Ὁ ἅγιος ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας ὁ ἐν τῇ Κρίσει

 

Ὁ ἅγιος ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας ὁ ἐν τῇ Κρίσει

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀμφοῖν ποδῶν σῶν Ἀνδρέα τμηθεὶς ἕνα,

Ἀθλήσεως σῆς ἐκπεραίνεις τὸν δρόμον.

   Τοῦτος ὁ ἀοίδιμος Ἀνδρέας ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ Κοπρωνύμου ἐν ἔτει ψμα΄ (741)· γέννημα καὶ θρέμμα τῆς Κρήτης, τῆς πιὸ εὐνομωτάτης ἀπ’τὶς ἄλλες νήσους, υἱὸς εὐσεβῶν καὶ ἐναρέτων γονέων. Ἀφοῦ λοιπὸν ἀνατράφηκε καλῶς, ἔγινε θερμὸς ἐργάτης τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ· ἀλλ’ ἐπειδὴ ἔβλεπε τὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ νὰ διαφθείρεται ἀπὸ τὴν κακόφρονα αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας, ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολη, παρουσιάστηκε στὸν βασιλέα, ἤλεγχε τὴν ἀσέβειά του καὶ μὲ παρρησία ἔλεγε τὴν ἀλήθεια: ὅτι δηλαδὴ πρέπει νὰ προσκυνοῦνται οἱ ἅγιες εἰκόνες.

Ὁ ὅσιος Μαλός

 

Ὁ ὅσιος Μαλός

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μαλὸς βραχεῖαν γῆς λιπὼν παροικίαν,

Πόλου κατοικεῖ τὴν μακρὰν κατοικίαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Μαλός, ἀφοῦ ἄφησε κόσμο, πλοῦτο καὶ συγγενεῖς, πῆγε σ’ ἔρημους κι ἀκατοίκητους τόπους, κ’ ἐκεῖ ἀφοσιώθηκε μὲ χαρὰ ὁ ἀοίδιμος, σὲ νηστεῖες κι ἀγρυπνίες καὶ στὶς ἄλλες κακοπάθειες. Ἦταν δὲ τὸ πρόσωπό του χαροποιὸ κ’ ἐνεργοῦσε μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ διάφορα θαύματα, διότι καὶ λεπροὺς καθάριζε, δαιμόνια ἔδιωχνε, χάριζε τὸ φῶς στοὺς τυφλούς. Κι αὐτὰ μὲν ἐνεργοῦσε ὅσο ἦταν ζωντανός, ἀφοῦ δὲ ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον, ἄφησε τὸ πάντιμο σῶμα του πηγὴ τῶν ἰάσεων‧ διότι ἔλαβε χάρη νὰ ἀναβλύζει μῦρο ἀπὸ αὐτό, γιὰ τὴν ἀποτροπὴ παντὸς πάθους καὶ τὴν γιατρειὰ ἀνιάτων ἀσθενειῶν. Διότι εἶπε ὁ Κύριος· «Ὅτι τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω» (Α΄ Βασιλ. β΄ 30).

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 363, 364. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Λουκιανὸς πρεσβύτερος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Ἐκκλησίας

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Λουκιανὸς πρεσβύτερος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Ἐκκλησίας

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἄρτου στερήσει Λουκιανὸς ἀντέχει,

Τοῦ ζῶντος ἄρτου μὴ στερηθῆναι θέλων.

Λιμῷ Λουκιανὸς δεκάτῃ θάνεν ἠδέ τε πέμπτῃ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν υἱὸς εὐσεβῶν γονέων καὶ ἤκμασε ἐν ἔτει σϞ΄ (290)· κι ἀφοῦ οἱ γονεῖς του πέθαναν, διασκόρπισε τὰ ὑπάρχοντά τους στοὺς φτωχοὺς καὶ καταγινόταν στὴν ἀνάγνωση καὶ μελέτη τῶν θείων Γραφῶν. Ἔτσι, μὲ τὴν δύναμη τῶν θείων λόγων του προσείλκυσε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ πολλοὺς εἰδωλολάτρες καὶ Ἑβραίους. Ἔπειτα ἄφησε τὴν πατρίδα του, πῆγε στὴν Νικομήδεια καὶ μὲ τὴν διδασκαλία του παρακινοῦσε κι ἐνδυνάμωνε στὸ ν’ ἀντέχουν ἀνδρείως καὶ νὰ πεθαίνουν ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ στὸ μαρτύριο ἐκεῖνοι οἱ χριστιανοί, ὅσοι γιὰ τὸν φόβο τῶν βασανιστηρίων ἀμελοῦσαν ἢ καὶ ἀρνοῦνταν τὴν πίστη.

Ὁ ὅσιος Κοσμᾶς ὁ ποιητής, Ἐπίσκοπος Μαϊουμᾶ

 

Ὁ ὅσιος Κοσμᾶς ὁ ποιητής, Ἐπίσκοπος Μαϊουμᾶ

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀπῆλθε Κοσμᾶς ἔνθα πᾶσα τερπνότης,

Μέλη λιπὼν τέρποντα τὴν Ἐκκλησίαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ὅταν ἦταν πολὺ νέος ἔμεινε ὀρφανός· καὶ ἕνεκα τούτου τὸν πῆρε ὁ πατέρας τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, τὸν ἔκαμε θετὸ γυιό του καὶ τὸν εἶχε σὲ πολλὴ πρόνοια καὶ κηδεμονία (εὐθύνη καὶ φροντίδα). Ἐπειδὴ λοιπὸν ὁ πατέρας τοῦ Δαμασκηνοῦ εἶχε πλοῦτο καὶ δόξα πολλή, πῆρε στὸν οἶκο του ἕνα πολυμαθῆ καὶ σοφὸ διδάσκαλο, ποὺ εἶχε τὸ ἀξίωμα τῶν ἀσηκριτῶν, ὀνομαζόμενο κι αὐτὸν Κοσμᾶ. Σὲ τοῦτον παρέδωκε καὶ τὸν φυσικὸ γυιό του Ἰωάννη καὶ τὸν θετὸ γυιό του Κοσμᾶ. Καὶ τοὺς δίδαξε ἐκεῖνος πᾶσα σοφία, θεία κι ἀνθρώπινη. Ἔχοντας καὶ οἱ δύο δεξιότητα κι ὀξύνοια, ἔμαθαν ἀπ’ ἐκεῖνον σὲ λίγο καιρὸ ὅλη τὴν γραμματικὴ καὶ τὴν φιλοσοφία, κ’ ἐπιπλέον ἀστρονομία, μουσικὴ καὶ γεωμετρία· καὶ ἐκ τούτου ἔγιναν σ’ ὅλους αἰδέσιμοι καὶ σεβάσμιοι. Ἔπειτα, ἦλθαν καὶ οἱ δύο στὴν Λαύρα τοῦ ἁγίου Σάββα κ’ ἔγιναν μοναχοί.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φλωρέντιος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φλωρέντιος

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὦ θάρσος οἷον μάρτυρος Φλωρεντίου!

Πρὸς τὴν φλόγα τρέχοντος ὥσπερ πρὸς δρόσον.

   Ὁ ἅγιος μάρτυς Φλωρέντιος ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης· κ’ ἐπειδὴ ἦταν χριστιανὸς καὶ ζηλωτὴς τῆς εὐσεβείας κι ἀρετῆς, ὕβριζε καὶ βλασφημοῦσε τοὺς θεοὺς τῶν εἰδωλολατρῶν μπροστὰ σ’ ὅλους‧ στήριζε δὲ τοὺς χριστιανοὺς στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ μὲ κάθε τρόπο τοὺς ὁδηγοῦσε στὴν ἐργασία τῆς ἀρετῆς καὶ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Πρόβος, Τάραχος καὶ Ἀνδρόνικος

  

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Πρόβος, Τάραχος καὶ Ἀνδρόνικος

Ἑορτάζουν τὴν ιβ΄ (12η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ξίφει Τάραχος, Ἀνδρόνικος καὶ Πρόβος,

Ἤραντο νίκην, γῆς προβάντες ταράχου.

Τμήθη δωδεκάτῃ Πρόβος, Ἀνδρόνικος, Τάραχός τε.

   Οἱ ἅγιοι Πρόβος, Τάραχος καὶ Ἀνδρόνικος ὑπήρχαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ καὶ τοῦ ἡγεμόνος Φλαβιανοῦ ἐν ἔτει σϟς΄ (296). Καὶ ὁ μὲν Τάραχος ἦταν γηραλέος κατὰ τὴν ἡλικία, ρωμαῖος κατὰ τὸ γένος, καὶ κατὰ τὸ ἐπάγγελμα στρατιώτης, ὁ δὲ Πρόβος καταγόταν ἀπὸ τὴν Σίδη τῆς Παμφυλίας, ὁ δὲ Ἀνδρόνικος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἔφεσο τῆς Ἰωνίας.

Οἱ ἅγιες μάρτυρες Ζηναῒς καὶ Φιλονίλλα

 

Οἱ ἅγιες μάρτυρες Ζηναῒς καὶ Φιλονίλλα

Ἑορτάζουν τὴν ια΄ (11η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰρηνικῶς ὕπνωσαν εἰρήνης φίλαι,

Ἡ Φιλονίλλα Ζηναΐς τε αἱ δύο.

   Οἱ ἅγιες αὐτὲς αὐταδέλφες γυναῖκες κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, καὶ ἦσαν συγγενεῖς τοῦ ἀποστόλου Παύλου· ἀφοῦ ἄφησαν τὴν πατρίδα τους καὶ ἀρνήθηκαν τὰ ὑπάρχοντά τους, μεταχειρίζονταν φαινομενικὰ τὴν ἰατρικὴ τέχνη, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἔκαμαν ἔργο ἀποστολικὸ κηρύττοντας τὸν Χριστό. Πῆγαν λοιπὸν στὴν πόλη Δημητριάδα, καὶ ἀφοῦ μπῆκαν μέσα σ’ ἕνα σπήλαιο νήστευαν καὶ ἀγρυπνοῦσαν καὶ γιάτρευαν πᾶσα ἀσθένεια πολυχρόνια καὶ πᾶσα μαλακία, δηλαδὴ ἀρρώστια ὀλιγοχρόνια. Ἐνεργοῦσαν δὲ καὶ ἄλλα διάφορα θαύματα. Κ’ ἔτσι διαλάμποντας μὲ ζωὴ ἐνάρετη, μὲ λόγο εὐαγγελικὸ καὶ μὲ θαύματα, καὶ πολλοὺς ἀπίστους ἐπιστρέφοντας στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἐν εἰρήνῃ πρὸς τὸν Κύριο ἐξεδήμησαν.

Ταῖς Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 328. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Εὐλάμπιος καὶ Εὐλαμπία οἱ αὐτάδελφοι

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Εὐλάμπιος καὶ Εὐλαμπία οἱ αὐτάδελφοι

Ἑορτάζουν τὴν ι΄ (10η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καὶ προφθάσασα τὴν τομὴν Εὐλαμπία,

Εὐλαμπίῳ τμηθέντι κοινωνεῖ στέφους.

Τμήθησαν δεκάτῃ Εὐλάμπιος ἡ δὲ ἀδελφή.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες ἦσαν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ ἐν ἔτει σϞς΄ (296), ἡγεμονεύοντος στὴν Νικομήδεια τοῦ Μαξίμου. Καὶ κρύβονταν στὸ βουνὸ μὲ πολλοὺς ἄλλους χριστιανοὺς γιὰ τὸν φόβο τοῦ διωγμοῦ.

Ὁ ὅσιος Πέτρος ὁ ἀπὸ στρατιωτῶν

 

Ὁ ὅσιος Πέτρος ὁ ἀπὸ στρατιωτῶν

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς ὕψος ἀρθεὶς ἀρετῶν θεῖος Πέτρος,

Τὸν χοῦν ἀπεκδὺς ὕψος οὐρανοῦ φθάνει.

   Τοῦτος ὁ μακάριος Πέτρος ἦταν στὰ χρόνια τῆς βασιλείας Θεοφίλου ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), καταγόμενος ἀπὸ τὴν ἐπαρχία τῶν Γαλατῶν, γυιὸς τοῦ Θεοφίλου καὶ τῆς Εὐδοκίας, κι ὀνομαζόταν Λέων. Ἐπειδὴ ἦταν ἀπ’τὴν φύση του στολισμένος μὲ κάλλος, μὲ μέγεθος καὶ δύναμη σώματος, διὰ τοῦτο ἔγινε ἀπὸ τὸν βασιλέα κόμης· κι ἀφοῦ ἔκαμε ἀνδραγαθίες στοὺς πολέμους γιὰ διάστημα πολλῶν χρόνων, ὕστερα τὰ καταφρόνησε ὅλα κ’ ἔγινε μοναχός, κουρεύοντας τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς του σ’ ἕνα μοναστῆρι ὀνομαζόμενο Δαφνῶνα καὶ μετονομασθεὶς Πέτρος ἀντὶ Λέοντος.

Ἡ ὁσία Ταϊσία ἡ πρώην πόρνη

 

Ἡ ὁσία Ταϊσία ἡ πρώην πόρνη

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Ὀκτωβρίου.

Ἐκ τοῦ ρύπου σμηχθεῖσα τῆς ἀσωτίας,

Φαιδρὰ πρόσεισι τῷ Θεῷ Ταϊσία.

   Τούτη ἡ ὁσία Ταϊσία παιδιόθεν παρακινήθηκε ἀπ’τὴν μητέρα της σὲ ἀπρόσεκτη κι ἁμαρτωλὴ ζωὴ κ’ ἔγινε ἐργαστήριο τοῦ διαβόλου. Ἀπὸ μικρὴ τὴν ἐξωθοῦσε στὸ κακό. Ἦταν ὡραία στὴν ὄψη καὶ στὴν ἡλικία τῶν 17 χρόνων τὴν ὁδήγησε στὸν τόπο τῆς ἀπωλείας. Λόγῳ τῆς ὡραιότητάς της ἡ φήμη της διαδόθηκε σὲ πολλὰ μέρη καὶ πολλοὶ ἄνδρες ἔπεφταν στὴν ἀμαρτία. Γι’ αὐτὴ τὴν ἄσωτη Ταϊσία ἄκουσε ὁ ἀββᾶς Παφνούτιος ὁ Σιδώνιος καὶ προσευχήθηκε στὸν Θεὸ λέγοντας: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ θέλων πάντας σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν· ἔτσι καὶ τώρα ἐμφύτευσε τὸν φόβον σου εἰς τὴν καρδίαν της, διὰ νὰ ἐπιστρέψῃ αὐτή, νὰ μετανοήσῃ καὶ νὰ σωθῇ».

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Σέργιος καὶ Βάκχος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Σέργιος καὶ Βάκχος

Ἑορτάζουν τὴν ζ΄ (7η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Χαλκᾶ σὰ νεῦρα Βάκχε πρὸς νεύρων βίαν,

καὶ πρὸς ξίφος, Σέργιε, πῦρ σὴ καρδία.

Σέργιον ἑβδομάτῃ ξίφος ἔκτανε, νεῦρα δὲ Βάκχον.

   Τούτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ ἐν ἔτει σϞϛ΄ (296) καταγόμενοι καὶ οἱ δύο ἀπὸ τὴν παλαιὰ Ρώμη. Κι ὁ μὲν Σέργιος ἦταν Πριμικήριος τῆς σχολῆς τῶν Κιντηλίων, ὁ δὲ Βάκχος ἦταν Σεκουνδικήριος¹.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο Θωμᾶ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο Θωμᾶ

(6 Ὀκτωβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, εὔσπλαγχνε καὶ πολυέλεε, ὁ διὰ μείζονα βεβαίωσιν τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, Κυρίου δὲ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν ἀπόστολον Θωμᾶν οἰκονομικῶς συγχωρήσας περὶ αὐτῆς διστάσαι· οὗ ταῖς μεσιτείαις δώρησαι ἡμῖν, δεόμεθά σου, πίστιν βεβαίαν, ἵνα ἀδιστάκτως πιστεύωμεν τὴν τοῦ αὐτοῦ Σωτῆρος ἡμῶν διὰ Πνεύματος ἁγίου ἐκ τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας ἀνέκφραστον σάρκωσιν, καὶ τὴν ἄρρητον γέννησιν, τὰ ἐξαίσια θαύματα, καὶ ὑπερφυῆ ἔργα· τὰ ὑπὲρ ἡμῶν φρικτὰ πάθη, καὶ τὸν ἐν σαρκὶ ἐκούσιον θάνατον· τὴν ζωοποιὸν ταφὴν, καὶ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν· τήν τε εἰς οὐρανοὺς ἀνάληψιν, καὶ τὴν δευτέραν αὐτοῦ παρουσίαν· ὅπως ἔργοις ἀγαθοῖς, ζῶσαν τὴν πίστιν ἔχοντες, καὶ τὴν μνήμην αὐτοῦ ἐκουσίως τιμῶντες, καταξιωθῶμεν καὶ νῦν καὶ ἐν τῷ μέλλοντι εὐαρεστῆσαί σοι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ ἁγία μάρτυς Χαριτίνη

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Χαριτίνη

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὅπερ δι’ εὐχῆς εἶχε σαρκὸς τὴν λύσιν,

’Ιδοὺ δι’ εὐχῆς λαμβάνει Χαριτίνη.

Πέμπτῃ Χαριτίνη εἰσέδραμεν ἄστυ θεοῖο.

   Τούτη ἡ ἁγία ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ καὶ Δομετίου κόμητος ἐν ἔτει σϞ΄ (290), δούλη κάποιου Κλαυδίου. Ὅταν ἄκουσε ὁ κόμης Δομέτιος περὶ αὐτῆς, ὅτι εἶναι χριστιανή, γράφει στὸν ἀφέντη της Κλαύδιο νὰ τοῦ στείλει τὴν Χαριτίνη γιὰ νὰ τὴν ἐξετάσει· ὁ δὲ ἀφέντης της ἀπὸ τὴν λύπη του ντύθηκε σάκκο, δηλαδὴ τρίχινο φόρεμα καὶ θρηνοῦσε. Ἡ δὲ Χαριτίνη τὸν παρηγοροῦσε, λέγοντας:

Ὁ ἅγιος Ἱερόθεος ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν

 

Ὁ ἅγιος Ἱερόθεος ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἱερόθεος ἱερώθη σοι πάλαι,

Νῦν δ’ αὖ μεταστὰς καὶ συνήφθη σοι Λόγε.

Ἠοῖ (ἤτοι τῇ ἡμέρᾳ) σῆμα κάλυψε τετάρτῃ Ἱερόθειον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἱερόθεος ἦταν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐννέα βουλευτὲς τοῦ κριτηρίου στὸν Ἄρειο Πάγο ὅπως ἦταν καὶ ὁ θεῖος Διονύσιος ὁ μαθητής του. Καὶ ἀφοῦ προκατηχήθηκε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, καὶ βαπτίσθηκε, χειροτονεῖται Ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν. Αὐτὸς δὲ πάλι μυσταγωγεῖ τελειότερα στὰ περὶ Χριστοῦ δόγματα τὸν Ἀρεοπαγίτη Διονύσιο.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο ἱερομάρτυρα Διονύσιο

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο ἱερομάρτυρα Διονύσιο

(3 Ὀκτωβρίου)

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ διὰ τοῦ ἀποστόλου Παύλου τὸ ἀπόρρητον μυστήριον τῆς ἐνσάρκου σου οἰκονομίας τὸν μακάριον Διονύσιον διδάξας, πρὸς τὴν σὴν ἐπίγνωσιν εἵλκυσας, καὶ εἰς τὸ κηρῦξαι τὴν δόξαν τῆς θεότητός σου τοῖς ἔθνεσι, τὸν Ῥουστικὸν καὶ Ἐλευθέριον ἔπεισας συγκοινωνοὺς αὐτῷ γενέσθαι, καὶ διὰ σὲ ὁμοῦ συναθλῆσαι· ὧν ταῖς εὐχαῖς καὶ πρεσβείαις φωτίσας καὶ ἡμᾶς ἐνίσχυσον, ἵνα διὰ τὴν ὄντως ζωήν, ὥσπερ ἐκεῖνοι, τὰ μὲν κοσμικά, ὡς φθαρτὰ καὶ ἐπίκηρα, ἑκουσίως παρορῶμεν, τὰ δὲ οὐράνια, ὡς ἄφθαρτα καὶ αἰώνια, ὁλοψύχως ἐπιθυμῶμεν, καὶ ἐν πίστει καὶ ἀγνείᾳ καθ’ ἑκάστην σε λατρεύοντες, τὴν λογικὴν λατρείαν ἡμῶν, ὡς θυσίαν καθαράν σοι προσφέρωμεν· ἣν προσδεξάμενος, ἀντικατάπεμψον ἡμῖν τὰ ἐλέη σου· ὅπως, ὧν ἀπὸ τοῦ νῦν ἐλπίζομεν, τούτων καταξιωθῶμεν ἐπιτυχεῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο ἱερομάρτυρα Κυπριανὸ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο ἱερομάρτυρα Κυπριανὸ

(2 Ὀκτωβρίου)

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων παντοίοις τρόποις κατεργαζόμενος, ὁ τῇ ἀρρήτῳ σου κηδεμονία καὶ τὸν μακάριον Κυπριανὸν οὐ παραβλεψάμενος, ἀλλὰ διὰ τῆς πιστῆς σου δούλης Ἰουστίνης, ἀπὸ τοῦ σκότους τῆς πλάνης, εἰς τὸ φῶς τῆς ἀληθείας καλέσας αὐτὸν ποιμένα καὶ ἐπίσκοπον τῶν λογικῶν σου προβάτων τούτων κατέστησας· μνήσθητι, δεόμεθά σου, ὡς ἀγαθός, καὶ τῆς ἡμετέρας ταπεινότητος, καὶ διὰ πρεσβειῶν αὐτῶν πάσας τὰς ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν ἐπιβουλὰς διασκεδάσας, εἰρήνην καὶ ἀσφάλειαν ἡμῖν δώρησαι· καὶ ὥσπερ κατηξίωσας ἡμᾶς τὴν ἐτήσιον μνήμην αὐτῶν ἐπιτελέσαι, οὕτως εὐδόκησον καὶ τὴν πίστιν αὐτῶν παγίαν ἔχειν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, ὅπως τὸν πνευματικὸν καρπὸν ἀπὸ τῶν τοιούτων ἑορτῶν αἰσθανόμενοι, δυνηθῶμεν διὰ τοῦ ἐλέους σου τὸν βίον ἡμῶν εὐσεβῶς περαιῶσαι, καὶ μετὰ ταῦτα τῆς ἀλήκτου ζωῆς ἀπολαῦσαι· ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

 

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἀνανίας

  

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἀνανίας

Ἑορτάζει τὴν α΄ (1η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λίθοις νέμειν θέλοντα μηδαμῶς σέβας,

Ἀνανίαν βάλλουσι δυσσεβεῖς λίθοις.

 

Λεύσθη Ἀνανίας Ὀκτωβρίου ἥματι πρώτῳ.

   Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Ἀνανίας ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη Δαμασκὸ τῆς ὁποίας καὶ Ἐπίσκοπος ἐχρημάτισε. Σὲ τοῦτον στάλθηκε ὑπὸ τοῦ Κυρίου ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος δι’ ἀποκαλύψεως, καὶ ἀπὸ αὐτὸν βαπτίσθηκε τρία ἔτη μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, κατὰ τοὺς ἀκριβέστερους χρονολόγους.

Ἡ ἁγία μάρτυς Γουδελία

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Γουδελία

Ἑορτάζει τὴν κθ΄ (29η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σοὶ τὴν κεφαλὴν τῇ κεφαλῇ τῶν ὅλων,

Χριστέ, προσῆξεν ἐκ ξίφους Γουδελία.

   Ἡ ἁγία αὐτὴ ἦταν στὰ χρόνια Σαβωρίου τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν ἐν ἔτει τλ΄ (330), καὶ ἐπειδὴ πολλοὺς ἄπιστους Πέρσες ἐπέστρεψε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦτο πιάστηκε ἀπ’τὸν βασιλέα καὶ βασανίστηκε ἡ μακαρία μὲ πολλὲς τιμωρίες. Κι ἀφοῦ δὲν πείστηκε νὰ θυσιάσει στὸ πῦρ, τὴν ἔβαλαν στὴν φυλακὴ κι ἐκεῖ ἔμεινε πολλὰ χρόνια λιμοκτονῶντας καὶ μὴ ἔχοντας τί νὰ φάει. Μετὰ ταῦτα βγῆκε ἀπ’τὴν φυλακή, κι ἐπειδὴ δὲν πείστηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, πρῶτα ἔγδαραν τὸ δέρμα τῆς κεφαλῆς της, ἔπειτα, ἀφοῦ τὴν κάρφωσαν δυνατὰ ἐπάνω σὲ ξύλο, παρέδωκε στὸν Κύριο τὸ πνεῦμα της καὶ ἔλαβε παρ’ αὐτοῦ τὸ στεφάνι τῆς ἀθλήσεως.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 240. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ὅσιος Χαρίτων ὁ ὁμολογητὴς

 

Ὁ ὅσιος Χαρίτων ὁ ὁμολογητὴς

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τῆς γῆς πατήσας τὰς τρυφὰς ὁ Χαρίτων,

Κατατρυφᾷ νῦν οὐρανοῦ τῶν χαρίτων.

Εἰκάδι ὀγδοάτῃ Χαρίτων θάνε γήραϊ μακρῷ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος γεννήθηκε κι ἀνατράφηκε στὸ Ἰκόνιο στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Αὐρηλιανοῦ. Καὶ ἐπειδὴ ἦταν περιβόητος στὴν εὐσέβεια κι ἀρετή, διὰ τοῦτο ἁρπάχτηκε ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες κι ὁδηγήθηκε μπροστὰ στὸ βασιλικὸ κριτήριο. Ὅταν στάθηκε μπροστὰ στὸν ὑπατικό, δηλαδὴ στὸν δεύτερο ἀπὸ τὸν βασιλέα, στηλιτεύει κ’ ἐλέγχει μὲ πολλὴ παρρησία τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων. Γι’ αὐτὸ γυμνώνεται, ἁπλώνεται ἀπὸ τὰ τέσσερα μέρη τοῦ σώματος, καὶ δέρνεται μὲ τὰ βούνευρα τόσο ἄσπλαχνα, ὥστε διαπέρασε ὁ δαρμὸς ἕως καὶ σ’ αὐτὰ τὰ ἐσωτερικὰ σπλάγχνα του. Καὶ βασταζόμενος ἀπὸ ἄλλους, ρίχνεται στὴν φυλακή. Ἔπειτα, πάλι τὸν φέρνουν στὸ κριτήριο κ’ ἐπειδὴ φάνηκε γενναῖος κι ἄφοβος τὸν βάζουν πάλι σιδηροδέσμιο στὴν φυλακή. Ἀφοῦ ὅμως ὁ Αὐρηλιανὸς μετ’ ἀπὸ λίγο καιρό, μαζὶ μὲ τὴν βασιλεία ἐστερήθη καὶ τὴν ζωή, χάριν τούτου ὁ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Χαρίτων, διὰ βασιλικῆς προσταγῆς ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὴν φυλακή.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἐπίχαρις

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἐπίχαρις

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εὔτολμος Ἐπίχαρις ἦν πρὸς τὸ ξίφος,

Συλλήπτορα πλουτοῦσα τὴν Θείαν χάριν.

   Τούτη ἡ ἁγία ἦταν στὴν Ρώμη στὰ χρόνια Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει σϞη΄ (298), καὶ πιάστηκε ὡς Χριστιανὴ ἀπ’τὸν ἔπαρχο Καισάριο. Ἀφοῦ λοιπὸν ὁμολόγησε μὲ παρρησία τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, κρεμιέται καὶ γδέρνεται. Ἔπειτα τέσσερις στρατιῶτες κατασύντριψαν τὰ μέλη της μὲ μολύβδινη σφαῖρα. Κ’ ἐπειδὴ ἡ ἁγία προσευχήθηκε, γιὰ τοῦτο ἦλθαν ἄγγελοι καὶ θανάτωσαν αὐτοὺς τοὺς τέσσερις στρατιῶτες ποὺ τὴν βασάνιζαν. Στὸ τέλος καταδικάζεται ἡ ἁγία ν’ ἀποκεφαλιστεῖ. Ὅταν λοιπὸν ἔφτασε στὸν τόπο τῆς καταδίκης καὶ στάθηκε ἐπάνω σὲ μιὰ πέτρα, ὦ τοῦ θαύματος!, εὐθὺς ἡ πέτρα ἀνέβλυσε νερό. Κι ἀφοῦ ἀποκεφαλίστηκε, παρέδωκε τὴν ἁγία ψυχή της εἰς χεῖρας Θεοῦ, ἀπ’τὸν ὁποῖο ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 227,228. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν ἅγιο ἀπόστολο καὶ εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη

(26 Σεπτεμβρίου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀγαθὲ καὶ φιλάνθρωπε, ὁ διὰ τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος Ἰωάννην τὸν ἀπόστολον τὰ τῆς ὑψηλῆς θεολογίας ἀπόρρητα μυστήρια διδάξας, καὶ δι’ αὐτοῦ τοὺς ἐν σκότει ἀπιστίας διάγοντας, πρὸς τὸ φῶς τῆς σῆς θεογνωσίας καὶ πίστεως χειραγωγήσας· οὗ ταῖς εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις δώρησαι καὶ ἡμῖν, δεόμεθά σου, χάριν, ἵνα μὴ μόνον ἀκροαταὶ τῶν εὐαγγελικῶν διδαγμάτων ὦμεν, ἀλλὰ καὶ ποιηταὶ αὐτῶν· καὶ ταῖς λαμπραῖς ἀκτῖσι τοῦ θείου σου Λόγου καταυγασθέντες, περιπατῶμεν οὐκ ἐν τῷ σκότει, ἀλλ’ ἐν τῷ φωτὶ τῆς θεογνωσίας, μηδὲ πειθώμεθα ταῖς βεβήλοις κενοφωνίαις, καὶ ἀντιθέσεσι τῆς ψευδωνύμου γνώσεως, ὅπως κατὰ τὸ θέλημά σου ζῶντες, καὶ τὴν σεβάσμιον μνήμην αὐτοῦ ἐτησίως ἐπιτελοῦντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου τῆς μακαρίας καὶ ἀϊδίου ζωῆς ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ ὁσία Εὐφροσύνη θυγατέρα τοῦ ὁσίου Παφνουτίου τοῦ Αἰγυπτίου

 

Ἡ ὁσία Εὐφροσύνη θυγατέρα τοῦ ὁσίου Παφνουτίου τοῦ Αἰγυπτίου

Ἑορτάζουν τὴν κε΄ (25η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸ θῆλυ κρύπτεις ἀνδρικῶς Εὐφροσύνη,

Καὶ κρυπτὰ τὸν βλέποντα Δεσπότην βλέπεις.

Εἰκάδα Εὐφροσύνη κατὰ πέμπτην πότμον ὑπέστη.

   Τούτη ἡ ἁγία Εὐφροσύνη ἦταν στὰ χρόνια Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ ἐν ἔτει υι΄ (410)· κι ἀφοῦ ἄφησε τὰ χαροποιὰ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου, τὴν φαντασία καὶ δόξα τῆς παρούσης ζωῆς κ’ ἔφυγε κρυφὰ ἀπ’τὸ σπίτι τοῦ πατέρα της, μετασχημάτισε τὸν ἑαυτό της, φόρεσε δηλαδὴ ἀνδρικὰ φορέματα, κι ἀντὶ Εὐφροσύνη μετονομάστηκε Σμάραγδος. Κ’ ἐπειδὴ ἀγάπησε τὴν πολιτεία τῶν μοναχῶν, πῆγε σ’ ἕνα μοναστῆρι ἀνδρῶν παρουσιαζόμενη ἐξωτερικὰ ὡς εὐνοῦχος βασιλικός, κι ἀφοῦ κούρεψε τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς της (δηλαδὴ ἔγινε μοναχή), σπούδαζε (φρόντιζε) μὲ κάθε τρόπο, πῶς νὰ κρυφτεῖ καὶ νὰ μὴ τὴν μάθει ὁ πατέρας της Παφνούτιος. Ἀφοῦ λοιπὸν πέτυχε τὸ ποθούμενο, ἀγωνιζόταν μὲ ἀγῶνες καὶ κόπους πολλούς, καὶ μὲ προσευχὲς ἐκτενεῖς κι ἀδιάκοπες, ἕως ὅτου καταξήρανε μὲ ὑπερβολὴ τὸ ἁπαλὸ καὶ γυναικεῖο της σῶμα, εἰς τρόπον ὥστε ἐκπλήσσονταν καὶ θαύμαζαν ὅλοι οἱ ἀδελφοὶ στὸ μοναστῆρι, βλέποντας τὴν ἄκρα κακοπάθεια τὴν ὁποία μεταχειριζόταν ἡ ἀοίδιμος.

Ὁ ὅσιος Κόπρις

 

Ὁ ὅσιος Κόπρις

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐκ ἦν ὁ Κόπρις κόπρις, ἀλλ’ ἄλλος βότρυς,

Καλῶν κυπρισμὸν προσφέρων τῷ Κυρίῳ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος γεννήθηκε σὲ μιὰ κοπριὰ ποὺ βρισκόταν ἔξω ἀπ’τὸ μοναστῆρι τοῦ ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ κοινοβιάρχου· διότι διωκόμενη ἀπ’τοὺς ἀγαρηνοὺς ἡ μητέρα του μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους πλησιόχωρους, καὶ καταφεύγοντας στὸν ἅγιο Θεοδόσιο γιὰ νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀσεβῶν, κρατήθηκε ἀπὸ τὰ κοιλοπονήματα. Καὶ βρίσκοντας τὴν κοπριὰ ἐκεῖ, γέννησε πάνω σ’ αὐτήν.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ραΐς

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ραΐς

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ποθοῦσα κάλλος ἡ Ραῒς Θεοῦ βλέπειν,

Σαρκὸς τὸ κάλλος ἐκδίδωσι τῷ ξίφει.

   Τούτη καταγόταν ἀπὸ μία χώρα τῆς Αἰγύπτου ὀνομαζόμενη Βάτα (ἢ Τάμμα) καὶ ἦταν θυγατέρα κάποιου Πέτρου. Φόρεσε δὲ τὸ σχῆμα τῶν μοναζουσῶν ὅταν ἦταν δώδεκα χρονῶν. Μιὰ φορά, πηγαίνοντας μὲ ἄλλες παρθένους στὴν πηγὴ γιὰ νὰ φέρει νερό, εἶδε πλῆθος παρθένων γυναικῶν καὶ ἀνδρῶν πρεσβυτέρων καὶ διακόνων μοναχῶν, τοὺς ὁποίους εἶχε δεμένους ὁ ἡγεμόνας Λουκιανός.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φωκᾶς ὁ κηπουρός

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Φωκᾶς ὁ κηπουρός

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἤδει χάριν σοι σοῦ χάριν θνήσκων Λόγε,

Φωκᾶς ὁ μάρτυς τῷ διὰ ξίφους τέλει.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν ἀπ’τὴν πόλη Σινώπη καὶ τέχνη του ἦταν ἡ ἐργασία τῆς γῆς. Ἔχοντας κηπεῖον –δηλαδὴ πολὺ μικρὸ κῆπο– καταγινόταν σ’ αὐτόν, κι ὅ,τι κέρδος λάμβανε ἀπ’ αὐτὸν τὸ εἶχε κοινὸ μὲ τοὺς φτωχούς· δηλαδὴ καὶ αὐτὸς καὶ οἱ φτωχοὶ ποὺ ἔρχονταν πρὸς αὐτὸν ζοῦσαν ἀπ’τὸν κῆπο του. Κι ὄχι μόνο τὸν αἰσθητὸ αὐτὸν κῆπο καλλιεργοῦσε ὁ ἀοίδιμος, ἀλλὰ καὶ τὸν νοητὸ τῆς ψυχῆς.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κοδρᾶτος ὁ ἐν Μαγνησίᾳ

  

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κοδρᾶτος ὁ ἐν Μαγνησίᾳ

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λίθοις νέμειν θέλοντα μηδαμῶς σέβας,

Τὸν Κοδρᾶτον βάλλουσιν ἄφρονες λίθοις.

 

Εἰκάδι δὲ πρώτῃ Κοδρᾶτος στέφος εὕρατο ἄθλοις.

   Ὁ ἅγιος Κοδρᾶτος ἦταν ἄνδρας σοφὸς καὶ πολυμαθής. Ἀφοῦ ἔγινε κι αὐτὸς ἕνας ἐκ τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ πλούτησε μὲ τὴν πυρίπνοο χάρη τοῦ πνεύματος, χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος τῶν Ἀθηναίων, καὶ πολλοὺς μὲν ἐπέστρεψε στὴν ἀληθινὴ πίστη τοῦ Χριστοῦ, τοὺς δὲ σοφοὺς τῶν ἑλλήνων (εἰδωλολατρῶν), οἱ ὁποῖοι ὑπερηφανεύονταν μεγάλως στὴν σοφία τους, ἀπεστόμισε καὶ καταίσχυνε μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν δύναμη τῶν λόγων.