Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ὑπάτιος, ἐπίσκοπος Γαγγρῶν

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ὑπάτιος, ἐπίσκοπος Γαγγρῶν

Ἑορτάζει τὴν λα΄ (31η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κτείνει γυνή, βαλοῦσα καιρίαν λίθῳ,

Τὸν Ὑπάτιον· φεῦ γυναικὶ ἀθλίᾳ!

Πρώτῃ Ὑπατίῳ βιότου πέρας ἐν τριακοστῇ.

   Ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Ὑπάτιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει τιη΄ (318), ἔγινε δὲ ἕνας ἀπὸ τοὺς τριακόσιους δεκαοκτὼ  θεοφόρους Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐν Νικαίᾳ τὸ ἔτος 325. Τοῦτος λοιπὸν διὰ τὴν ἐνάρετη κ’ ἔνθεη πολιτεία του μεγάλα τέλεσε θαύματα καὶ πολλὰ πλήθη τῶν ἀπίστων πρόσφερε στὸν Χριστὸ καὶ οἶκο κατασκεύασε στὸν ὁποῖο ὑποδεχόταν ὅσους ἐκ τοῦ γένους του προσέτρεχαν σ’ αὐτόν. Κι ὅταν περπατοῦσε τὴν νύκτα φωτιζόταν ἀπὸ θεῖο καὶ λαμπρὸ φῶς· καὶ νερὸ ἁλμυρὸ σὲ γλυκὺ μετέβαλε.

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ ἐν τῷ φρέατι

 

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ ἐν τῷ φρέατι

Ἑορτάζει τὴν λ΄ (30η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ ἐν φρέατι ζῶν Ἰωάννης κάτω,

Ἄνω πίνει νῦν ζῶντος ὕδατος φρέαρ.

   Κατὰ τοὺς παλαιοὺς χρόνους ἦταν μιὰ γυναῖκα πολὺ πλούσια ποὺ εἶχε φόβο Θεοῦ κι ὀνομαζόταν Ἰουλιανή, ἡ ὁποία ὅταν ἦταν ἀκόμη νέα ἔμεινε χήρα μὲ δυὸ ὀρφανὰ νήπια, τὸν Ἰωάννη καὶ τὴν Θεμιστία. Κ’ ἐπειδὴ οἱ τότε εἰδωλολάτρες βασιλεῖς ἔβγαλαν δόγμα καὶ προσταγὴ νὰ τιμωροῦνται ὅσοι πιστεύουν καὶ λατρεύουν τὸν Χριστό, φοβήθηκε ἡ χήρα κ’ ἔλαβε τὰ δυό της παιδιὰ καὶ πῆγε σ’ ἕνα οἶκο, ὅπου κρυμμένη ἀνέτρεφε τὰ τέκνα της ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου. Ὁ δὲ γυιός της Ἰωάννης, ὅταν ἐρχόταν ὁ καιρὸς τῆς προσευχῆς, ἄφηνε τὴν μητέρα του καὶ πήγαινε στὴν ἐκκλησιά, κι ἀφοῦ προσευχόταν ἐκεῖ κρυφὰ  ἐπέστρεφε πάλι στὴν μητέρα του, διότι τότε ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ κρυβόντουσαν γιὰ τὸν φόβο τῶν εἰδωλολατρῶν.

   Καὶ μιὰ φορά, ἐνῶ πήγαινε ὁ Ἰωάννης στὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ προσευχηθεῖ κατὰ τὴν συνήθειά του, τὸν βρῆκε κάποιος φιλόθεος Χριστιανός, ὁ ὁποῖος τὸν συμβούλεψε νὰ πάει καλύτερα στὸ βουνὸ νὰ προσεύχεται παρὰ στὴν ἐκκλησία καὶ ἐκ τούτου νὰ κινδυνεύει νὰ πέσει στὰ χέρια τῶν εἰδωλολατρῶν. Κι ὁ Ἰωάννης ἀκούγοντας τὴν συμβουλὴ αὐτὴ εἶπε στὴν μητέρα του:

Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία

  

Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία

Κυριακὴ Ε΄ Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀπῆρε πνεῦμα· σὰρξ ἀπερρύη πάλαι.

Τὸν ὄστινον, γῆ, κρύπτε νεκρὸν Μαρίας.

   Ἡ ὁσία Μαρία ἦταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φκ΄ (520), κι ἀφοῦ ἔζησε πρότερον μὲ ἀκολασία καὶ προσκάλεσε σὲ ψυχικὸ ὄλεθρο πολλοὺς ἀνθρώπους διὰ τῆς αἰσχρῆς ἡδονῆς, ἐπειδὴ ἀπὸ παιδὶ γκρεμίσθηκε στὶς πονηρὲς σαρκικὲς πράξεις κ’ ἔμεινε σ’ αὐτὲς δεκαεπτὰ χρόνους, ὕστερα ἔδωκε τὸν ἑαυτό της ἡ μακαρία σὲ ἄσκηση καὶ ἀρετή. Καὶ τόσο πολὺ ὑψώθηκε διὰ μέσου τῆς ἀπαθείας, ὥστε περπατοῦσε πάνω στὰ νερὰ καὶ τοὺς ποταμούς, χωρὶς νὰ καταβυθίζεται καί, ὅταν προσευχόταν, σηκωνόταν ἀπὸ τὴν γῆ ψηλὰ καὶ ἴστατο στὸν ἀέρα μετέωρη· ἡ δὲ αἰτία τῆς μεταβολῆς αὐτῆς καὶ μετανοίας στάθηκε ἡ ἑξῆς:

Ὁ ἅγιος Ἡρωδίων

 

Ὁ ἅγιος Ἡρωδίων

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ρόδον νοητὸν ὢν σαφῶς Ἡρωδίων,

Ξίφει τρυγηθεὶς πάλιν ἀνθεῖ ἐν πόλῳ.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος ἦταν ἕνας ἀπ’ τοὺς ἑβδομήκοντα μαθητὲς τοῦ Κυρίου ποὺ ἀκολουθοῦσε τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους, καὶ μάλιστα τὸν κορυφαῖο Πέτρο, γενόμενος ἔτσι συνεργὸς τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου. Ἔπειτα, ἀφοῦ χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος τῶν νέων Πατρῶν δίδασκε κι ἐπέστρεφε πολλοὺς πρὸς τὸν Κύριο.

   Διὰ τοῦτο λοιπὸν πιάσθηκε ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τοὺς Ἰουδαίους καὶ δάρθηκε δυνατά· διότι ἄλλοι μὲν τὸν ἔδερναν, ἄλλοι δὲ συνέτριβαν τὸ στόμα του μὲ πέτρες κι ἄλλοι τὸν κτυποῦσαν στὸ κεφάλι. Στὸ τέλος δὲ τὸν ἀπέσφαξαν οἱ θηριόγνωμοι κ’ ἔτσι τελειώθηκε παραδίδοντας τὴν ἁγία ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ ὁ τρισόλβιος.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 149. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ἡ ἁγία μάρτυς Ματρῶνα ἡ ἐν Θεσσαλονίκῃ

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ματρῶνα ἡ ἐν Θεσσαλονίκῃ

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐκ ἄξιον λαθεῖν σε, μάρτυς Ματρῶνα,

Κἂν ἔνδον εἱρκτῆς ἐκπνέῃς κεκρυμμένη.

Εἰκάδι ἑβδομάτῃ θάνε Ματρώνη ἐνὶ εἱρκτῇ.

   Ἡ ἁγία Ματρῶνα ἦταν ὑπηρέτρια κάποιας Ἑβραίας γυναῖκας, ὀνομαζόμενης Παντίλλας, ἡ ὁποία ἦταν σύζυγος ἑνὸς ἀρχιστράτηγου στὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης. Κι ὅταν ἡ κυρία της πήγαινε στὴν συναγωγὴ τῶν Ἑβραίων, τὴν ἀκολουθοῦσε μὲν καὶ ἡ Ματρῶνα, μέσα ὅμως στὴν συναγωγὴ δὲν ἔμπαινε, ἀλλὰ γύριζε καὶ πήγαινε στὴν Ἐκκλησία τῶν Χριστιανῶν.

Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιος γιὰ τὴν 1400η ἐπέτειο τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου

 

Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Ἐγκύκλιος ἀπολυθεῖσα ἐπὶ τῷ ἑορτασμῷ τῆς 1400ῆς ἐπετείου τῆς ὀρθοστάδην ψαλμῳδήσεως τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου διὰ τὴν διάσωσιν τῆς Βασιλευούσης ἐκ τῆς πολιορκίας τῶν Ἀβάρων καὶ τῶν Περσῶν.

 

Ἀριθμ. Πρωτ. 265

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

 

† ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΘΕΟΥ

***

«Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν, εὐχαριστήρια ἀναγράφω Σοι ἡ Πόλις Σου, Θεοτόκε!»

 

   Ἐφέτος συμπληροῦνται χίλια τετρακόσια ἔτη ἀφ’ ὅτου, εἰς τιμὴν τῆς Θεοτόκου, ἐψάλη ἐπισήμως ἐπ’ ἐκκλησίας, καὶ μάλιστα ὀρθίων ἱσταμένων πάντων τῶν πιστῶν, τὸ σήμερον παγκοίνως γνωστὸν ὡς ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος» Κοντάκιον, ποίημα ὑψήγορον καὶ διθυραμβικόν, ἀναφερόμενον, ἱστορικῶς καὶ θεολογικῶς, μὲ μοναδικὸν πλοῦτον καλλιεπείας, εἰς τὴν Ἔνσαρκον Θείαν Οἰκονομίαν καὶ τὴν εἰς αὐτὴν μοναδικὴν συμβολὴν τῆς Παναχράντου Θεομήτορος.

   Οἱ προσευχόμενοι πιστοὶ διὰ τοῦ Κοντακίου τούτου χαιρετίζουν εὐσεβῶς τὴν Παναγίαν μὲ ἀλλεπαλλήλους ἐπαναλήψεις τῆς πρώτης πρὸς τὴν Κεχαριτωμένην προσφωνήσεως τοῦ εὐαγγελιζομένου τὴν χάριν καὶ τὴν χαρὰν Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, τῆς λέξεως «Χαῖρε», δι᾽ ἧς φανεροῦται τὸ «ἀπ᾽ αἰῶνος μυστήριον» καὶ συγκροτεῖται τῆς «σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον». Ἡ εἰς τὸν Ὕμνον τοῦτον ἐπανάληψις τοῦ «Χαῖρε» ἐπὶ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας φορὰς πρὸς τὴν Παμμακάριστον Παρθένον, ἔχει προδήλως μυστικὴν ἔννοιαν. Παραπέμπει εἰς τὰς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας χιλιάδας τῶν ἁγνῶν ἐκείνων Ἁγίων τῆς Ἀποκαλύψεως, τῶν ᾀδόντων ἐν κιθάρᾳ τὴν «καινὴν ᾠδὴν» ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ «ἀκολουθούντων τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ» [1]. Ἁγνεύων ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ κατά τε τὸ ἦθος καὶ τὸ δόγμα, ἀφωσιωμένος ἕως ἐσχάτου εἰς τὸν σαρκωθέντα Θεὸν Λόγον, καὶ ἡνωμένος ἀρρήκτως μετ’ Αὐτοῦ, ὑμνεῖ τὴν σωτηριώδη Θείαν Οἰκονομίαν καὶ ταυτοχρόνως χαιρετίζει ἐν ᾠδαῖς ᾀσμάτων μουσουργικῶν τὴν Ὑπερένδοξον Μητέρα τοῦ Κυρίου καὶ Μητέρα τῆς Ἐκκλησίας, τὴν κραταιὰν προστασίαν αὐτῆς καὶ τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματός της!

Ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου

  

Ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου

 

 

«Εὐαγγελίζου γῆ χαρὰν μεγάλην». Μ’ αὐτὸν τὸν ὕμνο δονοῦνται οἱ ναοὶ τῶν Χριστιανῶν καὶ πάλλονται οἱ ψυχὲς τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων σήμερα, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τὴν ἡμέρα. Εἶναι γιὰ μᾶς διπλὴ γιορτή, διπλὴ ἡ σωτηρία, διπλὴ ἐλευθερία, διπλὴ ἀνάστασις.

   Γιορτάζουμε τὴν λύτρωση ἀπ’ τὴν πνευματικὴ δουλεία, στὴν ὁποία πέσαμε ἀπ’ τὴν ἡμέρα τῆς παρακοῆς τῶν Πρωτοπλάστων. Ἀπ’ τὴν ἡμέρα τοῦ φοβεροῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος. Ὅμως ὁ Θεὸς ἔπλασε ἐλεύθερον τὸν ἄνθρωπο. Ἐλεύθερο καὶ αὐτεξούσιο θέλησε ὁ Θεὸς τὸ τελειότερο δημιούργημά Του τὸν ἄνθρωπο.

Ὁ ὅσιος Ἀρτέμων, ἐπίσκοπος Σελευκείας τῆς Πισιδίας

 

Ὁ ὅσιος Ἀρτέμων, ἐπίσκοπος Σελευκείας τῆς Πισιδίας

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὴν σάρκα ρίψας ὡς ἔλυτρον, Ἀρτέμων,

Οὐ γῆς ἔχων τι στέλλεται τὴν πρὸς πόλον.

Εἰκάδι ἀμφὶ τετάρτῃ ἐδέξατο Ἀρτέμιον Ἐδέμ.

   Τοῦτος ὁ μακάριος Ἀρτέμων καταγόταν ἀπὸ τὴν Σελεύκεια τῆς Πισιδίας, στὴν ὁποία καὶ γεννήθηκε κι ἀνατράφηκε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων. Ὅταν δὲ ὁ μακάριος ἀπόστολος Παῦλος περιόδευε σ’ ἐκεῖνα τὰ μέρη κηρύττοντας τὸν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, βρίσκοντας καὶ τοῦτον τὸν ἅγιο τὸν κατέστησε Ἐπίσκοπο καὶ ποιμένα καὶ διδάσκαλο τῆς πόλεως ἐκείνης, ἐπειδὴ δὲν ἔπρεπε ὁ λύχνος νὰ κρύπτεται κάτω ἀπ’ τὸ μόδιο. 

   Ἀφοῦ, λοιπόν, καλῶς ἐποίμανε τὸ ποίμνιό του κ’ ἔγινε σ’ ὅλους ὅσους εἶχαν ἀνάγκη λιμάνι σωτήριο, προνοητὴς χηρῶν καὶ ὀρφανῶν, βοηθὸς τῶν φτωχῶν, ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, καὶ μὲ τέτοια θεάρεστα ἔργα διένυσε τὴν ζωή του ὁ τρισόλβιος, σὲ βαθὺ γῆρας ἀπῆλθε πρὸς τὸν Κύριο.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 126, 127. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, συγγραφέας τῆς Κλίμακας

  

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, συγγραφέας τῆς Κλίμακας

Κυριακὴ Δ΄ Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ σάρκα καὶ ζῶν νεκρὸς ὢν Ἰωάννης

αἰωνίως ζῇ, καὶ νεκρὸς φανεὶς ἄπνους.

Σύγγραμμα λιπὼν Κλίμακα τῇ ἀνόδῳ,

δείκνυσιν αὐτοῦ πορείαν τῆς ἀνόδου.

   Ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἰουστίνου τοῦ νεώτερου τοῦ ἀνεψιοῦ τοῦ Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φο΄ (570). Ὅταν ἔγινε δεκαέξι χρόνων ἀφοῦ ἔλαβε ἐμπειρία στὴν ἐγκύκλιο καὶ ἐξωτερικὴ σοφία προσέφερε ἔκτοτε τὸν ἑαυτό του στὸν Θεὸ ὡς θυσία ἱερώτατη. Ἔτσι, ἀφοῦ ἀνέβηκε στὸ ὄρος Σινᾶ ζοῦσε κάτω ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ γέροντος· κι ἀφοῦ ἔφθασε στὸν δέκατο ἔνατο χρόνο τῆς ἡλικίας του ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ καὶ πῆγε στὸ στάδιο τῆς ἡσυχίας, μακρυὰ ἀπὸ τὸ Κυριακὸ τῆς Σιναϊτικῆς Σκήτης, ἕως πέντε σημεῖα· ὀνομαζόταν ὁ τόπος ἐκεῖνος Θωλᾶς. Ἐκεῖ λοιπὸν διῆλθε ὁ ἀοίδιμος σαράντα ὁλόκληρους χρόνους καταφλεγόμενος καθημερινὰ ἀπ’ τὸν διακαῆ ἔρωτα καὶ ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Τοῦτος ἔτρωγε μὲν ἀπ’ ὅλα τὰ φαγητά, τὰ ὁποῖα εἶναι συγχωρημένο (ἐπιτρέπεται) νὰ τρώγουν οἱ μοναχοί, ἀλλ’ ἀπὸ λίγο. Κ’ ἔκαμε τοῦτο γιὰ νὰ συντρίβει πάνσοφα, -ἔτσι διακριτικὸς καθὼς ἦταν-, τὸ κέρατο τῆς ὑπερηφάνειας, ἡ ὁποία ἔμελλε νὰ τὸν ἐνοχλεῖ, ἐὰν δὲν ἔτρωγε, ὡς διαφορετικὸν ἀπὸ τοὺς ἄλλους μοναχούς.

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ἐπίσκοπος καὶ ὁμολογητής

  

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ἐπίσκοπος καὶ ὁμολογητής

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λύπας ἐνεγκὼν σῆς χάριν σκιᾶς, Λόγε,

Βίου σκιώδους Ἰάκωβος ἡρπάγη.

Κρύψαν ὑπὸ χθόνα εἰκάδ’ Ἰάκωβον κατὰ πρώτην.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας μεταχειρίσθηκε τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ καὶ καθάρισε τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν νηστεία καὶ τὴν λοιπὴ κακοπάθεια, γι’ αὐτὸ καὶ ἀναβιβάστηκε στὸν θρόνο τῆς ἐπισκοπῆς. Πολλοὺς δὲ διωγμοὺς κ’ ἐξορίες ὑπέμεινε ὁ μακάριος διὰ τὴν προσκύνηση τῶν ἁγίων εἰκόνων καὶ διότι ἤλεγχε κι ἀποστρεφόταν τοὺς εἰκονομάχους.

   Ἔτσι λοιπόν, δοκιμάζοντας ἀνδρείως τέτοιους πειρασμούς, καὶ παλεύοντας μὲ πεῖνα καὶ δίψα, παρέδωκε τὴν ἁγία ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ἀπ’ τὸν ὁποῖο ἔλαβε τὸ τῆς ὁμολογίας ἄφθαρτο στεφάνι.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 116. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας, ἐπίσκοπος Ἀπολλωνιάδος

  

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας, ἐπίσκοπος Ἀπολλωνιάδος

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὑπὲρ τύπου σοῦ δεινὰ Νικήτας φέρων,

Νῦν σὸν πρόσωπον, Χριστέ, ἐν πόλῳ βλέπει.

   Τοῦτος ὁ θεοφόρος πατὴρ ἡμῶν καὶ ὁμολογητὴς ἅγιος Νικήτας ἦταν κατὰ τοὺς καιροὺς τῶν εἰκονομάχων καὶ χρημάτισε ἐπίσκοπος Ἀπολλωνιάδος (πόλεως τῆς Βιθυνίας, ἡ ὁποία καὶ Ἀπολλωνία καὶ κοινῶς Ἀπολλωνιάδα ὀνομάζεται, ὑποκειμένη κάποτε στὸν μητροπολίτη Νικομηδείας)· καὶ ὄχι μόνον ὑπῆρξε πιστὸς κι εὐλαβὴς καὶ ὀρθοδοξότατος, ἀλλ’ ἦταν ἐπιπλέον ἐλεήμων καὶ συμπαθής· καὶ πολὺς μὲν στὴν γνώση καὶ μάθηση τῶν Γραφῶν, περισσότερος δὲ στὸν λόγο καὶ στὴν εὐγλωττία.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ σύζυγοι Χρύσανθος καὶ Δαρεία

  

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ σύζυγοι Χρύσανθος καὶ Δαρεία

Ἑορτάζουν τὴν ιθ΄ (19η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κἂν ἐκπνέωσι, ζῶντες εἰσδύντες βόθρῳ,

Ζῶσι Χρύσανθος ἐν πόλῳ καὶ Δαρεία.

Χῷσαν συζυγίην δεκάτῃ ἐνάτῃ ὁμόλεκτρον.

   Τοῦτοι οἱ Ἅγιοι ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Νουμεριανοῦ, ἐν ἔτει σπδ΄ (284), καὶ ὁ μὲν Χρύσανθος ἦταν γυιὸς ἑνὸς Συγκλητικοῦ ἄρχοντα τῆς Ἀλεξάνδρειας ποὺ ὀνομαζόταν Πολέμων, ἡ δὲ Δαρεία καταγόταν ἀπ’ τὴν Ἀθήνα. Ἐπειδὴ ὁ Χρύσανθος κατηχήθηκε τὴν πίστη στὸν Χριστὸ ἀπὸ ἕνα ἐπίσκοπο ποὺ ἦταν κρυμμένος ἐντὸς σπηλαίου, κι ἀφοῦ βαπτίσθηκε ἀπ’ αὐτὸν κήρυττε τὸν Χριστό, ὁ πατέρας του τὸν ἔκλεισε σὲ φυλακὴ καὶ τὸν τιμωροῦσε μὲ πολυήμερη πεῖνα. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἅγιος ἔμεινε ἀσάλευτος στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τότε ὁ πατέρας του ἔστειλε κι ἔφερε ἀπ’ τὴν Ἀθήνα μιὰ ὡραία κόρη, ποὺ ὀνομαζόταν Δαρεία, ἡ ὁποία ἦταν φιλόσοφος· καὶ ἀναγκάζει τὸν γυιό του Χρύσανθο νὰ τὴν λάβει γυναῖκα, μὲ σκοπὸ μέσα ἀπ’ τὸν ἔρωτα πρὸς αὐτὴν νὰ μεταβληθεῖ ἀπ’ τὴν πίστη τῶν Χριστιανῶν. Ὁ δὲ ἅγιος βλέποντάς την, τὴν μεταχειρίσθηκε ὡς ἀδελφὴ κι ὄχι ὡς γυναῖκα, διότι συμφώνησαν καὶ οἱ δύο νὰ παραμείνουν παρθένοι ἕως θανάτου. Ἔτσι, λοιπόν, ἀντὶ νὰ πείσει ἡ Δαρεία τὸν Χρύσανθο, ἔπεισε ὁ Χρύσανθος τὴν Δαρεία μὲ τὶς διδασκαλίες του κι ἀφοῦ αὐτὴ ἀρνήθηκε τὴν πατρικὴ ἀσέβεια πίστεψε στὸν Χριστὸ καὶ δέχθηκε τὸ ἅγιο βάπτισμα.

Ὁ ἅγιος Κύριλλος ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων

  

Ὁ ἅγιος Κύριλλος ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἴσελθε, κέρδος ἐκ ταλάντων προσφέρων,

Εἰς τὴν χαράν, Κύριλλε, τοῦ σοῦ Κυρίου.

Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ θάνατος μέλας εἷλε Κύριλλον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Κύριλλος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου γυιοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τμ΄ (340), καί, ἐπειδὴ ἦταν γυιὸς εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων γονέων, ἐκπαιδεύθηκε ἀπ’ αὐτοὺς κι ἀνατράφηκε μ’ εὐσεβῆ καὶ ὀρθὰ δόγματα. Ἀφοῦ δὲ ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων ἀπῆλθε στὴν ἄλλη ζωή, ὁ μακάριος τοῦτος Κύριλλος ἀνέβηκε στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων ὑπερμαχῶντας διὰ τὰ δόγματα τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων.

   Τότε ἦταν καὶ ὁ ἀρειανὸς Ἀκάκιος, ποὖχε τὸν θρόνο τῆς Καισάρειας στὴν Παλαιστίνη, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ ἀποκηρύχθηκε καὶ καθαιρέθηκε ἀπ’ τὴν ἐν Σαρδικῇ γενομένη τοπικὴ Σύνοδο, –διότι δὲν ἤθελε νὰ ὁμολογήσει τὸν Υἱὸ ὁμοούσιο μὲ τὸν Πατέρα–, δὲν ἀποδέχθηκαν ὅμως τὴν συνοδικὴ αὐτὴ καθαίρεση, ἀλλὰ τυραννικὰ κρατοῦσε τὸν θρόνο τῆς Καισαρείας, ὄντας γνώριμος καὶ φίλος τοῦ βασιλέως Κωνσταντίου, ποὺ φρονοῦσε ἀπὸ κουφότητα (ἐπιπολαιότητα) γνώμης τὰ δόγματα τοῦ Ἀρείου. Κι ἔτσι αὐτὸς λαμβάνοντας ἐξουσία ἀπ’ τὸν βασιλέα κατέβασε ἀπ’ τὸν θρόνο τὸν μακάριο τοῦτον Κύριλλο καὶ τὸν ἐξόρισε ἀπ’ τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Μαρῖνος

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Μαρῖνος

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τμηθεὶς Μαρῖνος ἐκτέμνει κάραν πλάνης,

Καὶ σὺν κεφαλῇ τῶν ὅλων Χριστῷ μένει.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος ἦταν ἐκ προγόνων Χριστιανός, καὶ βλέποντας τοὺς εἰδωλολάτρες νὰ προσφέρουν θυσίες ὄχι μόνο σὲ ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ στὰ ἑρπετὰ καὶ βδελυρὰ ζωΰφια, ἄναψε ἀπὸ θεϊκὸ ζῆλο, καὶ ἐνῶ οἱ εἰδωλολάτρες τελοῦσαν ἑορτὴ στ’ ἄψυχα εἴδωλα, ὅρμησε καὶ κατεκρήμνισε τὸν βωμὸ καὶ κατεπάτησε τὶς θυσίες ποὺ γινόντουσαν ἐκεῖ, τὸν δὲ ἑαυτό του ὁμολόγησε Χριστιανό.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Σαβῖνος ὁ Αἰγύπτιος

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Σαβῖνος ὁ Αἰγύπτιος

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ρεῖθρον Σκαμάνδρου τῆς ἐλέγξεως ὕδωρ,

Εὐανδρίας ἔλεγχος ἦν τῆς Σαβίνου.

Τῇ δεκάτῃ ἕκτῃ ἐντεῦθεν ἀπῆρε Σαβῖνος.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος καταγόταν ἀπ’ τὴν πόλη Ἑρμούπολη τῆς Αἰγύπτου, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞθ΄ (299), καὶ κρυβόμενος μαζὶ μ’ ἄλλους Χριστιανοὺς ἔξω ἀπ’ τὴν πόλη σ’ ἕνα μικρὸ οἴκημα, ἀνεζητεῖτο ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες, α΄) διότι τὸν εἶχαν οἱ Χριστιανοὶ σὲ μεγάλη τιμὴ καὶ ὑπόληψη, β΄) διότι αὐτὸς ἦταν ἀπ’ τὸ πρῶτο γένος, καὶ γ΄) διότι ὑπερεῖχε ἀπ’ ὅλους τοὺς ἄλλους στὸν ζῆλο τῆς πίστεως.

Ἡ Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως

 

Ἡ Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως

Κυριακὴ Γ΄ Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν Σταυρὸν γῆ σύμπασα προσκυνησάτω,

δι’ οὗ περ ἔγνωκε σὲ προσκυνεῖν, Λόγε.

   Κατὰ τὴν τρίτη αὐτὴ Κυριακὴ τῶν ἁγίων Νηστειῶν ἑορτάζουμε τὴν προσκύνηση τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ, γιὰ τὴν παρακάτω αἰτία:

   Ἐπειδὴ τρόπον τινὰ καὶ μεῖς μὲ τὴν σαρανταήμερη νηστεία σταυρωνόμασθε καὶ ἀπὸ τά πάθη νεκρωνόμασθε, κι αἴσθηση πικρίας λαμβάνουμε, μέ, τὸ νὰ ἀκηδιοῦμε καὶ καταπίπτουμε, γι’ αὐτὸ προτίθεται ὁ τίμιος καὶ ζωοποιὸς Σταυρὸς πρὸς ἀναψυχὴ καὶ ὑποστηριγμό μας καὶ ἀνάμνηση τοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ τρόπον τινὰ παραμυθούμενος καὶ λέγοντας, ὅτι ἂν ἴσως ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ὁ Θεός, ἔλαβε σάρκα γιὰ μᾶς καὶ σταυρώθηκε, πόσο πρέπει ἐμεῖς γι’ Αὐτὸν νὰ πράττουμε; Καὶ τέτοιου εἴδους σωτήριους λογισμοὺς μέ, τὴν σύγκριση τῶν θλίψεων τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, καὶ μὲ τὴν ὑπόμνηση τῶν παθημάτων Του, καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς διὰ τοῦ Σταυροῦ δόξης, ἐλαφρώνει τοὺς κόπους τῆς νηστείας μας. Γιατί, καθὼς ὁ Σωτῆρας μας ἀνεβαίνοντας στὸν Σταυρὸ δοξάσθηκε διὰ τῆς ἀτίμου περιαγωγῆς¹ καὶ τοῦ πικρασμοῦ, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ μεῖς πρέπει νὰ πράττουμε, γιὰ νὰ συνδοξασθοῦμε μ’ Αὐτόν, ἂν ἴσως καὶ μεῖς κατὰ τὸ παρὸν κάτι τι ἀηδὲς πάσχουμε.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀλέξανδρος ὁ ἐν Πύδνῃ

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀλέξανδρος ὁ ἐν Πύδνῃ

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μὴ τοὺς στεφάνους ζημιωθῆναι φέρων,

Φέρει κεφαλῆς Ἀλέξανδρος ζημίαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος, εὑρισκόμενος (κάποτε) στὸ σκοτάδι τῆς πλάνης, (ἔπειτα) ἔλαμψε ὡς ἀστέρας πολύφωτος ἐλέγχοντας τὴν πλάνη τῶν δυσσεβῶν εἰδωλολατρῶν· τὸν δὲ καυχώμενο στὴν πλάνη νοητὸ διάβολο, τὸν κατεπλήγωσε μὲ τὰ λόγια του ὅπως ἂν μὲ βέλη.

   Γι’ αὐτὸ οἱ πλανημένοι εἰδωλολάτρες ἐπειδὴ δὲν ὑπέφεραν τὴν παρρησία κι ἀνδρεία τοῦ Ἁγίου δοκίμαζαν νὰ νικήσουν τὴν μεγαλοψυχία του μὲ διάφορους τρόπους καὶ μὲ κολακεῖες. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν τὸ κατάφεραν, ἀπέκοψαν τὴν ἁγία του κεφαλή. Ὁ δὲ Θεὸς τὸν ἀντάμειψε μὲ τὰ χαρίσματα τῶν ἰαμάτων, διότι τὸ ἅγιο λείψανό του γιατρεύει ὅλες τὶς ἀσθένειες ὅσων μετὰ πίστεως προστρέχουν σὲ αὐτόν.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 86, 87. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ἡ ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου Νικηφόρου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

  

Ἡ ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου Νικηφόρου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Νίκης ἑορτὴν ἡ πόλις, Νικηφόρε,

Δοχὴν ἄγει σου Λειψάνου νικηφόρου.

Χοῦς τρισκαιδεκάτῃ Νικηφόρου ἄστυ ἐσήχθη.

   Ἀφοῦ καθαιρέθηκε ἀπὸ τὸν θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὁ ψευδοπατριάρχης, μᾶλλον δὲ Μαντιάρχης Ἰωάννης ὁ παράνομος, ἀνέβηκε στὸν θρόνο ὁ ἁγιώτατος Πατριάρχης Μεθόδιος, ἐν ἔτει ωμγ΄ (843), ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τ’ ἄλλα κατορθώματά του κατόρθωσε καὶ τοῦτο, καὶ εἶπε τὰ λόγια αὐτὰ στοὺς βασιλεῖς Μιχαὴλ καὶ Θεοδώρα τὴν μητέρα του, ὅτι δὲν εἶναι δίκαιο νὰ μὴ μεταφερθεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ τίμιο καὶ ἱερὸ λείψανο τοῦ αἰδεσίμου καὶ πανοσίου ἐν Πατριάρχαις Νικηφόρου, ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν ὀρθόδοξη κι ἀμώμητη πίστη ἐξορίσθηκε ἀπ’ τὸν Πατριαρχικὸ θρόνο καὶ τελείωσε τὴν ζωή του στὴν ἐξορία.

Ὁ ὅσιος Γεώργιος ὁ Σιναΐτης

  

Ὁ ὅσιος Γεώργιος ὁ Σιναΐτης

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πῶς ἂν διῆλθες πλέθρα γῆς τάχος τόσα,

Εἰμὴ ἄσαρκος, ὥς τις ἦς, πάτερ, βίῳ;

   Ὁ ὅσιος τοῦτος Γεώργιος ἦταν στοὺς χρόνους τοῦ Ἱεροσολύμων Πέτρου, ποὺ πατριάρχευσε χρόνους εἴκοσι, καὶ τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φλε΄ (535). Τοῦτος, λοιπόν, ὅπως γράφει ὁ Ἱεροσολύμων Σωφρόνιος, κατοικοῦσε στὸ Σίναιο Ὄρος ὄντας νηστευτὴς καὶ πολὺ ἐνάρετος.

   Μία φορὰ δὲ ἐπεθύμησε νὰ μεταλάβει στὸν ναὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως¹ στὰ Ἱεροσόλυμα καί, ὢ τοῦ θαύματος!, εὐθὺς βρέθηκε στὰ Ἱεροσόλυμα διαπερνῶντας (διανύοντας) τὸ διάστημα τῶν δώδεκα ἡμερῶν ἀπ’ τὸ Σινᾶ ἕως τὰ Ἱεροσόλυμα σὲ μιὰ στιγμή. Κ’ ἔτσι παρὼν στὴν θεία λειτουργία ποὺ τελεῖτο στὸν ναὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως κοινώνησε τὰ θεῖα Μυστήρια ἀπ’ τὰ χέρια τοῦ πατριάρχου Ἱεροσολύμων Πέτρου. Μετὰ δὲ τὴν κοινωνία λέγει ὁ Πέτρος στὸν συγκάθεδρό του Μηνᾶ:

Ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Λέων

  

Ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Λέων

Ἑορτάζει τὴν ι΄ (10η) Μαρτίου.

   Ὁ ἅγιος μάρτυς Λέων καταγόταν ἀπ᾿ τὴν οἰκογένεια Κορόμπτσουκ τῆς περιοχῆς Χέλμ. Ὅμως γεννήθηκε μακρυὰ ἀπὸ τὴν ἰδιαιτέρα πατρίδα τῶν προγόνων του, τὸ 1919 στὸν νομὸ Γιαροσλὰβ τῆς Ρωσσίας, ἐπειδὴ οἱ γονεῖς του τότε, μετὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εἶχαν μεταναστεύσει σ᾿ ἐκεῖνα τὰ μέρη.

   Σύντομα ὅμως ἐπέστρεψαν στὴν περιοχὴ τοῦ Χέλμ, ὅπου ὁ πατέρας του, ὁ εὐλαβέστατος ἱερέας Γαβριήλ, ἔγινε ἐφημέριος στὸ χωριὸ Κούλνο. Ὁ νεαρὸς Λέων σπούδασε στὴν ἀνωτάτη Σχολὴ τῆς πόλεως Πσέμισλ καὶ στὸ Λβόβ, καὶ κατόπιν, τὰ χρόνια 1936-1939, τελείωσε τὴν ἱεροψαλτικὴ σχολὴ ποὺ βρισκόταν στὸ μοναστῆρι τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου, στὴν Γιαμπλέτσνα.

Οἱ ἅγιοι 40 Μάρτυρες

   

Οἱ ἅγιοι 40 Μάρτυρες

 

   Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσα σὲ ξίφη καὶ φλόγες, σὲ θηρία καὶ μαρτύρια καὶ ἄλλα ἀπάνθρωπα βασανιστήρια, προχωροῦσε σὰν φλόγα κι αὐτὸ ἄϋλη καὶ θεία κι ἄναψε στὶς ψυχὲς τὸν θεῖο ἔρωτα τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καὶ κατέτρωγε σὰν φωτιὰ ἀνίκητη τὸν ἁμαρτωλὸ τῆς εἰδωλολατρείας κόσμο.

   Ἀρχὲς τοῦ 4ου μ.Χ. αἰῶνα. Ὁ Λικίνιος, ἀντίπαλος τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, εἶχε κηρύξει νέο διωγμὸ τῶν Χριστιανῶν. Ἕνα τάγμα βάδιζε κατὰ τὸν Πόντο γιὰ νὰ ἐπιδοθεῖ στὸν διωγμὸ τῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως καὶ μέσα στὸν εἰδωλολατρικὸ στρατὸ εἶχε ἔλθει ἡ φωτιὰ τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Φωτιὰ γιὰ νὰ φωτίσει, γιὰ νὰ θερμάνει, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ κατακαύσει τὴν παρανομία. Σαράντα ἀπ’ τοὺς στρατιῶτες, οἱ καλλίτεροι ἤτανε Χριστιανοί. Ὁ Ἔπαρχος τῆς Καππαδοκίας Ἀγρικόλας, τρόμαξε ὅταν τοῦ ἔφεραν τὴν εἴδηση. Τοὺς φώναξε κοντά του, τοὺς ἐπαίνεσε, τοὺς ὑπενθύμισε πὼς ἦταν οἱ καλλίτεροι στὸ τάγμα καὶ πὼς δὲν πίστευε πὼς ἦταν ἀλήθεια ὅτι πίστευσαν τὴν Χριστιανικὴ θρησκεία. Τοὺς παρεκάλεσε νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα γιὰ νὰ δεῖ ὁ κόσμος πὼς ἦταν ψέμματα καὶ διαδόσεις ὅσα λεγότανε γι’ αὐτούς.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης

  

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης

Κυριακὴ Β΄ Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φωτὸς λαμπρὸν κήρυκα νῦν ὄντως μέγαν,

Πηγὴ φάους ἄδυτον ἄγει πρὸς φέγγος.

   Τοῦτος ὁ ἀληθινὰ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ υἱὸς τοῦ θείου καὶ ἀνεσπέρου φωτός, καὶ θαυμάσιος ὑπηρέτης καὶ λειτουργὸς τῶν θείων, πατρίδα μὲν γνώρισε τὴν Βασιλεύουσα τῶν Πόλεων, γονεῖς δὲ εἶχε περιφανεῖς κι’ ἐνδόξους, ὄχι μόνο στὸν ἐξωτερικὸ καὶ φαινόμενο ἄνθρωπο, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο καὶ στὸν μὴ ὁρώμενο, δηλαδὴ στὴν ψυχή. Ἐπειδὴ ἦσαν ὄχι μόνο εὐσεβεῖς στὰ θεῖα, ἀλλὰ καὶ ζωὴ περνοῦσαν εὐαγγελικὴ καὶ ἁγία κι ὁμολογουμένως ὁ πατέρας του μὲ σημεῖα ἁγιότητος τελείωσε τὴν ζωή του. Ἐπειδὴ γνωρίζοντας πὼς ἔφθασε τὸ τέλος τῆς ζωῆς του, φρόντισε κι’ ἔλαβε τὸ μοναχικὸ σχῆμα, καὶ ἀπὸ Κωνσταντῖνος μετονομάσθηκε Κωνστάντιος, παραδίδοντας τὰ παιδιά του στὴν κραταιὰ προστασία τῆς Θεοτόκου, καὶ αὐτὴν μόνη κατέστησε ἐπίτροπο πάνω σὲ αὐτά, παρατρέχοντας τοὺς βασιλεῖς καὶ μεγιστάνες τοῦ παλατιοῦ, οἱ ὁποῖοι ὅλοι ἐξίσου εἶχαν πρὸς αὐτὸν ἄκρα ἀγάπη κ’ εὐλάβεια καὶ τὸν ὀνόμαζαν Θεοῦ ἄνθρωπο.

Ὁ ὅσιος Παῦλος ὁ ἁπλός

 

Ὁ ὅσιος Παῦλος ὁ ἁπλός

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Μαρτίου.

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Γῆθεν μεταστὰς πρὸς Θεὸν Παῦλος Λόγον,

Τῆς ἁπλότητος πολλαπλᾶ στέφη λάβοι. 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ Παῦλος ὁ ὀνομασθεὶς ἁπλοῦς ἦταν μὲν γεωργὸς καὶ ἀγροῖκος (ἀκαλλιέργητος) καθ’ ὑπερβολή, ἄκακος ὅμως καὶ ἄπλαστος στὴν γνώμη, ὅπως οὐδεὶς ἄλλος. Εἶχε δὲ καὶ γυναῖκα κακότροπη καὶ μοιχαλίδα, ἡ ὁποία μοίχευε πολὺ καιρὸ καὶ κρυβόταν ἀπ’ τὸν ὅσιο. Κάποια μέρα ἔτυχε νὰ ἔλθει ὁ ὅσιος ἀπ’ τὸ χωράφι ἐκτὸς τοῦ συνηθισμένου καιροῦ καὶ βρίσκει τὴν γυναῖκα του μοιχευομένη στὴν οἰκία του κι ἀφοῦ γέλασε σεμνὰ τῆς εἶπε: Καλά· δὲν μὲ μέλει τίποτε μὰ τὸν Ἰησοῦ, ἐγὼ ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ ἑξῆς οὔτε θέλω νὰ σὲ δῶ μὲ τὰ μάτια μου. Καὶ πρὸς τὸν μοιχὸ εἶπε: Ἔχε τὴν γυναῖκα μου καὶ τὰ παιδιά της ἀπὸ τώρα κι ἐγὼ πάω νὰ γίνω καλόγηρος.

Ὁ ὅσιος Ἡσύχιος ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ὅσιος Ἡσύχιος ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Μαρτίου.

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

 

Δούς, Ἡσύχιε, σαυτὸν ἡσύχῳ βίῳ,

Τέλους φθάσαντος, ἡσυχάζεις ἐκ βίου.

 

 

   Τοῦτος ὁ περιβόητος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ Ἡσύχιος ἀνατράφηκε εὐλαβῶς ἀπ’ αὐτὰ σχεδὸν τὰ βρεφικὰ σπάργανα, καὶ γι’ αὐτὸ μίσησε τὶς ὑλικὲς προσπάθειες καὶ χρημάτισε κατοικητήριο τοῦ ἁγίου Πνεύματος, διότι ποθοῦσε τὴν ἀπόλαυση τῆς ἄνω Σιών. Γιὰ τούτη τὴν αἰτία ἀναχώρησε ἀπὸ τὴν πατρίδα του, ὀνομαζόμενη Ἄνδραπα καὶ βρισκόμενη στὴν Γαλατία (ἡ ὁποία πρωτύτερα ὀνομαζόταν νέα Κλαυδιούπολις¹, καὶ νομίζουν κάποιοι ὅτι εἶναι ἡ κοινῶς λεγομένη Καστάμπολις), καὶ πῆγε στὶς ἐρήμους στὴν θάλασσα τῆς Ἀρδανίας, καθὼς πρόσταξε τὸ πνεῦμά του ὁ Θεὸς ποὺ τὸν ὁδηγοῦσε. Πῆγε καὶ στὸ βουνὸ τὸ ὀνομαζόμενο τοῦ Μαίωνος.

Ὁ ὅσιος Μᾶρκος ὁ ἀσκητής

  

Ὁ ὅσιος Μᾶρκος ὁ ἀσκητής

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σιγᾷς ὁ Μᾶρκος τῷ τεθνηκότων νόμῳ,

Ἀλλ’ οὐ σιγῇ δώσω σε καὶ τεθνηκότα.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Μᾶρκος ἤκμασε κατὰ τὸ υλ΄ (430) ἔτος ἀπὸ Χριστοῦ καὶ ἀφοῦ ἔγινε σὲ ὅλα φιλόπονος ἐπιδόθηκε στὴν μελέτη τῶν θείων Γραφῶν κ’ ἔφτασε στὸ ἄκρο τῆς ἀσκήσεως καὶ ἀρετῆς. Σημεῖο καὶ ἀπόδειξη τῶν δύο τούτων εἶναι καὶ οἱ συγγραφέντες παρ’ αὐτοῦ λόγοι, οἱ ὁποῖοι εἶναι γεμάτοι ἀπὸ κάθε παιδεία καὶ ὠφέλεια, καὶ ἡ δοθεῖσα σὲ αὐτὸν ἐνέργεια τῶν θαυμάτων. Κι ἀπὸ τὰ θαύματα τοῦτα εἶναι ἀναγκαῖο ἐδῶ νὰ διηγηθοῦμε.

Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης

  

Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὑπηρέτης θὴρ τῷ Γερασίμῳ γέρας,

Θῆρας παθῶν κτείναντι πρὶν λῆξαι βίου.

Τῇ δὲ τετάρτῃ Γεράσιμος βιότοιο ἀπέπτη.

   Ὁ ὅσιος Γεράσιμος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Κωνσταντίνου τοῦ βασιλέως τοῦ καλουμένου Πωγωνάτου, ἐν ἔτει χο΄ (670), ὅπως λέγει Σωφρόνιος ὁ Ἱεροσολύμων, ποὺ ἔγραψε τὸν βίο τοῦ ὁσίου τούτου¹. Ἀπὸ μικρὸ παιδάκι ἀφοῦ στερεώθηκε μὲ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ κ’ ἐνδύθηκε τὸ σχῆμα τῶν μοναχῶν πῆγε στὴν βαθύτερη ἔρημο τῆς Θηβαΐδος. Καὶ σὲ τόσο ὕψος ἀρετῶν ἔφτασε καὶ τόση οἰκειότητα ἔλαβε πρὸς τὸν Θεό, ἐπειδὴ φύλαξε τὸ κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν καθαρό, ὥστε εἶχε ὑπὸ τήν ἐξουσία του κι αὐτὰ τὰ ἄγρια θηρία. Διότι τὸν ὑπηρετοῦσε ἕνα λιοντάρι, τὸ ὁποῖο ἐκτὸς τῶν ἄλλων εἶχε καὶ τὸ ἑξῆς διακόνημα: τὸ νά βόσκει τὸ γαϊδουράκι ποὺ μετέφερε τὸ νερὸ στὸν ὅσιο. Μιὰ φορὰ λοιπόν, πέρασαν ἀπὸ κεῖ κάποιοι πραγματευτὲς² καὶ βλέποντας τὸ γαϊδουράκι μόνο του τὸ ἔκλεψαν, τὸ δὲ λιοντάρι κοιμόταν καὶ δὲν αἰσθάνθηκε τίποτε. Ἔτσι τὸ ἑσπέρας γύρισε στὸν Ὅσιο χωρὶς νὰ ἔχει μαζί του τὸ γαϊδουράκι κατὰ τὴν συνήθεια.