Ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν γ΄ (3η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀθανασίῳ ἀθανασίας στέφος,

Ὁσιότης τε καὶ τὰ θαύματα πέλει.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Ἀθανάσιος, ὁ ὁποῖος γέμισε θαύματα τὸ μοναστῆρι τὸ ὀνομαζόμενο τοῦ Τραϊανοῦ, ἦταν ἀπὸ τὴν χώρα τῶν Κιβυρραιωτῶν, γυιὸς γονέων μετρίων στὸ γένος καὶ στὸν πλοῦτο. Ὅταν ἔφτασε σὲ κατάλληλη ἡλικία, ἐβδελύχθη τὸν κόσμο καὶ πῆγε στὴν ἔρημο, ὅπου εἶχε –σύμφωνα μὲ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλο– ἕνα μόνο χιτῶνα· τρέχοντας δὲ ἀπὸ τόπο σὲ τόπο κι ἀνταμώνοντας πνευματικοὺς ἄνδρες ἀπορροφοῦσε σὰν σφουγγάρι τὶς ἀρετὲς ἐκείνων. Ἕνας μοναχός, ποὺ ἦταν πρὶν ἄρχοντας τῆς βασιλικῆς συγκλήτου, εἶχε δικό του μοναστῆρι στὸν ποταμὸ Σαγγάριο, στὸ ὁποῖο βρισκόντουσαν μοναχοὶ σκληροὶ κι ἀπειθεῖς. Ἔτσι λοιπόν, ἀφοῦ δὲν τοὺς ἄντεχε βγῆκε ἀπὸ τὸ μοναστῆρι του καὶ πήγαινε σὲ τόπο μακρινό· στὸν δρόμο συνάντησε τὸν ὅσιο Ἀθανάσιο καὶ συνομίλησε μαζί του μὲ τόση εὐλάβεια, ὥστε νόμιζε ὅτι ὁ ὅσιος στάλθηκε ἀπὸ τὸν Θεό‧ γι’ αὐτὸ τὸν πῆρε καὶ τὸν ἔφερε στὸ μοναστῆρι του. Κ’ ἐπειδὴ ὁ μακάριος Ἀθανάσιος ἦταν γεμάτος ἀπὸ κάθε ἀρετὴ καὶ πνευματικὴ κατάσταση, μετέβαλε τοὺς σκληροὺς ἐκείνους μοναχοὺς στὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, ἄλλοτε μὲν ὠφελῶντας τους καὶ μόνο μὲ τὸ νὰ βλέπουν τὸ σχῆμα του, ἄλλοτε δὲ καὶ μὲ τὰ λόγια τοὺς παρακαλοῦσε καὶ τοὺς δίδασκε.

Ἡ Δευτέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

  

Ἡ Δευτέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πᾶσα πνοή, δόξαζε Πνεῦμα Κυρίου,

Δι’ οὗ πονηρῶν πνευμάτων φροῦδα θράση.

   Τὴν Δευτέρα ἡμέρα μετὰ τὴν Ἁγία Πεντηκοστὴ ἑορτάζουμε τὸ πανάγιο καὶ ζωοποιὸ καὶ παντοδύναμο Πνεῦμα, δηλαδὴ τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὸ ὁμότιμο, καὶ ὁμόδοξο, καὶ ὁμοούσιο τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ.

Ἡ Κυριακὴ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς

  

Ἡ Κυριακὴ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πνοῇ βιαίᾳ γλωσσοπυρσεύτως νέμει,

Χριστὸς τὸ θεῖον Πνεῦμα τοῖς Ἀποστόλοις.

Ἐκκέχυται μεγάλῳ ἑνὶ ἤματι Πνεῦμ’ ἁλιεῦσι.

   Τὴν ὀγδόη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα ἑορτάζουμε τὴν Ἁγία Πεντηκοστὴ καὶ τὴν ἐπιδημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· διότι, καθὼς οἱ Ἑβραῖοι ἀριθμῶντας ἑπτὰ Ἑβδομάδες ἑορτάζουν τὴν δική τους Πεντηκοστή, μὲ τὸ νὰ τιμοῦν πάντοτε τὸν ἑβδοματικὸ ἀριθμό, κι’ ἔλαβαν τὸν Νόμο μετὰ τὸ Πάσχα, ὅταν συμπληρώθηκαν πενῆντα ἡμέρες· ἔτσι κι’ ἐμεῖς, ἑορτάζουμε τὴν ἀπὸ τοῦ Πάσχα Πεντηκοστή, διότι ἀντὶ τοῦ Νόμου, ἐλάβαμε -τούτη τὴν Πεντηκοστὴ ἡμέρα- τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο νομοθετεῖ καὶ μᾶς ὁδηγεῖ εἰς πᾶσαν ἀλήθεια καὶ διατάζει ὅσα ἀρέσουν στὸν Θεό.

Ἡ ἁγία μάρτυς Θεοδοσία ἡ παρθένος

  

Ἡ ἁγία μάρτυς Θεοδοσία ἡ παρθένος

Ἑορτάζει τὴν κθ΄ (29η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πνίγει θαλάσσης Θεοδοσίαν ὕδωρ,

Τρέφει δὲ Χριστὸς εἰς ἀναψυχῆς ὕδωρ.

Εἰκάδι Θεοδοσίην ἐνάτῃ πέφνε ρεῦμα θαλάσσης.

   Τούτη ἡ ἱερὰ καὶ παναγία κόρη καταγόταν ἀπὸ τὴν Τύρο ποὺ βρίσκεται στὴν Φοινίκη, κι ὅταν ἔφθασε στὸ δέκατο ὄγδοο ἔτος τῆς ἡλικίας της πιάσθηκε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες στὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης καὶ δέθηκε. Κατὰ τὸν καιρὸ ποὺ κάθισαν οἱ κριτὲς καὶ οἱ ἄρχοντες γιὰ νὰ κρίνουν κάποιους Χριστιανοὺς ὁμολογητὲς τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τοὺς καταδικάσουν, τότε καὶ ἡ Ἁγία Θεοδοσία ὁδηγήθηκε δέσμια μπροστὰ στὸν ἄρχοντα Οὐρβανό, ὁ ὁποῖος τὴν πρόσταξε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ Ἁγία δὲν πείσθηκε, ὁ θηριώδης ἡγεμόνας τόσο φοβερὰ βάσανα προξένησε στὰ πλευρὰ καὶ στοὺς μαστοὺς τῆς μάρτυρος, ὥστε οὔτε αὐτὰ τὰ κόκκαλα, οὔτε αὐτὰ τὰ ἐντόσθια καὶ τὰ σπλάγχνα της ἀφῆκε ὁ ἀπάνθρωπος ἀβασάνιστα. Ἡ δὲ Ἁγία μὲ μεγάλη ἀνδρεία καὶ σιωπὴ ὑπέμεινε ὅλες τὶς τιμωρίες αὐτὲς χωρὶς νὰ λαλήσει ὁλοτελῶς· κι ἐνῶ ἀκόμη ἦταν ζωντανή, τὴν ρώτησε πάλι ὁ ἡγεμόνας, παρακινῶντας νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ἡ δὲ μάρτυς βλέποντας τὸν ἡγεμόνα προσεκτικὰ ἄνοιξε τὸ στόμα της καὶ χαμογελῶντας τοῦ εἶπε:

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἑλικωνίς

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἑλικωνίς

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἑλικωνὶς τμηθεῖσα τὴν κάραν ξίφει,

Οὐχ Ἑλικῶνα, ἀλλ’ Ἐδὲμ τρυφὴν ἔχει.

   Ἡ ἁγία Ἑλικωνὶς ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Γορδιανοῦ καὶ Φιλίππου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει σλη΄ (238), καταγόμενη ἀπ’ τὴν Θεσσαλονίκη· ἀφοῦ πιάσθηκε ὡς Χριστιανὴ τὴν ἔφεραν πρὸς τὸν Δοῦκα τῆς Κορίνθου, ὀνόματι Περίνιον, κ’ ἐπειδὴ δὲν πείσθηκε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, ἀλλὰ κήρυξε τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό, πρῶτα μὲν ἔδεσαν τὰ πόδια της μὲ τὸ λουρὶ τοῦ ζυγοῦ τῶν βοδιῶν καὶ τὴν ἔριξαν κατὰ γῆς, ἔπειτα ἀφοῦ ἀνακάτεψαν μόλυβδο καὶ ἄσφαλτο καὶ πίσσα ἔβαλαν τὴν Ἁγία σ’ αὐτά· ἐξῆλθε ὅμως ἔξω χωρὶς νὰ βλαφτεῖ.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἑλλάδιος

  

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἑλλάδιος

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἔλαιον Ἑλλάδιος ἱερωσύνης,

Αἵματι συνέμιξε τοῦ μαρτυρίου.

Εἰκάδι ἑβδομάτῃ Ἑλλάδιον ἔκτανε πυγμή.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἀφοῦ καθάρισε τὸν ἑαυτό του ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ καὶ κατέστη δοχεῖο τοῦ παναγίου Πνεύματος ἐχρίσθη μὲ τὴν ψῆφο τοῦ Θεοῦ ἀρχιερεὺς καὶ παρέλαβε τὸ πηδάλιο τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Κ’ ἔτσι λοιπόν, ὡς ποιμένας ἐδίωκε ἀπὸ τὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ τοὺς νοητοὺς λύκους αἱρετικοὺς κι ἀσεβεῖς ποὺ κατατρώγανε τὰ λογικὰ πρόβατα, καὶ ὡς κυβερνήτης ἐπιστημονικὸς φύλαγε τὸ πλοῖο τῆς ἐκκλησίας ἄβατο καὶ ἀκαταπόντιστο ἀπ’ τὰ κύματα καὶ τοὺς ἐναντίους ἀνέμους τῆς τοῦ βίου θαλάσσης.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κάρπος

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Κάρπος

Ἑορτάζει τὴν κς΄ (26η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καρποὺς ἐνεγκών, Κάρπε, δεκτοὺς Κυρίῳ,

Φέρεις καθ’ ὥραν τὴν τελευτὴν ὡς τρύγην.

Εἰκάδι ἕκτῃ Κάρπος ἀπὸ χθονὸς ἔπτατο μακρῇς.

   Τοῦτος ὁ τοῦ Κυρίου ἅγιος ἀπόστολος Κάρπος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Νέρωνος, ἐν ἔτει νθ΄ (59), συναριθμεῖται δὲ μὲ τοὺς ἁγίους ἑβδομήκοντα μαθητὲς καὶ Ἀποστόλους τοῦ Κυρίου καὶ διακονοῦσε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο στὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου διακομίζοντας (μεταφέροντας) τὶς ἐπιστολὲς ἐκείνου πρὸς ὅσους τὶς ἔστελνε, καὶ πολλοὺς ἕλληνες δίδαξε νὰ σέβονται τὸν Χριστό· ὕστερα δέ, ἀφοῦ ἔγινε ἐπίσκοπος στὴν Βάρνη τῆς Θράκης καὶ φωτίσθηκε στὴν διάνοια μὲ τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν ἔλλαμψη τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἔγινε ὡς ἀστέρας ποὺ δὲν δύει, ἀλλ’ ἀνατέλλει καὶ φωτίζει πᾶσα τὴν οἰκουμένη μὲ τὶς θεῖες διδασκαλίες του.

Ἡ Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων

  

Ἡ Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πόλου νοητοῦ ἀστέρες σελασφόροι.

Ἀκτῖσιν ὑμῶν φωτίσαιτέ μοι φρένας.

 

Ξένον τὸν Υἱὸν Πατρὸς οὐσίας, λέγων,

Ἄρειος, ἤτω τῆς Θεοῦ δόξης ξένος.

   Τὴν ἑβδόμη Κυριακὴ ὕστερα ἀπὸ τὸ Πάσχα ἑορτάζουμε τὴν Πρώτη Ἁγία καὶ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῶν Ἀγίων τριακοσίων δεκαοκτὼ θεοφόρων Πατέρων τῶν ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας συναθροισθέντων, ἡ ὁποία κι’ ἔγινε ἀπὸ τὴν ἑξῆς αἰτία:

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Μιχαὴλ ἐπίσκοπος Συννάδων

  

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Μιχαὴλ ἐπίσκοπος Συννάδων

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τῷ κυματώδει μικρὸν ἐμπρέψας βίῳ,

Λύῃ Μιχαὴλ οἵα κούφη πομφόλυξ.

Εἰκάδι τριτάτῃ Μιχαὴλ ἀναδέδραμεν ἐκ γῆς.

   Τοῦτος ὁ ἀγγελώνυμος ἅγιος Μιχαὴλ ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Λέοντος τοῦ Ἁρμενίου, ἐν ἔτει ωιδ΄ (814), κι ἀφιερώθηκε ἀπ’ τὴν ἀγκάλη ἀκόμη τῆς μητέρας του στὸν Θεὸ κι ἀφοῦ καθάρισε τὸν ἑαυτό του διὰ βίου τελείου ἔγινε ἱερεὺς καὶ ἀρχιερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ἀπ’ τὸν ὁποῖο δυναμούμενος ἀφάνισε τὴν βλάσφημη αἵρεση τῶν εἰκονομάχων κ’ ἔφραξε τ’ ἄθεα στόματά τους τ’ ἀνοιγόμενα ἐναντίον τῆς θείας εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Κύριος εἶναι τὸ πᾶν γιὰ μένα…

Ὁ Κύριος εἶναι τὸ πᾶν γιὰ μένα…

 

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

   «Αὐτὸς ἐστι πρὸ πάντων καὶ τὰ πάντα ἐν αὐτῷ συνέστηκε» (Κολ. α΄ 17). Ὁ Θεὸς εἶναι πρὶν ἀπὸ ὅλα τὰ πράγματα καὶ ὅλα χάρις σ᾽ Αὐτὸν ὑπάρχουν. Ἕνα μεγάλο, ἀπροσμέτρητο νόημα περιέχουν αὐτὰ τὰ λόγια. Ἐξηγοῦν τὸ ὄνομα «Ἐγὼ εἰμι ὁ Ὤν», μὲ τὸ ὁποῖο ὀνόμασε τὸν ἑαυτό του ὁ Κύριος στὸν Μωϋσῆ. Γιατὶ τὸ «ὁ Ὤν» σημαίνει Ἐκεῖνον ποὺ ὑπάρχει πρὶν ἀπὸ τὰ πάντα καὶ ποὺ χάρις σ᾽ Αὐτὸν ὑπάρχουν τὰ πάντα. Αὐτὰ τὰ λόγια δηλώνουν τὴν ἄπειρη δύναμη καὶ χάρη καὶ τὴν ἀπροσμέτρητη σοφία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας. «Μέγας ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ καὶ τῆς συνέσεως αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἀριθμὸς» (Ψαλμ. ρμστ΄ 5).

Ἡ Θεία Ἀνάληψη

  

Ἡ Θεία Ἀνάληψη

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐκ δεξιᾶς καθίσας πατρικῆς Λόγε,

Μύσταις παρασχὼν πίστιν ἀσφαλεστέραν.

   Τὴν Πέμπτη τῆς ἕκτης ἑβδομάδας μετὰ τὸ Πάσχα τὴν Ἀνάληψη ἑορτάζουμε τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· διότι ἀφοῦ ἀνέστη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καθὼς ὁ θεῖος Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἐξιστόρησε, σαράντα ἡμέρες διέτριψε πάνω στὴν γῆ, καὶ στὸ μεταξὺ τοῦτο τὸ διάστημα δὲν βρισκόταν πάντοτε μὲ τοὺς Μαθητές του ὅπως καὶ πρίν, ἐπειδὴ τοῦτο δὲν ἦταν πλέον δυνατὸν νὰ γίνεται μετὰ τὴν Ἀνάσταση, ἀλλὰ μεταχειριζόμενος ἄρρητη οἰκονομία πότε - πότε μόνον φαινόταν σ’ αὐτούς, καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγε, καὶ ψηλάφηση τῶν χεριῶν ὑπέμεινε, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ τοὺς βεβαιώσει ἐκ τῶν πραγμάτων ὅτι ἀνέστη ἐκ τῶν νεκρῶν.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Θαλλέλαιος

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Θαλλέλαιος

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀκέστορι τμηθέντι τῷ Θαλλελαίῳ,

Θεὸς βοτάνη πρὸς λύσιν παντὸς πάθους.

Εἰκοστῇ Θαλλέλαιος τὴν κεφαλὴν ἀπεκάρθη.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Θαλλέλαιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Νουμεριανοῦ, ἐν ἔτει σπδ΄ (284), καταγώμενος ἀπὸ μιὰ χώρα τῆς Φοινίκης ὀνομαζόμενη Λίβανο, γυιὸς τοῦ Βερουκίου ἀρχιερέως τῶν Χριστιανῶν καὶ τῆς Ρωμυλίας. Μαθαίνοντας τὴν ἰατρικὴ τέχνη καὶ κρυβόμενος σ’ ἕνα ἐλαιῶνα, διὰ τὸν φόβο τῶν εἰδωλολατρῶν, πιάστηκε ὡς Χριστιανὸς στὴν πόλη Ἀνάζαρβον, ἡ ὁποία βρίσκεται στὴν δεύτερη ἐπαρχία τῶν Κιλίκων, καὶ τὸν ἔφεραν στὸν ἄρχοντα Θεόδωρο, ὁ ὁποῖος, ἐπειδὴ δὲν μπόρεσε νὰ πείσει τὸν Ἅγιο νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, πρόσταξε νὰ τρυπήσουν τοὺς ἀστραγάλους του καὶ νὰ περάσουν σχοινὶ ἀπ’ αὐτούς· ἔπειτα νὰ τὸν κρεμάσουν κατακέφαλα.

Ὁ ὅσιος Μέμνων ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ὅσιος Μέμνων ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὑπνοῖ τι μικρὸν ἁρπαγὴν τὴν ἐσχάτην,

Τὴν εἰς ἀπαντὴν τοῦ Θεοῦ Μέμνων μένων.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Μέμνων ἀφοῦ ἀρνήθηκε τὸν κόσμο κι ὅλα τὰ κοσμικὰ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δίκαια κι εὐάρεστα διάνυσε τὴν ζωή του μὲ ὑπακοὴ κ’ ὑποταγή, καὶ γι’ αὐτὸ ἔγινε ἡγούμενος μοναχῶν. Καὶ ἀφοῦ ἀπέκτησε πραότητα κι ἀγάπη ἔγινε καὶ θαυματουργός, διότι μιὰ φορὰ ἔπεσαν ἀκρίδες στὰ χωράφια τοῦ μοναστηριοῦ, καὶ τότε ἔκαμε εὐχὴ ὁ Ἅγιος καὶ τὶς ἔδιωξε ὅλες σὰν νὰ ἦταν πῦρ καὶ τὶς ἔπνιξε στὸν ποταμό.

Ὁ Νεοϊερομάρτυρας καὶ Ἐθνομάρτυρας ἅγιος Μελέτιος ἐπίσκοπος Κίτρους

 

Ὁ Νεοϊερομάρτυρας καὶ Ἐθνομάρτυρας  ἅγιος Μελέτιος ἐπίσκοπος Κίτρους

Τοῦ Παναγιώτη Μυργιώτη,

Μαθηματικοῦ.

   Τὸν Μάρτιο 1821, ξεσπᾶ ἡ ἐπανάσταση στὴν Πελοπόννησο. Ἡ φλόγα της, κατὰ τὸ πέρασμα τοῦ καιροῦ, μεταδίδεται σὲ Στερεὰ Ἑλλάδα, Αἰγαῖο, Θεσσαλία, Μακεδονία καὶ ἀλλοῦ. Ἀπὸ τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1820 ὑπάρχει ἕνα κλίμα ἐνθουσιασμοῦ στὴ Θεσσαλονίκη γιὰ τὴν ἐπερχόμενη ἐπανάσταση. Ὁ ἱεροδικαστὴς (μουλὰς) τῆς Θεσσαλονίκης Χαϊρουλὰχ καταγράφει στὸ Ὁδοιπορικό του (δηλαδὴ στὸ Ἡμερολόγιο δράσης καὶ γεγονότων). Γράφει, λοιπόν, στὸν σουλτᾶνο Μαχμοὺτ τὸν Β΄ «ἔχουν ἕνα, δυὸ σχολειὰ καὶ μερικὲς ἐκκλησίες ποὺ ἡ πιὸ μεγάλη εἶναι αὐτὴ ποὺ ὀνομάζουν Μηνᾶ ἐφέντη καὶ ποὺ μέσα στὰ κελιά της μαζεύονται ὅλοι οἱ πρόκριτοι καὶ συζητοῦν γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο, γιὰ τὸ Φανάρι καὶ γιὰ τὸ Μοριᾶ. Τὴ μέρα ποὺ ἔφθασα καὶ πῆγα στὸ κονάκι, εἶχαν φέρει ἐκεῖ μπροστὰ στὸν Γιουσοὺφ μπέη ἕναν μεσήλικα ἄπιστο, Μεστανὲ ἐφέντη, γιατί, λέγει, μάθαινε στὰ παιδιά τους ἕνα τραγούδι, γραμμένο ἀπὸ ἕναν ἄπιστο τῆς Θεσσαλίας (πρόκειται γιὰ τὸν Ρήγα Φεραῖο) ποὺ ἡ μεγαλειότης σου, μὲ προγενέστερο προσκυνητὸ φιρμάνι Σου, εἶχε καταδικάσει».

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

  

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φωτὸς χορηγός, ἐκ φάους πλέον φάος,

Τὸν ἐκ γενετῆς ὀμματοῖς Τυφλόν, Λόγε.

   Τὴν ἕκτη Κυριακὴ ὕστερα ἀπὸ τὸ Πάσχα ἑορτάζουμε τὸ ἐξαίσιο θαῦμα, ποὺ τέλεσε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς στὸν ἐκ γενετῆς τυφλό. Κι’ ἔγινε αὐτὸ μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο:

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ ἡγιασμένος

  

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ ἡγιασμένος

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δῶρόν σε θεῖον, Θεόδωρε, δεικνύει,

Ἐν ἁγίοις ἅγιος, ἡγιασμένε.

Τῇ δε γε ἑνδεκάτῃ Θεόδωρος ἀφίπτατο γαίης.

   Τοῦτος ὁ μακάριος Θεόδωρος ἤκμασε ἐν ἔτει τξ΄ (360) ἐπὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ παραβάτου· κι ἀφοῦ μελέτησε τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ καθαρίσθηκε ὅλος διὰ τῆς ἀπαθείας κ’ ἔγινε σκεῦος τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἀξιώθηκε τῆς μεγίστης κλήσεως κι ὀνομάσθηκε ἡγιασμένος. Ἐχρημάτισε δὲ μαθητὴς τοῦ μεγάλου πατρὸς Παχωμίου κι ἀναδείχθηκε ὁμότροπος, μιμητὴς καὶ ζηλωτὴς τῶν ἀρετῶν ἐκείνου. Ἔτσι λοιπόν, γιὰ ν’ ἀναφέρουμε τὸ τοῦ Ἀββακούμ¹· ἀφοῦ κατεπτόησε (κατατρόμαξε) τοῦτος τὰ σκηνώματα τῶν νοητῶν Αἰθιόπων, δηλαδή, τῶν ζοφερῶν δαιμόνων, κ’ ἔκοψε τὶς κεφαλές τους, ἀπῆλθε πρὸς τὸν Θεό, γιὰ ν’ ἀπολαύσει τὰ στεφάνια γιὰ ὅσους κόπους καὶ ἱδρῶτες ἔχυσε ὑπὲρ τῆς ἀρετῆς. Καὶ προτοῦ ν’ ἀναπαυθεῖ, γιάτρεψε πᾶσα νόσο καὶ πᾶσα ἀσθένεια.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 5ος, σελ. 91, 92. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

 

 

1. Ἀββακοὺμ γ΄ 7: «…σκηνώματα Αἰθιόπων πτοηθήσονται…»

Ὁ ὅσιος Παχώμιος

  

Ὁ ὅσιος Παχώμιος

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ Παχώμιος λεπτύνων σαρκὸς πάχος,

Ψυχῇ συνῆγε πρὶν μεταστῆναι στέαρ.

Πέμπτῃ καὶ δεκάτῃ Παχώμιον ἔνθεν ἄειραν.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Παχώμιος καταγόταν ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο τῆς κάτω Θηβαΐδας καὶ ζοῦσε στοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τκγ΄ (323)· ἦταν γυιὸς γονέων ἀσεβῶν καὶ προσκυνούντων τὰ εἴδωλα, μὲ τοὺς ὁποίους ὅταν ἦλθε ὁ Ἅγιος μιὰ φορὰ στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων ἄκουσε τὸν ὑπηρέτη τοῦ ναοῦ νὰ λέγει στοὺς γονεῖς του, ποὺ πρόσφεραν θυσία στὰ εἴδωλα:

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Ποίημα ἁγίου Δημητρίου, Μητροπολίτου Ροστώφ, ἣν ἔλεγε καθ’ ἑκάστην.

   Ὑπεραγία Θεοτόκε Παρθένε, σκέπε με καὶ διαφύλαττε τὸν δοῦλόν σου ἀπὸ παντὸς κακοῦ ψυχῆς τε καὶ σώματος καὶ ἀπὸ παντὸς ἐχθροῦ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου· χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου, ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες τῶν ψυχῶν ἡμῶν· χαῖρε καὶ εὐφραίνου Θεοτόκε Παρθένε, καὶ πρέσβευε ὑπὲρ τοῦ δούλου σου. Κυρία καὶ Δέσποινα τῶν Ἀγγέλων καὶ Μήτηρ τῶν χριστιανῶν, βοήθησόν μοι τῷ δούλῳ σου· ὦ Μαρία παναμώμητε· χαῖρε νύμφη ἀνύμφευτε· χαῖρε ἡ χαρὰ τῶν θλιβομένων καὶ ἡ παραμυθία τῶν λυπουμένων· χαῖρε ἡ τροφὴ τῶν πεινώντων καὶ ὁ λιμὴν τῶν χειμαζομένων· χαῖρε τῶν ἁγίων ἁγιωτέρα καὶ πάσης κτίσεως τιμιωτέρα· χαῖρε τοῦ Πατρὸς τὸ ἁγίασμα, τοῦ Υἱοῦ τὸ σκήνωμα καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος τὸ ἐπισκίασμα· χαῖρε τοῦ πάντων Βασιλέως Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν τὸ τερπνὸν παλάτιον· χαῖρε ἡ Μήτηρ τῶν ὀρφανῶν καὶ ἡ βακτηρία τῶν τυφλῶν· χαῖρε τὸ καύχημα τῶν χριστιανῶν καὶ τῶν προσκαλουμένων σε ὁ ἕτοιμος βοηθός.

Ἡ ἁγία μάρτυς Γλυκερία

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Γλυκερία

Ἑορτάζει τὴν ιγ΄ (13η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θηρὸς τὸ πικρὸν δῆγμα τῇ Γλυκερίᾳ,

Ὑπεργλυκάζον ὡς ἀληθῶς ἦν μέλι.

Ἐν τριτάτῃ δεκάτῃ δάκε καὶ κτάνε θὴρ Γλυκερίαν.

   Ἡ ἁγία Γλυκερία ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Ἀντωνίου τοῦ βασιλέως καὶ Σαβίνου ἡγεμόνος, ἐν ἔτει ρμα΄ (141), εὑρισκομένη κατὰ τὴν Τραϊανούπολη. Ὅταν λοιπὸν θυσίαζε ὁ ἡγεμόνας στὰ εἴδωλα, ἡ ἁγία Γλυκερία ἔγραψε πάνω στὸ μέτωπό της τὸν τίμιο σταυρὸ καὶ πῆγε στὸν ἡγεμόνα κηρύττοντας κι ὀνομάζοντας τὸν ἑαυτό της Χριστιανὴ καὶ δούλη Χριστοῦ. Κ’ ἐπειδὴ ὁ ἡγεμόνας τὴν παρεκάλεσε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, ἡ Ἁγία μπῆκε στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων, προσευχήθηκε στὸν Χριστὸ καὶ γκρέμισε τὸ εἴδωλο τοῦ Δία καὶ τὸ κατασύντριψε. Οἱ δὲ εἰδωλολάτρες ποὺ βρέθηκαν ἐκεῖ, ἔριχναν πέτρες κατὰ τῆς μάρτυρος, πλὴν ὅμως αὐτὲς δὲν τὴν χτυποῦσαν· γι’ αὐτὸ κρεμάσανε τὴν Ἁγία ἀπὸ τὶς τρίχες καὶ τὴν ξέσχισαν. Ἔπειτα τὴν ἔβαλαν στὴν φυλακὴ καὶ δὲν τῆς ἔδωκαν οὔτε φαγητό, οὔτε ποτὸ γιὰ διάστημα πολλῶν ἡμερῶν· ἀλλ’ ἄγγελος Κυρίου ἔφερε τροφὴ σὲ αὐτὴν καὶ γιὰ τοῦτο δὲν ἔπαθε κανένα κακό, ἀπ’ ὅσα ὁ ἡγεμόνας στοχαζόταν ὅτι θὰ πάθει ἀπὸ τὴν πεῖνα. Μάλιστα δέ, ἔλαβε μεγάλο θαυμασμὸ κι ἔκπληξη αὐτὸς καὶ οἱ σύντροφοί του, ὅταν βρῆκαν στὴν φυλακὴ ἀγγεῖο καὶ ψωμιά, γάλα καὶ νερό, ἐνῶ ἡ φυλακὴ ἦταν κλεισμένη μὲ ἀσφάλεια καὶ κανεὶς δὲν μπῆκε σ’ αὐτὴν γιὰ νὰ τὰ φέρει.

Ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος ἐπίσκοπος Κύπρου

 

Ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος ἐπίσκοπος Κύπρου

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φανεὶς Ἐπιφάνιος ἐν Κύπρῳ μέγας,

Κλέος παρ’ αὐτῇ καὶ θανὼν ἔχει μέγα.

Τῇ δυοκαιδεκάτῃ Ἐπιφάνιον μόρος εἷλεν.

   Τοῦτος ὁ μέγας καὶ θαυματουργὸς Ἐπιφάνιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Ἀρκαδίου καὶ Ὀνωρίου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει υβ΄ (402), καταγόταν δὲ ἀπὸ τὴν χώρα τῆς Φοινίκης, ἀπ’ τὰ πλησιόχωρα μέρη τῆς ἐκεῖ Ἐλευθερουπόλεως, γυιὸς γονέων ἐργαζομένων μὲ τὰ ἴδια τους τὰ χέρια τὴν γεωργική. Κι ἀφοῦ ἀνατράφηκε στὴν μικρὴ οἰκία τῶν πενήτων καὶ γεωργῶν γονιῶν του, αὐτὸς μὲ τοὺς δικούς του κόπους ἐξέλαμψε στὸν κόσμο καὶ μὲ τὴν κατὰ Θεὸν ἀρετή του ἀνέβηκε ὁ ἀοίδιμος στὸ ἀκρότατο ὕψος τῆς εὐσεβοῦς καὶ θεάρεστης πολιτείας· διότι οἱ μὲν γονεῖς του, Ἑβραῖοι ὄντες, ἀπέμειναν στὴν σκιὰ καὶ στὴν λατρεία τοῦ νόμου καὶ δὲν μπόρεσαν νὰ δοῦν τὸ φῶς τῆς χάριτος τοῦ Εὐαγγελίου· τοῦτος ὅμως ὁ μακάριος ἔδραμε στὴν πίστη καὶ στὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ μικρὴ ἀφορμή, τὴν ἀκόλουθη:

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Μώκιος

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Μώκιος

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μωκώμενόν σε δεισιδαίμονα πλάνην,

Οἱ δυσσεβεῖς κτείνουσι, Μώκιε, ξίφει.

Μώκιος ἑνδεκάτῃ κεφαλὴν τμήθη ἀγανόφρων.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σπη΄ (288), οἱ δὲ γονεῖς του ὀνομάζονταν Εὐφράτιος καὶ Εὐσταθία, καὶ ἦσαν εὐγενεῖς καὶ πλούσιοι, καταγόμενοι ἀπὸ τὴν παλαιὰ Ρώμη. Τοῦτος λοιπὸν ἐχρημάτισε ἱερεὺς τῆς ἐν Ἀμφιπόλει Ἐκκλησίας καὶ φρόντιζε πάντοτε νὰ διδάσκει, κηρύττοντας τὸν Χριστὸ καὶ παραγγέλλοντας στοὺς ἀνθρώπους ν’ ἀπέχουν ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων.

Ἡ Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος

  

Ἡ Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὕδωρ λαβεῖν ἐλθοῦσα τὸ φθαρτόν, γύναι,

Ταὸ ζῶν ἀπαντλεῖς, ᾧ ῥύπους ψυχῆς πλύνεις.

   Τὴν πέμπτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα ἐπιτελοῦμε τὴν ἑορτὴ τῆς Σαμαρείτιδος ἐπειδὴ φανερὰ σὲ αὐτὴν ὁ Χριστὸς ὁμολόγησε ἑαυτὸν Μεσσία, ποὺ θέλει νὰ πεῖ ἀλειμμένος· γιατὶ μεσσὰ παρὰ τοὺς Ἑβραίους λέγεται τὸ ἔλαιο, διότι καὶ οἱ βασιλεῖς, καὶ οἱ ἱερεῖς, καὶ οἱ Προφῆτες, μὲ τὸ παρὰ τοῦ Θεοῦ διορισμένο ἔλαιο τῆς σκηνῆς ἀλείφονταν, δηλαδὴ χρίονταν· καὶ χρίσεις, λέγει, τὸν Ἐλισσαιὲ υἱὸν Σαφὰτ ἀντὶ σοῦ εἰς Προφήτην· ὥστε τὰ τρία αὐτὰ ὀνόματα, τὸ Μεσσίας τὸ ἑβραϊκό, καὶ τὰ δύο τὰ ἑλληνικά, δηλαδὴ τὸ Χριστὸς καὶ τὸ ἠλειμμένος, ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ νόημα ἔχουν.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Χριστοφόρος

 

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Χριστοφόρος

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν Χριστοφόρον οἶδά τε Χριστοφόρος,

Χριστῷ τυθέντα τῷ Θεῷ διὰ ξίφους.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Δεκίου ἐν ἔτει σν΄ (250)· λέγονται δὲ περὶ τούτου μερικὰ τερατώδη καὶ παράδοξα, ὅτι ἦταν δηλαδὴ κυνοπρόσωπος¹, καταγόμενος ἀπὸ τὴν χώρα τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τρώγουν τοὺς ἀνθρώπους. Κι ὅταν πιάστηκε σὲ πόλεμο ἀπὸ ἕνα κόμητα, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε νὰ μιλήσει, προσευχήθηκε καὶ στάλθηκε σ’ αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου λέγοντας· «Ρέπρεβε, ἀνδρίζου» (ἔτσι ὀνομαζόταν τότε)· κι ἀφοῦ ἔπιασε τὰ χείλη του ὁ ἄγγελος τὸν ἔκαμε νὰ λαλεῖ ἐλεύθερα. Ἔπειτα πῆγε ὁ Ἅγιος ἐντὸς τῆς πόλεως καὶ ἤλεγχε τοὺς Ἕλληνες (εἰδωλολάτρες) ποὺ ἐδίωκαν τοὺς Χριστιανούς· ἕνεκα τούτου δάρθηκε ἀπὸ ἕνα ἄρχοντα Βάκχιον ὀνομαζόμενο, πρὸς τὸν ὁποῖο ἀποκρίθηκε ὁ Ἅγιος ὅτι· «ταπεινούμενος θεληματικὰ ἀπὸ τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ στάθηκα καὶ μ’ ἔπιασαν, ἐπειδή, ἐὰν ἐγὼ θελήσω νὰ κινήσω τὸν θυμό μου καὶ τὴν ἀνδρεία μου, οὔτε ἐσένα θὰ φοβηθῶ, οὔτε τὴν δύναμη τοῦ βασιλέως, ἡ ὁποία, ὡς πρὸς τὴν δική μου δύναμη εἶναι ἀσθενὴς καὶ τίποτε».

Ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ὁ μέγας

 

Ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ὁ μέγας

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λαθεῖν βιώσας Ἀρσένιος ἠγάπα,

Ὃς οὐδὲ πάντως ἐκβιώσας λανθάνει.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ἦταν γέννημα καὶ θρέμμα τῆς μεγαλουπόλεως παλαιᾶς Ρώμης, καὶ ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας ἐφύλαξε τὸν ἑαυτό του καθαρὸ ἐνδιαίτημα τοῦ Θεοῦ. Κ’ ἐπειδὴ ἦταν γεμάτος ἀπὸ ἀρετὴ καὶ σοφία, καὶ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ θεία ἀλλὰ καὶ τὴν ἐξωτερικὴ κι ἀνθρώπινη, γιὰ τοῦτο ἔλαβε καὶ τὴν χειροτονία τοῦ διακόνου, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει τοθ΄ (379).

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ψυχαΐτης

 

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ψυχαΐτης

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ψυχῆς μόνης σὺ τὴν σχέσιν φέρων, πάτερ,

Ψυχαΐτης κέκλησαι ἐνδίκως, μάκαρ.

   Τοῦτος ὁ μακάριος Ἰωάννης ἀπὸ τὴν νεαρή του ἡλικία μιμούμενος τὴν πολιτεία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ τοῦ προφήτου Ἠλία διήνυσε τὴν ζωή του με σκληραγωγία καὶ ἄσκηση‧ κι ἀφοῦ νίκησε μὲ ἀνδρεία τοὺς πολέμους τῶν δαιμόνων καὶ καθαρίσθηκε στὴν ψυχὴ μὲ τὰ ρεύματα τῶν δακρύων, ἐξιλέωσε τὸν Θεὸ μὲ τὶς ὁλονύκτιες στάσεις κι ἀγρυνίες. Διὰ τοῦτο καὶ τοὺς ποταμοὺς τῆς αἱρέσεως τῶν εἰκονομάχων καταξήρανε μὲ τὰ δάκρυά του, διότι τὴν μὲν εἰκόνα τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ καὶ πάντων τῶν ἁγίων προσκυνοῦσε καὶ τιμοῦσε ὡς σεβάσμιες, τῶν δὲ εἰκονομάχων τὰ φρονήματα ἀποστρεφόταν κ’ ἐξευτέλιζε. Γι’ αὐτὸ ὑπέμεινε ἀνδρείως ὁ ἀοίδιμος, ἐξορίες πικρὲς καὶ φυλακές, διότι ὑπερασπιζόμενος τὶς παραδόσεις τῶν πατέρων, καταφρόνησε τοὺς νόμους τῶν βασιλέων. Ἔτσι λοιπόν, ἀφοῦ ἄθλησε γενναίως κι ἀγωνίσθηκε τὸν ἴσο μὲ τοὺς ἁγίους ἀγῶνα, ἴσο μὲ ἐκείνους ἔλαβε καὶ τὸ στεφάνι‧ κ’ ἐπειδὴ δέχθηκε τὴν χάρη τῶν θαυμάτων καὶ ἰαμάτων ἀπὸ τὸν Κύριο, θεράπευε τὰ σώματα καὶ τὶς ψυχὲς τῶν ἀσθενῶν.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 5ος, σελ. 48. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ἡ Μεσοπεντηκοστή

  

Ἡ Μεσοπεντηκοστή

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἑστὼς διδάσκει τῆς Ἑορτῆς ἐν μέσῳ,

Χριστὸς Μεσσίας τῶν διδασκάλων μέσον.

   Τὴν Τετάρτη ἀπὸ τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου, ἑορτάζουμε τὴν Μεσοπεντηκοστή. Δὲν ἐννοοῦμε ὅμως Πεντηκοστὴ τὴν Πεντηκοστὴ τῶν Ἑβραίων, ἀλλὰ τὴν ἡμέρα, τὴν ὁποία ἀριθμοῦμε ἀπ’ τὴν ἡμέρα τῆς Ἁγίας Ἀναστάσεως, –ὅποιον μῆνα τύχει, εἴτε Μάρτιο δηλαδή, εἴτε Ἀπρίλιο–, ἕως τὴν Κυριακὴ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τούτης τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς τὸ μέσον ἑορτάζουμε σήμερα, ἐπειδὴ ἀπὸ τὰ δύο ἄκρα ἔχει αὐτὴ ἡ Τετάρτη τὶς δύο μεγαλώτατες ἑορτές, δηλαδὴ τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· καὶ τρόπον τινα εἶναι ὡς σύνδεσμος τῶν δύο, καὶ μεγαλύνεται καὶ λαμπρύνεται ἀπὸ τῶν δύο τὰ μεγαλεῖα καὶ τὶς λαμπρότητες.

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εἰρήνη

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εἰρήνη

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰρηνικῶς τέθνηκας αὖθις, Εἰρήνη.

Ξίφει θανοῦσα καὶ βιώσασα ξένως,

Εἰρήνη τμηθεῖσα ἀνέγρετο καὶ θάνε πέμπτῃ.

   Ἡ ἁγία Εἰρήνη ἦταν μοναχοπαίδι ἑνὸς μικροῦ βασιλέως τοῦ Λικινίου καὶ μητέρα της ἦταν ἡ Λικινία‧ καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Μαγεδών¹, ἐν ἔτει τιε΄ (315), κι ὀνομάσθηκε ἀπὸ τοὺς γονεῖς της Πηνελόπη. Ἐπειδὴ ἦταν ὡραία καὶ ὑπερέβαινε στὸ κάλλος ὅλες τὶς κόρες τοῦ καιροῦ της, διὰ τοῦτο ζοῦσε, μαζὶ μὲ δεκατρεῖς ὡραῖες ὑπηρέτριες, ἐπάνω σ’ ἕνα ὑψηλὸ πύργο ποὺ ἔκτισε ὁ πατέρας της, ἔχοντας πολὺ πλοῦτο καὶ θρόνο καὶ τραπέζι καὶ λυχνία, τὰ ὁποῖα ἦσαν χρυσᾶ. Ὅταν ἀποφασίσθηκε ἀπὸ τὸν πατέρα της νὰ μένει ἐντὸς τοῦ πύργου, ἦταν ἕξι χρονῶν παιδαγωγεῖτο δὲ καὶ διδασκόταν ἀπὸ ἕνα γέροντα ποὺ ὀνομαζόταν Ἀπελλιανός, τὸν ὁποῖο διόρισε ὁ πατέρας της Λικίνιος.

   Μιὰ μέρα λοιπόν, βλέπει ἡ ἁγία ἕνα περιστέρι, ποὺ μπῆκε στὸν πύργο καὶ βαστοῦσε ἕνα κλαδὶ ἐλιᾶς στὸ στόμα του, τὸ ὁποῖο ἔβαλε πάνω στὸ χρυσὸ τραπέζι. Ὁμοίως εἶδε κι ἕνα ἀετό, ποὺ βάσταζε ἕνα στεφάνι πλεγμένο ἀπὸ ἄνθη, τὸ ὁποῖο ἔβαλε καὶ αὐτὸ πάνω σ’ αὐτὸ τὸ τραπέζι. Ἔπειτα εἶδε ἕνα κόρακα, ποὺ μπῆκε ἀπὸ τὸ ἄλλο παράθυρο καὶ βάσταζε ἕνα φίδι, τὸ ὁποῖο ἀπέθεσε πάνω στὸ ἴδιο τραπέζι. Καὶ βλέποντας τοῦτα ἡ κόρη ἀποροῦσε καὶ συλλογιζότανε, τί ἆραγε νὰ σημαίνουν!