Ὁ ἅγιος μάρτυς Αἱμιλιανὸς

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Αἱμιλιανὸς

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Αἱμιλιανὸς ἀνθράκων βληθεὶς μέσον,

Ὃν Ἡσαΐας εἶδεν ἄνθρακα βλέπει.

Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ καῦσαν πυρὶ Αἱμιλιανόν.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς καταγόταν ἀπὸ τὸ Δορόστολο, ἡ ὁποία εἶναι πόλη τῆς Μοισίας στὴν Θράκη, καὶ ἦταν δοῦλος ἑνὸς εἰδωλολάτρη, κατὰ τοὺς χρόνους Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου καὶ Καπετολίνου Βικαρίου, ἐν ἔτει τξα΄ (361)‧ σεβόταν δὲ καὶ πίστευε στὸν Χριστό, κι ἀποστρεφόταν τὰ εἴδωλα.

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ

  

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ

   Πολλὲς γυναῖκες ζήτησαν νὰ δοξασθοῦν. Πολλὲς κατόρθωσαν νὰ ἀπολαύσουν μιὰ δόξα ἐφήμερη. Πέρασαν οἱ αἰῶνες ὅμως καὶ ξεχάστηκαν ἢ μένουν μόνο τὰ ὀνόματα κι ἡ ἱστορία τους σὰν ὄνειρο. Ὅμως, ἁπλὰ κορίτσια τοῦ λαοῦ ποὺ ἔζησαν τότε στὴν ἀφάνεια, κατέκτησαν τὴν δόξα τὴν ἀληθινὴ καὶ τὴν αἰώνια. Κι ἂν ὅλα φεύγουν ἀπ’ τὸν κόσμο αὑτὸ καὶ λησμονοῦνται, οἱ ἁπλὲς αὐτὲς ὑπάρξεις ὑψώθηκαν καὶ μένουν στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ, σὰν ὑπεράνθρωποι, σὰν φωτεινὰ μετέωρα, ποὺ φωτίζουν, ἀκόμα καὶ σήμερα, ὅσους θελήσουν νὰ μελετήσουν τὴν ζωή τους. Κι αὐτὸ τὸ κατόρθωσαν, γιατὶ βρῆκαν τὸν τρόπο νὰ συνδέσουν τὸ ὄνομά τους τὸ φτωχὸ καὶ ἀνθρώπινο, μὲ τὸ μόνο μεγάλο καὶ ἀθάνατο ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ μπόρεσαν νὰ πάρουν δύναμη ἀπ’ τὴν δύναμη Ἐκείνου.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀντίοχος, ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πλάτωνος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀντίοχος, ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πλάτωνος¹

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πρὸς τὸν τὸ πᾶν βλέποντα δεσπότην βλέπων,

Ἀντέσχες, Ἀντίοχε, καὶ τομῆς ἄχρι.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Σεβαστείας στὴν Καππαδοκία, ἦταν ἰατρὸς στὴν τέχνη καὶ περιόδευε στὶς πολιτεῖες γιατρεύοντας τοὺς ἀσθενεῖς. Περιερχόμενος λοιπὸν τὴν χώρα τῆς Γαλατίας καὶ Καππαδοκίας, καὶ γιατρεύοντας κάθε εἶδος ἀσθενειῶν, πιάστηκε ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Ἀδριανὸ καὶ ἀμέσως κρεμάστηκε πάνω σὲ ξύλο καὶ ξεσχίστηκε στὰ πλευρὰ καὶ μετὰ κάηκε. ᾿Επειδὴ ὅμως τὰ βασανιστήρια αὐτὰ δὲν τὸν ἔβλαψαν, ρίχτηκε στὴν φυλακὴ καὶ τὴν ἄλλη ἡμέρα βάλθηκε μέσα σὲ λέβητα γεμάτον ἀπὸ ὅλα τὰ ἔλαια τὰ ἐνεργητικὰ καὶ δραστικά, καὶ καιγόταν ἀπὸ τὴν φωτιά ἑπτὰ ἡμέρες· ἀλλὰ βγαίνοντας καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀβλαβὴς διὰ τῆς θείας χάριτος, δόθηκε στὰ θηρία γιὰ νὰ τὸν κατασπαράξουν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὰ ἔμεινε ἀβλαβής· ἔπειτα διὰ τῆς προσευχῆς του σύντριψε ὅλα τὰ εἴδωλα καὶ τὰ ἔκαμε ὡς κονιορτό.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ

  

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα αὐτοῦ

Ἑορτάζουν τὴν ιε΄ (15η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἰουλίττα σύναθλος υἱῷ Κηρύκῳ,

Ἡ λαιμότμητος τῷ κάραν τεθλασμένῳ. 

Πέμπτῃ Ἰουλίτταν δεκάτῃ τάμον, υἷα δ’ ἔαξαν.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Ἰουλίττα ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞς΄ (296), καταγόμενη ἀπὸ τὸ Ἰκόνιο· φοβουμένη δὲ τὸν τότε ἐπικρατοῦντα διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἔλαβε τὸν γυιό της Κήρυκο καὶ πῆγε στὴν Σελεύκεια. Βρίσκοντας κι’ ἐκεῖ τὸν ἴδιο διωγμὸ μετέβη στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, στὴν ὁποία ἦταν ἡγεμόνας κάποιος θηριώδης καὶ ἀπάνθρωπος, Ἀλέξανδρος ὀνομαζόμενος, ὁ ὁποῖος τιμωροῦσε τοὺς Χριστιανούς.

Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ὁ ὁμολογητής

 

Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης καὶ ὁμολογητής, ὁ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφεὶς Ἰωσὴφ καθέδραν τὴν γηΐνην,

Παρίσταται νῦν τῷ θρόνῳ τοῦ Κυρίου.

   Ὁ μακάριος Ἰωσὴφ ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ἐν ἔτει ωκθ΄ (829), γυιὸς γονέων εὐσεβῶν καὶ θεοφιλῶν, Φωτεινοῦ καὶ Θεοκτίστης ὀνομαζομένων, καὶ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου καὶ ὁμολογητοῦ Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου.

Ἡ ἁγία Βερονίκη ἡ αἱμορροοῦσα, τὴν ὁποία ἰάτρευσε ὁ Χριστός

 

Ἡ ἁγία Βερονίκη ἡ αἱμορροοῦσα, τὴν ὁποία ἰάτρευσε ὁ Χριστός

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὅλου νοητῶς δράττεταί σου νῦν, Λόγε,

Ἡ κρασπέδου σοῦ πρὶν μόνον δραξαμένη.

   Ἡ ἁγία Βερονίκη καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Πανεάδα, καὶ γιατρεύτηκε ἀπὸ τὸ πάθος τῆς αἱμορροΐας ὑπὸ τοῦ Κυρίου¹. Ὡς εὐχαριστία γιὰ τὴν εὐεργεσία τεχνούργησε καλῶς τὸν ἀνδριάντα τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ἔστησε ἔμπροσθεν τοῦ οἴκου της, γιὰ νὰ τιμᾶται σκετικῶς καὶ νὰ προσκυνεῖται ἀπὸ ὅλους². Καλῶς δὲ καὶ θεοφιλῶς πολιτευσάμενη τὸν ἐπίλοιπο καιρὸ τῆς ζωῆς της, ἐν εἰρήνῃ πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε.

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εὐφημία

  

Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Εὐφημία

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δίκαζε Μάρτυς τοῖς ὅροις, καὶ κειμένη,

Κυροῦσα πίστιν, ἧς ἐνήθλησας πόθῳ. 

Θέσκελον ἑνδεκάτῃ Ὅρον ἐμπεδοῖ Εὐφημίη.

   Ἡ ἁγία αὐτὴ καὶ καλλίνικη μάρτυς Εὐφημία ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Διοκλητιανοῦ καὶ Πρίσκου ἀνθυπάτου Ρώμης, ἐν ἔτει σπη΄ (288), καταγόταν ἀπὸ τὴν Χαλκηδόνα καὶ ἦταν θυγατέρα τοῦ Φιλόφρονος καὶ τῆς Θεοδοσιανῆς.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Βιάνωρ καὶ Σιλουανός

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Βιάνωρ καὶ Σιλουανός

Ἑορτάζουν τὴν ι΄ (10η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Βιάνορα.  
Οὐκ ἠδυνήθη σὴν ἑλεῖν στερρὰν φύσιν,  
Μάρτυς Βιάνωρ, οὐδὲ τοῦ ξίφους βία.  

Εἰς τὸν Σιλουανόν.  
Ὤφθη παταχθεὶς Σιλουανὸς τῷ ξίφει,  
Ἄλλος Σιλωὰμ ἐξιώμενος πάθη.

   Ἀπὸ τοὺς δύο τούτους ἁγίους μάρτυρες ὁ μὲν Βιάνωρ καταγόταν ἀπὸ τὴν ἐπαρχία τῆς Πισιδίας καὶ γιὰ τὴν ὁμολογία του στὸν Χριστὸ παρουσιάστηκε στὸν Σεβηριανό, ἡγεμόνα τῆς Εὐφρατησίας¹, πρῶτα μὲν κρεμάστηκε καὶ δάρθηκε μὲ ξύλινα σπαθιά· ἔπειτα καύθηκε μὲ πυρωμένες σιδηρὲς σφαῖρες καὶ στερήθηκε τὰ δόντια καὶ τὰ ὦτά του.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Παγκράτιος, ἐπίσκοπος Ταυρομενίας

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Παγκράτιος, ἐπίσκοπος Ταυρομενίας

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Ἰουλίου.

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

 

Προθεὶς ἑαυτὸν Παγκράτιος ὡς βάθρον,

Ἀθλήσεως ἤγειρεν οἶκον ἐκ λίθων.

Παγκράτιος δ’ ἐνάτῃ δῶμ’ ἔδρακε Παγκρατέοντος.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Παγκράτιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων, καταγόμενος ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια. Δέχθηκε τὸ ἅγιο βάπτισμα μαζὶ μὲ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα του στὴν Ἱερουσαλήμ, κι ἀφοῦ πέθαναν οἱ γονεῖς του, ἄφησε ὅλα τὰ πράγματα τοῦ κόσμου καὶ πῆγε στὰ ὅρια τῆς Μαύρης θαλάσσης· κ’ ἐκεῖ μπῆκε σ’ ἕνα σπήλαιο καὶ ἡσύχαζε κατὰ μόνας, προσέχοντας μόνο στὸν ἑαυτό του καὶ τὸν Θεό.

Ἡ ἁγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή

 

Ἡ ἁγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κυριακὴ θανοῦσα τὴν τιμὴν φθάνει,

Προαιρέσει, πλὴν καὶ τελειοῦται ξίφει.

   Κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σπβ΄ (282), ἦταν ἕνα ἀνδρόγυνο χριστιανικό, Δωρόθεος καὶ Εὐσεβία ὀνομαζόμενοι, οἱ ὁποῖοι ἐπειδὴ ἦσαν ἄτεκνοι παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει καρπὸ καὶ τέκνο, ὑποσχόμενοι νὰ χαρίσουν τὸ παιδὶ ποὺ θὰ γεννηθεῖ σὲ Αὐτόν. Ἔτσι, ἐπάκουσε ὁ Θεὸς τῆς δεήσεώς τους καὶ γέννησαν παιδὶ θηλυκὸ ἡμέρα Κυριακή, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ὀνόμασαν Κυριακή· τὴν ὁποία ἀφοῦ βάπτισαν καὶ ἀνέθρεψαν «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» κατὰ τὸν Ἀπόστολο, φύλαγαν αὐτὴν παρθένο, ἐπειδὴ ἔμελλε νὰ τὴν ἀφιερώσουν στὸν Θεό.

Ὁ ὅσιος Σισώης ὁ μέγας

 

Ὁ ὅσιος Σισώης ὁ μέγας

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θεοῦ τεθνηκὼς πυξίῳ προσεγράφη,

Θείου Σισώης Πνεύματος τὸ πυξίον.

Βῆ δὲ Σισώης γῆθεν εἰς οὐρανὸν ἕκτῃ ἀμύμων.

   Ὁ μακάριος τοῦτος ὅσιος Σισώης, ἀπὸ βρέφος ἀγάπησε τὸν Θεὸ καὶ σήκωσε στοὺς ὤμους του τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀκολούθησε Αὐτόν. Κι ἔτσι, μὲ χαρὰ προχώρησε στὰ πολύμοχθα σκάμματα τῆς ἀσκήσεως καὶ νίκησε τοὺς πολέμους τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν δαιμόνων. Κ’ ἐπειδὴ ἔγινε ταπεινόφρων στὸ ἔπακρο, ἔλαβε χάρη παρὰ Κυρίου ν’ ἀνασταίνει νεκρούς.

   Ἀγγελικά, λοιπόν, ἐπὶ γῆς πολιτευσάμενος, κι ἀφοῦ ἔζησε μὲ τὴν σάρκα ὡς ἄσαρκος, μετέβη πρὸς τὴν ἄϋλη ζωή, ὅπου εἶναι οἱ σκηνὲς τῶν ἁγίων καὶ ἡ ἀΐδιος (ἀδιάλειπτη, παντοτινὴ) λαμπρότητα, πρεσβεύοντας καὶ ἱκετεύοντας τὸν Χριστὸ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 32. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Τὸ ἁγίασμα τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου

 

Τὸ ἁγίασμα τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου

   Ὅταν ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης, ὁ κτίτωρ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἄρχιζε νὰ κτίζει τὸ Μοναστῆρι, ὕστερ᾿ ἀπὸ λίγους μῆνες ἄρχισαν νὰ λιγοστεύουν τ᾿ ἀπαραίτητα ἀγαθά, τὰ χρήματα, τρόφιμα καὶ λοιπὰ ὑλικά· δὲν εἶχε χρήματα νὰ πληρώσει τοὺς τεχνῖτες, τοὺς ἐργάτες, δὲν εἶχε τί νὰ τοὺς μαγειρέψει· τότε ἀπελπισμένος ἐγκατέλειψε τὸ ἔργο καί ’φευγε γιὰ τὶς Καρυές, τὴν πρωτεύουσα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γιὰ νὰ δεῖ τί μπορεῖ νὰ κάνει, νὰ συμβουλευθεῖ τὸν Πρῶτο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἐὰν ἦταν πρέπον νὰ στείλει ἀνθρώπους πρὸς τὸν βασιλέα, ἢ ἄλλους ἄρχοντες, νὰ ζητήσει οἰκονομικὴ βοήθεια…

 

   Μετὰ ἀπὸ δυὸ ὧρες πορεία, φανερώθηκε στὸν δρόμο του, μιὰ μεγαλόπρεπη γυναῖκα, ἡ ὁποία μὲ αὐστηρὸ ὕφος τὸν ρώτησε:

Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ ἐν τῷ Ἄθῳ

  

Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ ἐν τῷ Ἄθῳ

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μέγας μὲν Ἀντώνιος ἀρχὴ Πατέρων·

Θεῖος δ’ Ἀθανάσιος ἔνθεον τέλος.

Κἂν ἦν Ἀθανάσιος ὕστερος χρόνοις,

Ἀλλ’ ὑπερέσχε καὶ παλαιοὺς τοῖς πόνοις.

 

Εἰς τοὺς ἓξ μαθητὰς αὐτοῦ.

 

Ἀθανασίῳ καὶ μαθητῶν ἑξάδι,

Ναοὶ λύονται σωμάτων ναοῦ λύσει.

Πέμπτῃ δ’ Ἀθανάσιον· ἄγον νόες ἄστυ Θεοῖο.

   Ὁ περιφανὴς τοῦτος τῆς οἰκουμένης ἀστέρας ἄκμαζε κατὰ τοὺς χρόνους Νικηφόρου τοῦ Φωκᾶ, ἐν ἔτει 963· πατρίδα μὲν εἶχε τὴν Τραπεζοῦντα, ποὺ βρίσκεται πλησίον τῆς Λαζικῆς· οἱ δὲ γονεῖς του ἦσαν εὐγενεῖς καὶ φιλόθεοι, καταγόμενοι καὶ οἱ δύο ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια. Κι’ ἐπειδὴ εἶχε τέτοιους ἀγαθοὺς γονεῖς ὁ ἅγιος, ἔλαβε παρ’ αὐτῶν καὶ ἀγαθὴ ἀνατροφή· ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς νεαρᾶς του ἡλικίας δόθηκε στὴν μάθηση τῶν γραμμάτων, καὶ ἀφοῦ γεύθηκε αὐτά, ἐπεθύμησε νὰ φθάσει καὶ στὴν τελειότητα αὐτῶν· ἔτσι ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολη ὅπου χόρτασε κατακόρως ἀπὸ τὰ μαθήματα, καὶ ἄλλα διδάχθηκε ἀπὸ ἄλλους, καὶ ἄλλα δίδαξε αὐτὸς σὲ πολλούς, διότι ἐνῶ ἦταν νέος στὴν ἡλικία εἶχε γνώμη γεροντική, ὄντας σώφρων καὶ ἀγκαλιζόμενος τὴν ἀσκητικὴ σκληραγωγία. Γι’ αὐτὸ λοιπόν, ἐπειδὴ μελετοῦσε νὰ φθάσει στὴν τελειότητα τῆς ἀσκήσεως καὶ ἀρετῆς, ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ πῆγε στὸ ὑψηλὸ καὶ δυσκολοανάβατο βουνὸ τοῦ Κυμινᾶ, ποὺ βρίσκεται στὴν Ἀσία, ἐπάνω στὸ ὁποῖο ἦταν μοναστῆρι μὲ ἡγούμενο τὸν Μιχαὴλ τὸν ἐπονομαζόμενο Μαλεΐνο, ἄνδρα ἱερὸν καὶ ἀκριβέστατο διδάσκαλο τῆς μοναδικῆς πολιτείας, ὁ ὁποῖος ὁδηγοῦσε τοὺς ὑποτασσόμενους σ’ αὐτὸν μοναχοὺς στὴν οὐράνια καὶ ἀγγελικὴ ζωή. Μὲ τούτους λοιπὸν συναριθμηθεὶς καὶ ὁ μακάριος τοῦτος, ἀντὶ Ἀβράμιος μετονομάσθηκε διὰ τοῦ θείου σχήματος Ἀθανάσιος.

Ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης ὁ Ἱεροσολυμίτης

 

Ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης ὁ Ἱεροσολυμίτης

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θανὼν ἐφεῦρε τῶν πόνων στέφος μέγα,

Κρήτης ὁ ποιμήν, οὗ πόνος Κανὼν μέγας.

Τῇ δὲ τετάρτῃ ἀρχιθύτην μόρος Ἀνδρέαν εἷλε.

   Ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ἦταν ἐν ἔτει χξ΄ (660), καταγόμενος ἀπὸ τὴν πόλη Δαμασκὸ καὶ γεννηθεὶς ἀπὸ γονεῖς θεοφιλεῖς, τὸν Γεώργιο καὶ τὴν Γρηγορία. Ἀφοῦ ἔμαθε τὰ ἱερὰ γράμματα¹, ὅταν ἔγινε δεκατεσσάρων ἐτῶν συναριθμήθηκε στὸ τάγμα τῶν κληρικῶν καὶ ἔγινε ἀναγνώστης ἀπὸ τὸν τότε Πατριάρχη τῶν Ἱεροσολύμων Θεόδωρο καὶ προβλήθηκε Νοτάριος² αὐτοῦ· κι ἔτσι ἔγινε «τοῖς πᾶσι τὰ πάντα», κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ὑάκινθος ὁ Κουβικουλάριος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ὑάκινθος ὁ Κουβικουλάριος

Ἑορτάζει τὴν γ΄ (3η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐμὴ τροφὴ θέλημα ποιεῖν Κυρίου,

Τροφὴ δέ, φησὶν Ὑάκινθος, ἐρρέτω.

Οὐλομένῳ τριτάτῃ Ὑάκινθος κάτθανε λιμῷ.

   Τοῦτος ἦταν ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς πρώτης ἐπαρχίας τῶν Καππαδοκῶν, κατὰ τοὺς χρόνους Τραϊανοῦ, ἐν ἔτει Ϟη΄ (98), καὶ ὄντας Κουβικουλάριος (θαλαμηπόλος) ὑπηρετοῦσε στὴν τράπεζα τοῦ βασιλέως Τραϊανοῦ. Ἀφοῦ τὸν διέβαλαν στὸν βασιλέα διότι ἐπικαλοῦνταν τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ζητήθηκε νὰ φάει ἀπὸ τὶς μιαρὲς θυσίες τῶν εἰδώλων, κ’ ἐπειδὴ δὲν πείσθηκε, ἀλλὰ μᾶλλον ὁμολόγησε τὸν Χριστό, τὸν ἔδειραν σὲ ὅλο τὸ σῶμα καὶ τὸν ἔριξαν στὴν φυλακὴ βάζοντας μπροστά του θυσίες τῶν εἰδώλων γιὰ νὰ φάει. Πρόσταξε μάλιστα ὁ βασιλεὺς τοὺς δεσμοφύλακες νὰ μὴ τοῦ δώσουν ψωμὶ καθαρό, γιὰ ν’ ἀναγκαστεῖ νὰ φάει ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα. Ἀλλ’ ὁ γενναῖος ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ, μὲ τέλεια ἀποφασιστικότητα, οὔτε νὰ τὰ γευτεῖ θέλησε, ἀλλ’ ὑπέμεινε νηστικὸς σαράντα ἡμέρες· κι ἔτσι ἀποκάμνοντας ἀπὸ τὴν πείνα παρέδωκε τὴν ἁγία του ψυχὴ στὸν Χριστὸ κ’ ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.

 

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 18, 19. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ἅγιος Ἰουβενάλιος, πατριάρχης Ἱεροσολύμων

 

Ὁ ἅγιος Ἰουβενάλιος, πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Ἑορτάζει τὴν β΄ (2α) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μνήμην γεραίρω τὴν Ἰουβεναλίου,

Οὗ μνῆμα θεῖον ἡ Παλαιστίνη φέρει.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατήρ ἡμῶν Ἰουβενάλιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ, ἐν ἔτει υη΄ (408). Ἀρχιεράτευσε στὰ Ἰεροσόλυμα τρίτος μετὰ τὸν ἅγιο Κύριλλο κ’ ἔφθασε ἕως τῶν βασιλέων Μαρκιανοῦ ποὺ βασίλεψε ἐν ἔτει υν΄ (450) καὶ Λέοντος τοῦ μεγάλου ποὺ βασίλεψε ἐν ἔτει υνη΄ (458). Ἦταν δὲ παρὼν στὴν ἐν Ἐφέσῳ τρίτη οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὴν συγκροτηθεῖσα ἐν ἔτει υλα΄ (431), ἕνας ἀπὸ τοὺς διακόσιους πατέρες ποὺ ἔλαβαν μέρος σ’ αὐτήν· ἔλαμψε τότε στὰ δόγματα τῆς πίστεως μαζὶ μὲ τὸν θεσπέσιο Κύριλλο τὸν Ἀλεξανδρείας. Ἔφθασε ὅμως, καὶ ἕως τὴν τετάρτη Σύνοδο τῶν ἐξακοσίων τριάντα θεοφόρων πατέρων, τὴν ἐν Χαλκηδόνι συγκροτηθεῖσα ἐν ἔτει υνα΄ (451), κατὰ τὴν ὁποία ἐτιμήθη ἀπὸ τὸν βασιλέα Μαρκιανὸ γιὰ τὴν σοφία καὶ ἀρετή του.

Οἱ ἅγιοι καὶ θαυματουργοὶ Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανὸς οἱ Ρωμαῖοι

 

Οἱ ἅγιοι καὶ θαυματουργοὶ Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανὸς οἱ Ρωμαῖοι

Ἑορτάζουν τὴν α΄ (1η) Ἰουλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Βολαῖς ἀδελφοὺς οὐ διέσπων οἱ λίθοι.

Ὡς εἰς ἓν ἄμφω συμπεπηγότας λίθον.

Πρώτη Ἰουλίοιο λίθοισιν Ἀνάργυροι ἤθλουν.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους Καρίνου καὶ Νουμεριανοῦ τῶν αὐταδέλφων βασιλέων, ἐν ἔτει σπδ΄ (284), καὶ κατάγονταν ἀπὸ τὴν μεγαλόπολη Ῥώμη. Αὐτάδελφοι ὄντες μεταχειρίζονταν καὶ οἱ δύο τὴν ἴδια τέχνη τῆς ἰατρικῆς καὶ γιάτρευαν ὄχι μόνο τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ τὰ ἄλογα ζῶα. Τὸ μόνο ποὺ ζητοῦσαν ἀπ’ ὅσους γιάτρευαν, ὡς μισθὸ τῆς γιατρειᾶς, –χωρὶς οὐδέποτε νὰ λαμβάνουν κάποιο ἄλλο γήϊνο πρᾶγμα–, ἦταν τὸ νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό.

ΕΥΧΗ Εἰς τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους

(30 Ἰουνίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, οἰκτίρμον καὶ ἐλεῆμον, ὁ τῇ τῶν δώδεκα Ἀποστόλων διδαχῇ τὴν πληθὺν τῶν πεπλανημένων ἐθνῶν πρὸς τὴν σὴν ἐπίγνωσιν προσκαλέσας, τοῖς δὲ παραδόξοις σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσιν ἐπὶ τὴν πέτραν τῆς ἐν Χριστῷ πίστεως ἑδράσας, ἵλεως χάρισαι ἡμῖν, δεόμεθά σου, ἵνα πάντοτε ἀξίως περιπατῶμεν τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθημεν· καὶ μηκέτι ὦμεν νήπιοι, κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας τοῦ τὴν κακίαν τεκταίνοντος, ἀλλὰ κατέχωμεν τὴν ὁμολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ τε καὶ βεβαίαν, καὶ κατανοῶμεν ἀλλήλους εἰς παροξυσμὸν ἀγάπης καὶ καλῶν ἔργων· ὅπως ταῖς πρεσβείαις αὐτῶν εὐσεβῶς τὸν βίον ἡμῶν περαιώσαντες, καταξιωθῶμεν ἐν τῇ τρυφῇ τοῦ παραδείσου τῆς ἀλήκτου χαρᾶς ἐπιτυχεῖν. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

ΕΥΧΗ Εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον

(29 Ἰουνίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, εὔσπλαγχνε καὶ πολυέλεε, ὁ τὴν παροῦσαν ἡμέραν τῷ ἐνδόξῳ μαρτυρίῳ τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου εὐδοκήσας καθιερῶσαι, καὶ τιμίαν πᾶσι τοῖς πιστοῖς ποιῆσαι· μὴ ἐάσῃς ἡμᾶς, δεόμεθά σου, οὓς κατηξίωσας τὴν παναοίδιμον μνήμην αὐτῶν ἐτησίως πανηγυρίσαι, περιπεσεῖν εἰς πειρασμόν, μηδὲ πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δυνάμεθα, ἀλλὰ ταῖς εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις αὐτῶν συντήρησον ἐν εἰρήνῃ τὴν ζωὴν ἡμῶν· καὶ καθάπερ ἐκεῖνοι ἀληθῶς σὲ ἀγαπήσαντες, εἰς τὴν οἰκουμένην ἐκήρυξαν, καὶ τῆς ζωῆς αὐτῶν οὐκ ἐφείσαντο, ὑπὲρ τοῦ φυλάξαι μέχρι τέλους τὴν καλὴν ὁμολογίαν· οὕτω χάρισαι καὶ ἡμῖν τὴν πρὸς σὲ βεβαίαν πίστιν, καὶ τὴν πρὸς τὸν πλησίον ἀκίβδηλον ἀγάπην· ὅπως, σοῦ ἐλεοῦντος, τῆς μακαριότητος αὐτῶν καταξιωθῶμεν ἐν οὐρανῷ ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ εὕρεση τῶν τιμίων λειψάνων τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου

 

Ἡ εὕρεση τῶν τιμίων λειψάνων τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὀστᾶ φανέντα μαρτύρων Ἀναργύρων,

Βλύζουσι κρουνοὺς θαυμάτων ἀναργύρως.

Εἰκάδι ὀγδοάτῃ Κῦρος φάνη ἠδ’ ὁμόαθλος.

   Τοῦτοι οἱ Ἅγιοι τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες καὶ θαυματουργοὶ Ἀνάργυροι καὶ ἰατροὶ ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἑν ἔτει σϞβ΄ (292)· καὶ ὁ μὲν ἅγιος Κῦρος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια ὁ δὲ Ἰωάννης ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Ἐδέσσης. Τοῦτοι λοιπὸν ἀφοῦ ἑνώθηκαν, διότι εἶχαν ὅμοια γνώμη, περιήρχοντο καὶ γιάτρευαν παντὸς εἴδους ἀσθένεια, κ’ ἐπειδὴ παρακινοῦσαν πολλοὺς γιὰ νὰ μαρτυρήσουν, φανερώθηκαν στὸν κατὰ τόπον ἄρχοντα, στὸν ὁποῖο παρουσιάστηκαν κι ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ καὶ ὑποβλήθηκαν σὲ διάφορες τιμωρίες κ’ ἔπειτα ἀποκεφαλίσθηκαν κ’ ἔλαβαν τὰ στεφάνια τοῦ μαρτυρίου.

Ὁ ὅσιος Σαμψὼν ὁ Ξενοδόχος

 

Ὁ ὅσιος Σαμψὼν ὁ Ξενοδόχος

Ἑορτάζει τὴν κζ΄ (27η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐξῆγεν ὁ πρὶν ἐκ γνάθου Σαμψὼν πόμα,

Ὁ νῦν δὲ Σαμψὼν μῦρον ἐκ τάφου βρύει.

Εἰκάδι ἑβδομάτῃ Σαμψὼν θάνε, βρῦσέ τε μῦρα.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν παλαιὰ Ρώμη, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φμα΄ (541), κι ἀφοῦ διασκόρπισε στοὺς φτωχοὺς τὸν πλοῦτο, ὅσος ἔμεινε σ’ αὐτὸν ἀπ’ τοὺς γονεῖς του, πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ περπατῶντας σ’ ὅλους τοὺς ἱεροὺς ναοὺς ἀπόλαυσε πνευματικὰ τὴν καλλονὴ καὶ ὡραιότητά τους. Ἔπειτα κάθισε σὲ τόπο ἥσυχο κ’ ἐντρυφοῦσε καὶ καταγινόταν στὴν μελέτη τῶν θείων Γραφῶν, προσέχοντας μόνο στὸν Θεό. Ἔτσι, ἀφοῦ ἔγινε φανερὸς καὶ γνώριμος στὸν τότε ἁγιώτατο Μηνᾶ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, χειροτονεῖται ἀπ’ αὐτὸν ἱερεὺς καὶ γίνεται ἕνας ἀπὸ τοὺς Κληρικούς.

Ὁ ὅσιος Δαβὶδ ὁ ἐν Θεσσαλονίκῃ

 

Ὁ ὅσιος Δαβὶδ ὁ ἐν Θεσσαλονίκῃ

Ἑορτάζει τὴν κς΄ (26η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Δαβὶδ συνήφθης τῷ πάλαι, Δαβὶδ νέε,

Ἄλλον Γολιὰθ σαρκικὰ κτείνας πάθη.

Ἕκτῃ ἐξεπέρησε πύλας βίου εἰκάδι Δαβίδ.

   Τοῦτος ὁ μακάριος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀνατολή, καὶ ὡς ἀστέρας πολύφωτος ἐφώτισε καὶ τὴν Δύση, διότι ἐκ νεαρᾶς του ἡλικίας ὑπέταξε μὲ τὴν ἐγκράτεια τὰ πάθη τῆς σαρκὸς καὶ φάνηκε ὡς ἔνσαρκος Ἄγγελος. Τοῦτος, ἀφοῦ κατασκεύασε τὴν κατοικία του ἐπάνω σ’ ἕνα δέντρο ἀμυγδαλιᾶς, ὅπως καὶ τὰ πτηνὰ κατασκευάζουν ἐπάνω στὰ δέντρα τὶς φωλιές τους, εὔφραινε μὲ τὸν λόγο καὶ τὶς συμβουλές του ὅσους προσέτρεχαν σ’ αὐτόν, κ’ ἐπτέρωνε τὸν νοῦ του στὸ ὕψος τῆς θείας θεωρίας.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Γέννηση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Γέννηση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ

(24 Ἰουνίου)

 

   Κύριε παντοκράτορ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀκατάληπτε καὶ ἀνεξιχνίαστε, ὁ τῇ ἀρρήτῳ σου προμηθείᾳ εὐδοκήσας τὸν ἐκλεκτὸν σου δοῦλον Ἰωάννην θαυμαστῶς συλληφθῆναί τε καὶ γεννηθῆναι, εἰς τὸ ἑτοιμάσαι τὴν ὁδὸν τοῦ Χριστοῦ σου· οὗ ταῖς εὐπροσδέκτοις ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβείαις, χάρισαι ἡμῖν, δεόμεθά σου, ἵνα, κατὰ τὸ κήρυγμα αὐτοῦ ἀληθῶς μετανοήσαντες, τὴν ἁγίαν ζωὴν αὐτοῦ μιμηθῶμεν, καὶ ὑπὲρ τῆς ἀληθείας τοῦ ὑπ’ αὐτοῦ κηρυχθέντος καὶ βαπτισθέντος Σωτῆρος ἡμῶν εὐθύμως πάντα ὑπομένωμεν· ὅπως εὐσεβῶς ζῶντες, καὶ τὴν μνήμην τῆς ἐνδόξου καὶ χαροποιοῦ γεννήσεως αὐτοῦ ἐτησίως πανηγυρίζοντες, καταξιωθῶμεν τῷ ἐλέει σου, μετὰ τὴν ἀποβίωσιν ἡμῶν, τῆς πνευματικῆς ἐκείνης καὶ ἀλήκτου χαρᾶς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς δικαίας ἀνταποδόσεως σὺν αὐτῷ ἀπολαῦσαι. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀγριππίνα

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἀγριππίνα

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πλησθεῖσα δεινῶν τραυμάτων ἐκ τυμμάτων,

Πολλῶν μετέσχε στεμμάτων Ἀγριππίνα.

Εἰκάδι θεινομένη τριτάτῃ θάνεν Ἀγριππίνα.

   Αὐτὴ ἡ ἁγία ἦταν γέννημα καὶ θρέμμα τῆς περιδόξου πόλεως Ρώμης καὶ ἐκ νεότητος παρέδωσε τὸν ἑαυτό της στὸν Θεό. Γι’ αὐτό, εὐωδίαζε μὲν τὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν, σὰν περιβόλι ἀνθισμένο ἢ εὐωδέστατο ρόδο, ἀπόδιωχνε δὲ τὴν δυσωδία καὶ τὴν βρώμα τῶν παθῶν, ἔχοντας στολίσει ἡ μακαρία τὴν ψυχή της μὲ τὴν παρθενία καὶ τὴν καθαρότητα.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος ἐπίσκοπος Σαμοσάτων

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος ἐπίσκοπος Σαμοσάτων

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κέραμος, Εὐσέβιε, μάρτυς Κυρίου,

Εὐθὺς δὲ καὶ στέφανος ἐν τῇ σῇ κάρᾳ.

Εἰκάδι δευτερίῃ κεφαλὴν θλάσαν Εὐσεβίοιο.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίου, υἱοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τλη΄ (338), καὶ ὑπῆρξε διάπυρος ζηλωτὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως.

   Γιὰ τοῦτο, μὲ πολλὴ ἀνδρεία ψυχῆς καὶ μὲ καταφρόνηση τῶν παρόντων φρόντισε πῶς νὰ ἔλθει σὲ αὔξηση ἡ εὐσέβεια καὶ ἡ ὀρθοδοξία, ἂν καὶ ὁ βασιλεὺς Κωνστάντιος ἦταν ἐνάντιος, ὅπως κανεὶς ἄλλος, ἐπειδὴ ἦταν Ἀρειανιστής. Ἔτσι, ὅταν μιὰ φορὰ φοβέρισε ὁ βασιλεὺς νὰ κόψει τὸ δεξὶ χέρι τοῦ ἁγίου, ἂν δὲν δώσει τὸ ψήφισμα ποὺ ἔγινε ἀπὸ τὸν μεγάλο Μελέτιο¹, ὁ ἅγιος ἅπλωσε καὶ τὰ δύο του χέρια θέλοντας νὰ δείξει ὅτι μετὰ χαρᾶς δέχεται καὶ τῶν δύο τὴν κοπή, παρὰ νὰ προδώσει τὸ ζητούμενο ψήφισμα καὶ μαζὶ μὲ ἐκεῖνο νὰ προδώσει καὶ τὴν εὐσέβεια.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑΣ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθαίου ΣΤ΄ 22–33)

ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑΣ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ τοῦ ΘΕΟΤΟΚΗ*

   Ἀκοῦστε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πόσο φανερὰ ὁ δεσπότης Χριστὸς ἀπέδειξε μάταιη τὴν πολυμεριμνία μας, καὶ πόσο καθαρὰ ὑποσχέθηκε ὅτι αὐτὸς θὰ μᾶς δώσει ὅλα ὅσα ἔχουμε ἀνάγκη. Ἀκοῦστε, ὅτι οὐδεὶς δύναται νὰ δουλεύει καὶ στὸν Θεὸ καὶ στὸν μαμμωνᾶ. Θεὸς καὶ φιλαργυρία εἶναι δύο πράγματα ἐνάντια· ὥστε ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι δοῦλος τῆς φιλαργυρίας· κι ὅποιος γίνεται δοῦλος τῆς φιλαργυρίας, ἐκεῖνος δὲν εἶναι δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς λοιπόν, ἢ οὐδόλως πιστεύουμε στὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, ἢ εἴμαστε ἀνόητοι καὶ παντελῶς ἀναίσθητοι. Ὁ Θεὸς προστάζει λέγοντας: Νὰ ζητᾶς τὴν βασιλεία μου. Καὶ σὺ ζητεῖς τὰ μέταλλα τῆς γῆς. Ὁ Θεὸς λέγει: Φρόντιζε γιὰ τὴν κατόρθωση τῆς ἀρετῆς. Καὶ σὺ νύκτα καὶ ἡμέρα φροντίζεις γιὰ νὰ συνάξεις ἀργύρια. Ὁ Θεός, ἐὰν δουλεύεις σ’ αὐτόν, σοῦ ὑπόσχεται ὄχι μόνο τὰ οὐράνια ἀγαθά, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπίγεια. Ἐσὺ ὅμως γίνεσαι δοῦλος τῆς φιλαργυρίας, κ’ ἐλπίζεις ἀπ’ αὐτὴ κάθε ἀγαθὸ καὶ κάθε εὐτυχία.