξυπνος καὶ εὔπλαστος)· κι ὅταν ἔφθασε σὲ ἡλικία ἀναχώρησε ἀπ’ τὴν πατρίδα του καὶ πῆγε στὴν Ζάκυνθο, κι ἀπὸ ἐκεῖ τριγύρισε ὅλη τὴν Ἑλλάδα, καὶ μετὰ πῆγε στὴν Θετταλία· ἔπειτα ἀνέβηκε στὴν Μαύρη θάλασσα, καὶ ἀπ’ ἐκεῖ πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ Προποντίδα καὶ Χαλκηδόνα.

   Μετὰ ταῦτα πῆγε στὸ ἅγιον ὄρος τοῦ Ἄθω καὶ σύναξε σὰν μέλισσα ἀπ’ τοὺς ἐκεῖ ἐνασκουμένους πατέρες τὰ κάλλιστα ἄνθη τῆς ἀρετῆς· κι ἀπὸ ἐκεῖ πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου παροίκησε, καὶ χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν τότε πατριάρχη Ἱεροσολύμων Γερμανὸ ὑποδιάκονος, διάκονος καὶ πρεσβύτερος. Στὸν πανάγιο Τάφο, ἔγινε Κανδηλάπτης ἕνα χρόνο, ἐνῶ κοντὰ στὸν Πατριάρχη Γερμανό, ὑπηρέτησε χρόνους δώδεκα. Κι ἀφοῦ ἦλθε στὸν Ἰορδάνη ποταμό, πέρασε ἐκεῖ σαράντα ἡμέρες νηστικός, κατὰ μίμηση τοῦ Κυρίου, καὶ μετὰ γύρισε πάλι στὸ Πατριαρχεῖο.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Σαδὼθ Ἐπίσκοπος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἑκατὸν εἴκοσι

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Σαδὼθ Ἐπίσκοπος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἑκατὸν εἴκοσι

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Σαδώθ.

Σαδὼθ ὁ θεῖος τὴν κάραν τμηθεὶς ξίφει,

Θεοῦ Σαββαὼθ νῦν παρίσταται θρόνῳ.

Εἰς τοὺς ἑκατὸν εἴκοσι μάρτυρας.

Δεκὰς δεκαπλῆ μαρτύρων συμμαρτύρων,

Καὶ δὶς δέκα θνήσουσι πληγέντες ξίφει.

   Στὰ χρόνια ποὺ βασίλευε στὴν Περσία ὁ Σαβώριος ἐν ἔτει τλ΄ (330), ὁ ἅγιος τοῦτος Σαδὼθ ἦταν Ἐπίσκοπος σὲ μιὰ ἐπαρχία τῆς Περσίας. Κ’ ἐπειδὴ δίδασκε τὸν λαὸ τοῦ Χριστοῦ, βάπτιζε δὲ καὶ μερικοὺς Πέρσες, ἕνεκα τούτου διεβλήθη στὸν βασιλέα Σαβώριο, κι ἀφοῦ παρουσιάστηκε μπροστά του καὶ δὲν πείστηκε νὰ προσκυνήσει τὸν ἥλιο, τὴν φωτιὰ καὶ τὸ νερό, δέρνεται μὲ ραβδιά· ἔπειτα κόβουν τὸ δέρμα του ἀπὸ τὸ μέτωπο ἕως τὰ νύχια τῶν ποδιῶν, καὶ βγάζουν λωρίδα τέσσερα δάκτυλα στὸ πλάτος. Ἔπειτα τὸν δέρνουν μὲ νεῦρα βοδιῶν καὶ τὸν κυλοῦν ἐπάνω σὲ σκόλοπες. Καὶ μετὰ τὸν σφίγγουν σὲ γαλεάγρα (πιεστήριο) καὶ κατασυντρίβουν τὰ ὀστᾶ του. Καὶ τοῦτα ὅλα τὰ ὑπέμεινε εὐχαρίστως ὁ γενναῖος ἀγωνιστὴς τοῦ Κυρίου.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ

(18 Ὀκτωβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, οἰκτίρμον καὶ ἐλεῆμον, ὁ τῇ ἐπιλάμψει τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος τὴν τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Λουκᾶ καρδίαν καταυγάσας καὶ κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ τοῦτον ποιήσας· δι’ οὗ πάντα τὰ ἔθνη τῷ τοῦ Λόγου αὐτοῦ ἀγκίστρῳ ὡς ἰχθῦας ἐκ τοῦ βυθοῦ τῆς ἀγνωσίας ζωγρήσας, πρὸς τὸ φῶς τῆς ἀληθείας ἀνήγαγες· οὗ ταῖς πρεσβείαις ῥίζωσον, δεόμεθά σου, ὃν ἔσπειρας δι’ αὐτοῦ ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν θεῖόν σου Λόγον· καὶ στηρίξας ἡμᾶς ἐπὶ τὴν πέτραν τῆς πίστεως, ποίησον, ἵνα τοῖς τοῦ ἁγίου κηρύγματος ὑγιεινοῖς δόγμασι τὰ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν νοσήματα θεραπεύωνται· ὅπως ἑκατέρωθεν εὐεκτοῦντες, εὐσεβῶς σε λατρεύωμεν, καὶ τὴν μνήμην αὐτοῦ ἐν ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς ἐτησίως γεραίροντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου τῶν τῆς ἀθανάτου ζωῆς αἰωνίων δωρεῶν ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ἅγιος ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας ὁ ἐν τῇ Κρίσει

 

Ὁ ἅγιος ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας ὁ ἐν τῇ Κρίσει

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀμφοῖν ποδῶν σῶν Ἀνδρέα τμηθεὶς ἕνα,

Ἀθλήσεως σῆς ἐκπεραίνεις τὸν δρόμον.

   Τοῦτος ὁ ἀοίδιμος Ἀνδρέας ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ Κοπρωνύμου ἐν ἔτει ψμα΄ (741)· γέννημα καὶ θρέμμα τῆς Κρήτης, τῆς πιὸ εὐνομωτάτης ἀπ’τὶς ἄλλες νήσους, υἱὸς εὐσεβῶν καὶ ἐναρέτων γονέων. Ἀφοῦ λοιπὸν ἀνατράφηκε καλῶς, ἔγινε θερμὸς ἐργάτης τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ· ἀλλ’ ἐπειδὴ ἔβλεπε τὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ νὰ διαφθείρεται ἀπὸ τὴν κακόφρονα αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας, ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολη, παρουσιάστηκε στὸν βασιλέα, ἤλεγχε τὴν ἀσέβειά του καὶ μὲ παρρησία ἔλεγε τὴν ἀλήθεια: ὅτι δηλαδὴ πρέπει νὰ προσκυνοῦνται οἱ ἅγιες εἰκόνες.

Ὁ ὅσιος Μαλός

 

Ὁ ὅσιος Μαλός

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μαλὸς βραχεῖαν γῆς λιπὼν παροικίαν,

Πόλου κατοικεῖ τὴν μακρὰν κατοικίαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Μαλός, ἀφοῦ ἄφησε κόσμο, πλοῦτο καὶ συγγενεῖς, πῆγε σ’ ἔρημους κι ἀκατοίκητους τόπους, κ’ ἐκεῖ ἀφοσιώθηκε μὲ χαρὰ ὁ ἀοίδιμος, σὲ νηστεῖες κι ἀγρυπνίες καὶ στὶς ἄλλες κακοπάθειες. Ἦταν δὲ τὸ πρόσωπό του χαροποιὸ κ’ ἐνεργοῦσε μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ διάφορα θαύματα, διότι καὶ λεπροὺς καθάριζε, δαιμόνια ἔδιωχνε, χάριζε τὸ φῶς στοὺς τυφλούς. Κι αὐτὰ μὲν ἐνεργοῦσε ὅσο ἦταν ζωντανός, ἀφοῦ δὲ ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον, ἄφησε τὸ πάντιμο σῶμα του πηγὴ τῶν ἰάσεων‧ διότι ἔλαβε χάρη νὰ ἀναβλύζει μῦρο ἀπὸ αὐτό, γιὰ τὴν ἀποτροπὴ παντὸς πάθους καὶ τὴν γιατρειὰ ἀνιάτων ἀσθενειῶν. Διότι εἶπε ὁ Κύριος· «Ὅτι τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω» (Α΄ Βασιλ. β΄ 30).

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 363, 364. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Λουκιανὸς πρεσβύτερος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Ἐκκλησίας

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Λουκιανὸς πρεσβύτερος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Ἐκκλησίας

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἄρτου στερήσει Λουκιανὸς ἀντέχει,

Τοῦ ζῶντος ἄρτου μὴ στερηθῆναι θέλων.

Λιμῷ Λουκιανὸς δεκάτῃ θάνεν ἠδέ τε πέμπτῃ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν υἱὸς εὐσεβῶν γονέων καὶ ἤκμασε ἐν ἔτει σϞ΄ (290)· κι ἀφοῦ οἱ γονεῖς του πέθαναν, διασκόρπισε τὰ ὑπάρχοντά τους στοὺς φτωχοὺς καὶ καταγινόταν στὴν ἀνάγνωση καὶ μελέτη τῶν θείων Γραφῶν. Ἔτσι, μὲ τὴν δύναμη τῶν θείων λόγων του προσείλκυσε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ πολλοὺς εἰδωλολάτρες καὶ Ἑβραίους. Ἔπειτα ἄφησε τὴν πατρίδα του, πῆγε στὴν Νικομήδεια καὶ μὲ τὴν διδασκαλία του παρακινοῦσε κι ἐνδυνάμωνε στὸ ν’ ἀντέχουν ἀνδρείως καὶ νὰ πεθαίνουν ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ στὸ μαρτύριο ἐκεῖνοι οἱ χριστιανοί, ὅσοι γιὰ τὸν φόβο τῶν βασανιστηρίων ἀμελοῦσαν ἢ καὶ ἀρνοῦνταν τὴν πίστη.

Ὁ ὅσιος Κοσμᾶς ὁ ποιητής, Ἐπίσκοπος Μαϊουμᾶ

 

Ὁ ὅσιος Κοσμᾶς ὁ ποιητής, Ἐπίσκοπος Μαϊουμᾶ

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀπῆλθε Κοσμᾶς ἔνθα πᾶσα τερπνότης,

Μέλη λιπὼν τέρποντα τὴν Ἐκκλησίαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ὅταν ἦταν πολὺ νέος ἔμεινε ὀρφανός· καὶ ἕνεκα τούτου τὸν πῆρε ὁ πατέρας τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, τὸν ἔκαμε θετὸ γυιό του καὶ τὸν εἶχε σὲ πολλὴ πρόνοια καὶ κηδεμονία (εὐθύνη καὶ φροντίδα). Ἐπειδὴ λοιπὸν ὁ πατέρας τοῦ Δαμασκηνοῦ εἶχε πλοῦτο καὶ δόξα πολλή, πῆρε στὸν οἶκο του ἕνα πολυμαθῆ καὶ σοφὸ διδάσκαλο, ποὺ εἶχε τὸ ἀξίωμα τῶν ἀσηκριτῶν, ὀνομαζόμενο κι αὐτὸν Κοσμᾶ. Σὲ τοῦτον παρέδωκε καὶ τὸν φυσικὸ γυιό του Ἰωάννη καὶ τὸν θετὸ γυιό του Κοσμᾶ. Καὶ τοὺς δίδαξε ἐκεῖνος πᾶσα σοφία, θεία κι ἀνθρώπινη. Ἔχοντας καὶ οἱ δύο δεξιότητα κι ὀξύνοια, ἔμαθαν ἀπ’ ἐκεῖνον σὲ λίγο καιρὸ ὅλη τὴν γραμματικὴ καὶ τὴν φιλοσοφία, κ’ ἐπιπλέον ἀστρονομία, μουσικὴ καὶ γεωμετρία· καὶ ἐκ τούτου ἔγιναν σ’ ὅλους αἰδέσιμοι καὶ σεβάσμιοι. Ἔπειτα, ἦλθαν καὶ οἱ δύο στὴν Λαύρα τοῦ ἁγίου Σάββα κ’ ἔγιναν μοναχοί.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φλωρέντιος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φλωρέντιος

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὦ θάρσος οἷον μάρτυρος Φλωρεντίου!

Πρὸς τὴν φλόγα τρέχοντος ὥσπερ πρὸς δρόσον.

   Ὁ ἅγιος μάρτυς Φλωρέντιος ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης· κ’ ἐπειδὴ ἦταν χριστιανὸς καὶ ζηλωτὴς τῆς εὐσεβείας κι ἀρετῆς, ὕβριζε καὶ βλασφημοῦσε τοὺς θεοὺς τῶν εἰδωλολατρῶν μπροστὰ σ’ ὅλους‧ στήριζε δὲ τοὺς χριστιανοὺς στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ μὲ κάθε τρόπο τοὺς ὁδηγοῦσε στὴν ἐργασία τῆς ἀρετῆς καὶ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.