ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑΣ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθαίου ΣΤ΄ 22–33)

ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑΣ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τοῦ ΘΕΟΤΟΚΗ*

   Ἀκοῦστε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πόσο φανερὰ ὁ δεσπότης Χριστὸς ἀπέδειξε μάταιη τὴν πολυμεριμνία μας, καὶ πόσο καθαρὰ ὑποσχέθηκε ὅτι αὐτὸς θὰ μᾶς δώσει ὅλα ὅσα ἔχουμε ἀνάγκη. Ἀκοῦστε, ὅτι οὐδεὶς δύναται νὰ δουλεύει καὶ στὸν Θεὸ καὶ στὸν μαμμωνᾶ. Θεὸς καὶ φιλαργυρία εἶναι δύο πράγματα ἐνάντια· ὥστε ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι δοῦλος τῆς φιλαργυρίας· κι ὅποιος γίνεται δοῦλος τῆς φιλαργυρίας, ἐκεῖνος δὲν εἶναι δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς λοιπόν, ἢ οὐδόλως πιστεύουμε στὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, ἢ εἴμαστε ἀνόητοι καὶ παντελῶς ἀναίσθητοι. Ὁ Θεὸς προστάζει λέγοντας: Νὰ ζητᾶς τὴν βασιλεία μου. Καὶ σὺ ζητεῖς τὰ μέταλλα τῆς γῆς. Ὁ Θεὸς λέγει: Φρόντιζε γιὰ τὴν κατόρθωση τῆς ἀρετῆς. Καὶ σὺ νύκτα καὶ ἡμέρα φροντίζεις γιὰ νὰ συνάξεις ἀργύρια. Ὁ Θεός, ἐὰν δουλεύεις σ’ αὐτόν, σοῦ ὑπόσχεται ὄχι μόνο τὰ οὐράνια ἀγαθά, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπίγεια. Ἐσὺ ὅμως γίνεσαι δοῦλος τῆς φιλαργυρίας, κ’ ἐλπίζεις ἀπ’ αὐτὴ κάθε ἀγαθὸ καὶ κάθε εὐτυχία.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Μεθόδιος ἐπίσκοπος Πατάρων

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Μεθόδιος ἐπίσκοπος Πατάρων

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μέθοδον Μεθόδιος βίου πρὸς βίον.

Μεθεὶς ὁδεύει, οὗ μέθοδος οὐ πέλει.

Εἰκάδι ἀρχιθύτην Μεθόδιον ἄορ κατέπεφνεν.

   Τοῦτος ὁ μακάριος παιδιόθεν ἀφιερώθηκε στὸν Θεὸ κ’ ἔγινε σκεῦος τίμιο καὶ δοχεῖο τοῦ παναγίου πνεύματος· γι’ αὐτό, κι ἀφοῦ μὲ θεία ψῆφο ἔλαβε τὴν ἀρχιερωσύνη, καλῶς καὶ θεοφιλῶς ἐποίμανε τὸ ἐμπιστευθὲν σὲ αὐτὸν ποίμνιο καὶ μὲ τοὺς λαμπροὺς καὶ γλυκούς του λόγους ἐφώτισε καὶ γλύκανε τὰ πληρώματα τῶν ὀρθοδόξων.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰούδας

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰούδας

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κλῆσις τριπλῆ σοι καὶ τριπλοῦν, μάκαρ, πάθος,

Ἄρσις δέσις τε καὶ τρίτον τόξου τάσις.

Ἐννεοκαιδεκάτῃ βελέεσσιν Ἰούδας θνήσκει.

   Ὁ ἅγιος Ἰούδας ἦταν ἀπὸ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, καὶ στὸ μὲν κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο (κεφ. ς΄ 16), ὁμοίως καὶ στὶς Πράξεις (κεφ. α΄ 13), ὀνομάζεται «Ἰούδας Ἰακώβου»· δηλαδή, ἀδελφὸς Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου· στὸ δὲ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιο ὀνομάζεται Θαδδαῖος καὶ Λεββαῖος, (κεφ. ι΄ 3), ὁ ὁποῖος ἔγραψε καὶ τὴν Καθολικὴ ἐπιστολή, τὴν φωτιστικὴ ἐκείνη καὶ δογματικὴ πρὸς ὅλους τοὺς πιστοὺς Χριστιανούς. Ἦταν δὲ κατὰ σάρκα ἀδελφὸς νομιζόμενος τοῦ Κυρίου, καθὼς υἱὸς τοῦ Μνήστορος Ἰωσήφ, κατὰ τὸν θεῖο Ἐπιφάνιο, καὶ ὑπηρέτης τοῦ φρικτοῦ μυστηρίου τῆς ὑπὲρ λόγον ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Λεόντιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, Ὕπατος καὶ Θεόδουλος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Λεόντιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, Ὕπατος καὶ Θεόδουλος

Ἑορτάζουν τὴν ιη΄ (18η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἄκμων τὸ σῶμα τοῦ Λεοντίου τάχα,

Ἄκμων σιδηροῦς, πρὸς σφύρας τὰς αἰκίας.

Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ πληγῇσι Λεόντιος ἐκπνεῖ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Λεόντιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Οὐεσπασιανοῦ, ἐν ἔτει ο΄ (70), κ’ ἐπειδὴ εἶχε ἀνδρεία καὶ φυσικὴ ρώμη, ἡ ὁποία αὐξήθηκε μαζὶ μὲ τὴν σωματικὴ ἡλικία, συναριθμήθηκε στὰ στρατιωτικὰ τάγματα. Κι ἀφοῦ φάνηκε στὸν πόλεμο ἀνδρεῖος καὶ κατόρθωσε πολλὲς νίκες, ἐπιπλέον δέ, ἀπέκτησε φήμη ὅτι εἶχε σύνεση καὶ φρόνιμο λογισμό, γιὰ τοῦτα ὅλα τιμήθηκε μὲ τὴν στολὴ τῆς στρατηγικῆς ἀξίας καὶ μὲ τὰ ἄλλα σχετικὰ σημεῖα· ἔγινε δηλαδὴ ἀρχιστράτηγος.

Ὁ ὅσιος Πίωρ

 

Ὁ ὅσιος Πίωρ

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ψυχὴν Πίωρ πίειραν ἀρεταῖς ἔχων,

Πίων ἀπῆλθε, ψυχικοῦ λίπους γέμων.

   Τὸν βίο τούτου τοῦ ὁσίου Πίωρ βλέπε στὸ Λαυσαϊκό, ὅπου θὰ βρεῖς ὅτι τοῦτος εἶχε ἀδελφὴ κατὰ σάρκα, ἡ ὁποία θέλησε ἐπιμόνως νὰ τὸν δεῖ. Κ’ ἔτσι, διὰ μεσιτείας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τοῦ τόπου ἐκείνου καὶ τῶν πατέρων τῆς Σκήτεως παρακινήθηκε ὁ Ὅσιος καὶ πῆγε στὴν ἀδελφή του. Κι ἀφοῦ στάθηκε ἔξω ἀπὸ τὴν οἰκία της ἔκλεισε τοὺς ὀφθαλμούς του καὶ τῆς λέει:

Ὁ ἅγιος Τύχων ἐπίσκοπος Ἀμαθοῦντος τῆς Κύπρου, ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ἅγιος Τύχων ἐπίσκοπος Ἀμαθοῦντος τῆς Κύπρου, ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Βλάβην ὁλοθρεύοντος ἐκφυγὼν Τύχων,

Ζωῆς τυχὼν γέγηθε τῆς ἀνωλέθρου.

Ἕκτῃ καὶ δεκάτῃ κατερύκακε γαῖα Τύχωνα.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν ἐπὶ τῶν βασιλέων Ἀρκαδίου καὶ Ὀνωρίου, ἐν ἔτει υ΄ (400), κι ἔχοντας γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ φιλόχριστους ἀφιερώθηκε ἀπ’ αὐτοὺς στὸν Θεὸ κ’ ἔμαθε τὰ ἱερὰ γράμματα. Ἔτσι, ἀφοῦ μελέτησε ἀρκετὰ τὶς ἁγίες Γραφές, πρῶτα μὲν ἔγινε ἀναγνώστης καὶ ἀνεγίνωσκε στὴν Ἐκκλησία τὰ θεῖα λόγια στὸν λαό· ἔπειτα, γιὰ τὴν ἐπιτηδειότητα τὴν ὁποία εἶχε σὲ ὅλα καὶ γιὰ τὴν καθαρότητα καὶ ἀκατηγόρητη ζωή του, χειροτονήθηκε διάκονος ἀπὸ τὸν ἁγιώτατο Μνημόνιο, ἐπίσκοπο Ἀμαθοῦντος. Κι ἀφοῦ ἐκεῖνος ἐτελεύτησε, ἀνέβηκε τοῦτος στὸν θρόνο τῆς Ἐπισκοπῆς ἀπὸ τὸν μέγα καὶ ἅγιο Ἐπιφάνιο τὸν Κύπρου.

Ὁ ἅγιος προφήτης Ἀμώς

 

Ὁ ἅγιος προφήτης Ἀμώς

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀμὼς ὁ συκάμινα κνίζων αἰπόλος,

Ἐδὲμ τρυγῶ τὰ δένδρα κνίζων οὐκέτι.

Πέμπτη ἐκ βιότοιο Ἀμὼς δεκάτη τε ἀπέπτη.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀμὼς ἦταν πατέρας τοῦ προφήτου Ἠσαΐου καὶ γεννήθηκε στὴν χώρα Θεκουέ, στὴν γῆ τοῦ πατριάρχου Ζαβουλών. Προφήτευσε δὲ χρόνους πενήντα¹, ὄντας πρὸ τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ χρόνους ψϞθ΄ (799). Ὁ ψευδοϊερεὺς Βαιθὴλ Ἀμεσίας πολλὲς φορὲς τὸν ἔδειρε καὶ τὸν κατηγόρησε· καὶ τέλος ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμεσία τὸν θανάτωσε κτυπῶντας τὸν μήνιγκα τοῦ μακαρίου μὲ χονδρὸ ραβδί, ἐπειδὴ τὸν ἤλεγχε ὁ ἅγιος προφήτης γιὰ τὶς χρυσὲς δαμάλεις, τὶς ὁποῖες προσκυνοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ τὶς λάτρευαν ὡς θεούς. Πρόφτασε καὶ πῆγε στὴν πατρική του γῆ, ζωντανὸς ἀκόμη, καὶ μετὰ ἀπὸ δύο ἡμέρες ἐκοιμήθη καὶ ἐτάφη μετὰ τῶν πατέρων του. Ἀμὼς θὰ πεῖ καρτερός, πιστός, λαὸς σκληρός, στερεός. Ἦταν δὲ κατὰ τὸν χαρακτῆρα τοῦ σώματος μαλλάτος, σχεδὸν γέροντας, ἔχοντας τὸ γένι ὀξύ, καὶ παρόμοιος στὴν μορφὴ μὲ τὸν Θεολόγο Ἰωάννη.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 5ος, σελ. 228. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

 

1.  Στὸ Ὡρολόγιο γράφεται ὅτι προφήτευσε ἔτη δεκαπέντε.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Κύριλλος ἐπίσκοπος Γορτύνης τῆς Κρήτης

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Κύριλλος ἐπίσκοπος Γορτύνης τῆς Κρήτης

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰ καὶ γέρων Κύριλλος ἦν ὁ Γορτύνης,

Ἡβῶσαν εἶχε πρὸς ξίφος τὴν καρδίαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Κύριλλος ἀφοῦ διήνυσε τὴν ζωή του ὁσίως καὶ ἀσκητικῶς χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Γορτύνης τῆς Κρήτης, κατὰ τὸν ἑξηκοστὸ ὄγδοο χρόνο τῆς ζωῆς του. Κι ἀφοῦ κυβέρνησε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἰκοσιπέντε χρόνους παρουσιάστηκε στὸν ἡγεμόνα Ἀγριανό, κατὰ τοὺς χρόνους Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σϞθ΄ (299), ἐπειδὴ κήρυττε μὲ παρρησία τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό, δέθηκε καὶ ρίχτηκε μέσα σὲ πυρά. Ἀλλὰ τὰ μὲν δεσμὰ κάηκαν καὶ τὰ ξύλα ὅλα τῆς πυρᾶς ἔγιναν στάχτη, ὁ δὲ ἅγιος ἔμεινε ἄφλεκτος· γιὰ τοῦτο, τότε μὲν ἀφέθηκε ἐλεύθερος, ὕστερα ὅμως, ἐπειδὴ ἐπέστρεφε πολλοὺς Ἕλληνες στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἔλαβε τὴν ἀπόφαση τοῦ θανάτου.

Ἐκ τῆς Ἀσματικῆς Ἀκολουθίας τῶν Ὁσίων Ἀθωνιτῶν Πατέρων

 

Κυριακὴ Β΄ Ματθαίου

τῶν Ὁσίων Ἀθωνιτῶν Πατέρων

Ἐκ τῆς Ἀσματικῆς Ἀκολουθίας τῶν Ὁσίων:

Δοξαστικὸν Λιτῆς. Ἦχος δ΄.

 

   Τὴν ἐτήσιον μνήμην σήμερον τῶν ἐν τῷ Ἄθῳ Πατέρων ὁ μελισσὼν τῶν τοῦ Ἄθῳ Μοναστῶν μακαρίσωμεν.

   Οὗτοι γὰρ ὡς ἀληθῶς διὰ πάντων τῶν μακαρισμῶν τοῦ Κυρίου διῆλθον·

   πτωχεύσαντες γὰρ τῷ πνεύματι, ἐπλουτίσθησαν·

   καὶ πραϋνθέντες, τὴν γῆν τῶν πρᾳέων ἐκληρονόμησαν·

   πενθήσαντες, παρεκλήθησαν·

   πεινάσαντες τὴν δικαιοσύνην, ἐχορτάσθησαν·

   ἐλεήσαντες, ἠλεήθησαν·

   καθαροὶ γενόμενοι τῇ καρδίᾳ, τὸν Θεὸν ὡς δυνατὸν ἐθεώρησαν·

   εἰρηνοποιήσαντες, θείας ἠξιώθησαν υἱοθεσίας.

   Διωχθέντες δὲ καὶ βασανισθέντες, ὑπὲρ δικαιοσύνης καὶ εὐσεβείας, ἐν οὐρανοῖς νῦν ἀγαλλιῶνται καὶ χαίρουσι, καὶ ἐκτενῶς πρεσβεύουσι τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ταῖς Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀκυλίνα

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀκυλίνα

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν παστὸν εὐτρέπιζε λαμπρόν, Νυμφίε,

Ἀκυλίνα σοι τέμνεται Νύμφη νέα.

Ἀμφὶ τρίτην δεκάτην κεφαλὴν τμήθη Ἀκυλίνα.

   Ἡ ἁγία Ἀκυλίνα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞη΄ (298), καταγόμενη ἀπὸ τὴν Βίβλο, πόλη τῆς Παλαιστίνης‧ ἦταν θυγατέρα ἑνὸς περιφανοῦς ἄρχοντα ποὺ ὀνομαζόταν Εὐτόλμιος, καὶ βαπτίσθηκε τότε ποὺ ἦταν πέντε χρονῶν, ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Εὐθάλιο. Ὅταν ἔφτασε στοὺς δέκα χρόνους τῆς ἡλικίας της, δίδασκε τὰ συνομήλικά της κορίτσια ν’ ἀπέχουν ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων καὶ νὰ προστρέχουν στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.