Ὁ ἅγιος μάρτυς Μάμας

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Μάμας

Ἑορτάζει τὴν β΄ (2α) Σεπτεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀκμαῖος ὢν Τριάδος εἰς πίστιν Μάμας,

Ἀκμαῖς τριαίνης καρτερεῖ τετρωμένος.

Δευτερίῃ χολάδες Μάμαντος χῦντο τριαίνῃ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς ἦταν ἀπὸ τὴν Γάγγρα πόλη τῆς Παφλαγονίας, υἱὸς γονέων χριστιανῶν, ὁμολογητῶν τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ· ὅταν δὲ οἱ γονεῖς του πιάστηκαν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ φυλακίστηκαν γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τότε ὁ μακάριος Μάμας γεννήθηκε ἐκεῖ μέσα ἀπὸ τὴν φυλακισμένη μητέρα του, ἐν ἔτει σξ΄ (260). Κι ὅταν οἱ γονεῖς του ἀφοῦ προσευχήθηκαν, τελειώθηκαν κ’ ἐξεδήμησαν πρὸς Κύριον ἐντὸς τῆς φυλακῆς, ἔμεινε ὁ ἀοίδιμος Μάμας ὀρφανός. Τότε τὸν πῆρε μία χριστιανὴ πλούσια γυναῖκα ποὺ ὀνομαζόταν Ἀμμία, καὶ τὸν ἀνέθρεψε· κι ἐπειδὴ συνεχῶς ὀνόμαζε τούτη τὴν θετή του μητέρα μαμά, ὀνομάστηκε Μάμας.

Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ἤτοι τοῦ νέου Ἔτους.

  

Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ἤτοι τοῦ νέου Ἔτους.

Ἑορτάζεται τὴν α΄ (1η) Σεπτεμβρίου

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἴνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου Χρόνου,

Ὦ καὶ Παλαιέ, καὶ δι᾿ ἀνθρώπους Νέε.

   Πρέπει νὰ γνωρίζουμε, ἀδελφοί, ὅτι ἡ τοῦ Θεοῦ ἁγία Ἐκκλησία ἑορτάζει σήμερα τὴν Ἰνδικτιῶνα, γιὰ τρεῖς κυρίως αἰτίες:

   Πρῶτον, ἐπειδὴ καὶ αὐτὴ εἶναι ἀρχὴ τοῦ χρόνου· διὰ τοῦτο καὶ ὑπὸ τῶν παλαιῶν Ρωμαίων πολὺ ἐτιμᾶτο αὐτὴ ἀπὸ τ᾿ ἀρχαία ἀκόμη χρόνια. Ἰνδικτιὼν δὲ κατὰ τὴν Ρωμαϊκή, δηλ. Λατινικὴ γλῶσσα, σημαίνει ὁρισμός.

Ὁ ὅσιος καὶ θαυματουργὸς Φαντῖνος

 

Ὁ ὅσιος καὶ θαυματουργὸς Φαντῖνος

Ἑορτάζει τὴν λ΄ (30η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καὶ γῆν ὑπελθὼν θαυματουργὸς Φαντῖνος,

Ἄνωθεν ἡμῖν μάννα θαυμάτων βρύει.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Καλαβρία ποὺ βρίσκεται στὴν Ἰταλία, γυιὸς τοῦ Γεωργίου καὶ τῆς Βρυαίνης. Κι ἀφοῦ ἀφιερώθηκε στὸν Θεὸ ἀπὸ αὐτὰ σχεδὸν τὰ βρεφικὰ σπάργανα, ὅταν ἦρθε σὲ δεκτικὴ ἡλικία δόθηκε σὲ μοναστῆρι κι ἐκεῖ ζοῦσε μὲ κάθε ἀρετή. Κ’ ἐπειδὴ ἔγινε ἐργάτης δόκιμος τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἀξιώθηκε θείων ἀποκαλύψεων καὶ ἐπὶ εἴκοσι ὁλόκληρες ἡμέρες ἔμεινε νηστικὸς κ’ ἔζησε γυμνὸς τέσσερα χρόνια· καὶ πολλὲς ἄλλες κακοπάθειες καὶ κινδύνους ὑπέφερε ὁ ἀοίδιμος, ὅταν οἱ Σαρακηνοὶ μπῆκαν ληστρικῶς στὴν Ἰταλία καὶ λεηλάτησαν τοὺς τόπους της.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Ἀποτομὴν Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Ἀποτομὴν Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ

(29 Αὐγούστου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, οἰκτίρμον καὶ ἐλεῆμον, ὁ τῇ ἀφάτῳ σου προνοίᾳ τὸν πιστόν σου οἰκέτην Ἰωάννην μείζονα πάντων τῶν Προφητῶν ἀναδείξας· ὥστε τὸν μονογενῆ σου Υἱόν, ὃν μὲν ἐκεῖνοι πόρρωθεν τοῖς νοεροῖς ὀφθαλμοῖς ἐλευσόμενον ἑωρακότες ποικιλοτρόπως προεφήτευσαν, οὗτος δὲ κατηξιώθη παρόντα ἰδεῖν αὐτὸν καὶ βαπτίσαι, οὗ ταῖς πρεσβείαις πρόσδεξαι, δεόμεθά σου, τὰς δεήσεις καὶ ὑμνολογίας, ἃς εὐλαβῶς ἐν τῇ σεβασμίῳ ἡμέρᾳ ταύτῃ προσφέρομέν σοι· καὶ ῥυσάμενος ἡμᾶς ἀπὸ πάσης σκληροκαρδίας καὶ ὠμότητος, δώρησαι ἡμῖν πιστῶς τηρεῖν καὶ ποιεῖν τὰς ἐντολάς σου, ὑπὲρ ὧν ἐκεῖνος τὴν κάραν ἀδίκως ἀπετμήθη· ὅπως εὐσεβῶς πολιτευσάμενοι, καὶ μέχρι τέλους ὑπὲρ τῆς ἀληθείας ἀγωνισάμενοι, συμμέτοχοι τῆς ἡτοιμασμένης αὐτῷ ἐν οὐρανῷ βασιλείας καταξιωθῶμεν εὑρεθῆναι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

 

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ὅσιος Μωϋσῆς ὁ Αἰθίοψ

 

Ὁ ὅσιος Μωϋσῆς ὁ Αἰθίοψ

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φήσεις τὸ ρητὸν καὶ θανών, Μωσῆ μέλα‧

«Ἄνθρωπος ὄψιν, καὶ Θεὸς τὴν καρδίαν».

Θάψαν ἐν εἰκάδι Μωσῆν ὀγρόῃ Αἰθιοπῆα.

   Ὁ θαυμαστὸς Βίος τοῦ ὁσίου Μωϋσέως σ’ ἕνα ὀλιγόλεπτο βίντεο:

Ὁ ἅγιος καὶ ὁμολογητὴς Λιβέριος Πάπας Ρώμης

 

Ὁ ἅγιος καὶ ὁμολογητὴς Λιβέριος Πάπας Ρώμης

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν πλοῦτον ἀντλεῖν Λιβέριος νῦν ἔχει,

Ὃν οὐρανοῖς ἦν ἐμφόνως θησαυρίσας.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου, υἱοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τλζ΄ (337), ὁ ὁποῖος συνήργησε στὸ νὰ λάβουν τοὺς θρόνους ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀλεξανδρείας καὶ ὁ ἅγιος Παῦλος ὁ Κωνσταντινουπόλεως.

Ὁ ὅσιος Τιθόης

 

Ὁ ὅσιος Τιθόης

Ἑορτάζει τὴν κς΄ (26η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐκ εἶχεν, οἶμαι, σάρκα Τιθόης ὅλως,

Κἂν εἶχε, τήξας οὐκ ἐᾷ βρῶσιν τάφῳ.

   Περὶ τοῦ ὁσίου τούτου Τιθόη ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Ματόης ὅτι τόσο ἀκατηγόρητος ἦταν ὁ παναοίδιμος, ὥστε δὲν βρισκόταν ἄνθρωπος ν’ ἀνοίξει τὸ στόμα γιὰ νὰ τὸν κατηγορήσει σὲ κανένα πρᾶγμα. Ἐπειδή, ὅπως τὸ καθαρὸ καὶ ἄδολο χρυσάφι ζυγίζεται μὲ τὴν ζυγαριὰ καὶ δὲν ἔχει κανένα ἐλάττωμα, ἔτσι ἦταν καὶ ὁ ἀββᾶς Τιθόης.

Ὁ ἅγιος Μηνᾶς ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως

 

Ὁ ἅγιος Μηνᾶς ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως

Ἑορτάζει τὴν κε΄ (25η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ κόσμος ἐκλέλοιπε τῆς Ἐκκλησίας,

Μηνᾶς γὰρ ἐκλέλοιπεν ἐκ τῶν ἐνθάδε.

   Ὁ μακάριος τοῦτος Μηνᾶς ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει φλν΄ (535), Πρεσβύτερος τῆς ἁγίας ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως· χειροτονήθηκε δὲ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τὸν Ἀγαπητό, τὸν Πάπα τῆς Ῥώμης, ὁ ὁποῖος τότε, ἀφοῦ ἀνέβηκε στὴν Κωνσταντινούπολη καθαίρεσε τὸν αἱρετικὸ Ἄνθιμο, Πατριάρχη ὄντα Κωνσταντινουπόλεως, καὶ χειροτόνησε ἀντ’ αὐτοῦ τὸν μακάριο τοῦτον Μηνᾶ. Κι ἀφοῦ λοιπὸν τοῦτος καλῶς κυβέρνησε τὴν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία καὶ αὔξησε τὸ τοῦ Χριστοῦ ποίμνιο, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε¹.

 

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 274, 275. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

 

 

1. Ὁ ἅγιος Μηνᾶς ἔγινε Πατριάρχης μετὰ τὸν Τραπεζοῦντος Ἄνθιμο τὸν αἱρετικό, καὶ ἀφοῦ ἔμεινε στὸν θρόνο δεκαέξι χρόνια καὶ ἕξι μῆνες ἐτελεύτησε ἀφήνοντας διάδοχο τὸν Εὐτύχιο, τοῦ ὁποίου βλέπε τὸ Συναξάρι τὴν ἕκτη (6η) Ἀπριλίου. Στὰ χρόνια τοῦ ἁγίου Εὐτυχίου συνεκροτήθη ἡ ἁγία καὶ Οἰκουμενικὴ πέμπτη (Ε΄) Σύνοδος, ἐν ἔτει φνγ΄ (553).

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐτυχὴς

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐτυχὴς μαθητὴς τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

Ἑορτάζει τὴν κδ΄ (24η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κἂν οὐκ ἐπ’ ἄθλοις Εὐτυχὴς ἀποπνέῃ,

Ἤθλησε καὶ βραβεῖον ἀθλητοῦ λάβῃ.

Εἰκάδι Εὐτυχέ, ἀμφεκάλυψε λίθος γε τετάρτῃ.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἀκολούθησε τὸν ἅγιο ἀπόστολο Παῦλο καὶ ἦταν γεμάτος ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Κι ἀφοῦ μὲ ἀνδρεία κήρυξε τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο καὶ γκρέμισε πολλοὺς ναοὺς τῶν εἰδώλων, ὑπέμεινε δαρμοὺς καὶ δεσμὰ καὶ πολλὰ χρόνια κακοπάθησε ἐντὸς τῆς φυλακῆς, ὅπου εὑρισκόμενος δέχθηκε οὐράνιο ἄρτο. Ἔπειτα ρίχτηκε σὲ φωτιὰ καὶ μετὰ ταῦτα δόθηκε στὰ θηρία· κι ἐπειδὴ ἕνα ἀπὸ τὰ θηρία μίλησε μὲ ἀνθρώπινη φωνή, γιὰ τοῦτο ὅλοι ὅσοι ἄκουσαν ἐξεπλάγησαν.

Ἡ σεβασμία μετάσταση τῆς ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας

  

Ἡ σεβασμία μετάσταση τῆς ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας

Ἑορτάζεται τὴν ιε΄ (15η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐ θαῦμα θνήσκειν κοσμοσώτειραν Κόρην,

Τοῦ κοσμοπλάστου σαρκικῶς τεθνηκότος.

Ζῇ ἀεὶ Θεομήτωρ κἂν δεκάτῃ θάνε πέμπτῃ.

   Ὅταν ὁ Κύριός μας Ἱησοῦς Χριστὸς θέλησε νὰ παραλάβει κοντά του τὴν δική του Μητέρα, τότε, πρὸ τριῶν ἡμερῶν φανέρωσε σὲ Αὐτὴν διά μέσου Ἀγγέλου (ὁ ὁποῖος καθὼς λέγουν, ἦταν ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ), τὴν μετάστασή Της ἀπὸ τὴν γῆ στὸν οὐρανό. Κι ἀφοῦ ἦλθε ὁ Ἄγγελος πρὸς Αὐτὴν εἶπε:

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Εἰρηναῖος, Ὢρ καὶ Ὄροψις

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Εἰρηναῖος, Ὢρ καὶ Ὄροψις

Ἑορτάζουν τὴν κβ΄ (22α) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ξίφει τριὰς τμηθεῖσα, τριστάτας πλάνης,

Βυθῷ καλύπτει τῶν ἑαυτῆς αἱμάτων.

   Ἀπὸ τοὺς τρεῖς τούτους ἁγίους, ὁ μὲν μακάριος Εἰρηναῖος ἦταν Διάκονος τῆς Ἐκκλησίας καὶ κήρυττε παρρησίᾳ τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό‧ γιὰ τοῦτο συνελήφθη ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ παρουσιάστηκε ἐνώπιον τοῦ ἄρχοντος.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Θαδδαῖος

  

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Θαδδαῖος

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θαδδαῖε, ποῖον ἄλλο σοι πλέξω στέφος,

Ἢ αὐτόπτην λέγειν σε, καὶ μύστην Λόγου;

Εἰκάδι πρώτῃ Θαδδαῖος βιότοιο ἀπέπτη.

   Ὁ ἅγιος Θαδδαῖος ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη Ἔδεσσα, Ἑβραῖος κατὰ τὸ γένος καὶ ἄκρως ἐξασκημένος στὶς θεῖες Γραφές. Ἀνεβαίνοντας στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ προσκυνήσει κατὰ τὶς ἡμέρες Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ ἀκούγοντας τὸ κήρυγμά του ὑπερθαύμασε τὴν ἀγγελική του ζωὴ καὶ βαπτίσθηκε ἀπὸ αὐτόν.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Σεβῆρος καὶ Μέμνων ὁ Κεντυρίων

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Σεβῆρος καὶ Μέμνων ὁ Κεντυρίων

Ἑορτάζουν τὴν κ΄ (20η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Σεβῆρον.

Ξίφει παθὼν Σεβῆρος, εὗρεν ἀξίως

Ἔπαθλα λαμπρὰ τοῦ διὰ ξίφους πάθους.

 

Εἰς τὸν Μέμνωνα.

Ἔχει τὸ πῦρ σε πρὸς βραχύν, Μέμνον, χρόνον,

Μένει δέ σε στέφανος εἰσαεὶ μένων.

   Σεβῆρος ὁ ἀήττητος τοῦ Χριστοῦ ἀθλητὴς ἦταν ἀπὸ τὴν Σίδη τῆς Παμφυλίας, γονεῖς του ἦσαν ὁ Πετρώνιος ἀπ’τὴν Θράκη καὶ ἡ Μυγδονία. Τοῦτος λοιπόν, ὅταν ἦλθε στὴν Φιλιππούπολη καὶ εἶδε τοὺς τριανταεπτὰ ἁγίους μάρτυρες ἀγωνιζόμενους γιὰ τὸν Χριστό, μὲ παρρησία ὁμολόγησε κι αὐτὸς τὸν Χριστό. Διὰ τοῦτο ξεσχίστηκε δυνατὰ κι ἔβαλαν στὰ δάκτυλα τῶν χεριῶν του πυρωμένα σιδηρᾶ δακτυλίδια· ἔπειτα τανυσμένος πάνω σὲ τέσσερα ξύλα πριονίστηκε κ’ ὕστερα ζώστηκε μὲ μιὰ σιδερένια πυρωμένη ζώνη, κι ἔτσι ἀποκεφαλίσθηκε ὁ ἀοίδιμος κ’ ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Ἀνδρέας ὁ στρατηλάτης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

  

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Ἀνδρέας ὁ στρατηλάτης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

Ἑορτάζουν τὴν ιθ΄ (19η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἀνδρέαν.

 

Στρατηλάτης ὤν, ὡς ἀληθῶς, Ἀνδρέας,

Τομὴν κεφαλῆς ἀνδρικώτατα στέγει.

 

Εἰς τοὺς σὺν αὐτῷ τελειωθέντας.

 

Ἔστησε τμηθεὶς αἱμάτων λίμνας ὄχλος,

Σοὶ τῷ παραστήσαντι λίμνας ὑδάτων.

Ἐννεακαιδεκάτῃ τάμον Ἀνδρέου αὐχένα λαμπρόν.

   Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀνδρέας ἦταν κατὰ τοὺς καιροὺς τοῦ ἀσεβέστατου Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σπθ΄ (289), στρατιώτης εὑρισκόμενος στὴν Ἀνατολὴ κ’ ἔχοντας ὡς ἀρχιστράτηγο ὅλων τῶν βασιλικῶν ταγμάτων, κάποιον ὀνομαζόμενον Ἀντίοχο. Τοῦτος λοιπόν, ὅταν στάλθηκε ἀπὸ τὸν ἀνωτέρω ἀρχιστράτηγό του μαζὶ μ’ ἄλλους συστρατιῶτες γιὰ νὰ πολεμήσει τοὺς Πέρσες, –οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ διάβηκαν τὰ ὅριά τους καὶ ἦλθαν στὰ ὅρια τῶν Ρωμαίων τὰ λεηλατοῦσαν κι ἀφάνιζαν–, ἐπικαλέσθηκε τὸν Χριστό, κι ἀφοῦ ἔπεισε καὶ τοὺς συντρόφους νὰ ἐπικαλεσθοῦν κ’ ἐκεῖνοι τὸν Χριστὸ νίκησε τοὺς Πέρσες, τοὺς ἔδιωξε καὶ τοὺς ἔφθειρε· καὶ διὰ τῆς ἀνέλπιστης αὐτῆς νίκης εἵλκυσε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ τοὺς συντρόφους του στρατιῶτες.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φλῶρος καὶ Λαῦρος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φλῶρος καὶ Λαῦρος

Ἑορτάζουν τὴν ιη΄ (18η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δίψει τελευτῆς τῆς ὑπὲρ Θεοῦ Λόγου,

Χωροῦσι Φλῶρος καὶ Λαῦρος πρὸς τὸ φρέαρ.

Φλώρῳ ἅμ’ ὀγδοάτῃ δεκάτῃ φρέαρ εἰσέδυ Λαῦρος.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν κατὰ σάρκα ἀδελφοὶ δίδυμοι, πετροπελεκητὲς στὴν τέχνη, ποὺ τὴν ἔμαθαν ἀπ’τοὺς ἁγίους Πάτροκλο καὶ Μάξιμο. Ὅταν ὅμως οἱ δάσκαλοί τους τοῦτοι μαρτύρησαν γιὰ τὸν Χριστό, τότε οἱ ἅγιοι ἄφησαν τὶς ἀσχολίες τους στὸ Βυζάντιο καὶ πήγανε στὸ Ἰλλυρικὸ (δηλαδὴ στὴν Σλαβονία), στὴν χώρα τῆς Δαρδανίας, σὲ πόλη καλούμενη Οὐλπιανά. Κ’ ἐκεῖ εὑρισκόμενοι ἐρευνοῦσαν γιὰ νὰ βροῦν μεταλλικὲς πέτρες κοντὰ στὸν ἡγεμόνα Λουκίονα, ὅπου κ’ ἐργαζόντουσαν τὴν τέχνη τους. Ἔπειτα στάλθηκαν ἀπ’ αὐτὸν στὸν Λικίνιο, ποὺ ἦταν γυιὸς τῆς βασιλίσσης Ἐλπιδίας· ὁ δὲ Λικίνιος ἔδωσε στοὺς ἁγίους χρήματα προστάζοντάς τους νὰ κτίσουν ναὸ στὰ εἴδωλα, τὸν ὁποῖο σχημάτισε πάνω σὲ διάγραμμα καὶ χαρτί, πῶς πρέπει νὰ γίνει.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Στράτων, Φίλιππος, Εὐτυχιανὸς καὶ Κυπριανός

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Στράτων, Φίλιππος, Εὐτυχιανὸς καὶ Κυπριανός

Ἑορτάζουν τὴν ιζ΄ (17η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Στράτωνα.

Ἔθεντό με βδέλυγμά, φησὶν ὁ Στράτων,

Ἄνδρες βδελυκτοὶ καὶ πυρὶ κτείνουσί με.

 

Εἰς τὸν Φίλιππον.

Φιλῶν Θεόν, Φίλιππε, καὶ ψυχῆς πλέον,

Κατακριθεὶς πῦρ οὐ φιλόψυχος γίνῃ.

 

Εἰς τὸν Εὐτυχιανόν.

Εὐτυχιανὸς εἰς κάμινον ἡμμένην,

Ὡς ἵππος εἰς πεδίον, ἦν, τὸ τοῦ λόγου.

 

Εἰς τὸν Κυπριανόν.

Πῦρ Κυπριανὸς καρτερήσας καμίνου,

Ἐξώτερον πῦρ, ὃ Γραφὴ λέγει, φύγεν.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι διαμένοντας στὴν Νικομήδεια, ἀνέβαιναν ἐπίτηδες στὸ θέατρο γιὰ νὰ κατηχοῦν τὸν ἐκεῖ λαὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, νὰ τοὺς ἀπομακρύνουν ἀπ’τὴν εἰδωλολατρεία καὶ νὰ τοὺς ὁδηγοῦν στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Διομήδης

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Διομήδης

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἤθλησε καὶ ζῶν καὶ θανὼν Διομήδης,

Προαιρέσει ζῶν καὶ νεκρὸς τομῇ κάρας.

Ἕκτῃ καὶ δεκάτῃ νέκυς ἐτμήθη Διομήδους.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν ἀπὸ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, ἀπὸ γένος ἀγαθὸ καὶ λαμπρό, καὶ μὲ τὴν προαίρεσή του ἔγινε ἀγαθώτερος κ’ ἐναρετώτερος. Χρησιμοποιοῦσε τὴν ἰατρικὴ τέχνη καὶ μ’ αὐτὴ γιάτρευε τὰ σώματα ὅλων ὅσων προσέτρεχαν σ’ αὐτόν, ἐνῶ τὶς ψυχές τους τὶς γιάτρευε μὲ τὴν εὐσέβεια καὶ τὴν θεογνωσία.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν σεβάσμιον Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν σεβάσμιον Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου

(15 Αὐγούστου)

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἄναρχε καὶ ἀτελεύτητε, ὁ διὰ σπλάγχνα ἐλέους σου εὐδοκήσας ἐκλέξαι, ἁγιάσαι τε καὶ ἄξιον κατοικητήριον τοῦ ἀγαπητοῦ σου Υἱοῦ ἀναδεῖξαι τὴν ἀειπάρθενον Μαριάμ· ὥστε διὰ τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐπελεύσεως ἐξ αὐτῆς σαρκωθῆναι αὐτὸν καὶ γεννηθῆναι διὰ τὴν ἡμῶν σωτηρίαν· παράσχου ἡμῖν, δεόμεθά σου, ὑγείαν διηνεκῆ νοός τε καὶ σώματος, ἵνα εὐσεβῶς καὶ εὐθύμως τὴν πανσεβάσμιον κοίμησιν αὐτῆς ἐτησίως ἑορτάζοντες καὶ ἐν ὕμνοις τιμῶντες, σὲ λατρεύωμεν καὶ προσκυνῶμεν· ὅπως ταῖς εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις αὐτῆς, ἀπὸ τῆς ἐνεστώσης ἀθυμίας ἡμῶν ῥυσθέντες, τῆς ἀλήκτου χαρᾶς καὶ ἀνεκφράστου ἀγαλλιάσεως μετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἀποδημίαν ἡμῶν, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου ἀπολαῦσαι, καὶ σὺν αὐτῇ εἶναι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Οὐρσίκιος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Οὐρσίκιος

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐρσικίου τμηθεῖσαν, ὦ Θεοῦ Λόγε,

Πῶς τὴν κεφαλὴν ἀστεφάνωτον λίπῃς;

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν στοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει τ΄ (300), καταγόμενος ἀπὸ τὴν πόλη Σιβεντοῦ, ποὺ βρίσκεται στὴν ἄνω Ἰλλυρία (δηλαδὴ Σλαβονία), καὶ ἦταν στρατιώτης. Τοῦτος λοιπόν, ἐπειδὴ ἦταν Χριστιανὸς διεβλήθη στὸν βασιλέα Μαξιμιανό, ὁ ὁποῖος τὸν παρέδωσε στὸν ἔπαρχο Ἀριστείδη γιὰ νὰ τὸν κρίνει ἐκεῖνος. Ἔτσι τὸν ἔδειραν στὴν ράχη μὲ βούνευρα καὶ τοῦ πλήγωσαν δυνατὰ τὰ πλευρά· ἔπειτα τύλιξαν τὰ χέρια του μὲ λινάρια βρεγμένα μὲ λάδι κ’ ἐπάνω τους ἄλειψαν θειάφι καὶ ρητίνη, καὶ μετὰ ἔβαλαν φωτιά.

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ: ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΝ, ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΠΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

 

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΝ,

 ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΠΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ Α΄

Περὶ λύπης καὶ ἡδονῆς καὶ ἐπιθυμίας τε καὶ φόβου

   Εἶναι τὰ πάθη κακὰ ἀπὸ τὴ φύση τους ἢ γίνονται κακὰ ἐξαιτίας τῆς χρήσης τους; Ἐννοῶ δηλαδὴ τὴν ἡδονὴ καὶ τὴ λύπη, τὴν ἐπιθυμία καὶ τὸν φόβο, καθὼς καὶ ὅλα ὅσα ἀκολουθοῦν αὐτά.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ:

   Αὐτὰ τὰ πάθη, ὅπως καὶ τὰ ὑπόλοιπα, δὲν δημιουργήθηκαν ἐξαρχῆς μαζὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση· γιατί, ἂν εἶχαν δημιουργηθεῖ μαζί της, θὰ ἀποτελοῦσαν στοιχεῖο τοῦ ἴδιου τοῦ ὁρισμοῦ τῆς φύσεως.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φώτιος καὶ Ἀνίκητος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φώτιος καὶ Ἀνίκητος

Ἑορτάζουν τὴν ιβ΄ (12η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πῦρ Ἀνίκητον συμφλέγει τῷ Φωτίῳ,

Οὓς Φωτὸς οἶκος ὡς ἀνικήτους φέρει.

Πῦρ κατὰ δωδεκάτην κτάνε Φώτιον ἠδ’ Ἀνίκητον.

   Τούτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν στοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σπη΄ (288)‧ ὁ Φώτιος ἦταν ἀνηψιὸς τοῦ ἁγίου Ἀνικήτου. Ὅταν λοιπὸν ὁ Διοκλητιανὸς δημηγόρησε στὴν Νικομήδεια κατὰ τῶν Χριστιανῶν, παρούσης καὶ τῆς Συγκλήτου βουλῆς, κι ὅταν ἔβαλε στὸ μέσον πολλὰ εἴδη βασανιστηρίων ὀργάνων ἀπειλῶντας ὁ ἀσεβέστατος ὅτι παντοιοτρόπως θ’ ἀφανίσει ἐκείνους ποὺ ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, καὶ θὰ τοὺς ἐξορίσει ἀπ’ ὅλα τὰ ἄκρα τῆς οἰκουμένης‧ ὅταν, λοιπόν, αὐτὸς ὁ ἀλιτήριος τύραννος βλασφήμησε κατὰ τῆς θεότητος καὶ δόξης τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τότε ἦταν παρὼν κι ὁ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Ἀνίκητος καὶ δὲν φοβήθηκε τὶς ἀπειλὲς τοῦ τυράννου, ἀλλὰ παρρησίᾳ ὁμολόγησε τὸν ἑαυτό του Χριστιανὸ καὶ ἤλεγξε καὶ στηλίτευσε τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων, προσθέτοντας καὶ τοῦτο: ὅτι ὅσοι σέβονται τὰ εἴδωλα εἶναι κωφοὶ καὶ ἀναίσθητοι.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὖπλος ὁ Διάκονος

 

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Εὖπλος ὁ Διάκονος

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐκ τῆς στολῆς μέν, σεπτὸς Εὖπλος Λευΐτης,

Ἐκ τῆς τομῆς δὲ στερρὸς ὄντως ὁπλίτης.

Πλήγη ἑνδεκάτῃ ξίφει Εὖπλος κῳπήεντι.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν στὰ χρόνια τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞς΄ (296), καταγόμενος ἀπὸ τὴν Κατάνη ποὺ βρίσκεται στὴν ἐπαρχία τῆς Σικελίας. Ἀφοῦ τὸν διέβαλαν στὸν ἄρχοντα Καλβιασιανό, καὶ δὲν πείσθηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, πρῶτα μὲν τοῦ ἔδεσαν τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια, μαζὶ καὶ τὰ γόνατα· ἔπειτα δὲ κρεμάστηκε σὲ ὄρθιο ξύλο καὶ ξεσχίστηκε μὲ σιδερένια χέρια. Καὶ τότε ἀφοῦ ἦλθε σ’ αὐτὸν θεϊκὴ φωνὴ τὸν ἐνδυνάμωσε. Μετὰ ταῦτα σύντριψαν τὶς κνῆμες του μὲ σιδερένια σφυριὰ καὶ τὸν ἔριξαν στὴν φυλακή. Ἐκεῖ δὲ εὑρισκόμενος ὁ ἅγιος, μὲ τὴν προσευχή του ἔκαμε κι ἀνέβλυσε μία βρύση νεροῦ, κι ἔτσι τὸν ἔβγαλαν ἀπ’τὴν φυλακή. Ἔπειτα τὸν ἔβαλαν πάλι στὴν φυλακὴ καὶ μὲ σιδερένια καὶ πυρωμένα νύχια κατεπλήγωσαν τὰ ὦτα του· στὸ τέλος δὲ ἀπέκοψαν καὶ τὴν ἁγία του κεφαλή, κ’ ἔτσι ἔλαβε παρὰ τοῦ Κυρίου τὸ ἄφθαρτο στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 193, 194. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Λαυρέντιος ἀρχιδιάκονος, Ξύστος πάπας Ρώμης καὶ Ἱππόλυτος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Λαυρέντιος ἀρχιδιάκονος, Ξύστος πάπας Ρώμης καὶ Ἱππόλυτος

Ἑορτάζουν τὴν ι΄ (10η) Αὐγούστου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Λαυρέντιον.

Τὸν Λαυρέντιον λάβρακα Χριστοῦ λέγω,

Ἐπ’ ἐσχάρας ἄνθραξιν ἐξωπτημένον.

 

Εἰς τὸν Ξύστον.

Τέλους ἀθλητῶν καὶ κλέους τυχεῖν θέλων,

Ἤθλησας ἆθλον, Ξύστε, τὸν διὰ ξίφους.

 

Εἰς τὸν Ἱππόλυτον.

Τὸν Ἱππόλυτον ἱπποδέσμιον βλέπω,

Ἐναντίον πάσχοντα τῇ κλήσει πάθος.

Ὤπτησαν δεκάτῃ Λαυρέντιον ἠΰτε ἰχθύν.

   Τούτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν στοὺς καιροὺς τοῦ βασιλέως Δεκίου, ἐν ἔτει σν΄ (250), καὶ ὁ μὲν ἅγιος Ξύστος ἦταν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, στὴν ὁποία διδάχθηκε τὰ μαθήματα τῆς φιλοσοφίας· ἐρχόμενος δὲ στὴν Ρώμη χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος, ἀφοῦ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Στέφανος ὁ Πάπας τῆς Ῥώμης¹. Κι ἐπειδὴ τότε πλησίαζε νὰ γεννηθεῖ ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, πρόσταξε ὁ ἅγιος Ξύστος τὸν ἀρχιδιάκονό του ἅγιο Λαυρέντιο νὰ οἰκονομήσει τὰ σκεύη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ῥώμης· ὁ δὲ θεῖος Λαυρέντιος τὰ μοίρασε στοὺς φτωχούς. Ὅταν λοιπὸν ὁ Δέκιος ἐπανῆλθε ἀπὸ τὴν Περσία, ἔφεραν μπροστά του τὸν ἅγιο Ξύστο καί, ἐπειδὴ δὲν πείστηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, ἀλλὰ τὸν ὁμολόγησε παρρησίᾳ Θεὸν ἀληθινὸ καὶ δημιουργὸ τοῦ παντός, ἀποκεφαλίσθηκε κι ἔλαβε ὁ ἀοίδιμος τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤ’ ΑΥΤΟΥ ΟΠΛΩΝ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθαίου ΙΖ΄ 14–23)

 

ΟΜΙΛΙΑ

 ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤ’ ΑΥΤΟΥ ΟΠΛΩΝ

 

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τοῦ ΘΕΟΤΟΚΗ*

 

   Γιατί ἆραγε ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ἀποσιώπησε ὅλα τὰ πάθη, μὲ τὰ ὁποῖα τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα βασάνιζε ἐλεεινῶς τὸν σεληνιαζόμενο, σημείωσε ὅμως μὲ ἀκρίβεια ὅτι πολλὲς φορὲς τὸν κατακρήμνιζε στὸ πῦρ καὶ πολλὲς φορὲς στὸ ὕδωρ; Ἔχει πολὺ ἀξιόλογο νόημα ἡ σημείωση τοῦ Εὐαγγελιστοῦ.

   Δύο εἶναι οἱ πηγὲς ὅλων τῶν ἁμαρτημάτων, ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία. Ὅποιο ἁμάρτημα κι ἂν σκεφτεῖς, αὐτὸ ἢ ἀπὸ τὸν θυμὸ ἢ ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία ἀναβλύζει. Φιλονικίες, ἀνυποταξίες, ἔχθρες, καταπιέσεις, ἀσπλαγχνίες, προδοσίες, ὕβρεις, συκοφαντίες, πληγές, τραύματα, πόλεμοι, φόνοι, βλασφημίες καὶ μύρια ἄλλα φοβερὰ ἁμαρτήματα ἔχουν πατέρα τὸν θυμό. Ἁρπαγές, ἀδικίες, ἐπιβουλές, φθόνοι, πορνεῖες, μοιχεῖες, μέθες, γαστριμαργίες κι ἄλλα πάμπολλα ἔργα τοῦ σκότους εἶναι βλαστήματα τῆς κακῆς ἐπιθυμίας. Κι ὅποιον ὑποδουλώσει ὁ Διάβολος, πολλάκις τὸν βάζει στὸ πῦρ, δηλαδὴ τὸν ρίχνει στὰ φλογερὰ ἁμαρτήματα τοῦ θυμοῦ, καὶ πολλάκις στὸ ὕδωρ, δηλαδὴ στὰ παραπτώματα τῆς κακῆς ἐπιθυμίας. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος μὲ τόση ἀκρίβεια σημείωσε ὅτι τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτο πολλὲς φορὲς ἔριχνε τὸν δαιμονιζόμενο στὸ πῦρ καὶ πολλὲς φορὲς στὸ ὕδωρ. Κάτι τέτοιο καὶ ὁ προφητάναξ Δαβὶδ σήμαινε, ὅταν εὐχόμενος ἔλεγε: «Ἡμέρας ὁ ἥλιος οὐ συγκαύσει σε, οὐδὲ ἡ σελήνη τὴν νύκτα» (Ψαλμ. ρκ΄ 6), ὑπονοῶντας, διὰ τῆς συγκαύσεως τοῦ ἡλίου, τὴν φλόγα τοῦ θυμοῦ, καὶ διὰ τῆς νυκτερινῆς σελήνης, τὶς σαρκικὲς ἡδυπάθειες. Μετὰ τὸ πάθος καὶ τὸν σταυρὸ τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀληθῶς ἐξασθένισε ἡ δύναμη τῶν δαιμόνων. «Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου», ἔλεγε ὁ Δεσπότης τῶν ἁπάντων, «νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω» (Ἰωάν. ιβ΄ 31). Καὶ ἀληθῶς ἐξεβλήθη, διότι, μετὰ τὴν ἔνσαρκη παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἔγιναν ἄλαλα τὰ εἴδωλα ποὺ μιλοῦσαν καὶ μάντευαν τὰ μέλλοντα‧ ἔκλεισαν τὸ στόμα τους τὰ χρηστήρια (μαντεῖα) καὶ οἱ ψευδοχρησμολόγοι¹‧ σχεδὸν σβήστηκε ἡ πολυθεΐα, ἢ γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ὀρθότερα, ἡ λατρεία τῶν δαιμόνων‧ λιγόστεψαν οἱ δαιμονιζόμενοι, οὐδεμία ἐξουσία ἔχει ὁ Διάβολος σ’ ὅσους εὐσεβῶς καὶ δικαίως ἐτελεύτησαν· ἀνοίχθηκε γιὰ τοὺς εὐσεβεῖς καὶ φιλάρετους ἡ πύλη τοῦ παραδείσου ποὺ ἡ ἀπάτη του ἔκλεισε, καὶ κλείστηκε τὸ στόμα τοῦ ᾅδη, ποὺ αὐτὸς ἄνοιξε· ἔμεινε ὅμως σ’ αὐτὸν μόνο ἡ ἐξουσία νὰ πειράζει. Ὁ μὲν μακάριος Πέτρος λέει ὅτι «ὁ δαίμων ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 8)· ὁ δὲ θεηγόρος Παῦλος μᾶς καταγγέλλει ὅτι δὲν παλεύουμε μὲ ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν αἷμα καὶ σάρκα, ὅπως καὶ ἐμεῖς, «ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφεσ. στ΄ 12)· ὁ ἴδιος Ἀπόστολος μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ Διάβολος ἔχει «μεθοδείας» δηλ. τεχνάσματα (αὐτ. 11), ἔχει «παγίδες» (Α΄ Τιμ. γ΄ 7 καὶ Β΄ Τιμ. β΄ 26), ἔχει «βέλη πεπυρωμένα» δηλ. φλογερὰ βέλη (Ἐφεσ. στ΄, 16), μετασχηματίζεται καὶ σὲ «ἄγγελο φωτός» (Β΄ Κορ. ια΄ 14).