Ὁ ἅγιος Τύχων ἐπίσκοπος
Ἀμαθοῦντος τῆς Κύπρου, ὁ θαυματουργός
Ἑορτάζει τὴν ις΄
(16η) Ἰουνίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Βλάβην ὁλοθρεύοντος
ἐκφυγὼν Τύχων,
Ζωῆς
τυχὼν γέγηθε τῆς ἀνωλέθρου.
Ἕκτῃ καὶ δεκάτῃ
κατερύκακε γαῖα Τύχωνα.
Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν ἐπὶ τῶν βασιλέων Ἀρκαδίου καὶ Ὀνωρίου, ἐν ἔτει υ΄ (400), κι ἔχοντας γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ φιλόχριστους ἀφιερώθηκε ἀπ’ αὐτοὺς στὸν Θεὸ κ’ ἔμαθε τὰ ἱερὰ γράμματα. Ἔτσι, ἀφοῦ μελέτησε ἀρκετὰ τὶς ἁγίες Γραφές, πρῶτα μὲν ἔγινε ἀναγνώστης καὶ ἀνεγίνωσκε στὴν Ἐκκλησία τὰ θεῖα λόγια στὸν λαό· ἔπειτα, γιὰ τὴν ἐπιτηδειότητα τὴν ὁποία εἶχε σὲ ὅλα καὶ γιὰ τὴν καθαρότητα καὶ ἀκατηγόρητη ζωή του, χειροτονήθηκε διάκονος ἀπὸ τὸν ἁγιώτατο Μνημόνιο, ἐπίσκοπο Ἀμαθοῦντος. Κι ἀφοῦ ἐκεῖνος ἐτελεύτησε, ἀνέβηκε τοῦτος στὸν θρόνο τῆς Ἐπισκοπῆς ἀπὸ τὸν μέγα καὶ ἅγιο Ἐπιφάνιο τὸν Κύπρου.
Ἔτσι, διὰ τοῦ λόγου τῆς
διδασκαλίας του ἐπέστρεψε πολλοὺς ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ,
καὶ πολλοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναοὺς κατέστρεψε συντρίβοντας τὰ εἴδωλα. Ἀφοῦ λοιπὸν
διέπρεψε μὲ τέτοια κατορθώματα ἀπῆλθε πρὸς Κύριον, κάνοντας πολλὰ θαύματα καὶ ζῶντας
καὶ μετὰ θάνατον, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι ἄξιο ἐδῶ νὰ διηγηθῶ ἕνα ἢ δύο σὲ ἀπόδειξη τῆς
ἀρετῆς κι ἁγιότητος τοῦ θείου ἀνδρός.
Ὅταν ὁ ἅγιος ἦταν νέος, διορίσθηκε
ἀπὸ τὸν πατέρα του, ποὺ ἦταν ἀρτοπώλης, νὰ πουλάει ψωμιά· αὐτὸς ὅμως ἀντὶ νὰ τὰ
πουλάει τὰ ἔδινε χάρισμα στοὺς φτωχούς. Μαθαίνοντας τοῦτο ὁ πατέρας του ὀργίσθηκε,
ἐπειδὴ ἀπὸ τὸ ἐπάγγελμα τοῦτο κάλυπτε ὅλες τὶς ἀνάγκες τοῦ οἴκου του· ὁ δὲ
Τύχων ἔλεγε πρὸς τὸν πατέρα του ὅτι δανείζει τὰ ψωμιὰ στὸν Θεὸ κι ὅτι ἔχει ἔγγραφη
χρεωστικὴ ὁμολογία ὅτι τὰ ἔλαβε ὁ Θεός· καί, ὦ τοῦ θαύματος! παρευθὺς ἔγινε ἀληθὴς
καὶ ἔμπρακτος ὁ λόγος τοῦ ἁγίου, ἐπειδὴ καὶ οἱ ἀποθῆκες τοῦ πατέρα του βρέθηκαν
γεμάτες ἀπὸ σιτάρι περισσότερο ἀπ’ ὅσο γέμιζαν, ὅταν ἀπὸ τὸ ἁλώνι ἔφερναν τὸ
σιτάρι. Τοῦτο δὲ τὸ θαῦμα, ἂν καὶ εἶναι μεγάλο, πλὴν ὅμως καὶ ἄλλοι ἅγιοι τέτοιο
ἔκαμαν, διότι ὁ πανάγαθος Θεὸς δὲν παύει ἀπὸ τοῦ νὰ δίδει στοὺς ἀνθρώπους σῖτον
καὶ τ’ ἄλλα ἀγαθά του, γιὰ νὰ μοιράζουν κι αὐτοὶ πλούσια τὴν ἐλεημοσύνη στοὺς φτωχούς.
Τὸ δὲ μεγαλύτερο θαῦμα, ποὺ ἀποβλέπει εἰς δόξαν
μόνο τοῦ ἁγίου τούτου καὶ τὸ ὁποῖο σύγκριση μὲ ἄλλο παρόμοιο δὲν εἶχε, εἶναι τοῦτο:
Ὁ ἅγιος Τύχων φύτεψε κλῆμα,
τὸ ὁποῖο παρευθὺς ριζώθηκε, παρευθὺς βλάστησε φύλλα, παρευθὺς ἄνθησε, παρευθὺς ἔκαμε
σταφύλια ὥριμα καὶ γλυκά. Διότι σὲ ποιό ἄλλο μέρος τῆς Κύπρου φάνηκε ποτὲ σταφύλι
ὥριμο, κατὰ τὴν παροῦσα δεκάτη ἕκτη τοῦ Ἰουνίου ποὺ τελεῖται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου;
Βεβαίως σὲ κανένα· τὸ δὲ παράδοξο τοῦτο γίνεται ἔτσι: Τὸ κλῆμα ἐκεῖνο ποὺ φύτεψε
ὁ ἅγιος ἔχει μὲν σταφύλια ἄγουρα, ὅταν ὅμως ἀρχίσει ἡ θεία λειτουργία στὴν ἑορτὴ
τοῦ ἁγίου, ἀρχίζουν καὶ τὰ ἄγουρα σταφύλια τοῦ κλήματος νὰ μαυρίζουν καὶ νὰ ὡριμάζουν·
κι ὅταν τελειώσει ἡ ἱερὰ λειτουργία, τότε καὶ τὰ σταφύλια γίνονται ὥριμα,
γλυκύτατα καὶ φαγώσιμα.
Ταῖς
Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα
μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 5ος, σελ. 233-235. (Μικρὴ
φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).