Ὁ Γέρος

 

Ὁ Γέρος

 

«Ξένος ἤμην καὶ οὐ συνηγάγετέ με» (Ματθ. κε΄ 43)

 

 

Ἐγνώρισ’ ἕνα γέροντα, χρόνια πολλὰ εἶν’ τώρα

ποὔχε γυρίσει ἄλλοτες κάθε χωριὸ καὶ χώρα

καὶ ἤξερε τὸν κόσμο αὐτὸ κι’ ἀπὸ τὶς δυὸ μεριές του

κι’ εἶδε καὶ λύπες καὶ χαρὲς στὶς μέρες τὶς δικιές του.

Καὶ μοῦ διηγόταν κἄποτε ἀπὸ τὰ περασμένα

ἕνα κακὸ ποὺ τοὔτυχε σἂν δούλευε στὰ ξένα·

«Ἐφτώχυνα, παιδάκι μου, κι’ ἀρρώστησα ὁ δόλιος

καὶ γέρος καθὼς ἤμουνα ὁ κόσμος ἦταν ὅλος

πίκρα, κακία, κι’ ἦταν γραφτὸ γιὰ τότε τὴ ζωή μου

πεῖνα καὶ ψεῖρα, ξενητειά, νὰ τυραννῇ παιδί μου.

Οἱ τρεῖς φίλοι

Οἱ τρεῖς φίλοι

 

«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται»

(Ματθ. ε΄ 7).

 

«Ἐλεημοσύνη ρύεται ἐκ θανάτου» (Τωβίτ, δ΄ 10).

 

Ἐδῶ καὶ χρόνια κἄμποσα ἐζοῦσε σ’ ἕναν τόπο

ἕνας ἀφέντης ξακουστὸς μὲ βιός, ὄνομα, τρόπο.

Κι’ εἶχε ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς τρεῖς φίλους ’γκαρδιακούς του·

μ’ αὐτοὺς πάντα τὸν ἔβλεπες κι’ αὐτοὺς εἶχε «δικούς του».

Μὰ ὄχι· γιάτ’ ἂν ἤθελα νὰ πῶ τὴν πᾶσ’ ἀλήθεια

μόνον τοὺς δυὸ τοὺς πρωτινοὺς τοὺς εἶχε μέσ’ στὰ στήθια·

μ’ ἐκεῖνον ποὺ ἐρχότανε τρίτος μετὰ τοὺς ἄλλους,

οὔτε ἀγάπη εἶχε πολλή, οὔτε δεσμοὺς μεγάλους.

Εὐτυχισμένες ’πέρναγαν οἱ μέρες καὶ τὰ χρόνια

καὶ θἄθελ’ ὁ ἀφέντης μας ἔτσι νά ’ζοῦσε αἰώνια.

Διπλὸ κέρδος γίνεται μὲ τὴν ἐλεημοσύνη

Διπλὸ κέρδος γίνεται μὲ τὴν ἐλεημοσύνη

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*

   Αὐτὸ εἶναι πλοῦτος, ἀληθινὸ κέρδος, αἰώνιος θησαυρός, τὸ νὰ μεταθέσουμε τὰ πάντα στὸν Οὐρανὸ καὶ νὰ ἐμπιστευθοῦμε ἐκεῖ τὴν φύλαξη τῶν ἀγαθῶν. Διπλὸ κέρδος γίνεται μὲ τὴν ἐλεημοσύνη.

   Πρῶτον, ὅτι δὲν φοβόμαστε πιὰ γιὰ τὰ χρήματα, ποὺ καταθέσαμε, μήπως τὰ ἐξαφανίσουν κάποτε ληστὲς καὶ διαρρῆκτες καὶ κακοὶ ὑπηρέτες.

Ἀποκλείεται νὰ σωθοῦν;

Ἀποκλείεται νὰ σωθοῦν;

«Πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανοῖς»

(Ματθ. 19,21)

Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη*

Τὸ κλειδὶ καὶ τὰ ἀντικλείδια

 

   Ἕνας νέος χάθηκε! Ἔ, καὶ τί εἶναι ἕνας νέος; Ἐδῶ χιλιάδες νέοι χάνονται καὶ δὲν ἀνησυχοῦμε. Γιατί νὰ ἐνδιαφερθοῦμε γιὰ τὸν χαμένο νέο τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς; Γιὰ δύο λόγους. Πρῶτος, διότι ἕνας νέος, κάθε νέος, κάθε ψυχὴ ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ ὅλο τὸ σύμπαν. Καὶ ἀξίζει τόσο πολὺ ἕνας ἄνθρωπος, ἀφοῦ καὶ ἕνας μόνο ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς ἂν βρισκόταν στὸν πλανήτη μας, καὶ γι’ αὐτὸν τὸν ἕνα θὰ κατέβαινε ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

   Καὶ δεύτερο, διότι ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖον χάθηκε αὐτὸς ὁ νέος, εἶναι πολὺ σοβαρός, ἀφοῦ γιὰ τὸν ἴδιο λόγο χάνονται πολλοὶ ἄνθρωποι.

   Γιατί χάθηκε ὁ νέος αὐτός; Γιὰ τὰ χρήματα. Ἦταν πλούσιος. Ἤθελε ν’ ἀκολουθήσει τὸν Χριστό. Ἤθελε ὅμως νὰ συμβιβάσει ἀσυμβίβαστα, χρυσὸ καὶ Χριστὸ νὰ συμβιβάσει δύο θεούς, τὸν ψεύτικο, τὸν μαμωνᾶ, καὶ τὸν ἀληθινό, τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Θεάνθρωπο Κύριο. Ἤθελε νὰ συμβιβάσει λεφτὰ καὶ παράδεισο. Ἀλλ’ ὁ παράδεισος δὲν ἀγοράζεται, οὔτε ἐξαγοράζεται μὲ χρήματα. Ἤ, μᾶλλον, μπορεῖ νὰ ἀγορασθεῖ μὲ χρήματα, ὅταν τὰ χρήματα τὰ προσφέρουμε σὲ ἄλλους, τοὺς ἔχοντας ἀνάγκη.

Διῶξε ἀπὸ μέσα σου τὰ ἀπάνθρωπα αἰσθήματα…

Διῶξε ἀπὸ μέσα σου τὰ ἀπάνθρωπα αἰσθήματα…

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

   Ἕνας φτωχὸς σοῦ ζητεῖ νὰ τὸν βοηθήσεις. Ὁ Ἀρχέκακος προσπαθεῖ τότε νὰ στρέψει τὴν καρδιά σου πρὸς τὴν ἀδιαφορία. Πρόσεξε, μὴν παρασυρθεῖς. Διῶξε ἀπὸ μέσα σου τὰ ἀπάνθρωπα αἰσθήματα. Ἀτένισε τὸν ἀδελφό σου μὲ ἀγάπη καὶ οἰκτιρμοὺς καὶ βοήθησέ τον πρόθυμα. Εἶναι μέλος τοῦ Χριστοῦ καὶ δικό σου –«ἀλλήλων μέλη ἐσμὲν» (Ἐφεσ. δ΄ 25)–, εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ Θεὸς τὸν ἀγαπᾶ καὶ τὸν ὑπολήπτεται ὅπως καὶ σένα.

* Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου», (58) σελ. 42.

Αὐτὴ εἶναι ἡ τέλεια ἐλεημοσύνη

Αὐτὴ εἶναι ἡ τέλεια ἐλεημοσύνη

 

Ὁσίου Πέτρου τοῦ Δαμασκηνοῦ*

 

   Καὶ ἔτσι ἀξιώνεται τοῦ ἐλέους μέσῳ τῆς πέμπτης ἐντολῆς, ὅπως λέει ὁ Κύριος: «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες»¹.

   Ἐλεήμων εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἐλεεῖ τὸν πλησίον ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεό, εἴτε χρήματα, εἴτε φαγητά, εἴτε δύναμη, εἴτε λόγο ὠφέλιμο, εἴτε προσευχή, καὶ γενικὰ ἀπὸ ὅ,τι ἔχει ποὺ μπορεῖ νὰ δείξει εὐσπλαχνία σ’ ἐκεῖνον ποὺ ἔχει τὴν ἀνάγκη του, πιστεύοντας πὼς εἶναι χρεώστης, γιατὶ ἔλαβε περισσότερα ἀπ’ ὅσα τοῦ ζητοῦνται καὶ γιατὶ ἀξιώθηκε σὰν τὸν Θεὸ νὰ ὀνομάζεται ἐλεήμων, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸν Χριστὸ σ’ αὐτὴ τὴν ζωὴ καὶ στὴν μέλλουσα, μπροστὰ σὲ ὅλη τὴν κτίση.

- Ἄδικα ἤρθατε, ὁ κόπος σας πάει χαμένος…

- Ἄδικα ἤρθατε, ὁ κόπος σας πάει χαμένος…

 

Ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ὁσίου Γεωργίου (Καρσλίδη).

 

   Κάποια μέρα πήγαιναν δυό γυναῖκες ἀπ᾿ τήν Δράμα, πολύ γνωστές τοῦ Γέροντα, στό μοναστήρι. Ἦταν καλοκαίρι καί πήγαιναν μέ τά πόδια. Μαζί τους εἶχαν κι ἕνα δοχεῖο νερό γιά τόν δρόμο. Ἀφοῦ προχώρησαν στόν μισό δρόμο, ξεκουράστηκαν καί ἤπιαν καί νερό. Ὅταν πλησίαζαν στήν Σίψα, συνάντησαν δυό στρατιῶτες πού τίς ρώτησαν ἄν εἶχαν λίγο νερό νά τούς δώσουν νά πιοῦν, γιατί διψοῦσαν. Ἐκεῖνες ὅμως εἶπαν ὅτι δέν εἶχαν καί δέν τούς ἔδωσαν.

   Μόλις ἔφτασαν στό χωριό, ἄδειασαν τό νερό πού εἶχε ἀκόμη τό δοχεῖο καί τράβηξαν γιά τό μοναστήρι. Βρῆκαν τόν Γέροντα νά κάθεται σ᾿ ἕνα δένδρο ἀπό κάτω καί τόν πλησίασαν μέ χαρά, γιατί τίς ἤξερε καί χαιρόταν, ὅταν πήγαιναν. Ἀλλά τώρα μόλις τόν χαιρέτησαν, ἐκεῖνος τίς κοίταξε μέ αὐστηρό βλέμμα καί τίς εἶπε:

Δὲν ἔκαμες τίποτε…

Δὲν ἔκαμες τίποτε…

 

Ὁσίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

 

   Νὰ κάνεις ἐλεημοσύνη καὶ νὰ φροντίζεις γιὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ποὺ εἶναι εἰκόνες τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὴ παραμελεῖς ποτὲ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς σου.

   Πρῶτα θὰ φωτίσεις τὸν ἑαυτό σου καὶ μετὰ τοὺς ἄλλους.

   Μὴ νομίζεις ὅτι μὲ τὴν ἐλεημοσύνη τελείωσες τὶς ὑποχρεώσεις σου πρὸς τὸν Θεό.

Δὲν ἀρκεῖ μόνον ἡ πίστη

Δὲν ἀρκεῖ μόνον ἡ πίστη

 

Ὁσίου Γεωργίου (Καρσλίδη)

 

   Ἂν κάνεις προσευχὴ χωρὶς ἐλεημοσύνη, τότε νεκρὴ εἶναι καὶ ἡ προσευχή σου.

   Κάντε ἐλεημοσύνες γιὰ νὰ δώσετε ἀπολογία στὸν Θεό.

Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Χριστοῦ! (ΒΙΝΤΕΟ)

Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Χριστοῦ! (ΒΙΝΤΕΟ)

 

   «Ἐλεημοσύνη ἐκ θανάτου ρύεται, καὶ αὐτὴ ἀποκαθαριεῖ πᾶσαν ἁμαρτίαν· οἱ ποιοῦντες ἐλεημοσύνας καὶ δικαιοσύνας πλησθήσονται ζωῆς.»

   Ἡ ἐλεημοσύνη γλυτώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν θάνατο. Αὐτή καθαρίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό κάθε ἁμαρτία. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι κάνουν ἐλεημοσύνες καί ζοῦν μέ δικαιοσύνη θά ἀπολαύσουν τήν ἀληθινή ζωή.

(Τωβίτ ιβ΄ 9)

 

 Παρακολουθῆστε μία χαριτωμένη ταινιούλα μὲ μιὰ καληηηὴ χριστιανηηηὴ κυρία καὶ ἕνα πνευματικῶς ὑπέροχο μικρὸ παιδί!...

 Ὅταν ὁ Χριστὸς μᾶς ἐπισκέπτεται, ἐμεῖς, δυστυχῶς, …ἀπουσιάζουμε στὸν κόσμο μας…

Ἔργα χριστιανικά νά κάνετε…

Ἔργα χριστιανικά νά κάνετε…

 

Ὁσίου Γεωργίου (Καρσλίδη)

 

 

   Ἐσεῖς, πού ἔρχεστε ἐδῶ καί ἀκοῦτε ποιός εἶναι ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ, πάντα νά ἐλέγχετε τόν ἑαυτό σας, καί οὔτε τά πλούτη νά σᾶς κάνουν ἐντύπωση, οὔτε οἱ δόξες, ἀλλά πάντα νά βαδίζετε δίκαια.

   Τό ψωμί σας νά φροντίζετε νά τό βγάζετε μέ τόν τίμιο ἱδρώτα σας καί ὄχι μέ ἀδικίες.

Ἡ ἐλεημοσύνη σὲ ὑπερασπίζεται…

Ἡ ἐλεημοσύνη σὲ ὑπερασπίζεται…

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*

   Ἡ εὐτυχία τοῦ οὐρανοῦ μοιάζει κατὰ κάποιον τρόπο μὲ τὸ κέρδος ποὺ ἀποφέρει τὸ ἐμπόριο καὶ ἡ ἀσχολία μὲ αὐτό…

   Δῶσε ψωμὶ σ᾿ αὐτὸν ποὺ πεινᾶ καὶ πάρε τὴν εὐτυχία τοῦ Παραδείσου.

   Δῶσε μικρὰ καὶ πάρε μεγάλα.

   Δῶσε θνητὰ καὶ φθαρτὰ πράγματα καὶ πάρε ἀθάνατα…

   Ἡ ἐλεημοσύνη λυτρώνει καὶ σώζει τὴν ψυχή…

   Μὴ προβάλλεις ὡς ἐμπόδιο τὴν φτώχεια…

   Εἶναι μεγάλο, σπουδαῖο πρᾶγμα ἡ ἐλεημοσύνη…

Σπλαγχνίσθηκε τὸν νεκρό…

Σπλαγχνίσθηκε τὸν νεκρό…

   Κάποιος ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς Πατέρες τῆς ἐρήμου διηγήθηκε τὰ ἑξῆς:

   Ἦταν κάποτε σὲ μιὰ πόλη ἕνας μαγιστριανὸς¹ καλὸς κ᾿ εὐγενικὸς στὸν χαρακτῆρα, καὶ τὸν ἔστειλε ὁ βασιλιᾶς σ᾿ ἐπείγουσα ἀποστολή. Στὸν δρόμο του συνάντησε ἕνα φτωχὸ νεκρὸ ποὺ κείτονταν στὸ ἔδαφος γυμνός. Πόνεσε ἡ ψυχή του· κοντοστάθηκε, κατέβηκε ἀπὸ τ᾿ ἄλογο καὶ λέγει στὸν νεαρὸ ὑπηρέτη του:

   -Λάβε τ᾿ ἄλογό μου καὶ προχώρησε λιγάκι.

   Κι ἀφοῦ πλησίασε τὸ νεκρὸ σῶμα καὶ τὸ κύτταξε μὲ στοργὴ κ᾿ εὐσπλαγχνία, ἔβγαλε ἕνα ἀπ᾿ τὰ ἐνδύματά του, σκέπασε καλὰ τὸν ἄγνωστο νεκρό, ἔκαμε τὸ σταυρό του κι ἔφυγε…

Δίδει γήϊνα καί ἀγοράζει οὐράνια

Δίδει γήϊνα καί ἀγοράζει οὐράνια

Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

   Δέν ὑπάρχει ἐξυπνότερος ἄνθρωπος ἀπό τόν ἐλεήμονα, πού δίδει γήϊνα, φθαρτά πράγματα, καί ἀγοράζει ἄφθαρτα, οὐράνια.

   Ὅπως δέν ὑπάρχει πιό ἀνόητος στόν κόσμο ἀπό τόν πλεονέκτη, πού μαζεύει συνέχεια καί στερεῖται συνέχεια καί, στό τέλος, ἀγοράζει τήν κόλαση μέ τίς συγκεντρωμένες του οἰκονομίες.

   Αὐτοί φυσικά πού χάνονται μέ ὑλικά πράγματα, τὄχουν τελείως χαμένο, γιατί χάνουν καί τόν Χριστό.

   Ὁ κυριευμένος ἀπό ὑλικά πράγματα εἶναι κυριευμένος πάντα ἀπό στενοχώρια καί ἄγχος, γιατί πότε τρέμει μήν τοῦ τά πάρουν καί πότε μήν τοῦ πάρουν τήν ψυχή.

Πάντοτε καί σέ κάθε περίπτωση…

Πάντοτε καί σέ κάθε περίπτωση…

Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος

   Δέν σώζει τόν ἄνθρωπο τό νά ἐλεήσει ἕναν· ἀντιθέτως, τό νά καταφρονήσει ἕναν, τοῦ προξενεῖ τήν κόλαση.

   Διότι τά λόγια τοῦ Χριστοῦ: “Ἐπείνασα καί δίψασα κ.λπ.’’ (Ματθ. κε΄ 35-36) δέν ἀναφέρονται σέ μιά φορά, οὔτε σέ μιά ἡμέρα, ἀλλά σέ ὅλη μας τήν ζωή.

Νά ἐλεεῖς τούς φτωχούς ἔστω κι ἄν σ᾿ ἀδικοῦν καί σέ βρίζουν

Νά ἐλεεῖς τούς φτωχούς ἔστω κι ἄν σ᾿ ἀδικοῦν καί σέ βρίζουν

Ὁσίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

   Νά κάνεις ἐλεημοσύνη ἀπό τόν κόπο σου καί τόν ἱδρώτα σου κι ὄχι ἀπό τίς ἀδικίες.

   Νά ἐλεεῖς τούς φτωχούς ἔστω κι ἄν σ᾿ ἀδικοῦν καί σέ βρίζουν.

   Ἡ ἐλεημοσύνη ὅμως δέν μπορεῖ νά σταθεῖ μόνη της σάν ἀρετή, ἄν δέν ὑπάρχει πρῶτα ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό.

«Ρουμπίνια» καί «σμαράγδια»…

«Ρουμπίνια» καί «σμαράγδια»…

   Στό Λαυσαϊκό διαβάζουμε τήν ἀκόλουθη διδακτική καί ὠφέλιμη διήγηση:

   Κάποια Παρθένος στήν Ἀλεξάνδρεια, ἡ ὁποία ἀγαποῦσε μέ πόθο μεγάλο τόν χρυσό κι ὄχι τόν Χριστό, ἔφτασε σέ τόση φιλαργυρία, ὥστε ποτέ δέν ἔδωσε ἐλεημοσύνη, οὔτε σέ ξένο, οὔτε σέ γνώριμο, οὔτ’ ἁπλῶς σέ κανένα φτωχό. Ἀλλ’ οὔτε καί σ’ Ἐκκλησία πρόσφερε ποτέ κάτι τι. Πολλές φορές, ὁσιώτατοι Πατέρες καί Πνευματικοί τήν συμβούλεψαν· δυστυχῶς ὅμως, τήν εἶχε τόσο κυριέψει τό δαιμόνιο τῆς φιλαργυρίας, πού δέν τούς ἄκουγε καθόλου.

Ἡ ἐλεημοσύνη

Ἡ ἐλεημοσύνη

(Ἡ φιλοξενία τοῦ πατριάρχου Ἀβραάμ)

Ἀπὸ τὶς Διδαχὲς τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ*

   Καί τό τέταρτον νόημα εἶναι νά δίδετε ἐλεημοσύνην εἰς τούς πτωχούς καί νά παρηγορᾶτε τούς ξένους καί νά τούς δίνετε ψωμί νά τρώγουσιν καί νά γευματίζουν καί ἀπό κανένα κομμάτι ψωμί καί νά πηγαίνουσιν εἰς τήν ὥραν καλήν τους.

     Διότι ἀκούομεν, ἀδελφοί μου, ὁπού λέγει ἡ Παλαιά Διαθήκη, ὅτι ὁ πατριάρχης Ἀβραάμ δέν εἶχεν υἱόν διά νά κληρονομήσῃ τόν βίον του, καί εἶχε παράπονον πολύ. Καί τί κάμνει ὁ εὐλογημένος; Βάνει καί κτίζει ἕνα σπίτι καί ἀνοίγει τρεῖς θύρας καί ἔβαλε ψωμᾶν καί ἐζύμωνεν, καί ὅσοι ἄνθρωποι ἐδιάβαινον, ὅλους τούς ἐφίλευεν (φιλοξενοῦσε). Καί εἶχε συνήθειαν, κάθε ἡμέραν, ἄν ἴσως δέν ἐπήγαινεν ξένος νά φάγῃ ψωμί, μήτε ὁ Ἀβραάμ δέν ἔτρωγεν. Καί ὅσον ἔδιδε τήν ἐλεημοσύνην περισσότερον αὔξανε ὁ βίος του.

Ὅταν πεινᾶμε τρεφόμαστε καὶ τὸν φτωχὸ τὸν παρατρέχουμε…

Ὅταν πεινᾶμε τρεφόμαστε καὶ τὸν φτωχὸ τὸν παρατρέχουμε…

Μεγάλου Βασιλείου*

  …Ποιό εἶναι τὸ νεώτερο στοιχεῖο τούτων τῶν καιρῶν; Ὡς μυαλωμένοι ἄνθρωποι ἂς τὸ ἐρευνήσουμε. Κι’ ἂς τὸ συλλογισθοῦμε, ὡς λογικοὶ καὶ ἱκανοὶ νὰ κρίνουμε. Μήπως δὲν ὑπάρχει Ἐκεῖνος (ὁ Θεός), ποὺ κυβερνάει τὸ σύμπαν; Μήπως ὁ ἀριστοτέχνης Θεὸς λησμόνησε τὴν ἐπιστασία; Μήπως τοῦ ἀφαιρέθηκε ἡ ἐξουσία καὶ ἡ δύναμη; Ἢ μήπως ἐξακολουθεῖ νὰ ἔχει τὴν ἴδια δύναμη καὶ δὲν ἔχασε τὴν ἐξουσία, ἀλλὰ παρεξέκλινε σὲ σκληρότητα καὶ μεταποίησε τὸ κατ’ ἐξοχὴν ἀγαθὸ σὲ σκληρότητα καὶ τὴν κηδεμονία του, ποὺ προσφέρει σὲ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους, σὲ μισανθρωπία; Κάτι τέτοιο δὲν θὰ τὸ πεῖ κανένας, ποὺ ἔχει σωφροσύνη. Ἀλλὰ εἶναι φανερὲς καὶ γνωστὲς οἱ αἰτίες, οἱ ὁποῖες μᾶς ἐπηρεάζουν καὶ μᾶς παρασύρουν νὰ μὴν αὐτοσυγκρατούμαστε. Παίρνοντας ἐμεῖς ἀγαθά, δὲν δίνουμε σὲ ἄλλους. Ἐπαινοῦμε τὴν πράξη τῆς εὐεργεσίας καὶ τὴν στεροῦμε ἀπὸ κείνους, ποὺ τὴν ἔχουν ἀνάγκη. Εἴμαστε δοῦλοι καὶ ἐλευθερωνόμαστε καὶ τοὺς ὁμόδουλους δὲν τοὺς συμπονοῦμε. Ὅταν πεινᾶμε τρεφόμαστε καὶ τὸν φτωχὸ τὸν παρατρέχουμε. Ἔχοντας χορηγὸ καὶ ταμία τὸν Θεό, ποὺ δὲν στερεῖται ἀπὸ τίποτα, ἔχουμε γίνει φειδωλοὶ καὶ ἀκοινώνητοι στοὺς φτωχούς. Τὰ πρόβατά μας εἶναι πολύτοκα καὶ γεννοῦν πολλὰ καὶ οἱ γυμνοί, ποὺ δὲν ἔχουν ροῦχο νὰ φορέσουν, εἶναι πολὺ περισσότεροι ἀπ’ τὰ πρόβατα. Οἱ ἀποθῆκες ἀποδεικνύονται στενὲς ἐξ αἰτίας τοῦ πλήθους τῶν ἀποθηκευμένων καὶ τὸν πιεσμένο ἀπ’ τὴ φτώχεια δὲν τὸν ἐλεοῦμε. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ μᾶς ἀπειλεῖ τὸ δίκαιο δικαστήριο. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς δὲν ἀνοίγει τὸ χέρι Του, ἐπειδὴ ἐμεῖς ἔχουμε ἀποκλείσει τὴ φιλαδελφία. Γι᾿ αὐτὸ εἶναι ξερὰ τὰ χωράφια μας, ἐπειδὴ πάγωσε ἡ ἀγάπη…