Ὁ ἅγιος καὶ δίκαιος Εὐδόκιμος

 

Ὁ ἅγιος καὶ δίκαιος Εὐδόκιμος

Ἑορτάζει τὴν λα΄ (31η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν θεῖον Εὐδόκιμον, ᾧ βίος γέλως

Τὸ θεῖον εὐδόκησεν ἐκστῆναι βίου.

Δέχνυται Εὐδόκιμον πρώτῃ τάφος ἐν τριακοστῇ.

   Τοῦτος ὁ μακάριος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), καταγόταν δὲ ἀπὸ γονεῖς εὐγενεῖς καὶ λαμπροὺς κατὰ τὴν ζωή, διότι ἦσαν πατρικοὶ καὶ ὀρθόδοξοι, Βασίλειος καὶ Εὐδοκία ὀνομαζόμενοι, καὶ καταγόμενοι ἀπὸ τὴν Καππαδοκία. Κ’ ἐπειδὴ αὐτοὶ καλῶς ἀνέθρεψαν καὶ ἐκπαίδευσαν τὸν γυιό τους ἐτοῦτον Εὐδόκιμο, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ βασιλεὺς Θεόφιλος τὸν τίμησε μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ Κανδιδάτου καὶ τὸν διόρισε στρατοπεδάρχη, πρῶτα μὲν στὴν χώρα τῶν Καππαδοκῶν, κι ἔπειτα σὲ ὅλη τὴν γῆ τῶν Ρωμαίων. Διότι ὄντως ὁ ἅγιος ἦταν ἡ στάθμη τῆς δικαιοσύνης καὶ κανόνας ποὺ φυλάττει κάθε ἰσότητα, κ’ ἔκαμε καθημερινὰ πολλὲς ἐλεημοσύνες σ’ ἐκκλησίες, καὶ βοηθοῦσε σὲ χῆρες κι ὀρφανά, καὶ γιὰ νὰ ποῦμε ἁπλῶς μεταχειριζόταν πᾶν εἶδος ἀρετῆς ὁ ἀοίδιμος. Τέλος, κυριευθεὶς ἀπὸ σωματικὴ ἀσθένεια παρέδωκε τὴν ἁγία ψυχή του εἰς χεῖρας Θεοῦ· οἱ δὲ δοῦλοι του, φυλάττοντας τὴν παραγγελία ποὺ τοὺς ἔδωκε, τὸν ἔθαψαν μαζὶ μὲ τὰ ἐνδύματα καὶ ὑποδήματά του.

   Τοῦτος ὁ ἀοίδιμος δοξάσθηκε παρὰ Θεοῦ μὲ πολλὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα τώρα δὲν μποροῦμε ν’ ἀναφέρουμε· καὶ ἡ μὲν τοῦ ἱεροῦ λειψάνου του μετακομιδὴ στὴν Κωνσταντινούπολη ἔγινε κατὰ τὴν ἕκτη τοῦ παρόντος Ἰουλίου, ἡ δὲ κοίμηση αὐτοῦ κατὰ τὴν παροῦσα τριακοστὴ πρώτη τοῦ αὐτοῦ μηνός.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 136. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Βασιλείου τοῦ Μεγάλου: ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΛΙΤΤΑ

 

Βασιλείου τοῦ Μεγάλου

ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ

ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΛΙΤΤΑ

 

   Ὁ σκοπὸς αὐτῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνάξεως εἶναι τὸ κήρυγμα πρὸς τιμὴν τῆς μακαρίας μάρτυρος. Σᾶς καλέσαμε καὶ σᾶς  συγκεντρώσαμε σήμερα διότι ἡ σημερινὴ ἡμέρα ἀποτελεῖ ὑπόμνηση τοῦ μεγάλου ἀγῶνα καὶ μαρτυρίου ποὺ ἔδωσε μέσα σὲ γυναικεῖο σῶμα ἡ πιὸ μακάρια ἀπὸ τὶς γυναῖκες, ἡ Ἰουλίττα. Ὁ ἀγῶνας της ὑπῆρξε γενναιότατος, προκαλῶντας τεράστια ἔκπληξη τόσο σὲ ὅσους ἦταν τότε παρόντες στὸ θέαμα, ὅσο καὶ σὲ ὅσους τὸ ἔμαθαν ἀργότερα ἀπὸ τὶς διηγήσεις τῶν αὐτοπτῶν μαρτύρων — ἂν βέβαια ταιριάζει νὰ ἀποκαλεῖ κανεὶς «γυναῖκα» ἐκείνη ποὺ μὲ τὸ μεγαλειῶδες φρόνημα τῆς ψυχῆς της κατάφερε νὰ κρύψει τὴν ἀδυναμία τῆς γυναικείας φύσης.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἰουλίττα ἐκ Καισαρείας

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἰουλίττα ἐκ Καισαρείας

Ἑορτάζει τὴν λ΄ (30η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὡς ἀχλυῶδες καὶ τὸ πῦρ τῆς καμίνου,

Πρὸς τὴν καλὴν λάμπουσαν ἦν Ἰουλίτταν.

   Τούτη ἡ ἁγία καταγόταν ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, καὶ ὁ μέγας Βασίλειος τὴν τίμησε μὲ ἐγκώμιο. Εἶχε δὲ κρίση (δίκη) μὲ ἄνθρωπο ἅρπαγα καὶ πλεονέκτη, ὁ ὁποῖος ἔκοψε τὸ περισσότερο μέρος ἀπ’τὰ κτήματά της, καὶ οἰκειοποιήθηκε ἄδικα τοὺς ἀγρούς, τὰ χωρία, τὰ ζῶα, τοὺς δούλους κι ὅλη τὴν διοίκηση τῆς ζωῆς της, καταφρονῶντας τὸ δίκαιο ὁ φιλάδικος καὶ στηριζόμενος σὲ συκοφαντίες, ψευδολογίες, ψευδομαρτυρίες καὶ σὲ δωροδοκίες τῶν δικαστῶν.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Καλλίνικος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Καλλίνικος

Ἑορτάζει τὴν κθ΄ (29η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Βληθεὶς ὁ Καλλίνικος ἐν τῇ καμίνῳ,

Τὸ νικοκαλλὲς εὗρε καὶ θεῖον στέφος.

Εἰκάδι ἀμφ᾽ ἐνάτῃ φλὸξ Καλλίνικον κατέδαψεν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Κιλικία καὶ ἦταν πολὺ καλοπροαίρετος ἄνθρωπος, ἔχοντας δὲ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ φυτεμένο στὴν καρδιά του ἔγινε καὶ στοὺς ἄλλους διδάσκαλος σωτηρίας. Κ’ ἐπειδὴ συμβούλευε τοὺς εἰδωλολάτρες ποὺ λάτρευαν τὰ εἴδωλα ν’ ἀπέχουν ἀπ’ τὰ μάταια τοῦτα κι ἄψυχα καὶ νὰ γνωρίσουν τὸν Θεὸ τὸν Ποιητὴ τοῦ παντός, συνελήφθη καὶ ὁδηγήθηκε στὸν ἡγεμόνα Σακερδῶτα.

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ διάκονοι Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων καὶ Παρμενᾶς

 

Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ διάκονοι Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων καὶ Παρμενᾶς

Ἑορτάζουν τὴν κη΄ (28η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Πρόχορον.

Μίμημα δὲ Πρόχορος Ἐπιστηθίου,

Ὤφθη ἀληθῶς· εὖγε τῆς προθυμίας.

 

Εἰς τὸν Νικάνορα.

Τὸ δίκτυόν σου, Νικάνωρ, Θεοῦ Λόγῳ,

Πολλοὺς ἀγρεῦσαν, ἐρρύη τέλει βίου.

 

Εἰς τὸν Τίμωνα.

Τιμῶ σε, Τίμων, ὡς Ἀποστόλων ἕνα,

Ὡς μαρτύρων τε τῶν κεκαυμένων ἕνα.

 

Εἰς τὸν Παρμενᾶν.

Ἔχει σε τύμβος, ἀλλὰ μέχρι σαρκίου·

Ψυχὴ γὰρ ἡ σή, Παρμενᾶ, μετ’ Ἀγγέλων.

 

Εἰς τοὺς τέσσαρας ὁμοῦ.

Τετρὰς μαθητῶν τοῦ Θεανθρώπου Λόγου,

Τριάδα σεπτὴν πᾶσι κηρύττει λόγῳ.

Εἰκάδι ὀγδοάτῃ μυστῶν συνελήλυθε τετράς.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι στάθηκαν μαθητὲς τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων καὶ συναριθμοῦνται μὲ τοὺς ἁγίους Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους, ὄντες συνδιάκονοι μαζὶ μὲ τὸν πρωτομάρτυρα καὶ ἀρχιδιάκονο Στέφανο, περὶ τῶν ὁποίων γράφει ὁ ἱερὸς Λουκᾶς στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων λέγοντας: «Καὶ ἐξελέξαντο (οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι δηλαδὴ) Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος ἁγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν» (Πράξ. ϛ΄ 5). Κι ἀφοῦ ἔπαψαν νὰ διακονοῦν θεαρέστως καὶ μὲ τρόπο ἀκατηγόρητο στὰ τραπέζια (συσσίτια) τῶν χηρῶν καὶ τῶν φτωχῶν στὴν Ἱερουσαλήμ, τότε ὁ Πρόχορος περιόδευε στὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου μετὰ τοῦ ἐπιστηθίου καὶ Θεολόγου Ἰωάννου, συγκοπιάζοντας μὲ αὐτὸν στὴν συγγραφὴ τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου καὶ γινόταν συγκοινωνὸς τῶν πειρασμῶν καὶ θλίψεων τοῦ διδασκάλου του. Κι ἀφοῦ μετέστη ὁ μέγας Ἰωάννης, ἔγινε ἐπίσκοπος Νικομηδείας κ’ ἔφερε σὲ καλύτερη κατάσταση ὅλους τοὺς ἐκεῖ εὑρισκομένους ἀνθρώπους μὲ τὸν λόγο του, διδάσκοντάς τους νὰ μὴ ὑποδουλώνουν τὸ κρεῖττον εἰς τὸ χεῖρον· δηλαδή, τὴν ψυχὴ στὸ σῶμα καὶ στὰ πάθη τοῦ σώματος· ἀλλ’ ἀντιθέτως, νὰ ὑποτάσσουν τὸ σῶμα καὶ τὰ πάθη του στὴν ψυχή, στὸν ὀρθὸ λόγο καὶ στὴν διάκριση. Κι ἔτσι νομοθετῶντας ἐτελείωσε ὁ ἀοίδιμος τὴν ζωή του.

Ὁ ἅγιος ἔνδοξος μεγαλομάρτυς καὶ ἰαματικὸς Παντελεήμων

 

Ὁ ἅγιος ἔνδοξος μεγαλομάρτυς καὶ ἰαματικὸς Παντελεήμων

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Γαλακτόμικτον, μάρτυς, αἷμα σῆς κάρας,

Δι’ ἣν ὑδατόμικτον ὁ Χριστὸς χέει.

Φάσγανον ἑβδομάτῃ λάχεν εἰκάδι Παντελεήμων.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει τδ΄ (304), καταγόμενος ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Νικομηδείας, υἱὸς πατέρα εἰδωλολάτρου ὀνόματι Εὐστοργίου καὶ μητέρας ἐκ προγόνων Χριστιανῆς, καλουμένης Εὐβούλης. Ἔμαθε τὴν μὲν ἰατρικὴ τέχνη τῶν σωμάτων ἀπὸ κάποιον Εὐφρόσυνο, ὁ ὁποῖος εἶχε δόξα καὶ φήμη πολὺ μεγάλη καὶ φαινόταν ὅτι ἔφθασε στὸ ἄκρο τῆς ἰατρικῆς, τὴν δὲ ἰατρικὴ τῆς ψυχῆς τὴν ἔμαθε ἀπ’τὸν ἅγιο Ἑρμόλαο, τὸν ἱερέα τῆς ἐν Νικομηδείᾳ Ἐκκλησίας, περὶ τοῦ ὁποίου προείπαμε στὴν εἰκοστὴ ἕκτη τοῦ μηνός. Διὰ μέσου δὲ τῆς κατὰ Χριστὸν ἰατρικῆς τέχνης ἀνέστησε ὁ ἅγιος ἕνα παιδί, τὸ ὁποῖο δαγκώθηκε ἀπὸ ἔχιδνα καὶ ἦταν πεσμένο κάτω νεκρό, ἐπικαλούμενος μόνο τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ· γι’ αὐτὸ βαπτίσθηκε ἀπ’τὸν ἅγιο Ἑρμόλαο καὶ ὁδηγήθηκε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ δὲ τρόπος τοῦ μαρτυρίου του ἔγινε κάπως ἔτσι:

  Κάποιος τυφλὸς ποὺ προσῆλθε στὸν ἅγιο γιατρεύθηκε, κι ἐρωτηθεὶς ἀπὸ τὸν βασιλέα ποιός τὸν γιάτρεψε, ἀποκρίθηκε ὅτι ὁ Παντολέων (διότι τοῦτο ἦταν τὸ πρῶτο του ὄνομα), ἐπειδὴ ἐπικαλέσθηκε τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ· πρόσθεσε δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι καὶ αὐτὸς πιστεύει στὸν Χριστό. Ἔτσι παρευθὺς πρόσταξε ὁ βασιλεὺς κι ἀποκεφάλισαν τὸν πρώην τυφλό, τὸν δὲ Παντολέοντα ἀφοῦ ἔψαξαν τὸν βρήκανε καὶ τὸν ἔφεραν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

   Κ’ ἐπειδὴ ὁ ἅγιος οὔτε μὲ κολακεῖες οὔτε μὲ ἀπειλὲς πείσθηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τὸν ἔδειραν δυνατὰ καὶ τὸν ἔκαψαν μὲ ἀναμμένες λαμπάδες. Ἐμφανισθεὶς δὲ ὁ Κύριος στὸν ἅγιο μὲ τὸ σχῆμα τοῦ Ἱερέως Ἑρμολάου τοῦ εἶπε νὰ ἔχει θάρρος. Ἀλλὰ κι ὅταν ἔβαλαν τὸν ἅγιο στὸ βρασμένο μολύβι καὶ ὅταν τὸν ἔριξαν στὴν θάλασσα, καὶ τότε φάνηκε ὁ Κύριος ὅτι μαζὶ μὲ τὸν Παντελεήμονα ρίχτηκε ἐντὸς αὐτῶν, γι’ αὐτὸ κι ἔμεινε ἀβλαβὴς ἀπ’ ὅλα τὰ βασανιστήρια. Ἔπειτα δόθηκε στὰ θηρία, κι ἀφοῦ φυλάχθηκε καὶ ἀπ’ αὐτὰ ἀβλαβὴς δέθηκε σ’ ἕνα τροχὸ καρφωμένο μὲ μαχαίρια κοφτερά, ὁ ὁποῖος ἀπὸ ὑψηλὸ μέρος ρίχθηκε στὸν κατήφορο. Μετὰ δὲ ταῦτα ἔλαβε ὁ ἅγιος τὴν
τοῦ θανάτου ἀπόφαση· Ἔτσι προσευχήθηκε κι ὅταν τελείωσε τὴν προσευχὴ ἦλθε θεία φωνὴ ποὺ τὸν ὀνόμασε ἀντὶ Παντολέοντα Παντελεήμονα. Ὅταν δὲ ἔμελλε νὰ ἀποκεφαλισθεῖ ὁ ἅγιος, ἅπλωσε ὁ δήμιος τὸ χέρι γιὰ νὰ τὸν κτυπήσει μὲ τὸ σπαθὶ καί, ὦ τοῦ θαύματος! εὐθὺς διέλυσε ὅπως τὸ κερί. Τότε οἱ στρατιῶτες βλέποντας τοῦτο τὸ θαῦμα πίστεψαν στὸν Χριστό· καὶ τότε ὁ ἅγιος ἀφοῦ ἔγειρε θεληματικῶς τὴν κεφαλὴ ἀποκεφαλίσθηκε. Λέγουν δὲ ὅτι, ἀντὶ αἵματος ἐξῆλθε γάλα ἀπ’τὸν λαιμό του καὶ ὅτι τὸ δέντρο τῆς ἐλιᾶς, στὸ ὁποῖο ἦταν δεμένος ὁ ἅγιος, ὄντας ξηρὸ, εὐθὺς βλάστησε καὶ καρποφόρησε.

 

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 116-119. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

 

Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

   Σὰν τὸ δέντρο τὸ φυτεμένο στὶς ὁλόδροσες πηγές, τὸ δέντρο τὸ καταπράσινο καὶ φουντωμένο, ποὺ δίνει ὁλόγλυκους καρπούς, εἶναι καὶ ὁ ἄνθρωπος στὴν θρησκεία τοῦ Χριστοῦ. Παίρνει τροφή, δροσιά, παίρνει τὴν δύναμη τῆς πίστεως, νοιώθει τὸν ἀνθρωπισμό του, τὸν μεγάλο του προορισμό, τὴν ἀξία του. Τότε καὶ μόνο καρποφορεῖ στὴν ζωή του τοὺς πνευματικοὺς καρπούς. Αὐτούς, ποὺ εἶναι ἱκανοὶ νὰ ἱκανοποιήσουν τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ γλυκάνουν τὴν κοινωνία. Τὸ ἔργο του, ὅσο μικρὸ κι ἂν φαίνεται στὸν κόσμο, εἶναι ἔργο πίστεως καὶ ἀγάπης. Εἶναι ἔργο ψυχικῆς ὠφελείας καὶ σωτηρίας. Καὶ σάν τέτοιο, «μένει εἰς τὸν αἰῶνα». Εὐτυχισμένοι ὅσοι κατάλαβαν τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ νὰ τοὺς δίνει δύναμη, νὰ τοὺς γεμίζει τὴν ψυχὴ μὲ εἰρήνη καὶ χαρά. Καταλαβαίνουν τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ νὰ γίνονται πραγματικότητα στὸν ἑαυτό τους: «Ὁ μένων ἐν ἐμοὶ καγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν». Ἀπ’ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ δεῖ ὁ ἄνθρωπος αὐτὴ τὴν ἐξαιρετικὴ πραγματικότητα μέσα στὴν ψυχή του, οὔτε φωτιά, οὔτε μάχαιρα, οὔτε διωγμός, οὔτε θάνατος εἶναι ἱκανὰ νὰ τὸν χωρίσουν ἀπὸ τὸν Χριστὸ τὸν Σωτῆρα του. Χίλιες φορὲς μᾶς ἔδωκαν αὐτὸ τὸ δίδαγμα οἱ Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Μὰ μήπως καὶ τώρα δὲν συνθέτει τὶς γραμμὲς αὐτὲς ἡ μνήμη τῆς Μεγαλομάρτυρος Παρασκευῆς;

Ἡ Κοίμηση τῆς ἁγίας Ἄννης, τῆς μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

 

Ἡ Κοίμηση τῆς ἁγίας Ἄννης, τῆς μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἑορτάζεται τὴν κε΄ (25η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μήτηρ τελευτᾷ Μητροπαρθένου Κόρης,

Τῆς τῶν κυουσῶν μητέρων σωτηρίας.

Πέμπτῃ ἐξεβίωσε μογοστόκος εἰκάδι Ἄννα.

   Ἡ ἁγία Ἄννα ποὺ ἔγινε κατὰ σάρκα προμήτωρ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦταν ἀπ’ τὴν φυλὴ τοῦ Λευΐ, θυγατέρα τοῦ ἱερέως Ματθὰν καὶ τῆς γυναῖκας του Μαρίας. Ὁ Ματθὰν ἱεράτευε στοὺς χρόνους τῆς Κλεοπάτρας καὶ τοῦ Σαπώρου βασιλέως τῶν Περσῶν¹, πρὶν ἀπ’ τὸν Ἡρώδη τὸν γυιὸ τοῦ Ἀντιπάτρου, καὶ εἶχε τρεῖς θυγατέρες, τὴν Μαρία, τὴν Σοβὴ καὶ τὴν Ἄννα.

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Χριστίνα

 

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Χριστίνα

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κτείνουσι πέλται, Χριστέ, τὴν σὴν Χριστίναν,

Τὴν Χριστιανῶν πίστιν οὐκ ἀρνουμένην.

Εἰκάδι βλῆτο τετάρτῃ Χριστίνα ὀξέσι πέλταις.

   Ἡ ἁγία Χριστίνα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Σεβήρου, ἐν ἔτει σ΄ (200), καὶ καταγόταν ἀπ’τὴν πόλη τῆς Τύρου, θυγατέρα ἑνὸς στρατηλάτου, Οὐρβανοῦ ὀνομαζομένου, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ τὴν ἀνέβασε ἐπάνω σ’ ἕνα ὑψηλὸ πύργο τὴν πρόσταξε νὰ μένει ὲκεῖ μαζὶ μὲ τοὺς θεούς του, τοὺς κατασκευασμένους ἀπὸ χρυσὸ καὶ ἄλλη πολύτιμη ὕλη.

Ἡ ὁσία Ἄννα ἡ ἐν τῷ Λευκαδίῳ

 

Ἡ ὁσία Ἄννα ἡ ἐν τῷ Λευκαδίῳ

(ἢ ἐν τῷ Λευκάτῃ)

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σὸς δέσμιος νοῦς σαρκικὰς ρίψας πέδας,

Εἴργοντος Ἄννα μηδενὸς Θεὸν βλέπει.

   Ἡ ἁγία Ἄννα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), καὶ καταγόταν ἀπὸ λαμπρὸ καὶ περιφανὲς γένος, εἶχε δὲ πλοῦτο καὶ περιουσία πολλή. Τούτη τὴν ἁγία ἡ μητέρα της φρόντιζε νὰ τὴν ἀναθρέψει μὲ κοσμιότητα κ’ εὐλάβεια, ἐπειδὴ ὁ πατέρας της εἶχε πεθάνει, καὶ ἡ μητέρα τῆς ἁγίας ἀφοῦ ἔζησε μαζί της λίγο καιρὸ πέθανε κι ἐκείνη, ἀλλὰ ἤδη ἡ ἁγία εἶχε συνάξει στὸν ἑαυτό της ὅλα τὰ καλὰ καὶ τὶς ἀρετὲς καὶ μὲ τὴν δική της προαίρεση καὶ μὲ τὴν παρακίνηση τῆς μητέρας της.

Ἡ ἁγία Μυροφόρος καὶ ἰσαπόστολος Μαρία ἡ Μαγδαληνή

 

Ἡ ἁγία Μυροφόρος καὶ ἰσαπόστολος Μαρία ἡ Μαγδαληνή

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφαῖς ἀΰλοις ἅπτεταί σου, Χριστέ μου,

Μή μου, πρὸς ἣν ἔφησας, ἅπτου, Μαρία.

Δευτερίῃ Μαρίῃ μῦσεν εἰκάδι Μαγδαληνή.

   Ἡ ἁγία Μαρία καταγόταν ἀπὸ τὰ Μάγδαλα ποὺ βρίσκονται στὰ ὁροθέσια τῆς Συρίας· ἀφοῦ προσῆλθε στὸν Χριστὸ τὸν ἀκολούθησε καὶ ἐνοχλουμένη ἀπὸ ἑπτὰ δαιμόνια ἐλευθερώθηκε ἀπὸ αὐτὰ διὰ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ λοιπὸν ἀκολούθησε τὸν Χριστὸ καὶ ὑπηρέτησε ἕως τοῦ πάθους καὶ τοῦ Σταυροῦ κι ἔγινε Μυροφόρος καὶ εὐαγγελίστρια καὶ πρώτη αὐτὴ ἀπὸ τὶς ἄλλες μυροφόρους εἶδε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, μαζὶ μὲ τὴν ἄλλη Μαρία, δηλαδὴ τὴν Κυρία Θεοτόκο, ὅταν «ὀψὲ Σαββάτου» (δηλ. μετὰ τὸ Σάββατο) εἶδε τὸν Ἄγγελο, καθὼς γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος (κη΄ 1). Ὅταν δὲ πῆγε πρωῒ στὸ μνῆμα, εἶδε «δύο Ἀγγέλους ἐν λευκοῖς καθεζομένους»· καὶ πάλι εἶδε τὸν Χριστό, τὸν ὁποῖο νόμιζε ὅτι εἶναι ὁ κηπουρὸς καὶ θέλοντας νὰ πιάσει τὰ πόδια του ἄκουσε παρ’ αὐτοῦ· «Μή μου ἅπτου», καθὼς ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης (κ΄ 1-17).

Οἱ ὅσιοι Συμεὼν ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς καὶ Ἰωάννης

 

Οἱ ὅσιοι Συμεὼν ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς καὶ Ἰωάννης

Ἑορτάζουν τὴν κα΄ (21η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Συμεών.

Ἔμφρων σὺ μωρός, ὃς βίον παίζων, Πάτερ,

Ὄφιν φρόνιμον λανθάνεις τέλους ἄχρι.

Εἰς τὸν Ἰωάννην.

Ἔρημον εἵλου, ὦ Ἰωάννη, μάκαρ,

Δι’ ἧς ἔρημα εἰργάσω σαρκὸς πάθη.

Ψευδαέφρων περίφρων Συμεὼν θάνεν εἰκάδι πρώτῃ

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν ἀπὸ τὴν πόλη Ἔδεσσα ποὺ βρίσκεται στὴν Συρία, στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Ἰουστίνου τοῦ νέου, ἐν ἔτει φιη΄ (518), κι ἀφοῦ ἦλθαν στὰ Ἱεροσόλυμα εἶδαν καὶ προσκύνησαν τὴν ὕψωση τοῦ τιμίου Σταυροῦ καὶ πλέον στὴν πατρίδα τους δὲν γύρισαν· ἀλλὰ φθάνοντας στὸ μοναστήρι τοῦ ὁσίου Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου ἔγιναν εὐμενῶς δεκτοὶ ἀπὸ τὸν τότε θεοφόρο ἡγούμενο Νίκωνα. Ἐκεῖ λοιπὸν ἔλαβαν τὸ ἅγιο σχῆμα τῶν μοναχῶν, καὶ προτοῦ ἀκόμη νὰ τελειώσουν οἱ ἑπτὰ ἡμέρες, ποὺ εἶναι συνήθεια νὰ φυλάττουν οἱ νεόκουροι μοναχοὶ μένοντας στὸ μοναστήρι, αὐτοὶ ἐξῆλθαν τοῦ μοναστηριοῦ κι ἀφοῦ πήγανε στὴν ἔρημο διῆλθαν ἐκεῖ σαράντα χρόνια, μεταχειριζόμενοι κάθε ἄσκηση καὶ σκληραγωγία.

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ

 

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ

   Σὲ ἐποχὲς ἠθικῆς καταπτώσεως, ὅταν ὅλοι ἐγκατέλειπαν τὸν Θεὸ καὶ τὸν Νόμο Του, ὅταν ὅλος ὁ κόσμος τῶν ἀξιῶν σωριαζόταν σ’ ἐρείπια, βρισκότανε καὶ μεγάλες μορφὲς μ’ ὅλη τὴν ἀγωνιστικὴ διάθεση, μ’ ὅλη τὴν ὑπεράνθρωπη προσπάθεια νὰ σταματήσουν τὸ κακό, μ’ ὅλη τὴν ἀπόφαση νὰ θυσιάσουν καὶ τὴν ζωή τους στὸν ὑψηλὸ αὐτὸν ἀγῶνα.

   Ἦταν οἱ Προφῆτες. Κήρυκες τῆς ἀληθείας θεόσταλτοι. Μορφὲς ἐξαϋλωμένες. Βράχοι, ποὺ ξεσποῦσαν πάνω τους τὰ ἄγρια κύματα τῆς ἀπιστίας. Ἐρχότανε σὲ σημεῖο, πολλὲς φορές, νὰ νοιώσουν τὸν ἑαυτό τους, μόνο κατάμονο ἀγωνιστή, μέσα στὴν θάλασσα μιᾶς ἀπεγνωσμένης προσπάθειας. Πολλὲς φορὲς βγῆκε ἀπ’ τὸ στόμα τους πικρὸ παράπονο –ψυχικὸ κλάμα– πρὸς τὸν Θεό. Μὰ ἀπ’ τὸν ἴδιο, πάλι, ἔπαιρναν δύναμη, γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸν ἀγῶνα. Ἔπαιρναν δύναμη νὰ ἐλέγξουν κι αὐτοὺς τοὺς βασιλεῖς, γιὰ πράξεις παράνομες καὶ νὰ προδηλώσουν ἄφοβα σ’ αὐτοὺς τὴν θεία τιμωρία, ποὺ τοὺς περίμενε ἂν συνέχιζαν ἀμετανόητοι τὸν δρόμο τους. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς, «τῶν προφητῶν ἡ κρηπὶς Ἠλίας ὁ ἔνδοξος», γιορτάζεται τὴν 20ὴ Ἰουλίου.

Ἡ ὁσία Μακρίνα, ἀδελφὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου

 

Ἡ ὁσία Μακρίνα, ἀδελφὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μικρόν τι μικρὸν μακρύνουσα, Μακρίνα,

Κόσμου, σεαυτὴν ἤγγισας τῷ Κυρίῳ.

 

   Τούτη ἡ ἁγία ἦταν στολισμένη μὲ κάλλος σώματος καὶ μὲ γνώμη ἀγαθή. Ἀρραβωνιάστηκε, ἀλλὰ ὁ μνηστήρας της πέθανε. Ἔτσι ἡ μακαρία Μακρίνα, ἂν καὶ τὴν ζητοῦσαν πολλοὶ γιὰ νὰ τὴν λάβουν γυναῖκα, ἐκείνη δὲν θέλησε‧ ἀλλὰ προτίμησε τὴν χηρεία καὶ τὶς δυσκολίες της, χωρὶς νὰ δοκιμάσει τὶς χαρὲς καὶ τὶς ἡδονὲς τοῦ γάμου.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Αἱμιλιανὸς

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Αἱμιλιανὸς

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Αἱμιλιανὸς ἀνθράκων βληθεὶς μέσον,

Ὃν Ἡσαΐας εἶδεν ἄνθρακα βλέπει.

Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ καῦσαν πυρὶ Αἱμιλιανόν.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς καταγόταν ἀπὸ τὸ Δορόστολο, ἡ ὁποία εἶναι πόλη τῆς Μοισίας στὴν Θράκη, καὶ ἦταν δοῦλος ἑνὸς εἰδωλολάτρη, κατὰ τοὺς χρόνους Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου καὶ Καπετολίνου Βικαρίου, ἐν ἔτει τξα΄ (361)‧ σεβόταν δὲ καὶ πίστευε στὸν Χριστό, κι ἀποστρεφόταν τὰ εἴδωλα.

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ

  

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ

   Πολλὲς γυναῖκες ζήτησαν νὰ δοξασθοῦν. Πολλὲς κατόρθωσαν νὰ ἀπολαύσουν μιὰ δόξα ἐφήμερη. Πέρασαν οἱ αἰῶνες ὅμως καὶ ξεχάστηκαν ἢ μένουν μόνο τὰ ὀνόματα κι ἡ ἱστορία τους σὰν ὄνειρο. Ὅμως, ἁπλὰ κορίτσια τοῦ λαοῦ ποὺ ἔζησαν τότε στὴν ἀφάνεια, κατέκτησαν τὴν δόξα τὴν ἀληθινὴ καὶ τὴν αἰώνια. Κι ἂν ὅλα φεύγουν ἀπ’ τὸν κόσμο αὑτὸ καὶ λησμονοῦνται, οἱ ἁπλὲς αὐτὲς ὑπάρξεις ὑψώθηκαν καὶ μένουν στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ, σὰν ὑπεράνθρωποι, σὰν φωτεινὰ μετέωρα, ποὺ φωτίζουν, ἀκόμα καὶ σήμερα, ὅσους θελήσουν νὰ μελετήσουν τὴν ζωή τους. Κι αὐτὸ τὸ κατόρθωσαν, γιατὶ βρῆκαν τὸν τρόπο νὰ συνδέσουν τὸ ὄνομά τους τὸ φτωχὸ καὶ ἀνθρώπινο, μὲ τὸ μόνο μεγάλο καὶ ἀθάνατο ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ μπόρεσαν νὰ πάρουν δύναμη ἀπ’ τὴν δύναμη Ἐκείνου.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀντίοχος, ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πλάτωνος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀντίοχος, ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πλάτωνος¹

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πρὸς τὸν τὸ πᾶν βλέποντα δεσπότην βλέπων,

Ἀντέσχες, Ἀντίοχε, καὶ τομῆς ἄχρι.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Σεβαστείας στὴν Καππαδοκία, ἦταν ἰατρὸς στὴν τέχνη καὶ περιόδευε στὶς πολιτεῖες γιατρεύοντας τοὺς ἀσθενεῖς. Περιερχόμενος λοιπὸν τὴν χώρα τῆς Γαλατίας καὶ Καππαδοκίας, καὶ γιατρεύοντας κάθε εἶδος ἀσθενειῶν, πιάστηκε ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Ἀδριανὸ καὶ ἀμέσως κρεμάστηκε πάνω σὲ ξύλο καὶ ξεσχίστηκε στὰ πλευρὰ καὶ μετὰ κάηκε. ᾿Επειδὴ ὅμως τὰ βασανιστήρια αὐτὰ δὲν τὸν ἔβλαψαν, ρίχτηκε στὴν φυλακὴ καὶ τὴν ἄλλη ἡμέρα βάλθηκε μέσα σὲ λέβητα γεμάτον ἀπὸ ὅλα τὰ ἔλαια τὰ ἐνεργητικὰ καὶ δραστικά, καὶ καιγόταν ἀπὸ τὴν φωτιά ἑπτὰ ἡμέρες· ἀλλὰ βγαίνοντας καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀβλαβὴς διὰ τῆς θείας χάριτος, δόθηκε στὰ θηρία γιὰ νὰ τὸν κατασπαράξουν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὰ ἔμεινε ἀβλαβής· ἔπειτα διὰ τῆς προσευχῆς του σύντριψε ὅλα τὰ εἴδωλα καὶ τὰ ἔκαμε ὡς κονιορτό.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ

  

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ

Ἑορτάζουν τὴν ιε΄ (15η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἰουλίττα σύναθλος υἱῷ Κηρύκῳ,

Ἡ λαιμότμητος τῷ κάραν τεθλασμένῳ. 

Πέμπτῃ Ἰουλίτταν δεκάτῃ τάμον, υἷα δ’ ἔαξαν.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Ἰουλίττα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞς΄ (296), καταγόμενη ἀπὸ τὸ Ἰκόνιο· φοβουμένη δὲ τὸν τότε ἐπικρατοῦντα διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἔλαβε τὸν γυιό της Κήρυκο καὶ πῆγε στὴν Σελεύκεια. Βρίσκοντας κι’ ἐκεῖ τὸν ἴδιο διωγμὸ μετέβη στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, στὴν ὁποία ἦταν ἡγεμόνας κάποιος θηριώδης καὶ ἀπάνθρωπος, Ἀλέξανδρος ὀνομαζόμενος, ὁ ὁποῖος τιμωροῦσε τοὺς Χριστιανούς.

Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ὁ ὁμολογητής

 

Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης καὶ ὁμολογητής, ὁ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφεὶς Ἰωσὴφ καθέδραν τὴν γηΐνην,

Παρίσταται νῦν τῷ θρόνῳ τοῦ Κυρίου.

   Ὁ μακάριος Ἰωσὴφ ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), γυιὸς γονέων εὐσεβῶν καὶ θεοφιλῶν, Φωτεινοῦ καὶ Θεοκτίστης ὀνομαζομένων, καὶ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου καὶ ὁμολογητοῦ Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου.

Ἡ ἁγία Βερονίκη ἡ αἱμορροοῦσα, τὴν ὁποία ἰάτρευσε ὁ Χριστός

 

Ἡ ἁγία Βερονίκη ἡ αἱμορροοῦσα, τὴν ὁποία ἰάτρευσε ὁ Χριστός

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὅλου νοητῶς δράττεταί σου νῦν, Λόγε,

Ἡ κρασπέδου σοῦ πρὶν μόνον δραξαμένη.

   Ἡ ἁγία Βερονίκη καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Πανεάδα, καὶ γιατρεύτηκε ἀπὸ τὸ πάθος τῆς αἱμορροΐας ὑπὸ τοῦ Κυρίου¹. Ὡς εὐχαριστία γιὰ τὴν εὐεργεσία τεχνούργησε καλῶς τὸν ἀνδριάντα τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ἔστησε ἔμπροσθεν τοῦ οἴκου της, γιὰ νὰ τιμᾶται σκετικῶς καὶ νὰ προσκυνεῖται ἀπὸ ὅλους². Καλῶς δὲ καὶ θεοφιλῶς πολιτευσάμενη τὸν ἐπίλοιπο καιρὸ τῆς ζωῆς της, ἐν εἰρήνῃ πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε.

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εὐφημία

  

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εὐφημία

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δίκαζε Μάρτυς τοῖς ὅροις, καὶ κειμένη,

Κυροῦσα πίστιν, ἧς ἐνήθλησας πόθῳ. 

Θέσκελον ἑνδεκάτῃ Ὅρον ἐμπεδοῖ Εὐφημίη.

   Ἡ ἁγία αὐτὴ καὶ καλλίνικη μάρτυς Εὐφημία ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Διοκλητιανοῦ καὶ Πρίσκου ἀνθυπάτου Ρώμης, ἐν ἔτει σπη΄ (288), καταγόταν ἀπὸ τὴν Χαλκηδόνα καὶ ἦταν θυγατέρα τοῦ Φιλόφρονος καὶ τῆς Θεοδοσιανῆς.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Βιάνωρ καὶ Σιλουανός

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Βιάνωρ καὶ Σιλουανός

Ἑορτάζουν τὴν ι΄ (10η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Βιάνορα.  
Οὐκ ἠδυνήθη σὴν ἑλεῖν στερρὰν φύσιν,  
Μάρτυς Βιάνωρ, οὐδὲ τοῦ ξίφους βία.  

Εἰς τὸν Σιλουανόν.  
Ὤφθη παταχθεὶς Σιλουανὸς τῷ ξίφει,  
Ἄλλος Σιλωὰμ ἐξιώμενος πάθη.

   Ἀπὸ τοὺς δύο τούτους ἁγίους μάρτυρες ὁ μὲν Βιάνωρ καταγόταν ἀπὸ τὴν ἐπαρχία τῆς Πισιδίας καὶ γιὰ τὴν ὁμολογία του στὸν Χριστὸ παρουσιάστηκε στὸν Σεβηριανό, ἡγεμόνα τῆς Εὐφρατησίας¹, πρῶτα μὲν κρεμάστηκε καὶ δάρθηκε μὲ ξύλινα σπαθιά· ἔπειτα καύθηκε μὲ πυρωμένες σιδηρὲς σφαῖρες καὶ στερήθηκε τὰ δόντια καὶ τὰ ὦτά του.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Παγκράτιος, ἐπίσκοπος Ταυρομενίας

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Παγκράτιος, ἐπίσκοπος Ταυρομενίας

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Ἰουλίου.

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

 

Προθεὶς ἑαυτὸν Παγκράτιος ὡς βάθρον,

Ἀθλήσεως ἤγειρεν οἶκον ἐκ λίθων.

Παγκράτιος δ’ ἐνάτῃ δῶμ’ ἔδρακε Παγκρατέοντος.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Παγκράτιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων, καταγόμενος ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια. Δέχθηκε τὸ ἅγιο βάπτισμα μαζὶ μὲ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα του στὴν Ἱερουσαλήμ, κι ἀφοῦ πέθαναν οἱ γονεῖς του, ἄφησε ὅλα τὰ πράγματα τοῦ κόσμου καὶ πῆγε στὰ ὅρια τῆς Μαύρης θαλάσσης· κ’ ἐκεῖ μπῆκε σ’ ἕνα σπήλαιο καὶ ἡσύχαζε κατὰ μόνας, προσέχοντας μόνο στὸν ἑαυτό του καὶ τὸν Θεό.

Ἡ ἁγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή

 

Ἡ ἁγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κυριακὴ θανοῦσα τὴν τιμὴν φθάνει,

Προαιρέσει, πλὴν καὶ τελειοῦται ξίφει.

   Κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σπβ΄ (282), ἦταν ἕνα ἀνδρόγυνο χριστιανικό, Δωρόθεος καὶ Εὐσεβία ὀνομαζόμενοι, οἱ ὁποῖοι ἐπειδὴ ἦσαν ἄτεκνοι παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει καρπὸ καὶ τέκνο, ὑποσχόμενοι νὰ χαρίσουν τὸ παιδὶ ποὺ θὰ γεννηθεῖ σὲ Αὐτόν. Ἔτσι, ἐπάκουσε ὁ Θεὸς τῆς δεήσεώς τους καὶ γέννησαν παιδὶ θηλυκὸ ἡμέρα Κυριακή, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ὀνόμασαν Κυριακή· τὴν ὁποία ἀφοῦ βάπτισαν καὶ ἀνέθρεψαν «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» κατὰ τὸν Ἀπόστολο, φύλαγαν αὐτὴν παρθένο, ἐπειδὴ ἔμελλε νὰ τὴν ἀφιερώσουν στὸν Θεό.

Ὁ ὅσιος Σισώης ὁ μέγας

 

Ὁ ὅσιος Σισώης ὁ μέγας

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θεοῦ τεθνηκὼς πυξίῳ προσεγράφη,

Θείου Σισώης Πνεύματος τὸ πυξίον.

Βῆ δὲ Σισώης γῆθεν εἰς οὐρανὸν ἕκτῃ ἀμύμων.

   Ὁ μακάριος τοῦτος ὅσιος Σισώης, ἀπὸ βρέφος ἀγάπησε τὸν Θεὸ καὶ σήκωσε στοὺς ὤμους του τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀκολούθησε Αὐτόν. Κι ἔτσι, μὲ χαρὰ προχώρησε στὰ πολύμοχθα σκάμματα τῆς ἀσκήσεως καὶ νίκησε τοὺς πολέμους τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν δαιμόνων. Κ’ ἐπειδὴ ἔγινε ταπεινόφρων στὸ ἔπακρο, ἔλαβε χάρη παρὰ Κυρίου ν’ ἀνασταίνει νεκρούς.

   Ἀγγελικά, λοιπόν, ἐπὶ γῆς πολιτευσάμενος, κι ἀφοῦ ἔζησε μὲ τὴν σάρκα ὡς ἄσαρκος, μετέβη πρὸς τὴν ἄϋλη ζωή, ὅπου εἶναι οἱ σκηνὲς τῶν ἁγίων καὶ ἡ ἀΐδιος (ἀδιάλειπτη, παντοτινὴ) λαμπρότητα, πρεσβεύοντας καὶ ἱκετεύοντας τὸν Χριστὸ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 32. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).