Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ διάκονοι Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων καὶ Παρμενᾶς

 

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ διάκονοι Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων καὶ Παρμενᾶς

Ἑορτάζουν τὴν κη΄ (28η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Πρόχορον.

Μίμημα δὲ Πρόχορος Ἐπιστηθίου,

Ὤφθη ἀληθῶς· εὖγε τῆς προθυμίας.

 

Εἰς τὸν Νικάνορα.

Τὸ δίκτυόν σου, Νικάνωρ, Θεοῦ Λόγῳ,

Πολλοὺς ἀγρεῦσαν, ἐρρύη τέλει βίου.

 

Εἰς τὸν Τίμωνα.

Τιμῶ σε, Τίμων, ὡς Ἀποστόλων ἕνα,

Ὡς μαρτύρων τε τῶν κεκαυμένων ἕνα.

 

Εἰς τὸν Παρμενᾶν.

Ἔχει σε τύμβος, ἀλλὰ μέχρι σαρκίου·

Ψυχὴ γὰρ ἡ σή, Παρμενᾶ, μετ’ Ἀγγέλων.

 

Εἰς τοὺς τέσσαρας ὁμοῦ.

Τετρὰς μαθητῶν τοῦ Θεανθρώπου Λόγου,

Τριάδα σεπτὴν πᾶσι κηρύττει λόγῳ.

Εἰκάδι ὀγδοάτῃ μυστῶν συνελήλυθε τετράς.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι στάθηκαν μαθητὲς τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων καὶ συναριθμοῦνται μὲ τοὺς ἁγίους Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους, ὄντες συνδιάκονοι μαζὶ μὲ τὸν πρωτομάρτυρα καὶ ἀρχιδιάκονο Στέφανο, περὶ τῶν ὁποίων γράφει ὁ ἱερὸς Λουκᾶς στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων λέγοντας: «Καὶ ἐξελέξαντο (οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι δηλαδὴ) Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος ἁγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν» (Πράξ. ϛ΄ 5). Κι ἀφοῦ ἔπαψαν νὰ διακονοῦν θεαρέστως καὶ μὲ τρόπο ἀκατηγόρητο στὰ τραπέζια (συσσίτια) τῶν χηρῶν καὶ τῶν φτωχῶν στὴν Ἱερουσαλήμ, τότε ὁ Πρόχορος περιόδευε στὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου μετὰ τοῦ ἐπιστηθίου καὶ Θεολόγου Ἰωάννου, συγκοπιάζοντας μὲ αὐτὸν στὴν συγγραφὴ τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου καὶ γινόταν συγκοινωνὸς τῶν πειρασμῶν καὶ θλίψεων τοῦ διδασκάλου του. Κι ἀφοῦ μετέστη ὁ μέγας Ἰωάννης, ἔγινε ἐπίσκοπος Νικομηδείας κ’ ἔφερε σὲ καλύτερη κατάσταση ὅλους τοὺς ἐκεῖ εὑρισκομένους ἀνθρώπους μὲ τὸν λόγο του, διδάσκοντάς τους νὰ μὴ ὑποδουλώνουν τὸ κρεῖττον εἰς τὸ χεῖρον· δηλαδή, τὴν ψυχὴ στὸ σῶμα καὶ στὰ πάθη τοῦ σώματος· ἀλλ’ ἀντιθέτως, νὰ ὑποτάσσουν τὸ σῶμα καὶ τὰ πάθη του στὴν ψυχή, στὸν ὀρθὸ λόγο καὶ στὴν διάκριση. Κι ἔτσι νομοθετῶντας ἐτελείωσε ὁ ἀοίδιμος τὴν ζωή του.

Ὁ ἅγιος ἔνδοξος μεγαλομάρτυς καὶ ἰαματικὸς Παντελεήμων

 

Ὁ ἅγιος ἔνδοξος μεγαλομάρτυς καὶ ἰαματικὸς Παντελεήμων

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Γαλακτόμικτον, μάρτυς, αἷμα σῆς κάρας,

Δι’ ἣν ὑδατόμικτον ὁ Χριστὸς χέει.

Φάσγανον ἑβδομάτῃ λάχεν εἰκάδι Παντελεήμων.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει τδ΄ (304), καταγόμενος ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Νικομηδείας, υἱὸς πατέρα εἰδωλολάτρου ὀνόματι Εὐστοργίου καὶ μητέρας ἐκ προγόνων Χριστιανῆς, καλουμένης Εὐβούλης. Ἔμαθε τὴν μὲν ἰατρικὴ τέχνη τῶν σωμάτων ἀπὸ κάποιον Εὐφρόσυνο, ὁ ὁποῖος εἶχε δόξα καὶ φήμη πολὺ μεγάλη καὶ φαινόταν ὅτι ἔφθασε στὸ ἄκρο τῆς ἰατρικῆς, τὴν δὲ ἰατρικὴ τῆς ψυχῆς τὴν ἔμαθε ἀπ’τὸν ἅγιο Ἑρμόλαο, τὸν ἱερέα τῆς ἐν Νικομηδείᾳ Ἐκκλησίας, περὶ τοῦ ὁποίου προείπαμε στὴν εἰκοστὴ ἕκτη τοῦ μηνός. Διὰ μέσου δὲ τῆς κατὰ Χριστὸν ἰατρικῆς τέχνης ἀνέστησε ὁ ἅγιος ἕνα παιδί, τὸ ὁποῖο δαγκώθηκε ἀπὸ ἔχιδνα καὶ ἦταν πεσμένο κάτω νεκρό, ἐπικαλούμενος μόνο τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ· γι’ αὐτὸ βαπτίσθηκε ἀπ’τὸν ἅγιο Ἑρμόλαο καὶ ὁδηγήθηκε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ δὲ τρόπος τοῦ μαρτυρίου του ἔγινε κάπως ἔτσι:

  Κάποιος τυφλὸς ποὺ προσῆλθε στὸν ἅγιο γιατρεύθηκε, κι ἐρωτηθεὶς ἀπὸ τὸν βασιλέα ποιός τὸν γιάτρεψε, ἀποκρίθηκε ὅτι ὁ Παντολέων (διότι τοῦτο ἦταν τὸ πρῶτο του ὄνομα), ἐπειδὴ ἐπικαλέσθηκε τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ· πρόσθεσε δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι καὶ αὐτὸς πιστεύει στὸν Χριστό. Ἔτσι παρευθὺς πρόσταξε ὁ βασιλεὺς κι ἀποκεφάλισαν τὸν πρώην τυφλό, τὸν δὲ Παντολέοντα ἀφοῦ ἔψαξαν τὸν βρήκανε καὶ τὸν ἔφεραν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

   Κ’ ἐπειδὴ ὁ ἅγιος οὔτε μὲ κολακεῖες οὔτε μὲ ἀπειλὲς πείσθηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τὸν ἔδειραν δυνατὰ καὶ τὸν ἔκαψαν μὲ ἀναμμένες λαμπάδες. Ἐμφανισθεὶς δὲ ὁ Κύριος στὸν ἅγιο μὲ τὸ σχῆμα τοῦ Ἱερέως Ἑρμολάου τοῦ εἶπε νὰ ἔχει θάρρος. Ἀλλὰ κι ὅταν ἔβαλαν τὸν ἅγιο στὸ βρασμένο μολύβι καὶ ὅταν τὸν ἔριξαν στὴν θάλασσα, καὶ τότε φάνηκε ὁ Κύριος ὅτι μαζὶ μὲ τὸν Παντελεήμονα ρίχτηκε ἐντὸς αὐτῶν, γι’ αὐτὸ κι ἔμεινε ἀβλαβὴς ἀπ’ ὅλα τὰ βασανιστήρια. Ἔπειτα δόθηκε στὰ θηρία, κι ἀφοῦ φυλάχθηκε καὶ ἀπ’ αὐτὰ ἀβλαβὴς δέθηκε σ’ ἕνα τροχὸ καρφωμένο μὲ μαχαίρια κοφτερά, ὁ ὁποῖος ἀπὸ ὑψηλὸ μέρος ρίχθηκε στὸν κατήφορο. Μετὰ δὲ ταῦτα ἔλαβε ὁ ἅγιος τὴν
τοῦ θανάτου ἀπόφαση· Ἔτσι προσευχήθηκε κι ὅταν τελείωσε τὴν προσευχὴ ἦλθε θεία φωνὴ ποὺ τὸν ὀνόμασε ἀντὶ Παντολέοντα Παντελεήμονα. Ὅταν δὲ ἔμελλε νὰ ἀποκεφαλισθεῖ ὁ ἅγιος, ἅπλωσε ὁ δήμιος τὸ χέρι γιὰ νὰ τὸν κτυπήσει μὲ τὸ σπαθὶ καί, ὦ τοῦ θαύματος! εὐθὺς διέλυσε ὅπως τὸ κερί. Τότε οἱ στρατιῶτες βλέποντας τοῦτο τὸ θαῦμα πίστεψαν στὸν Χριστό· καὶ τότε ὁ ἅγιος ἀφοῦ ἔγειρε θεληματικῶς τὴν κεφαλὴ ἀποκεφαλίσθηκε. Λέγουν δὲ ὅτι, ἀντὶ αἵματος ἐξῆλθε γάλα ἀπ’τὸν λαιμό του καὶ ὅτι τὸ δέντρο τῆς ἐλιᾶς, στὸ ὁποῖο ἦταν δεμένος ὁ ἅγιος, ὄντας ξηρὸ, εὐθὺς βλάστησε καὶ καρποφόρησε.

 

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 116-119. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

 

Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

   Σὰν τὸ δέντρο τὸ φυτεμένο στὶς ὁλόδροσες πηγές, τὸ δέντρο τὸ καταπράσινο καὶ φουντωμένο, ποὺ δίνει ὁλόγλυκους καρπούς, εἶναι καὶ ὁ ἄνθρωπος στὴν θρησκεία τοῦ Χριστοῦ. Παίρνει τροφή, δροσιά, παίρνει τὴν δύναμη τῆς πίστεως, νοιώθει τὸν ἀνθρωπισμό του, τὸν μεγάλο του προορισμό, τὴν ἀξία του. Τότε καὶ μόνο καρποφορεῖ στὴν ζωή του τοὺς πνευματικοὺς καρπούς. Αὐτούς, ποὺ εἶναι ἱκανοὶ νὰ ἱκανοποιήσουν τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ γλυκάνουν τὴν κοινωνία. Τὸ ἔργο του, ὅσο μικρὸ κι ἂν φαίνεται στὸν κόσμο, εἶναι ἔργο πίστεως καὶ ἀγάπης. Εἶναι ἔργο ψυχικῆς ὠφελείας καὶ σωτηρίας. Καὶ σάν τέτοιο, «μένει εἰς τὸν αἰῶνα». Εὐτυχισμένοι ὅσοι κατάλαβαν τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ νὰ τοὺς δίνει δύναμη, νὰ τοὺς γεμίζει τὴν ψυχὴ μὲ εἰρήνη καὶ χαρά. Καταλαβαίνουν τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ νὰ γίνονται πραγματικότητα στὸν ἑαυτό τους: «Ὁ μένων ἐν ἐμοὶ καγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν». Ἀπ’ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ δεῖ ὁ ἄνθρωπος αὐτὴ τὴν ἐξαιρετικὴ πραγματικότητα μέσα στὴν ψυχή του, οὔτε φωτιά, οὔτε μάχαιρα, οὔτε διωγμός, οὔτε θάνατος εἶναι ἱκανὰ νὰ τὸν χωρίσουν ἀπὸ τὸν Χριστὸ τὸν Σωτῆρα του. Χίλιες φορὲς μᾶς ἔδωκαν αὐτὸ τὸ δίδαγμα οἱ Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Μὰ μήπως καὶ τώρα δὲν συνθέτει τὶς γραμμὲς αὐτὲς ἡ μνήμη τῆς Μεγαλομάρτυρος Παρασκευῆς;

Ἡ Κοίμηση τῆς ἁγίας Ἄννης, τῆς μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

 

Ἡ Κοίμηση τῆς ἁγίας Ἄννης, τῆς μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἑορτάζεται τὴν κε΄ (25η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μήτηρ τελευτᾷ Μητροπαρθένου Κόρης,

Τῆς τῶν κυουσῶν μητέρων σωτηρίας.

Πέμπτῃ ἐξεβίωσε μογοστόκος εἰκάδι Ἄννα.

   Ἡ ἁγία Ἄννα ποὺ ἔγινε κατὰ σάρκα προμήτωρ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦταν ἀπ’ τὴν φυλὴ τοῦ Λευΐ, θυγατέρα τοῦ ἱερέως Ματθὰν καὶ τῆς γυναῖκας του Μαρίας. Ὁ Ματθὰν ἱεράτευε στοὺς χρόνους τῆς Κλεοπάτρας καὶ τοῦ Σαπώρου βασιλέως τῶν Περσῶν¹, πρὶν ἀπ’ τὸν Ἡρώδη τὸν γυιὸ τοῦ Ἀντιπάτρου, καὶ εἶχε τρεῖς θυγατέρες, τὴν Μαρία, τὴν Σοβὴ καὶ τὴν Ἄννα.

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Χριστίνα

 

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Χριστίνα

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κτείνουσι πέλται, Χριστέ, τὴν σὴν Χριστίναν,

Τὴν Χριστιανῶν πίστιν οὐκ ἀρνουμένην.

Εἰκάδι βλῆτο τετάρτῃ Χριστίνα ὀξέσι πέλταις.

   Ἡ ἁγία Χριστίνα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Σεβήρου, ἐν ἔτει σ΄ (200), καὶ καταγόταν ἀπ’τὴν πόλη τῆς Τύρου, θυγατέρα ἑνὸς στρατηλάτου, Οὐρβανοῦ ὀνομαζομένου, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ τὴν ἀνέβασε ἐπάνω σ’ ἕνα ὑψηλὸ πύργο τὴν πρόσταξε νὰ μένει ὲκεῖ μαζὶ μὲ τοὺς θεούς του, τοὺς κατασκευασμένους ἀπὸ χρυσὸ καὶ ἄλλη πολύτιμη ὕλη.

Ἡ ὁσία Ἄννα ἡ ἐν τῷ Λευκαδίῳ

 

Ἡ ὁσία Ἄννα ἡ ἐν τῷ Λευκαδίῳ

(ἢ ἐν τῷ Λευκάτῃ)

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σὸς δέσμιος νοῦς σαρκικὰς ρίψας πέδας,

Εἴργοντος Ἄννα μηδενὸς Θεὸν βλέπει.

   Ἡ ἁγία Ἄννα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), καὶ καταγόταν ἀπὸ λαμπρὸ καὶ περιφανὲς γένος, εἶχε δὲ πλοῦτο καὶ περιουσία πολλή. Τούτη τὴν ἁγία ἡ μητέρα της φρόντιζε νὰ τὴν ἀναθρέψει μὲ κοσμιότητα κ’ εὐλάβεια, ἐπειδὴ ὁ πατέρας της εἶχε πεθάνει, καὶ ἡ μητέρα τῆς ἁγίας ἀφοῦ ἔζησε μαζί της λίγο καιρὸ πέθανε κι ἐκείνη, ἀλλὰ ἤδη ἡ ἁγία εἶχε συνάξει στὸν ἑαυτό της ὅλα τὰ καλὰ καὶ τὶς ἀρετὲς καὶ μὲ τὴν δική της προαίρεση καὶ μὲ τὴν παρακίνηση τῆς μητέρας της.

Ἡ ἁγία Μυροφόρος καὶ ἰσαπόστολος Μαρία ἡ Μαγδαληνή

 

Ἡ ἁγία Μυροφόρος καὶ ἰσαπόστολος Μαρία ἡ Μαγδαληνή

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφαῖς ἀΰλοις ἅπτεταί σου, Χριστέ μου,

Μή μου, πρὸς ἣν ἔφησας, ἅπτου, Μαρία.

Δευτερίῃ Μαρίῃ μῦσεν εἰκάδι Μαγδαληνή.

   Ἡ ἁγία Μαρία καταγόταν ἀπὸ τὰ Μάγδαλα ποὺ βρίσκονται στὰ ὁροθέσια τῆς Συρίας· ἀφοῦ προσῆλθε στὸν Χριστὸ τὸν ἀκολούθησε καὶ ἐνοχλουμένη ἀπὸ ἑπτὰ δαιμόνια ἐλευθερώθηκε ἀπὸ αὐτὰ διὰ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ λοιπὸν ἀκολούθησε τὸν Χριστὸ καὶ ὑπηρέτησε ἕως τοῦ πάθους καὶ τοῦ Σταυροῦ κι ἔγινε Μυροφόρος καὶ εὐαγγελίστρια καὶ πρώτη αὐτὴ ἀπὸ τὶς ἄλλες μυροφόρους εἶδε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, μαζὶ μὲ τὴν ἄλλη Μαρία, δηλαδὴ τὴν Κυρία Θεοτόκο, ὅταν «ὀψὲ Σαββάτου» (δηλ. μετὰ τὸ Σάββατο) εἶδε τὸν Ἄγγελο, καθὼς γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος (κη΄ 1). Ὅταν δὲ πῆγε πρωῒ στὸ μνῆμα, εἶδε «δύο Ἀγγέλους ἐν λευκοῖς καθεζομένους»· καὶ πάλι εἶδε τὸν Χριστό, τὸν ὁποῖο νόμιζε ὅτι εἶναι ὁ κηπουρὸς καὶ θέλοντας νὰ πιάσει τὰ πόδια του ἄκουσε παρ’ αὐτοῦ· «Μή μου ἅπτου», καθὼς ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης (κ΄ 1-17).

Οἱ ὅσιοι Συμεὼν ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς καὶ Ἰωάννης

 

Οἱ ὅσιοι Συμεὼν ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς καὶ Ἰωάννης

Ἑορτάζουν τὴν κα΄ (21η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Συμεών.

Ἔμφρων σὺ μωρός, ὃς βίον παίζων, Πάτερ,

Ὄφιν φρόνιμον λανθάνεις τέλους ἄχρι.

Εἰς τὸν Ἰωάννην.

Ἔρημον εἵλου, ὦ Ἰωάννη, μάκαρ,

Δι’ ἧς ἔρημα εἰργάσω σαρκὸς πάθη.

Ψευδαέφρων περίφρων Συμεὼν θάνεν εἰκάδι πρώτῃ

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν ἀπὸ τὴν πόλη Ἔδεσσα ποὺ βρίσκεται στὴν Συρία, στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Ἰουστίνου τοῦ νέου, ἐν ἔτει φιη΄ (518), κι ἀφοῦ ἦλθαν στὰ Ἱεροσόλυμα εἶδαν καὶ προσκύνησαν τὴν ὕψωση τοῦ τιμίου Σταυροῦ καὶ πλέον στὴν πατρίδα τους δὲν γύρισαν· ἀλλὰ φθάνοντας στὸ μοναστήρι τοῦ ὁσίου Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου ἔγιναν εὐμενῶς δεκτοὶ ἀπὸ τὸν τότε θεοφόρο ἡγούμενο Νίκωνα. Ἐκεῖ λοιπὸν ἔλαβαν τὸ ἅγιο σχῆμα τῶν μοναχῶν, καὶ προτοῦ ἀκόμη νὰ τελειώσουν οἱ ἑπτὰ ἡμέρες, ποὺ εἶναι συνήθεια νὰ φυλάττουν οἱ νεόκουροι μοναχοὶ μένοντας στὸ μοναστήρι, αὐτοὶ ἐξῆλθαν τοῦ μοναστηριοῦ κι ἀφοῦ πήγανε στὴν ἔρημο διῆλθαν ἐκεῖ σαράντα χρόνια, μεταχειριζόμενοι κάθε ἄσκηση καὶ σκληραγωγία.

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ

 

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ

   Σὲ ἐποχὲς ἠθικῆς καταπτώσεως, ὅταν ὅλοι ἐγκατέλειπαν τὸν Θεὸ καὶ τὸν Νόμο Του, ὅταν ὅλος ὁ κόσμος τῶν ἀξιῶν σωριαζόταν σ’ ἐρείπια, βρισκότανε καὶ μεγάλες μορφὲς μ’ ὅλη τὴν ἀγωνιστικὴ διάθεση, μ’ ὅλη τὴν ὑπεράνθρωπη προσπάθεια νὰ σταματήσουν τὸ κακό, μ’ ὅλη τὴν ἀπόφαση νὰ θυσιάσουν καὶ τὴν ζωή τους στὸν ὑψηλὸ αὐτὸν ἀγῶνα.

   Ἦταν οἱ Προφῆτες. Κήρυκες τῆς ἀληθείας θεόσταλτοι. Μορφὲς ἐξαϋλωμένες. Βράχοι, ποὺ ξεσποῦσαν πάνω τους τὰ ἄγρια κύματα τῆς ἀπιστίας. Ἐρχότανε σὲ σημεῖο, πολλὲς φορές, νὰ νοιώσουν τὸν ἑαυτό τους, μόνο κατάμονο ἀγωνιστή, μέσα στὴν θάλασσα μιᾶς ἀπεγνωσμένης προσπάθειας. Πολλὲς φορὲς βγῆκε ἀπ’ τὸ στόμα τους πικρὸ παράπονο –ψυχικὸ κλάμα– πρὸς τὸν Θεό. Μὰ ἀπ’ τὸν ἴδιο, πάλι, ἔπαιρναν δύναμη, γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸν ἀγῶνα. Ἔπαιρναν δύναμη νὰ ἐλέγξουν κι αὐτοὺς τοὺς βασιλεῖς, γιὰ πράξεις παράνομες καὶ νὰ προδηλώσουν ἄφοβα σ’ αὐτοὺς τὴν θεία τιμωρία, ποὺ τοὺς περίμενε ἂν συνέχιζαν ἀμετανόητοι τὸν δρόμο τους. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς, «τῶν προφητῶν ἡ κρηπὶς Ἠλίας ὁ ἔνδοξος», γιορτάζεται τὴν 20ὴ Ἰουλίου.

Ἡ ὁσία Μακρίνα, ἀδελφὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου

 

Ἡ ὁσία Μακρίνα, ἀδελφὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μικρόν τι μικρὸν μακρύνουσα, Μακρίνα,

Κόσμου, σεαυτὴν ἤγγισας τῷ Κυρίῳ.

 

   Τούτη ἡ ἁγία ἦταν στολισμένη μὲ κάλλος σώματος καὶ μὲ γνώμη ἀγαθή. Ἀρραβωνιάστηκε, ἀλλὰ ὁ μνηστήρας της πέθανε. Ἔτσι ἡ μακαρία Μακρίνα, ἂν καὶ τὴν ζητοῦσαν πολλοὶ γιὰ νὰ τὴν λάβουν γυναῖκα, ἐκείνη δὲν θέλησε‧ ἀλλὰ προτίμησε τὴν χηρεία καὶ τὶς δυσκολίες της, χωρὶς νὰ δοκιμάσει τὶς χαρὲς καὶ τὶς ἡδονὲς τοῦ γάμου.