Ὁ ἅγιος μάρτυς Ὀρέστης

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ὀρέστης

Ἑορτάζει τὴν ι΄ (10η) Νοεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀθλητικῶν, Ὀρέστα, σῶν ἱππασμάτων,

Νικητικὰ βραβεῖα πολλὰ προσδόκα.

   Ὁ ἅγιος Ὀρέστης ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλιᾶ Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει σπθ΄ (289), καταγόμενος ἀπὸ τὴν πόλη Τύανα τῆς Καππαδοκίας.

   Ἐπειδὴ ὁμολογοῦσε τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό, κρατήθηκε ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Μάξιμο, καὶ ἀφοῦ στάθηκε ἀδύνατο νὰ μεταπεισθεῖ καὶ ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, δέρνεται μὲ ραβδιὰ τόσο δυνατά, ὥστε κόπηκαν τὰ σπλάγχνα του καὶ φαίνονταν ἀπ’ ἔξω. Ἀφοῦ δάρηκε, μεταφέρθηκε στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων· ἐκεῖ, φύσησε ὁ ἅγιος μάρτυς τὰ εἴδωλα, κ’ εὐθὺς κατέπεσαν κ’ ἔγιναν κονιορτός. Ἔπειτα παραδόθηκε στὴν φυλακή.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

  

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

   Ὑπάρχουν καὶ στὴν ἐποχή μας ἅγιοι; Πόσες φορὲς δὲν ἀκούγεται σὰν ἐρώτηση, σὰν ἀμφισβήτηση καὶ δυσπιστία αὐτὴ ἡ φράση! Καὶ ὅμως νὰ ποῦ ὑπάρχει ἡ ἁπάντηση ὄχι μόνο μὲ λόγια, ἀλλὰ καὶ μὲ ἔργα καὶ μὲ ἀτράνταχτες ἀποδείξεις.

   Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς νεώτερους, τοὺς σύγχρονους, τοὺς ἁγίους τοῦ 20οῦ αἰῶνος, ποὺ πολλοὶ τὸν γνώρισαν καὶ εἶχαν τὴν εὐτυχία νὰ ἀκούσουν τὰ λόγια του, νὰ φιλήσουν τὸ χέρι του, νὰ δοῦν τὰ θαύματα του. Γιατὶ ἡ ἁγιότητα δὲν ἔχει ὁρισμένες ἐποχές. Ἀφοῦ ὁ Χριστὸς εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» καὶ ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἀπορρέει ἡ ἁγιότητα, σὲ κάθε ἐποχὴ μποροῦν νὰ ἀναφανοῦν ἅγιοι, κατὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου «ἅγιοι γίνεσθε», νὰ ἀναγνωρισθοῦν ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἅγιοι, ἀλλὰ νὰ ἔχουν καὶ ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴν ἐπιβεβαίωση τῆς ἁγιότητάς τους μὲ τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἔκαμαν καὶ κάμουν, γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώνεται ὅτι «τοὺς ἁγίους τοὺς ἐν τῇ γῇ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος».

ΕΥΧΗ Εἰς πάντας τοὺς Ἀγγέλους

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς πάντας τοὺς Ἀγγέλους

(8 Νοεμβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἄναρχε καὶ ἀτελεύτητε, ὁ ποιήσας λόγῳ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, σὺν τούτοις καὶ τὰς λειτουργικὰς τάξεις τῶν Ἀγγέλων ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παραγαγών, εἰς τὸ ἀκαταπαύστως αὐτοὺς ὑμνεῖν τὴν σὴν ἀΐδιον καὶ ἄπειρον θεότητα· ὧν ταῖς ἀδιαλείπτοις πρεσβείαις καὶ προστασίαις ἐξιλεούμενος, ἁμαρτιῶν ἄφεσιν ἡμῖν δώρησαι, καὶ τὴν καθ’ ἡμῶν τυραννίαν κατάπαυσον, καὶ τὴν ἐξ αὐτῆς ἐπιγενομένην ἡμῖν κατήφειαν ἀπέλασον ἀφ’ ἡμῶν, βαθεῖαν εἰρήνην καὶ ἀτάραχον γαλήνην πᾶσιν ἡμῖν ἐπιβραβεύσας, ἵνα σε τὸν εἰρηνάρχην Θεὸν εὐσεβῶς λατρεύωμεν· καὶ τὴν ἐτήσιον πανήγυριν τῶν ἀΰλων σου λειτουργῶν εὐλαβῶς ἑορτάζοντες, αὐτοὺς μὲν ἔχομεν παρά σοι διηνεκῶς ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβεύοντας, σὲ δὲ τὴν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν ἀπόλαυσιν χαριζόμενον ἡμῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Οἱ ἅγιοι τριαντατρεῖς μάρτυρες οἱ ἐν Μελιτινῇ

 

Οἱ ἅγιοι τριαντατρεῖς μάρτυρες οἱ ἐν Μελιτινῇ

Ἑορτάζουν τὴν ζ΄ (7η) Νοεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἱέρωνα.

Ὢ πῶς, Ἱέρων, οὐδὲν ἐξ εὐτολμίας,
Ἄτολμον εἶδεν, οὐδ’ ἀγενὲς πρὸς ξίφος!

Εἰς τοὺς τριακονταδύο.

Διὰ ξίφους ἀνεῖλον ἄνδρας τρὶς δέκα,
Ἄνδρες πονηροί, καὶ μίαν ξυνωρίδα.
Οὐδ’ ἔλαθ’ ἑβδομάτῃ Ἱέρων ξίφει αὐχένα καρθείς.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἤθλησαν στὰ χρόνια Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ τῶν βασιλέων ἐν ἔτει σϞ΄ (290). Ὁ θεῖος Ἱέρων ἦταν ἀνδρεῖος στὸ σῶμα, εὐγενὴς στὴν ψυχὴ καὶ στὴν τέχνη γεωργός· τοῦτον λοιπόν, βρίσκοντάς τον οἱ λατρευτὲς τῶν εἰδώλων ἐργαζόμενο καὶ θέλοντας νὰ τὸν πιάσουν μὲ ληστρικὸ τρόπο δὲν μπόρεσαν· ἀλλὰ πῆγε αὐτὸς μόνος του θεληματικὰ στοὺς εἰδωλολάτρες καί, ἐπειδὴ μὲ παρρησία ὁμολόγησε ὅτι εἶναι εὐσεβὴς καὶ Χριστιανός, τοῦ ἔκοψαν τὸ δεξὶ χέρι ἀπ’τὸν ἀγκῶνα.

Ὁ ἅγιος Παῦλος ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ὁ ὁμολογητὴς καὶ ἱερομάρτυς

 

Ὁ ἅγιος Παῦλος ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ὁ ὁμολογητὴς καὶ ἱερομάρτυς

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Νοεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὴν εἰς φάρυγγα Παῦλος αὐχῶν ἀγχόνην,

Λύει φάρυγξι ρευμάτων τὴν ἀγχόνην.¹

Οὕνεκα ὡμολόγει Παῦλος Θεὸν ἄγχεται ἕκτῃ.

   Παῦλος ὁ μέγας ὁμολογητὴς καὶ μάρτυς² καταγόταν ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη, καὶ χρημάτισε νοτάριος, δηλαδὴ γραμματικὸς τοῦ ἁγιωτάτου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ἀλεξάνδρου καὶ διάκονος τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας, ἐν ἔτει τνα΄ (351).

   Τοῦτον λοιπὸν μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἀλεξάνδρου χειροτόνησαν οἱ ὀρθόδοξοι Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ βασιλεὺς Κωνστάντιος ὅμως, ἐπειδὴ ἦταν Ἀρειανός, ὅταν γύρισε ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, τὸν ἔβγαλε ἀπὸ τὸν Πατριαρχικὸ θρόνο καὶ ἀντὶ τούτου ἔκαμε Πατριάρχη τὸν Νικομηδείας Εὐσέβιο τὸν Ἀρειανό. Ὁ δὲ ἅγιος Παῦλος πῆγε στὴν Ῥώμη καὶ ἐκεῖ βρῆκε τὸν μέγα Ἀθανάσιο, ποὺ ἦταν κι αὐτὸς διωγμένος ἀπὸ τὸν θρόνο του.

Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες Γαλακτίων καὶ Ἐπιστήμη

   

Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες Γαλακτίων καὶ Ἐπιστήμη

Ἑορτάζουν τὴν ε΄ (5η) Νοεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀσυνδυάστους συζύγους κτείνει ξίφος,

Τὴν ψυχικὴν σύζευξιν ἠγαπηκότας.

Τμήθη Ἐπιστήμη Γαλακτίων τ’ ἐνὶ πέμπτῃ.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ὑπῆρχαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλιᾶ Δεκίου καὶ τοῦ ἡγεμόνα Σεκούνδου τὸ σν΄ 250 μ.Χ. Ὁ Γαλακτίων ἦταν γυιὸς τοῦ Κλειτοφῶντος καὶ τῆς Λευκίππης, οἱ ὁποῖοι ἦσαν μὲν καὶ οἱ δύο εἰδωλολάτρες, ἔπειτα δὲ διδάχθηκαν τὴν εὐσέβεια ἀπὸ ἕνα μοναχὸ ὀνομαζόμενο Ὀνούφριο καὶ δέχθηκαν τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Ἡ Ἐπιστήμη, κι αὐτὴ παρομοίως εἶχε γονεῖς εἰδωλολάτρες· ἀλλ’ ἐπειδὴ δόθηκε διὰ γάμου στὸν Γαλακτίωνα, γιὰ τοῦτο καὶ βαπτίσθηκε διὰ μέσου αὐτοῦ.

Ὁ ὅσιος Ἰωαννίκιος ὁ Μέγας

   

Ὁ ὅσιος Ἰωαννίκιος ὁ Μέγας

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Νοεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν Ἰωαννίκιον ἐκ γῆς λαμβάνει,

Ὁ τῷ λόγῳ γῆν τοῦ Θεοῦ πήξας Λόγος.

Σῆμά σοι ἔν γε τετάρτῃ, Ἰωαννίκιε, χεῦσαν.

   Τοῦτος ὁ μακάριος Ἰωαννίκιος γεννήθηκε κατὰ τὸν εἰκοστὸ τέταρτο χρόνο τῆς τυραννίδας τοῦ θηριωνύμου καὶ εἰκονομάχου Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου τὸ ψμ΄ 740 μ.Χ., ἀπὸ πατέρα ποὺ τὸν ἔλεγαν Μυριτρίκη καὶ μητέρα ποὺ λεγόταν Ἀναστασώ, καὶ πατρίδα εἶχε τὴν Βιθυνία. Ὅταν ἔφθασε στὴν ἀνδρικὴ ἡλικία πῆγε στὸν πόλεμο κατὰ τῶν Βουλγάρων μαζὶ μὲ τὸν βασιλιᾶ. Ἐκεῖ, ἔκανε μεγάλες ἀνδραγαθίες καὶ νίκες· κατέκοψε πολλοὺς ἀπ᾿ τοὺς ἐχθρούς, καὶ λύτρωσε (γλύτωσε) πολλοὺς ἀπ᾿ τοὺς Γραικούς.

ΕΥΧΗ Εἰς τοὺς ἁγίους μάρτυρες Ἀκεψιμᾶ, Ἰωσήφ, Ἀειθαλᾶ καὶ Γεώργιο

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τοὺς ἁγίους μάρτυρες Ἀκεψιμᾶ, Ἰωσήφ, Ἀειθαλᾶ καὶ Γεώργιο

(3 Νοεμβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἡ ἰσχὺς καὶ κραταίωμα τῶν φοβουμένων σε καὶ ποιούντων τὰς ἐντολάς σου ὑπάρχων, ὁ τοὺς ἁγίους καὶ μακαρίους Μάρτυράς σου ἐνισχύσας τὸν καλὸν ἀγῶνα ἀγωνισθῆναι, καὶ διὰ τὸ ὄνομά σου καλῶς τελειωθῆναι· ὧν ταῖς πρεσβείαις δυσωπηθείς, κραταίωσον καὶ ἡμᾶς, δεομένους σου, πάσας τὰς τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν ἡμῶν ἐπιβουλὰς ἀβλαβῶς διαβαίνειν, καὶ τὴν καρτερίαν τῶν Ἁγίων σου μνημονεύοντες, πᾶν ὅπερ ἂν συμβαίνῃ ἡμῖν δεινὸν ἐξ ἁμαρτιῶν ἡμῶν διὰ σωφρονισμόν, ἀνδρείως ὑποφέρωμεν, καὶ τῷ ἁγίῳ σου θελήματι ταπεινῶς ὑπείκωμεν, καὶ εἴτε ἐν εὐπραγίαις ὦμεν, ἢ δυσπραγίαις περιπέσωμεν, δοξάζομέν σε ταῖς σαῖς ἐπαγγελίαις πιστεύοντες· ὅπως καὶ νῦν καὶ ἐν τῷ μέλλοντι εὐαρεστήσωμέν σοι. Ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, μεθ’ οὗ εὐλογητὸς εἶ, σὺν τῷ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἀκίνδυνος, Πηγάσιος, Ἀφθόνιος, Ἐλπιδηφόρος καὶ Ἀνεμπόδιστος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἀκίνδυνος, Πηγάσιος, Ἀφθόνιος, Ἐλπιδηφόρος καὶ Ἀνεμπόδιστος

Ἑορτάζουν τὴν β΄ (2α) Νοεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀκίνδυνον πῦρ τῶν δὲ λοιπῶν τεσσάρων,

Οὓς μὲν τὸ πῦρ ἔκτεινεν, οὓς δὲ τὸ ξίφος.

Δευτέρῃ Ἀφθονίῳ καὶ τέτταρσι πῦρ ἄορ ἆθλος.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι κατάγονταν ἀπὸ τὴν γῆ τῶν Περσῶν καὶ εἶχαν τὴν πρώτη τιμὴ καὶ ἀξία κοντὰ στὸν βασιλέα Σαβώριο. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Ἀκίνδυνος, ὁ Πηγάσιος κι ὁ Ἀνεμπόδιστος ἀγαποῦσαν τὴν εὐσέβεια, συνελήφθησαν ἀπὸ τὸν βασιλέα, κρεμάστηκαν καὶ δάρθηκαν· ἔπειτα κάηκαν στὰ πλευρά, κι ὁ βασιλεὺς ἄρχισε νὰ βλασφημεῖ κατὰ τοῦ Χριστοῦ. Τότε οἱ ἅγιοι διὰ θαύματος τὸν ἔκαμαν βουβὸ κι ἄφωνο, καὶ μετὰ πάλι τὸν γιάτρεψαν ἀπὸ τὴν ἀφωνία. Ἔπειτα βάζονται ἐπάνω σὲ σιδερένια καὶ πυρωμένα κρεβάτια, κι ἀφοῦ ἔγινε βροχὴ ἡ φλόγα σβήστηκε.

ΕΥΧΗ Εἰς τοὺς ἁγίους ἀναργύρους Κοσμᾶ καὶ Δαμιανὸ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τοὺς ἁγίους ἀναργύρους Κοσμᾶ καὶ Δαμιανὸ

(1 Νοεμβρίου)

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ εἰπών, ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ, κἀκεῖνος ποιήσει, ὁ τοὺς ἀληθῶς ἀγαπήσαντάς σε, οὐ μόνον ἐνισχύσας ὑπομεῖναι καρτερικῶς δεινοὺς καὶ διαφόρους αἰκισμούς, ἀλλὰ καὶ τελειωθέντας διὰ τὸ ὄνομά σου, νικητικῷ στεφάνῳ λαμπρῶς κατακοσμήσας, καὶ τοῖς θαύμασι δοξάσας· ἐπίβλεψον, δεόμεθά σου, ἐφ’ ἡμᾶς, καὶ ταῖς τῶν θεραπόντων σου Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ πρεσβείαις δυσωπηθείς, ῥῦσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν δεινῶν ἁμαρτημάτων, καὶ τὰ σώματα παντοίων παθῶν ἀπαλλάξας, τὴν ζωὴν ἡμῶν κυβέρνησον καὶ ἀνεπηρέαστον διαφύλαξον· ὅπως ἐν μὲν τῷ παρόντι εἰρηνικῶς βιοῦντες, καὶ τὴν μνήμην τῶν Ἁγίων σου τιμῶντες, δοξάζωμέν σε τὸν εὐεργέτην Θεὸν καὶ θαυμαστὸν ἐν τοῖς Ἁγίοις σου· καὶ ἐν τῷ μέλλοντι καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου τῆς μακαριότητος αὐτῶν ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.