Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιος γιὰ τὴν 1400η ἐπέτειο τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου

 

Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Ἐγκύκλιος ἀπολυθεῖσα ἐπὶ τῷ ἑορτασμῷ τῆς 1400ῆς ἐπετείου τῆς ὀρθοστάδην ψαλμῳδήσεως τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου διὰ τὴν διάσωσιν τῆς Βασιλευούσης ἐκ τῆς πολιορκίας τῶν Ἀβάρων καὶ τῶν Περσῶν.

 

Ἀριθμ. Πρωτ. 265

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

 

† ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΘΕΟΥ

***

«Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν, εὐχαριστήρια ἀναγράφω Σοι ἡ Πόλις Σου, Θεοτόκε!»

 

   Ἐφέτος συμπληροῦνται χίλια τετρακόσια ἔτη ἀφ’ ὅτου, εἰς τιμὴν τῆς Θεοτόκου, ἐψάλη ἐπισήμως ἐπ’ ἐκκλησίας, καὶ μάλιστα ὀρθίων ἱσταμένων πάντων τῶν πιστῶν, τὸ σήμερον παγκοίνως γνωστὸν ὡς ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος» Κοντάκιον, ποίημα ὑψήγορον καὶ διθυραμβικόν, ἀναφερόμενον, ἱστορικῶς καὶ θεολογικῶς, μὲ μοναδικὸν πλοῦτον καλλιεπείας, εἰς τὴν Ἔνσαρκον Θείαν Οἰκονομίαν καὶ τὴν εἰς αὐτὴν μοναδικὴν συμβολὴν τῆς Παναχράντου Θεομήτορος.

   Οἱ προσευχόμενοι πιστοὶ διὰ τοῦ Κοντακίου τούτου χαιρετίζουν εὐσεβῶς τὴν Παναγίαν μὲ ἀλλεπαλλήλους ἐπαναλήψεις τῆς πρώτης πρὸς τὴν Κεχαριτωμένην προσφωνήσεως τοῦ εὐαγγελιζομένου τὴν χάριν καὶ τὴν χαρὰν Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, τῆς λέξεως «Χαῖρε», δι᾽ ἧς φανεροῦται τὸ «ἀπ᾽ αἰῶνος μυστήριον» καὶ συγκροτεῖται τῆς «σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον». Ἡ εἰς τὸν Ὕμνον τοῦτον ἐπανάληψις τοῦ «Χαῖρε» ἐπὶ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας φορὰς πρὸς τὴν Παμμακάριστον Παρθένον, ἔχει προδήλως μυστικὴν ἔννοιαν. Παραπέμπει εἰς τὰς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας χιλιάδας τῶν ἁγνῶν ἐκείνων Ἁγίων τῆς Ἀποκαλύψεως, τῶν ᾀδόντων ἐν κιθάρᾳ τὴν «καινὴν ᾠδὴν» ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ «ἀκολουθούντων τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ» [1]. Ἁγνεύων ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ κατά τε τὸ ἦθος καὶ τὸ δόγμα, ἀφωσιωμένος ἕως ἐσχάτου εἰς τὸν σαρκωθέντα Θεὸν Λόγον, καὶ ἡνωμένος ἀρρήκτως μετ’ Αὐτοῦ, ὑμνεῖ τὴν σωτηριώδη Θείαν Οἰκονομίαν καὶ ταυτοχρόνως χαιρετίζει ἐν ᾠδαῖς ᾀσμάτων μουσουργικῶν τὴν Ὑπερένδοξον Μητέρα τοῦ Κυρίου καὶ Μητέρα τῆς Ἐκκλησίας, τὴν κραταιὰν προστασίαν αὐτῆς καὶ τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματός της!

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΑ ΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΟΜΙΛΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΑ ΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

ΤΗΣ ΠΑΝΥΠΕΡΑΓΝΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΜΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

 

   Ἐὰν τὸ δέντρο ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὸν καρπὸ καὶ τὸ καλὸ δέντρο παράγει ἐπίσης καλὸ καρπό [βλ. Ματθ. 7, 16: «Ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς. μήτι συλλέγουσιν ἀπὸ ἀκανθῶν σταφυλὴν ἢ ἀπὸ τριβόλων σῦκα;(: Ἀπὸ τὴ διαγωγή τους καὶ τὰ ἔργα τους, ποὺ σὰν καρπὸ παράγουν, θὰ τοὺς μάθετε καλά. Μήπως μαζεύουν ἀπὸ τὰ ἀγκάθια σταφύλια ἢ ἀπὸ τοὺς ἀγκαθωτοὺς θάμνους σῦκα;)» καὶ Λουκ. 6, 44: «Ἕκαστον γὰρ δένδρον ἐκ τοῦ ἰδίου καρποῦ γινώσκεται. οὐ γὰρ ἐξ ἀκανθῶν συλλέγουσι σῦκα, οὐδὲ ἐκ βάτου τρυγῶσι σταφυλήν(:Κάθε δέντρο διακρίνεται καὶ ἀναγνωρίζεται ἐὰν εἶναι καλὸ ἢ κακὸ ἀπὸ τὸν καρπὸ ποὺ βγάζει· διότι ἀπὸ ἀγκάθια δὲν μαζεύουν ὡς καρπὸ σῦκα, οὔτε ἀπὸ βάτο τρυγοῦν ποτὲ σταφύλι)»], ἡ μητέρα τῆς αὐτοαγαθότητος, ἡ γεννήτρια τῆς ἀΐδιας καλλονῆς, πῶς δὲν θὰ ὑπερεῖχε ἀσυγκρίτως κατὰ τὴν καλοκαγαθία ἀπὸ κάθε ἀγαθὸ ἐγκόσμιο καὶ ὑπερκόσμιο; Διότι ἡ δύναμη ποὺ καλλιέργησε τὰ πάντα, ἡ συναϊδία καὶ ἀπαράλλακτη εἰκόνα τῆς ἀγαθότητας, ὁ προαιώνιος καὶ ὑπερούσιος καὶ ὑπεράγαθος Λόγος, ἀπὸ ἀνέκφραστη φιλανθρωπία καὶ εὐσπλαχνία, γιὰ χάρη μας θέλησε νὰ περιβληθεῖ τὴ δική μας εἰκόνα, γιὰ νὰ ἀνακαλέσει τὴ φύση ποὺ εἶχε συρθεῖ κάτω στοὺς μυχοὺς τοῦ ἅδη καὶ νὰ τὴν ἀνακαινίσει, διότι εἶχε παλαιωθεῖ, καὶ νὰ τὴν ἀναβιβάσει πρὸς τὸ ὑπερουράνιο ὕψος τῆς βασιλείας καὶ θεότητός Του.

Ἡ Κυρία Θεοτόκος εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ ἐλέους καὶ τῆς δυνάμεως…

Ἡ Κυρία Θεοτόκος εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ ἐλέους καὶ τῆς δυνάμεως…

 

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

 

   Νὰ προστρέχετε, ἀδελφοί μου, στὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ὅταν τὸ σπίτι σας χάνει τὴν εἰρήνη του.

   Ἡ Κυρία Θεοτόκος εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ ἐλέους καὶ τῆς δυνάμεως. Μπορεῖ εὔκολα νὰ εἰρηνεύσει τὶς ἀνθρώπινες καρδιές.

   Ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ τῆς Εἰρήνης, μεσιτεύει σ᾽ Αὐτὸν γιὰ τὴν εἰρήνη ὅλου τοῦ κόσμου καὶ ὅλων τῶν χριστιανικῶν σπιτιῶν.

   Ἔχει τὴν ἐλεητικὴ δύναμη νὰ διώξει μὲ ἕνα νεῦμα της τὰ πονηρὰ πνεύματα, αὐτὰ ποὺ μὲ ἀκοίμητο ἀγῶνα προσπαθοῦν νὰ χωρίζουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς κάνουν νὰ ἀλληλομισοῦνται.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Διὰ στίχων κατ’ ἀλφάβητον. Ποίημα Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.

 

   Ἀνεσπέρου φωτὸς ἡ Γεννήτρια, ἐξαγγέλλοντι πρόσχες μοι δέομαι.

   Βεβορβόρωμαι γὰρ καὶ ρερύπωμαι, καὶ ζοφώδης ὁ τάλας γεγένημαι.

   Γῆν ἐμίανα, οἴμοι, ὁ ἄθλιος, ταῖς πολλαῖς ἁμαρτίαις μου, Δέσποινα.

   Διὰ τοῦτο, βοᾷ νῦν στενάζουσα, κατ’ ἐμοῦ πρὸς κριτὴν τὸν ἀδέκαστον.

   Ἐπιφέρουσα, οἴμοι, καὶ μάρτυρας, οὐρανὸν σὺν τοῖς ἄστροις καὶ ἥλιον.

   Ζάλη δὲ λογισμῶν με κατέλαβε, καὶ βυθίζει λοιποῦ πρὸς ἀπόγνωσιν.

   Ἡ ψυχή μου τῷ τρόμῳ συνέχεται, ἀναμένουσα, φεῦ, τὴν ἀπόφασιν.

   Θεοτόκε, τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, ἐπὶ σὲ ἀνεθέμην ὁ ἄθλιος.

Πῶς νὰ μὴ προστρέχουμε λοιπὸν σὲ τέτοια βασίλισσα, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ ἐλέους;

Πῶς νὰ μὴ προστρέχουμε λοιπὸν σὲ τέτοια βασίλισσα, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ ἐλέους;

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

   Ἡ Ἁγία Παρθένος Μαρία εἶναι ἡ πλέον φιλεύσπλαχνος βασίλισσα, ἀνάμεσα στοὺς υἱοὺς καὶ τὶς θυγατέρες τῶν ἀνθρώπων.

   Γιατὶ εἶναι Κόρη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἀγάπη.

   Μητέρα τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου, τῆς  ἀγάπης μας.

   Νύμφη ἐκλεκτὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ εἶναι ἀγάπη ὁμοούσιος μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Λόγο.

   Πῶς νὰ μὴ προστρέχουμε λοιπὸν σὲ τέτοια βασίλισσα, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ ἐλέους;

* Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου», (124) σελ. 71, 72.

Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον

Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον

Οὐρανῶν ἡ Πλατυτέρα

Δέσποινα Σὺ τοῦ Παντὸς

τοῦ Υἱοῦ Σου ἡ ἡμέρα

φῶς μου κι’ ἥλιος νἄν’ ἐντός.

Η ΓΕΝΝΗΣH ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Η ΓΕΝΝΗΣH ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Ἑορτάζεται τὴν η΄ (8η) Σεπτεμβρίου.

Πάσας ἀληθῶς, Ἄννα, νικᾷς μητέρας,

Μήτηρ ἕως ἂν σὴ γένηται θυγάτηρ.

Ἐξάγαγε πρὸς φῶς Θεομήτορα ὀγδόῃ Ἄννα.

   Ὑπάρχουν σταθμοὶ στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου μὲ μεγάλη σημασία γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Γεγονότα ἱστορικά, πολιτικά, κοινωνικά, σταθμοὶ στὴν ἐξέλιξη τῆς τέχνης, τῆς ἐπιστήμης, τοῦ πολιτισμοῦ γενικά, ποὺ ἔχουν τόση σημασία, ἀφοῦ συντελοῦν στὴν καλλιτέρευση τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου στὸν πλανήτη μας.

   Ὑπάρχουν, ὅμως καὶ ἄλλοι σταθμοί, ἱστορικοὶ καὶ αὐτοί, ἀφοῦ ἔλαβαν χώρα «ἐν τόπῳ καὶ χρόνῳ», ποὺ δὲν ὀφείλονται ὅμως στὶς ἀνθρώπινες προσπάθειες ἀλλὰ θὰ εἶναι σταθμοί, ποὺ δημιούργησαν οἱ ἐκδηλώσεις τῆς Θείας Προνοίας γιὰ τὸν ἄνθρωπο.

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

π. Ἀλεξάνδρου Σμέμαν*

   Τὸν Αὔγουστο ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὸ τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς τῆς Παναγίας, τὸν θάνατό της, γνωστὸ ὡς Κοίμηση, μιὰ λέξη ὅπου τὸ ὄνειρο, ἡ μακαριότητα, ἡ εἰρήνη, ἡ ἠρεμία καὶ ἡ χαρὰ ἑνώνονται.

   Τίποτε δὲν γνωρίζουμε γιὰ τὶς συνθῆκες ποὺ περιβάλλουν τὸν θάνατο τῆς Παναγίας, τῆς μητέρας τοῦ Χριστοῦ. Διάφορες ἱστορίες, διανθισμένες μὲ παιδικὴ ἀγάπη καὶ τρυφεράδα, ἔχουν φθάσει ὡς ἐμᾶς ἀπὸ τὸν πρώιμο Χριστιανισμό, ἀλλά, ἀκριβῶς λόγῳ τῆς ποικιλίας τους, δὲν νιώθουμε ὑποχρέωση νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὴν «ἱστορικότητα» καμιᾶς ἀπ᾿ αὐτές.

Παναγία ἡ Κουκουζέλισσα

Παναγία ἡ Κουκουζέλισσα

(Ἱερὰ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας)

   Μπροστὰ σ᾿ αὐτὴν τὴν εἰκόνα τελοῦνταν ἀπὸ πολὺ παλιὰ στὴν Ἱ. Μ. Μεγίστης Λαύρας ἡ ἀγρυπνία τοῦ Ἀκαθίστου. Μετὰ τὸ τέλος αὐτῆς τῆς ἀγρυπνίας κι ἀπέναντι ἀπ᾿ αὐτὴν τὴν εἰκόνα συνέβη μιὰ φορὰ νὰ ἔχει ἀποκοιμηθεῖ ἐλαφρὰ στὸ στασίδι του ὁ κουρασμένος πρωτοψάλτης τῆς Λαύρας καὶ τέως ἀρχιμουσικὸς τοῦ παλατιοῦ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Κουκουζέλης, ὅταν εἶδε μπροστά του τὴν Παναγία νὰ τοῦ ἀνταποδίδει τὸ “Χαῖρε” καὶ νὰ τοῦ λέει:

Παναγία ἡ Παντάνασσα

Παναγία ἡ Παντάνασσα

(Ἱερὰ Μονὴ Βατοπεδίου)

   Εἶναι θαυματουργὴ εἰκόνα τοῦ 17ου αἰῶνα καὶ βρίσκεται στὸ καθολικὸ τῆς Μονῆς. Γέροντες μοναχοὶ ἀφηγοῦνται:

   Μιὰ μέρα ἕνας νέος μπῆκε στὸ ναὸ καὶ πηγαίνοντας νὰ προσκυνήσει τὴν εἰκόνα, ἄστραψε ξαφνικὰ τὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας καὶ μιὰ ἀόρατη δύναμη τὸν ἔρριξε καταγῆς. Μόλις συνῆλθε, ἐξομολογήθηκε μὲ δάκρυα ὅτι ζοῦσε μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀσχολεῖτο μὲ τὴν μαγεία. Ἄλλαξε ζωὴ κ’ ἔγινε ἄνθρωπος εὐσεβής.

Παναγία ἡ Γαλακτοτροφοῦσα

Παναγία ἡ Γαλακτοτροφοῦσα

(Ἱερὰ Μονὴ Χιλιανδαρίου)

   Ἡ εἰκόνα αὐτή, κατὰ τὴν παράδοση, ἀνῆκε στὴν Λαύρα τοῦ ὁσίου Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου στὰ Ἱεροσόλυμα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ζοῦσε ὁ Ὅσιος, ὁ ὁποῖος μάλιστα προφήτευσε τὴν μελλοντικὴ ἐπίσκεψη τοῦ ὁμωνύμου του βασιλόπαιδος ἁγίου Σάββα γυιοῦ τοῦ μεγάλου ἁγίου τῶν Σέρβων Συμεὼν τοῦ Μυροβλήτη· ἄφησε δὲ παρακαταθήκη στοὺς μοναχοὺς νὰ τοῦ δοθεῖ ἡ εἰκόνα αὐτὴ ὡς εὐλογία.

Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα

Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα

(Ἱερὰ Μονὴ Φιλοθέου)

   Ὅπως ἡ «Πορταΐτισσα» ἔτσι καὶ ἡ «Γλυκοφιλοῦσα» εἶναι μία ἀπ’ τὶς εἰκόνες ποὺ διασώθηκαν ἀπὸ τὴν εἰκονομαχία καὶ μεταφέρθηκαν θαυματουργικὰ στὸν Ἄθω. Ἦταν κτῆμα τῆς Βικτωρίας, εὐσεβοῦς συζύγου τοῦ εἰκονομάχου συγκλητικοῦ Συμεών, ἡ ὁποία, γιὰ νὰ μὴ τὴν παραδώσει, τὴν ἔριξε στὴν θάλασσα. Ἡ εἰκόνα πλέοντας ὄρθια στὰ κύματα ἔφτασε στὸν ἀρσανὰ τῆς μονῆς Φιλοθέου, ὅπου παρελήφθηκε μὲ μεγάλη τιμὴ καὶ χαρὰ ἀπὸ τὸν ἡγούμενο καὶ τοὺς πατέρες τῆς μονῆς, ποὺ εἶχαν εἰδοποιηθεῖ μὲ ἀποκάλυψη τῆς Θεοτόκου. Στὸ σημεῖο τῆς ἀκτῆς, ὅπου ἀπέθεσαν τὴν εἰκόνα ἀνέβλυσε ἁγίασμα. Ἐκεῖ κάθε χρόνο τὴν Δευτέρα τῆς Διακαινησίμου γίνεται λιτανεία καὶ ἁγιασμός.

Παναγία ἡ Γοργοϋπήκοος

Παναγία ἡ Γοργοϋπήκοος

(Ἱερὰ Μονὴ Δοχειαρίου)

   Ἡ γνωστότερη μετὰ τὴν «Πορταΐτισσα» θαυματουργὴ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἶναι ἀρχαία τοιχογραφία τῆς Παναγίας ποὺ βρίσκεται ἐξωτερικὰ στὸν ἀνατολικὸ τοῖχο τῆς τράπεζας καὶ πρὸς τὰ δεξιὰ τῆς εἰσόδου της. Τὸ 1664 ὁ τραπεζάρης Νεῖλος, ποὺ περνοῦσε τακτικὰ μπροστὰ ἀπὸ τὴν εἰκόνα κρατῶντας στὸ χέρι ἀναμμένα δαδιὰ γιὰ τὴν ὑπηρεσία του στὴν τράπεζα, ἄκουσε μιὰ φωνὴ νὰ τοῦ λέει τὰ ἑξῆς:

Παναγία ἡ Φοβερὰ Προστασία

Παναγία ἡ Φοβερὰ Προστασία

(Ἱερὰ Μονὴ Κουτλουμουσίου)

   Αὐτὴ ἡ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου ἦταν τὸ μόνο ἀντικείμενο ποὺ σώθηκε ἀπὸ μιὰ φοβερὴ πυρκαγιά, ἡ ὁποία κατέστρεψε ὁλόκληρο, ἕνα μετόχι τῆς μονῆς στὴν Κρήτη. Μεταφέρθηκε στὴ μονή, ὅπου ἐξακολουθεῖ νὰ ἐπιτελεῖ πολλὰ θαύματα, ὅπως μαρτυρεῖται ἀπ’ τοὺς πατέρες τῆς μονῆς καὶ τοὺς προσκυνητές. Σὲ πρόσφατη πυρκαγιὰ τοῦ δάσους τῆς μονῆς, οἱ μοναχοὶ ἔτρεξαν ἐπὶ τόπου μὲ τὴν εἰκόνα καὶ σὲ λίγο ραγδαία βροχὴ σταμάτησε τὴν καταστροφή.

   Βρίσκεται στὸ τέμπλο παρεκκλησίου τοῦ Καθολικοῦ καὶ τὴν Τρίτη τῆς Διακαινησίμου λιτανεύεται ἀπὸ τὸ μοναστήρι στὸ Πρωτᾶτο, ὅπου ἀνταποδίδει τὴν ἐπίσκεψη τοῦ «Ἄξιον Ἐστίν», ποὺ ἔχει γίνει τὴν προηγούμενη μέρα στὸ Κουτλουμούσι.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς!

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ

Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος…

Μονὴ Κουτλουμουσίου τὴν ἁγίαν Εἰκόνα Σου, Φοβερὰ Προστασία κεκτημένη ἀγάλλεται· ὡς δρόσος γὰρ ἐκ ταύτης μυστική, ἡ χάρις Σου προέρχεται ἀεί, καὶ εὐφραίνει τὰς καρδίας καὶ τὰς ψυχάς, Παρθένε τῶν βοώντων Σοι· δόξα τῇ Προστασίᾳ Σου ἁγνή, δόξα τῇ ἀντιλήψει Σου, δόξα τῇ πρὸς ἡμᾶς Σου προμηθείᾳ ἄχραντε.

 

Παναγία ἡ Τριχεροῦσα

Παναγία ἡ Τριχεροῦσα

(Ἱερὰ Μονὴ Χιλιανδαρίου)

   Ἡ εἰκόνα αὐτὴ εἶναι ἐκείνη στὴν ὁποία μὲ δίκαιο παράπονο κατέφυγε καὶ προσευχήθηκε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς κρατῶντας τὸ κομμένο δεξί του χέρι, μὲ τὸ ὁποῖο συνέγραφε τοὺς λόγους ὑπὲρ τῶν ἁγίων Εἰκόνων καὶ τὸ ὁποῖο τοῦ κόπηκε ἀπὸ ἐπιβουλὴ τῶν εἰκονομάχων. Ἡ Παναγία θαυματούργησε συγκολλῶντας καὶ ζωογονῶντας τὸ νεκρὸ χέρι του καί ’κεῖνος τῆς ἀφιέρωσε ἀσημένιο ἀνάθημα σὲ σχῆμα χεριοῦ, ποὺ ἡ θέση του στὴν εἰκόνα τὸ κάνει νὰ φαίνεται σὰν ἕνα τρίτο χέρι τῆς Παναγίας.

Παναγία ἡ Πορταΐτισσα

Παναγία ἡ Πορταΐτισσα

(Ἱερὰ Μονὴ Ἰβήρων)

   Κάποιο βράδυ, ὅταν πιὰ στὴν μονὴ τοῦ Κλήμενος ἀρχίζουν νὰ κατοικοῦν Ἴβηρες μοναχοί, θαυμάσιο φαινόμενο βάζει σὲ ἀπορία τοὺς μοναχοὺς τῆς περιοχῆς: πύρινος στῦλος στέκεται πάνω στὴν θάλασσα καὶ φθάνει μέχρι τὸν οὐρανό. Τὸ ὄραμα ἐξακολουθεῖ γιὰ μερικὲς μέρες καὶ οἱ μοναχοὶ διακρίνουν στὴν βάση τοῦ στύλου μιὰ εἰκόνα, ποὺ πλέει ὄρθια στὰ κύματα. Κάνουν δέηση στὸν Θεό, γιὰ νὰ δοθεῖ ὁ ἀνεκτίμητος θυσαυρὸς καὶ ἡ Θεοτόκος ἐμφανίζεται στὸν εὐλαβῆ ἀναχωρητὴ Γαβριὴλ τὸν Ἴβηρα καὶ τὸν διατάζει νὰ περπατήσει στὰ κύματα, νὰ πάρει τὴν εἰκόνα Της καὶ νὰ τὴν δώσει στὸν ἡγούμενο καὶ τοὺς ἀδελφοὺς τῆς μονῆς.

Παναγία ἡ Παραμυθία

Παναγία ἡ Παραμυθία

(Ἱερὰ Μονὴ Βατοπεδίου)

   Γιὰ τὴν εἰκόνα αὐτὴ διηγεῖται ἡ παράδοση ὅτι ἡ ἀρχικὴ ἔκφραση τῶν προσώπων καὶ ἡ στάση τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Θεομήτορος ἄλλαξαν, ὅταν συνέβη τὸ ἑξῆς φρικτὸ θαῦμα:

   Ὅταν κάποτε ἀποβιβάστηκαν κρυφὰ πειρατὲς στὴν παραλία τῆς μονῆς καὶ περίμεναν κρυμμένοι τὸ πρωϊνὸ ἄνοιγμα τῆς πύλης γιὰ νὰ ἐπιτεθοῦν, ὁ ἡγούμενος ποὺ μετὰ τὸ τέλος τοῦ ὄρθρου ἔμεινε μόνος, γιὰ νὰ συνεχίσει τὴν προσευχή του, ἄκουσε τὰ ἑξῆς λόγια τῆς Παναγίας:

Παναγία ἡ Οἰκονόμισσα

Παναγία ἡ Οἰκονόμισσα

(Ἱερὰ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας)

   Ὅταν ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος, τὸν καιρὸ ποὺ κτιζόταν ἡ Λαύρα, ἀντιμετώπισε ἀνυπέρβλητες δυσκολίες, ἀποφάσισε νὰ μεταβεῖ στὶς Καρυὲς γιὰ νὰ συμβουλευθεῖ τὸν Πρῶτο τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Στὸ μέρος ποὺ ἀπέχει μία ὥρα ἀπὸ τὴν Μονὴ καὶ βρίσκεται τὸ Ἁγίασμα τοῦ Ἁγίου (ἐδῶ), ἐμφανίστηκε ἡ Θεοτόκος καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ἐπιστρέψει στὴν Μονὴ ὅπου θὰ βρεῖ τὶς ἀποθῆκες ὅλες γεμάτες καὶ ἡ ἴδια θὰ εἶναι ἡ Οἰκονόμος τῆς Μονῆς.

Ἡ σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἐν τῷ Ἄδειν

Ἡ σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἐν τῷ Ἄδειν

Ἑορτάζεται τὴν ια΄ (11η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἦσας Γαβριὴλ πρὶν τὸ «Χαῖρε» τῇ Κόρῃ,

Ἄδεις δὲ καὶ νῦν «Ἄξιον σὲ ὑμνέειν».

   Αὐτὴ ἡ σύναξη καὶ ἑορτὴ τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἀκολούθησε στὸ Ἅγιον Ὄρος τοῦ Ἄθω, σ’ ἕνα κελλὶ τοῦ Μοναστηρίου τοῦ Παντοκράτορος, ἐπονομαζόμενο «Ἄξιόν ἐστιν», σὲ τόπο ποὺ καλεῖται Ἄδειν· κι ἀκολούθησε διὰ τὸ ἑξῆς θαῦμα:

   Κατὰ τὴν Σκήτη τοῦ Πρωτάτου ποὺ βρίσκεται στὶς Καρυές, ἐκεῖ κοντὰ σὲ θέση τῆς ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Παντοκράτορος εἶναι λάκκος μεγάλος, ὁ ὁποῖος ἔχει διάφορα κελλιά. Σ’ ἕνα λοιπὸν τῶν κελλιῶν τούτων, τιμώμενο ἐπ’ ὀνόματι τῆς Κυρίας Θεοτόκου τῆς Κοιμήσεως, κατοικοῦσε κάποιος Ἱερομόναχος γέροντας κ’ ἐνάρετος μαζὶ μ’ ἕναν ὑποτακτικό. Κ’ ἐπειδὴ ἦταν συνήθεια νὰ γίνεται ἀγρυπνία κάθε Κυριακὴ στὴν Σκήτη τοῦ Πρωτάτου, κατὰ τὸ ἑσπέρας ἑνὸς Σαββάτου θέλοντας νὰ πάει ὁ γέροντας στὴν ἀγρυπνία, λέγει στὸν μαθητή του:

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Διὰ στίχων κατ’ ἀλφάβητον. Ποίημα Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.

 Ἀνεσπέρῳ φωτὸς ἡ Γεννήτρια, ἐξαγγέλλοντι πρόσχες μοι δέομαι.

 Βεβορβόρωμαι γὰρ καὶ ρερύπωμαι, καὶ ζοφώδης ὁ τάλας γεγένημαι.

 Γῆν ἐμίανα, οἴμοι, ὁ ἄθλιος, ταῖς πολλαῖς ἁμαρτίαις μου, Δέσποινα.

 Διὰ τοῦτο, βοᾷ νῦν στενάζουσα, κατ’ ἐμοῦ πρὸς κριτὴν τὸν ἀδέκαστον.

 Ἐπιφέρουσα, οἴμοι, καὶ μάρτυρας, οὐρανὸν σὺν τοῖς ἄστροις καὶ ἥλιον.

 Ζάλη δὲ λογισμῶν με κατέλαβε, καὶ βυθίζει λοιποῦ πρὸς ἀπόγνωσιν.

 Ἡ ψυχή μου τῷ τρόμῳ συνέχεται, ἀναμένουσα, φεῦ, τὴν ἀπόφασιν.

 Θεοτόκε, τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, ἐπὶ σὲ ἀνεθέμην ὁ ἄθλιος.

 Ἴδε πάσης αἰσχύνης πεπλήρωται, τοῦ οἰκέτου σου, οἴμοι, τὸ πρόσωπον.

 Καὶ δυσώπει ἀπαύστως, ὃν ἔτεκες· οἰκτειρῆσαι κἀμὲ τὸν ἀνάξιον.

 Λῦσον μόνη δεσμοὺς τοὺς ἀλύτους μου, λυτρωτὴν ἡ τῷ κόσμῳ κυήσασα.

 Μελανθέντα καὶ σκότος γενόμενον, μετανοίας με δάκρυσι λεύκανον.