ΕΥΧΗ Εἰς τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους

(30 Ἰουνίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, οἰκτίρμον καὶ ἐλεῆμον, ὁ τῇ τῶν δώδεκα Ἀποστόλων διδαχῇ τὴν πληθὺν τῶν πεπλανημένων ἐθνῶν πρὸς τὴν σὴν ἐπίγνωσιν προσκαλέσας, τοῖς δὲ παραδόξοις σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσιν ἐπὶ τὴν πέτραν τῆς ἐν Χριστῷ πίστεως ἑδράσας, ἵλεως χάρισαι ἡμῖν, δεόμεθά σου, ἵνα πάντοτε ἀξίως περιπατῶμεν τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθημεν· καὶ μηκέτι ὦμεν νήπιοι, κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας τοῦ τὴν κακίαν τεκταίνοντος, ἀλλὰ κατέχωμεν τὴν ὁμολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ τε καὶ βεβαίαν, καὶ κατανοῶμεν ἀλλήλους εἰς παροξυσμὸν ἀγάπης καὶ καλῶν ἔργων· ὅπως ταῖς πρεσβείαις αὐτῶν εὐσεβῶς τὸν βίον ἡμῶν περαιώσαντες, καταξιωθῶμεν ἐν τῇ τρυφῇ τοῦ παραδείσου τῆς ἀλήκτου χαρᾶς ἐπιτυχεῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

ΕΥΧΗ Εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον

(29 Ἰουνίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, εὔσπλαγχνε καὶ πολυέλεε, ὁ τὴν παροῦσαν ἡμέραν τῷ ἐνδόξῳ μαρτυρίῳ τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου εὐδοκήσας καθιερῶσαι, καὶ τιμίαν πᾶσι τοῖς πιστοῖς ποιῆσαι· μὴ ἐάσῃς ἡμᾶς, δεόμεθά σου, οὓς κατηξίωσας τὴν παναοίδιμον μνήμην αὐτῶν ἐτησίως πανηγυρίσαι, περιπεσεῖν εἰς πειρασμόν, μηδὲ πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δυνάμεθα, ἀλλὰ ταῖς εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις αὐτῶν συντήρησον ἐν εἰρήνῃ τὴν ζωὴν ἡμῶν· καὶ καθάπερ ἐκεῖνοι ἀληθῶς σὲ ἀγαπήσαντες, εἰς τὴν οἰκουμένην ἐκήρυξαν, καὶ τῆς ζωῆς αὐτῶν οὐκ ἐφείσαντο, ὑπὲρ τοῦ φυλάξαι μέχρι τέλους τὴν καλὴν ὁμολογίαν· οὕτω χάρισαι καὶ ἡμῖν τὴν πρὸς σὲ βεβαίαν πίστιν, καὶ τὴν πρὸς τὸν πλησίον ἀκίβδηλον ἀγάπην· ὅπως, σοῦ ἐλεοῦντος, τῆς μακαριότητος αὐτῶν καταξιωθῶμεν ἐν οὐρανῷ ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ εὕρεση τῶν τιμίων λειψάνων τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου

 

Ἡ εὕρεση τῶν τιμίων λειψάνων τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὀστᾶ φανέντα μαρτύρων Ἀναργύρων,

Βλύζουσι κρουνοὺς θαυμάτων ἀναργύρως.

Εἰκάδι ὀγδοάτῃ Κῦρος φάνη ἠδ’ ὁμόαθλος.

   Τοῦτοι οἱ Ἅγιοι τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες καὶ θαυματουργοὶ Ἀνάργυροι καὶ ἰατροὶ ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἑν ἔτει σϞβ΄ (292)· καὶ ὁ μὲν ἅγιος Κῦρος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια ὁ δὲ Ἰωάννης ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Ἐδέσσης. Τοῦτοι λοιπὸν ἀφοῦ ἑνώθηκαν, διότι εἶχαν ὅμοια γνώμη, περιήρχοντο καὶ γιάτρευαν παντὸς εἴδους ἀσθένεια, κ’ ἐπειδὴ παρακινοῦσαν πολλοὺς γιὰ νὰ μαρτυρήσουν, φανερώθηκαν στὸν κατὰ τόπον ἄρχοντα, στὸν ὁποῖο παρουσιάστηκαν κι ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ καὶ ὑποβλήθηκαν σὲ διάφορες τιμωρίες κ’ ἔπειτα ἀποκεφαλίσθηκαν κ’ ἔλαβαν τὰ στεφάνια τοῦ μαρτυρίου.

Ὁ ὅσιος Σαμψὼν ὁ Ξενοδόχος

 

Ὁ ὅσιος Σαμψὼν ὁ Ξενοδόχος

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐξῆγεν ὁ πρὶν ἐκ γνάθου Σαμψὼν πόμα,

Ὁ νῦν δὲ Σαμψὼν μῦρον ἐκ τάφου βρύει.

Εἰκάδι ἑβδομάτῃ Σαμψὼν θάνε, βρῦσέ τε μῦρα.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν παλαιὰ Ρώμη, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φμα΄ (541), κι ἀφοῦ διασκόρπισε στοὺς φτωχοὺς τὸν πλοῦτο, ὅσος ἔμεινε σ’ αὐτὸν ἀπ’ τοὺς γονεῖς του, πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ περπατῶντας σ’ ὅλους τοὺς ἱεροὺς ναοὺς ἀπόλαυσε πνευματικὰ τὴν καλλονὴ καὶ ὡραιότητά τους. Ἔπειτα κάθισε σὲ τόπο ἥσυχο κ’ ἐντρυφοῦσε καὶ καταγινόταν στὴν μελέτη τῶν θείων Γραφῶν, προσέχοντας μόνο στὸν Θεό. Ἔτσι, ἀφοῦ ἔγινε φανερὸς καὶ γνώριμος στὸν τότε ἁγιώτατο Μηνᾶ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, χειροτονεῖται ἀπ’ αὐτὸν ἱερεὺς καὶ γίνεται ἕνας ἀπὸ τοὺς Κληρικούς.

Ὁ ὅσιος Δαβὶδ ὁ ἐν Θεσσαλονίκῃ

 

Ὁ ὅσιος Δαβὶδ ὁ ἐν Θεσσαλονίκῃ

Ἑορτάζει τὴν κς΄ (26η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δαβὶδ συνήφθης τῷ πάλαι, Δαβὶδ νέε,

Ἄλλον Γολιὰθ σαρκικὰ κτείνας πάθη.

Ἕκτῃ ἐξεπέρησε πύλας βίου εἰκάδι Δαβίδ.

   Τοῦτος ὁ μακάριος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀνατολή, καὶ ὡς ἀστέρας πολύφωτος ἐφώτισε καὶ τὴν Δύση, διότι ἐκ νεαρᾶς του ἡλικίας ὑπέταξε μὲ τὴν ἐγκράτεια τὰ πάθη τῆς σαρκὸς καὶ φάνηκε ὡς ἔνσαρκος Ἄγγελος. Τοῦτος, ἀφοῦ κατασκεύασε τὴν κατοικία του ἐπάνω σ’ ἕνα δέντρο ἀμυγδαλιᾶς, ὅπως καὶ τὰ πτηνὰ κατασκευάζουν ἐπάνω στὰ δέντρα τὶς φωλιές τους, εὔφραινε μὲ τὸν λόγο καὶ τὶς συμβουλές του ὅσους προσέτρεχαν σ’ αὐτόν, κ’ ἐπτέρωνε τὸν νοῦ του στὸ ὕψος τῆς θείας θεωρίας.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Γέννηση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Γέννηση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ

(24 Ἰουνίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀκατάληπτε καὶ ἀνεξιχνίαστε, ὁ τῇ ἀρρήτῳ σου προμηθείᾳ εὐδοκήσας τὸν ἐκλεκτὸν σου δοῦλον Ἰωάννην θαυμαστῶς συλληφθῆναί τε καὶ γεννηθῆναι, εἰς τὸ ἑτοιμάσαι τὴν ὁδὸν τοῦ Χριστοῦ σου· οὗ ταῖς εὐπροσδέκτοις ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβείαις, χάρισαι ἡμῖν, δεόμεθά σου, ἵνα, κατὰ τὸ κήρυγμα αὐτοῦ ἀληθῶς μετανοήσαντες, τὴν ἁγίαν ζωὴν αὐτοῦ μιμηθῶμεν, καὶ ὑπὲρ τῆς ἀληθείας τοῦ ὑπ’ αὐτοῦ κηρυχθέντος καὶ βαπτισθέντος Σωτῆρος ἡμῶν εὐθύμως πάντα ὑπομένωμεν· ὅπως εὐσεβῶς ζῶντες, καὶ τὴν μνήμην τῆς ἐνδόξου καὶ χαροποιοῦ γεννήσεως αὐτοῦ ἐτησίως πανηγυρίζοντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου, μετὰ τὴν ἀποβίωσιν ἡμῶν, τῆς πνευματικῆς ἐκείνης καὶ ἀλήκτου χαρᾶς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς δικαίας ἀνταποδόσεως σὺν αὐτῷ ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀγριππίνα

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀγριππίνα

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πλησθεῖσα δεινῶν τραυμάτων ἐκ τυμμάτων,

Πολλῶν μετέσχε στεμμάτων Ἀγριππίνα.

Εἰκάδι θεινομένη τριτάτῃ θάνεν Ἀγριππίνα.

   Αὐτὴ ἡ ἁγία ἦταν γέννημα καὶ θρέμμα τῆς περιδόξου πόλεως Ρώμης καὶ ἐκ νεότητος παρέδωσε τὸν ἑαυτό της στὸν Θεό. Γι’ αὐτό, εὐωδίαζε μὲν τὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν, σὰν περιβόλι ἀνθισμένο ἢ εὐωδέστατο ρόδο, ἀπόδιωχνε δὲ τὴν δυσωδία καὶ τὴν βρώμα τῶν παθῶν, ἔχοντας στολίσει ἡ μακαρία τὴν ψυχή της μὲ τὴν παρθενία καὶ τὴν καθαρότητα.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος ἐπίσκοπος Σαμοσάτων

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος ἐπίσκοπος Σαμοσάτων

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κέραμος, Εὐσέβιε, μάρτυς Κυρίου,

Εὐθὺς δὲ καὶ στέφανος ἐν τῇ σῇ κάρᾳ.

Εἰκάδι δευτερίῃ κεφαλὴν θλάσαν Εὐσεβίοιο.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίου, υἱοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τλη΄ (338), καὶ ὑπῆρξε διάπυρος ζηλωτὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως.

   Γιὰ τοῦτο, μὲ πολλὴ ἀνδρεία ψυχῆς καὶ μὲ καταφρόνηση τῶν παρόντων φρόντισε πῶς νὰ ἔλθει σὲ αὔξηση ἡ εὐσέβεια καὶ ἡ ὀρθοδοξία, ἂν καὶ ὁ βασιλεὺς Κωνστάντιος ἦταν ἐνάντιος, ὅπως κανεὶς ἄλλος, ἐπειδὴ ἦταν Ἀρειανιστής. Ἔτσι, ὅταν μιὰ φορὰ φοβέρισε ὁ βασιλεὺς νὰ κόψει τὸ δεξὶ χέρι τοῦ ἁγίου, ἂν δὲν δώσει τὸ ψήφισμα ποὺ ἔγινε ἀπὸ τὸν μεγάλο Μελέτιο¹, ὁ ἅγιος ἅπλωσε καὶ τὰ δύο του χέρια θέλοντας νὰ δείξει ὅτι μετὰ χαρᾶς δέχεται καὶ τῶν δύο τὴν κοπή, παρὰ νὰ προδώσει τὸ ζητούμενο ψήφισμα καὶ μαζὶ μὲ ἐκεῖνο νὰ προδώσει καὶ τὴν εὐσέβεια.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑΣ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθαίου ΣΤ΄ 22–33)

ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑΣ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τοῦ ΘΕΟΤΟΚΗ*

   Ἀκοῦστε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πόσο φανερὰ ὁ δεσπότης Χριστὸς ἀπέδειξε μάταιη τὴν πολυμεριμνία μας, καὶ πόσο καθαρὰ ὑποσχέθηκε ὅτι αὐτὸς θὰ μᾶς δώσει ὅλα ὅσα ἔχουμε ἀνάγκη. Ἀκοῦστε, ὅτι οὐδεὶς δύναται νὰ δουλεύει καὶ στὸν Θεὸ καὶ στὸν μαμμωνᾶ. Θεὸς καὶ φιλαργυρία εἶναι δύο πράγματα ἐνάντια· ὥστε ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι δοῦλος τῆς φιλαργυρίας· κι ὅποιος γίνεται δοῦλος τῆς φιλαργυρίας, ἐκεῖνος δὲν εἶναι δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς λοιπόν, ἢ οὐδόλως πιστεύουμε στὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, ἢ εἴμαστε ἀνόητοι καὶ παντελῶς ἀναίσθητοι. Ὁ Θεὸς προστάζει λέγοντας: Νὰ ζητᾶς τὴν βασιλεία μου. Καὶ σὺ ζητεῖς τὰ μέταλλα τῆς γῆς. Ὁ Θεὸς λέγει: Φρόντιζε γιὰ τὴν κατόρθωση τῆς ἀρετῆς. Καὶ σὺ νύκτα καὶ ἡμέρα φροντίζεις γιὰ νὰ συνάξεις ἀργύρια. Ὁ Θεός, ἐὰν δουλεύεις σ’ αὐτόν, σοῦ ὑπόσχεται ὄχι μόνο τὰ οὐράνια ἀγαθά, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπίγεια. Ἐσὺ ὅμως γίνεσαι δοῦλος τῆς φιλαργυρίας, κ’ ἐλπίζεις ἀπ’ αὐτὴ κάθε ἀγαθὸ καὶ κάθε εὐτυχία.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Μεθόδιος ἐπίσκοπος Πατάρων

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Μεθόδιος ἐπίσκοπος Πατάρων

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μέθοδον Μεθόδιος βίου πρὸς βίον.

Μεθεὶς ὁδεύει, οὗ μέθοδος οὐ πέλει.

Εἰκάδι ἀρχιθύτην Μεθόδιον ἄορ κατέπεφνεν.

   Τοῦτος ὁ μακάριος παιδιόθεν ἀφιερώθηκε στὸν Θεὸ κ’ ἔγινε σκεῦος τίμιο καὶ δοχεῖο τοῦ παναγίου πνεύματος· γι’ αὐτό, κι ἀφοῦ μὲ θεία ψῆφο ἔλαβε τὴν ἀρχιερωσύνη, καλῶς καὶ θεοφιλῶς ἐποίμανε τὸ ἐμπιστευθὲν σὲ αὐτὸν ποίμνιο καὶ μὲ τοὺς λαμπροὺς καὶ γλυκούς του λόγους ἐφώτισε καὶ γλύκανε τὰ πληρώματα τῶν ὀρθοδόξων.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰούδας

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰούδας

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κλῆσις τριπλῆ σοι καὶ τριπλοῦν, μάκαρ, πάθος,

Ἄρσις δέσις τε καὶ τρίτον τόξου τάσις.

Ἐννεοκαιδεκάτῃ βελέεσσιν Ἰούδας θνήσκει.

   Ὁ ἅγιος Ἰούδας ἦταν ἀπὸ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, καὶ στὸ μὲν κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο (κεφ. ς΄ 16), ὁμοίως καὶ στὶς Πράξεις (κεφ. α΄ 13), ὀνομάζεται «Ἰούδας Ἰακώβου»· δηλαδή, ἀδελφὸς Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου· στὸ δὲ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιο ὀνομάζεται Θαδδαῖος καὶ Λεββαῖος, (κεφ. ι΄ 3), ὁ ὁποῖος ἔγραψε καὶ τὴν Καθολικὴ ἐπιστολή, τὴν φωτιστικὴ ἐκείνη καὶ δογματικὴ πρὸς ὅλους τοὺς πιστοὺς Χριστιανούς. Ἦταν δὲ κατὰ σάρκα ἀδελφὸς νομιζόμενος τοῦ Κυρίου, καθὼς υἱὸς τοῦ Μνήστορος Ἰωσήφ, κατὰ τὸν θεῖο Ἐπιφάνιο, καὶ ὑπηρέτης τοῦ φρικτοῦ μυστηρίου τῆς ὑπὲρ λόγον ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Λεόντιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, Ὕπατος καὶ Θεόδουλος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Λεόντιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, Ὕπατος καὶ Θεόδουλος

Ἑορτάζουν τὴν ιη΄ (18η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἄκμων τὸ σῶμα τοῦ Λεοντίου τάχα,

Ἄκμων σιδηροῦς, πρὸς σφύρας τὰς αἰκίας.

Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ πληγῇσι Λεόντιος ἐκπνεῖ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Λεόντιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Οὐεσπασιανοῦ, ἐν ἔτει ο΄ (70), κ’ ἐπειδὴ εἶχε ἀνδρεία καὶ φυσικὴ ρώμη, ἡ ὁποία αὐξήθηκε μαζὶ μὲ τὴν σωματικὴ ἡλικία, συναριθμήθηκε στὰ στρατιωτικὰ τάγματα. Κι ἀφοῦ φάνηκε στὸν πόλεμο ἀνδρεῖος καὶ κατόρθωσε πολλὲς νίκες, ἐπιπλέον δέ, ἀπέκτησε φήμη ὅτι εἶχε σύνεση καὶ φρόνιμο λογισμό, γιὰ τοῦτα ὅλα τιμήθηκε μὲ τὴν στολὴ τῆς στρατηγικῆς ἀξίας καὶ μὲ τὰ ἄλλα σχετικὰ σημεῖα· ἔγινε δηλαδὴ ἀρχιστράτηγος.

Ὁ ὅσιος Πίωρ

 

Ὁ ὅσιος Πίωρ

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ψυχὴν Πίωρ πίειραν ἀρεταῖς ἔχων,

Πίων ἀπῆλθε, ψυχικοῦ λίπους γέμων.

   Τὸν βίο τούτου τοῦ ὁσίου Πίωρ βλέπε στὸ Λαυσαϊκό, ὅπου θὰ βρεῖς ὅτι τοῦτος εἶχε ἀδελφὴ κατὰ σάρκα, ἡ ὁποία θέλησε ἐπιμόνως νὰ τὸν δεῖ. Κ’ ἔτσι, διὰ μεσιτείας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τοῦ τόπου ἐκείνου καὶ τῶν πατέρων τῆς Σκήτεως παρακινήθηκε ὁ Ὅσιος καὶ πῆγε στὴν ἀδελφή του. Κι ἀφοῦ στάθηκε ἔξω ἀπὸ τὴν οἰκία της ἔκλεισε τοὺς ὀφθαλμούς του καὶ τῆς λέει:

Ὁ ἅγιος Τύχων ἐπίσκοπος Ἀμαθοῦντος τῆς Κύπρου, ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ἅγιος Τύχων ἐπίσκοπος Ἀμαθοῦντος τῆς Κύπρου, ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Βλάβην ὁλοθρεύοντος ἐκφυγὼν Τύχων,

Ζωῆς τυχὼν γέγηθε τῆς ἀνωλέθρου.

Ἕκτῃ καὶ δεκάτῃ κατερύκακε γαῖα Τύχωνα.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν ἐπὶ τῶν βασιλέων Ἀρκαδίου καὶ Ὀνωρίου, ἐν ἔτει υ΄ (400), κι ἔχοντας γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ φιλόχριστους ἀφιερώθηκε ἀπ’ αὐτοὺς στὸν Θεὸ κ’ ἔμαθε τὰ ἱερὰ γράμματα. Ἔτσι, ἀφοῦ μελέτησε ἀρκετὰ τὶς ἁγίες Γραφές, πρῶτα μὲν ἔγινε ἀναγνώστης καὶ ἀνεγίνωσκε στὴν Ἐκκλησία τὰ θεῖα λόγια στὸν λαό· ἔπειτα, γιὰ τὴν ἐπιτηδειότητα τὴν ὁποία εἶχε σὲ ὅλα καὶ γιὰ τὴν καθαρότητα καὶ ἀκατηγόρητη ζωή του, χειροτονήθηκε διάκονος ἀπὸ τὸν ἁγιώτατο Μνημόνιο, ἐπίσκοπο Ἀμαθοῦντος. Κι ἀφοῦ ἐκεῖνος ἐτελεύτησε, ἀνέβηκε τοῦτος στὸν θρόνο τῆς Ἐπισκοπῆς ἀπὸ τὸν μέγα καὶ ἅγιο Ἐπιφάνιο τὸν Κύπρου.

Ὁ ἅγιος προφήτης Ἀμώς

 

Ὁ ἅγιος προφήτης Ἀμώς

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀμὼς ὁ συκάμινα κνίζων αἰπόλος,

Ἐδὲμ τρυγῶ τὰ δένδρα κνίζων οὐκέτι.

Πέμπτη ἐκ βιότοιο Ἀμὼς δεκάτη τε ἀπέπτη.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀμὼς ἦταν πατέρας τοῦ προφήτου Ἠσαΐου καὶ γεννήθηκε στὴν χώρα Θεκουέ, στὴν γῆ τοῦ πατριάρχου Ζαβουλών. Προφήτευσε δὲ χρόνους πενήντα¹, ὄντας πρὸ τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ χρόνους ψϞθ΄ (799). Ὁ ψευδοϊερεὺς Βαιθὴλ Ἀμεσίας πολλὲς φορὲς τὸν ἔδειρε καὶ τὸν κατηγόρησε· καὶ τέλος ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμεσία τὸν θανάτωσε κτυπῶντας τὸν μήνιγκα τοῦ μακαρίου μὲ χονδρὸ ραβδί, ἐπειδὴ τὸν ἤλεγχε ὁ ἅγιος προφήτης γιὰ τὶς χρυσὲς δαμάλεις, τὶς ὁποῖες προσκυνοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ τὶς λάτρευαν ὡς θεούς. Πρόφτασε καὶ πῆγε στὴν πατρική του γῆ, ζωντανὸς ἀκόμη, καὶ μετὰ ἀπὸ δύο ἡμέρες ἐκοιμήθη καὶ ἐτάφη μετὰ τῶν πατέρων του. Ἀμὼς θὰ πεῖ καρτερός, πιστός, λαὸς σκληρός, στερεός. Ἦταν δὲ κατὰ τὸν χαρακτῆρα τοῦ σώματος μαλλάτος, σχεδὸν γέροντας, ἔχοντας τὸ γένι ὀξύ, καὶ παρόμοιος στὴν μορφὴ μὲ τὸν Θεολόγο Ἰωάννη.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 5ος, σελ. 228. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

 

1.  Στὸ Ὡρολόγιο γράφεται ὅτι προφήτευσε ἔτη δεκαπέντε.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Κύριλλος ἐπίσκοπος Γορτύνης τῆς Κρήτης

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Κύριλλος ἐπίσκοπος Γορτύνης τῆς Κρήτης

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰ καὶ γέρων Κύριλλος ἦν ὁ Γορτύνης,

Ἡβῶσαν εἶχε πρὸς ξίφος τὴν καρδίαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Κύριλλος ἀφοῦ διήνυσε τὴν ζωή του ὁσίως καὶ ἀσκητικῶς χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Γορτύνης τῆς Κρήτης, κατὰ τὸν ἑξηκοστὸ ὄγδοο χρόνο τῆς ζωῆς του. Κι ἀφοῦ κυβέρνησε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἰκοσιπέντε χρόνους παρουσιάστηκε στὸν ἡγεμόνα Ἀγριανό, κατὰ τοὺς χρόνους Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σϞθ΄ (299), ἐπειδὴ κήρυττε μὲ παρρησία τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό, δέθηκε καὶ ρίχτηκε μέσα σὲ πυρά. Ἀλλὰ τὰ μὲν δεσμὰ κάηκαν καὶ τὰ ξύλα ὅλα τῆς πυρᾶς ἔγιναν στάχτη, ὁ δὲ ἅγιος ἔμεινε ἄφλεκτος· γιὰ τοῦτο, τότε μὲν ἀφέθηκε ἐλεύθερος, ὕστερα ὅμως, ἐπειδὴ ἐπέστρεφε πολλοὺς Ἕλληνες στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἔλαβε τὴν ἀπόφαση τοῦ θανάτου.

Ἐκ τῆς Ἀσματικῆς Ἀκολουθίας τῶν Ὁσίων Ἀθωνιτῶν Πατέρων

 

Κυριακὴ Β΄ Ματθαίου

τῶν Ὁσίων Ἀθωνιτῶν Πατέρων

Ἐκ τῆς Ἀσματικῆς Ἀκολουθίας τῶν Ὁσίων:

Δοξαστικὸν Λιτῆς. Ἦχος δ΄.

 

   Τὴν ἐτήσιον μνήμην σήμερον τῶν ἐν τῷ Ἄθῳ Πατέρων ὁ μελισσὼν τῶν τοῦ Ἄθῳ Μοναστῶν μακαρίσωμεν.

   Οὗτοι γὰρ ὡς ἀληθῶς διὰ πάντων τῶν μακαρισμῶν τοῦ Κυρίου διῆλθον·

   πτωχεύσαντες γὰρ τῷ πνεύματι, ἐπλουτίσθησαν·

   καὶ πραϋνθέντες, τὴν γῆν τῶν πρᾳέων ἐκληρονόμησαν·

   πενθήσαντες, παρεκλήθησαν·

   πεινάσαντες τὴν δικαιοσύνην, ἐχορτάσθησαν·

   ἐλεήσαντες, ἠλεήθησαν·

   καθαροὶ γενόμενοι τῇ καρδίᾳ, τὸν Θεὸν ὡς δυνατὸν ἐθεώρησαν·

   εἰρηνοποιήσαντες, θείας ἠξιώθησαν υἱοθεσίας.

   Διωχθέντες δὲ καὶ βασανισθέντες, ὑπὲρ δικαιοσύνης καὶ εὐσεβείας, ἐν οὐρανοῖς νῦν ἀγαλλιῶνται καὶ χαίρουσι, καὶ ἐκτενῶς πρεσβεύουσι τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ταῖς Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀκυλίνα

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀκυλίνα

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν παστὸν εὐτρέπιζε λαμπρόν, Νυμφίε,

Ἀκυλίνα σοι τέμνεται Νύμφη νέα.

Ἀμφὶ τρίτην δεκάτην κεφαλὴν τμήθη Ἀκυλίνα.

   Ἡ ἁγία Ἀκυλίνα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞη΄ (298), καταγόμενη ἀπὸ τὴν Βίβλο, πόλη τῆς Παλαιστίνης‧ ἦταν θυγατέρα ἑνὸς περιφανοῦς ἄρχοντα ποὺ ὀνομαζόταν Εὐτόλμιος, καὶ βαπτίσθηκε τότε ποὺ ἦταν πέντε χρονῶν, ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Εὐθάλιο. Ὅταν ἔφτασε στοὺς δέκα χρόνους τῆς ἡλικίας της, δίδασκε τὰ συνομήλικά της κορίτσια ν’ ἀπέχουν ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων καὶ νὰ προστρέχουν στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ ὅσιος Ὀνούφριος ὁ Αἰγύπτιος

 

Ὁ ὅσιος Ὀνούφριος ὁ Αἰγύπτιος

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καὶ τὴν ἑνὸς χιτῶνος ἐντολήν, πάτερ,

Ὑπερβέβηκας γυμνητεύσας εἰς τέλος.

Δωδεκάτῃ ἀχίτωνα Ὀνούφριον ἐκ βίου ἦραν.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Ὀνούφριος ἦταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ βρισκόταν πρῶτα σ’ ἕνα Κοινόβιο κοντὰ στὴν Ἑρμούπολη τῶν Θηβῶν. Ὕστερα δέ, ἀκούγοντας τὴν ἥσυχη κ’ ἐρημικὴ ζωὴ τῶν Προφήτου Ἠλία καὶ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, βγῆκε ἀπὸ τὸ Κοινόβιο καὶ κατοίκησε στὴν ἔρημο ἑξήντα χρόνια, χωρὶς νὰ δεῖ ἄνθρωπο.

Ἡ σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἐν τῷ Ἄδειν

  

Ἡ σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἐν τῷ Ἄδειν

Ἑορτάζεται τὴν ια΄ (11η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἦσας Γαβριὴλ πρὶν τὸ «Χαῖρε» τῇ Κόρῃ,

Ἄδεις δὲ καὶ νῦν «Ἄξιον σὲ ὑμνέειν».

   Αὐτὴ ἡ σύναξη καὶ ἑορτὴ τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἀκολούθησε στὸ Ἅγιον Ὄρος τοῦ Ἄθω, σ’ ἕνα κελλὶ τοῦ Μοναστηρίου τοῦ Παντοκράτορος, ἐπονομαζόμενο «Ἄξιόν ἐστιν», σὲ τόπο ποὺ καλεῖται Ἄδειν· κι ἀκολούθησε διὰ τὸ ἑξῆς θαῦμα:

   Κατὰ τὴν Σκήτη τοῦ Πρωτάτου ποὺ βρίσκεται στὶς Καρυές, ἐκεῖ κοντὰ σὲ θέση τῆς ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Παντοκράτορος εἶναι λάκκος μεγάλος, ὁ ὁποῖος ἔχει διάφορα κελλιά. Σ’ ἕνα λοιπὸν τῶν κελλιῶν τούτων, τιμώμενο ἐπ’ ὀνόματι τῆς Κυρίας Θεοτόκου τῆς Κοιμήσεως, κατοικοῦσε κάποιος Ἱερομόναχος γέροντας κ’ ἐνάρετος μαζὶ μ’ ἕναν ὑποτακτικό. Κ’ ἐπειδὴ ἦταν συνήθεια νὰ γίνεται ἀγρυπνία κάθε Κυριακὴ στὴν Σκήτη τοῦ Πρωτάτου, κατὰ τὸ ἑσπέρας ἑνὸς Σαββάτου θέλοντας νὰ πάει ὁ γέροντας στὴν ἀγρυπνία, λέγει στὸν μαθητή του:

Ὁ ἅγιος Νεανίσκος, ὁ σοφώτατος μάρτυς

  

Ὁ ἅγιος Νεανίσκος, ὁ σοφώτατος μάρτυς 

Ἑορτάζει τὴν ι΄ (10η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κακοῦ ἀγαθὸν ἀντιδούς, στεφηφόρε,

Σοφώτατος δέδειξαι ἐκ τῶν πραγμάτων.

   Ὅταν ὁ Μάξιμος ἦταν ἡγεμόνας στὴν Ἀλεξάνδρεια κι ἐδίωκε καὶ κατατυρρανοῦσε τοὺς Χριστιανούς, μηνύθηκε σ’ αὐτὸν τοῦτος ὁ Νεανίσκος, ὁ σοφώτατος καὶ ὡραῖος τοῦ Χριστοῦ ἀθλητής, ὁ ὁποῖος προδόθηκε ἀπὸ τὴν δούλη του. Ὁ δὲ ἡγεμόνας, ἀφοῦ ἔκαμε πολλὲς τυραννίες σ’ αὐτὸν γιὰ διάστημα ἑπτὰ ἡμερῶν πιέζοντάς τον ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, καὶ βλέποντας ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ τὸν καταπείσει ἔδωκε κατ’ αὐτοῦ ἀπόφαση νὰ θανατωθεῖ.

Ἡ ἁγία μάρτυς Καλλιόπη

  

Ἡ ἁγία μάρτυς Καλλιόπη

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κάλλη παραβλέπουσα τῶν ποιημάτων,

Κτίστου τὰ κάλλη ὀπτάνῃ Καλλιόπη.

   Αὐτὴ ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Δεκίου, ἐν ἔτει σν΄ (250), διαλάμπουσα κατὰ τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς καὶ τὴν ὡραιότητα τοῦ σώματος· κι ἀφοῦ πιάστηκε ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες ἀναγκάσθηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ ἐπειδὴ κρατοῦσε αὐτὴν δυνατά, τὴν ἔδειραν ἀλύπητα κι ἔκοψαν τοὺς μαστούς της. Ἄγγελος δὲ Κυρίου παρουσιάστηκε καὶ τοὺς γιάτρεψε. Ἔπειτα τὴν ἔσυραν ἐπάνω σὲ κεραμίδια κοπανισμένα καὶ τὴν ἔκαψαν μὲ φωτιά· ὕστερα τὶς καμένες σάρκες της πασπάλισαν μὲ ἁλάτι καὶ τὶς ἔτριψαν μὲ πανιὰ τρίχινα. Καὶ στὸ τέλος τὴν ἀποκεφάλισαν κ’ ἔτσι ἀνῆλθε ἡ μακαρία νικηφόρος εἰς τὰ οὐράνια.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 5ος, σελ. 194, 195. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ἡ Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων

  

Ἡ Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τοῦ Κυρίου μου πάντας ὑμνῶ τοὺς φίλους,

Εἴ τις δὲ μέλλων, εἰς τοὺς πάντας εἰσίτω.

   Τούτη τὴν Κυριακή, ποὺ ἀκολουθεῖ ἀμέσως μετὰ τὴν Ἁγία Πεντηκοστή, θέσπισαν οἱ θεῖοι Πατέρες νὰ ἐπιτελοῦμε τὴν πανσέβαστη μνήμη ὅλων τῶν Ἁγίων, ποὺ στάθηκαν σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Καὶ κατ’ ἀρχὰς μὲν οἱ ἀρχαιότατοι Πατέρες ἔκαναν τὴν ἑορτὴ μόνο τῶν Μαρτύρων τῶν ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ μαρτυρησάντων, καθὼς μαρτυρεῖ καὶ ὁ ἐγκωμιαστικὸς λόγος τοῦ θείου Χρυσοστόμου, στὸν ὁποῖο μόνο τοὺς Μάρτυρες ὅλου τοῦ κόσμου ἀπὸ κοινοῦ ἐπαινεῖ. Οἱ μεταγενέστεροι, ἔκαμαν τὴν ἑορτὴ αὐτὴ κοινοτάτη καὶ τὴν ὀνόμασαν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων, συμπεριλαμβάνοντες σ’ αὐτὴν καὶ Πατριάρχες καὶ Προφῆτες καὶ Ἀποστόλους καὶ Μάρτυρες καὶ Ἱεράρχες καὶ Ἀσκητές, καὶ ὅλους μαζὶ τοὺς Δικαίους, κατὰ πᾶσαν ἡλικία καὶ γένος.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Γελάσιος

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Γελάσιος

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Γελᾷς γέλωτα τὸν μακάριον, μάκαρ,

Τμηθεὶς κεφαλήν, ὦ Γελασι’ εὐθύφρον.

   Τοῦτος ὁ μακάριος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Γελάσιος, ὅταν κινήθηκε ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ἄναψε ἀπὸ τὸν θεῖο ζῆλο κι ἀφοῦ διαμοίρασε ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχοὺς ντύθηκε ἕνα λευκὸ φόρεμα καὶ πῆγε στοὺς μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ. Καὶ βλέποντάς τους ὅτι τιμωροῦνταν γιὰ τὸν Χριστὸ μὲ διάφορα βασανιστήρια, καταφιλοῦσε τὶς πληγές τους, ζητοῦσε τὶς εὐχές τους καὶ τοὺς παρακινοῦσε νὰ σταθοῦν ἀνδρεῖοι στὸ μαρτύριο.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Δωρόθεος ἐπίσκοπος Τύρου

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Δωρόθεος ἐπίσκοπος Τύρου

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ Δωρόθεος, κἂν φραγελλῶμαι, λέγει,

Λείπουσι πολλὰ πρὸς τὰ Χριστοῦ μου πάθη.

Πέμπτῃ Δωροθέοιο δέμας πληγῇσι δαμάσθη.

   Τοῦτος ὁ ἀοίδιμος Δωρόθεος ἔγινε Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Τύρου, στὰ χρόνια τοῦ Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει τγ΄ (303), ἦταν πολυμαθὴς καὶ γνώριζε κάθε ἱστορία τῆς Παλαιᾶς καὶ Νέας Γραφῆς. Γιὰ ὅσο χρόνο ζοῦσε ὁ Διοκλητιανὸς καὶ ὁ Λικίνιος, ἀφοῦ – λόγῳ τοῦ διωγμοῦ – ἔφυγε ἀπὸ τὴν Τύρο, βρισκόταν στὴν Δυσσόπολη στὰ μέρη τῆς Θράκης. Ὅταν ὅμως πέθαναν ἐκεῖνοι οἱ βασιλεῖς, ἐπανῆλθε πάλι στὴν Τύρο καὶ ποίμαινε τὴν ἁγία τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία μέχρι τὰ χρόνια Ἰουλιανοῦ τοῦ παραβάτη, ἐν ἔτει τξα΄ (361).