Ὁ ἅγιος Ἀγαπητὸς πάπας Ρώμης

 

Ὁ ἅγιος Ἀγαπητὸς πάπας Ρώμης

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θνήσκων τί κράζεις; Σῶτερ, ἠγάπησά σε;

Ἀλλ’ ἠγαπήθης, Ἀγαπητέ, καὶ πλέον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Ἀγαπητὸς ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει φμ΄ (540), καὶ ἀφοῦ ἀνατράφηκε μὲ κάθε ἀρετὴ κι ἄσκηση ἀνεβιβάσθη στὸ τῆς ἀρχιερωσύνης ἀξίωμα κ’ ἔγινε Πάπας Ρώμης. Ἔπειτα πηγαίνοντας στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ ν’ ἀνταμώσει τὸν βασιλέα Ἰουστινιανό, καθ’ ὁδὸν ἔδωκε ἀπόδειξη τῆς ἀρετῆς του καὶ τῆς παρρησίας ποὺ εἶχε πρὸς τὸν Θεό. Ἐρχόμενος δηλαδὴ στὴν Ἑλλάδα βρῆκε ’κεῖ ἕνα ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἔπασχε ἀπὸ δύο πάθη ἀνίατα, διότι οὔτε νὰ λαλήσει μποροῦσε οὔτε νὰ περπατήσει, ἀλλ’ ἀπὸ γεννήσεώς του ἦταν κι ἄλαλος καὶ μόλις καὶ μετὰ βίας σερνόταν στὴν γῆ σὰν ἑρπετό. Ἔτσι λοιπόν, ἀφοῦ τὸν ἔπιασε ἀπ’ τὸ χέρι ὁ ἅγιος τὸν ἔκαμε ἄρτιον καὶ ὑγιῆ στὰ πόδια, βάζοντας δὲ καὶ στὸ στόμα του μία μερίδα τοῦ δεσποτικοῦ σώματος τοῦ Κυρίου τὸν ἀπέδειξε εὔλαλον.

Πῶς νὰ προσεύχεσαι

 

Πῶς νὰ προσεύχεσαι

 

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

 

   Ὅταν προσεύχεσαι στὸν Κύριο, τὴν Θεοτόκο ἢ τοὺς Ἁγίους, νὰ θυμᾶσαι πάντοτε ὅτι ὁ Θεὸς θὰ σοῦ ἀπαντήσει ἀνάλογα μὲ τὴν διάθεση τῆς καρδιᾶς σου. «Δώῃ σοι Κύριος κατὰ τὴν καρδίαν σου» (Ψαλμ. ιθ΄ 5). Ἀνάλογο μὲ τὴν καρδιὰ θὰ εἶναι καὶ τὸ δώρημα.

   Προσεύχεσαι μὲ πίστη, ἄδολα, ὁλόψυχα; Τὸ δώρημα ποὺ θὰ λάβεις, θὰ εἶναι σύμφωνο μὲ τὴν πίστη σου, θὰ ἀντιστοιχεῖ στὴν θερμότητα τῆς καρδιᾶς σου. Καί, ἀντίθετα. Ὅσο πιὸ πολὺ εἶναι ἡ καρδιά σου ψυχρή, ὅσο πιὸ ἀδύνατα πιστεύεις, τόσο λιγότερο ἀποδοτικὴ θὰ ἀποδειχθεῖ ἡ προσευχή σου. Καί, ἐπὶ πλέον, θὰ λυπήσεις τὸν Κύριο, ποὺ εἶναι Πνεῦμα καὶ ἀπαιτεῖ νὰ τὸν λατρεύουμε «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ» (Ἰω. δ΄ 23, 24).

Ὁ ἅγιος μάρτυς Κρήσκης

  

Ὁ ἅγιος μάρτυς Κρήσκης

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θάμβος βλέπειν Κρήσκεντα τοῦ πυρὸς μέσον,

Ἡγούμενον λειμῶνα τερπνὸν τὴν φλόγα.

Κάτθανε καὶ Κρήσκης πέμπτῃ δεκάτῃ πυρὶ λαύρῳ.

   Ὁ ἅγιος Κρήσκης ἦταν ἀπ’ τὰ Μύρα τῆς Λυκίας ἀπὸ γένος λαμπρὸ καὶ περιφανές, γέροντας καὶ προχωρημένος στὴν ἡλικία. Βλέποντας δὲ ὅτι ἤκμαζε ἡ ἀσέβεια καὶ ὑψωνόταν ἡ θρησκεία τῶν εἰδώλων κι ὅτι ἦσαν πολλοὶ ὑποδουλωμένοι στὴν πλάνη καὶ πρόσφεραν θυσίες στ’ ἄψυχα ξόανα, κινούμενος ὁ μακάριος ἀπὸ ζῆλο, πῆγε στὸ μέσον τῶν εἰδωλολατρῶν καὶ τοὺς νουθετοῦσε ν’ ἀπέχουν ἀπ’ τὴν πλάνη αὐτὴ καὶ νὰ ἐπιστρέψουν πρὸς τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος πιστεύεται ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ εἶναι δημιουργὸς πάσης πνοῆς καὶ χορηγὸς πάσης ζωῆς.

Ἡ ἁγία μάρτυς Θωμαῒς

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Θωμαῒς

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Αἰῶνος ἦρας τοῦδε τὴν Θωμαΐδα,

Τὸ τῆς Γραφῆς, μέλλοντος αἰῶνος Πάτερ.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Θωμαῒς γεννήθηκε μὲν στὴν Ἀλεξάνδρεια, ἀνατράφηκε δὲ καὶ διαπαιδαγωγήθηκε καλῶς ἀπὸ τοὺς γονεῖς της. Ἔπειτα παντρεύτηκε καὶ ἦταν στὸν οἶκο της ἀγαπημένη μὲ τὸν ἄνδρα της καὶ διένυε τὴν ζωή της μὲ κοσμιότητα καὶ σωφροσύνη. Ἐπειδὴ ὅμως κατοικοῦσε στὴν ἴδια οἰκία κι ὁ πεθερός της, ὁ κατὰ σάρκα δηλαδὴ πατέρας τοῦ ἄνδρα της, μία ἡμέρα ἔτυχε νὰ μὴ βρίσκεται ὁ ἄνδρας της ἐκεῖ. Τότε λοιπόν, ὁ τῶν ψυχῶν φθορέας διάβολος ἔβαλε αἰσχροὺς λογισμοὺς στὸν γέρο κατὰ τῆς νύφης του Θωμαΐδος καὶ δοκίμαζε νὰ αἰσχρουργήσει μ’ αὐτὴν μηχανευόμενος κάθε τρόπο γιὰ νὰ ἐκπληρώσει τὸν κακὸ του σκοπό. Ἡ μακαρία Θωμαῒς ὅμως, συμβούλευε τὸν γέρο καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ βγάλει ἀπ’ τὴν καρδιά του τοῦτον τὸν διαβολικὸ λογισμό, ἀλλὰ μάταια ἐκοπίαζε. Ἔτσι ὁ κακόγερος τυφλωμένος ἀπ’ τὸν διάβολο ἔλαβε τὴν σπάθα τοῦ γυιοῦ του καὶ κτυπῶντας τὴν νύφη του σὲ θανατηφόρο μέρος, τὴν κατέσχισε καὶ τὴν θανάτωσε. Καὶ ἡ μὲν μακαρία Θωμαῒς παρέδωκε τὴν ψυχή της στὸν Θεὸ κ’ ἔγινε μάρτυς διὰ τὴν σωφροσύνη, ὁ δὲ γέρος παρευθὺς τυφλώθηκε στοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τριγύριζε στὴν οἰκία ἐδῶ κι ἐκεῖ.

ΕΥΧΗ Τῇ Κυριακῇ τοῦ ἁγίου Πάσχα ἑσπέρας

 

Ε Υ Χ Η

Τῇ Κυριακῇ τοῦ ἁγίου Πάσχα ἑσπέρας

 

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, οἰκτίρμον καὶ ἐλεῆμον, ὁ ὑπὲρ ἡμῶν ἑκουσίως σαρκὶ παθὼν καὶ ἀποθανών, ἐν δὲ τῇ παρούσῃ ἡμέρᾳ αὐτεξουσίως ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν, καὶ ταύτην ἐγκαινίσας, πασίδηλον ἐποίησας τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων, καὶ μάλιστα πιστοῖς. Ἵλεως πάρεσο, δεόμεθά σου, ἐν μέσῳ ἡμῶν, ὡς πάλαι παρεγένου ἐν μέσῳ τῶν Μαθητῶν σου, καὶ τὴν εἰρήνην, ἐν τῇ ὁρατῇ σου παρουσίᾳ δέδωκας αὐτοῖς, ταύτην καὶ νῦν, διὰ τῆς ἀοράτου ἐπιφοιτήσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος δώρησαι καὶ ἡμῖν, ἥτις ἐστὶ διδάσκαλος εὐσεβείας καὶ ἀγαθῶν ἔργων· καὶ καταξίωσον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ θανάτου τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἐγερθέντας, ἐν καινότητι ζωῆς περιπατῆσαι‧ ἵνα ἐν τῇ ἀναστάσει ἐκείνῃ τῆς ἐσχάτης ἡμέρας, ὅταν σὺ φανερωθῇς ἡμῖν ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ἡμεῖς φανερωθῶμέν σοι ἐν δόξῃ, καὶ οὕτω πάντοτε σὺν σοὶ ἐσόμεθα. Ὅτι σὺ εἶ ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάστασις, καὶ σοὶ τὴν δόξαν καὶ εὐχαριστίαν καὶ προσκύνησιν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρὶ καὶ τῷ συμφυεῖ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* ΑΝΔΡΕΟΥ Δ. ΣΙΜΩΝΩΦ, «ΜΕΓΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ», Ἀθῆναι 1906.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΑΣΧΑ 2026

 

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

* * *

   Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί εὐλογημένα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

 

   Φθάσαντες ἐν νηστείᾳ, προσευχῇ καί κατανύξει τήν λαμπροφόρον καί πανέορτον ἡμέραν τοῦ Ἁγίου Πάσχα, ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν τήν κοσμοσωτήριον Ἔγερσιν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία σηματοδοτεῖ τήν περιφανῆ νίκην τῆς ζωῆς ἐπί τοῦ θανάτου, καινοποιεῖ τήν κτίσιν πᾶσαν καί διανοίγει εἰς τόν ἄνθρωπον τήν ὁδόν τῆς θεώσεως κατά χάριν. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διασώζει τήν πασχάλιον ἐμπειρίαν εἰς τήν λειτουργικήν ζωήν, εἰς τούς ἄθλους τῶν Ἁγίων καί τῶν Μαρτύρων τῆς πίστεως, εἰς τήν ἐσχατολογικήν ὁρμήν τοῦ μοναχισμοῦ, εἰς τήν ἐξαγγελίαν τοῦ Εὐαγγελίου «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς», εἰς τήν θεολογίαν καί τήν δοξολογικήν τέχνην, εἰς τήν καλήν μαρτυρίαν τῶν πιστῶν ἐν τῷ κόσμῳ, εἰς τόν πολιτισμόν τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀλληλεγγύης, εἰς τήν ἀμετακίνητον βεβαιότητα ὅτι τό κακόν δέν ἔχει τόν τελευταῖον λόγον ἐν τῇ ἱστορίᾳ. 

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Πάσχα

  

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Πάσχα

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Χριστὸς κατελθὼν πρὸς πάλην ᾍδου μόνος,

Λαβὼν ἀνῆλθε πολλὰ τῆς νίκης σκῦλα.

   Τὴν Ἁγία καὶ μεγάλη Κυριακὴ τοῦ Πάσχα, ἑορτάζουμε τὴν ζωηφόρο καὶ φωτοφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία καὶ Πάσχα ἀπὸ τὴν ἑβραϊκὴ γλῶσσα ὀνομάζουμε, τὸ ὁποῖο στὴν δική μας γλῶσσα θέλει νὰ πεῖ διάβαση¹. Ἐπειδή, ὅταν ὁ Θεὸς ἀποφάσισε νὰ ἐλευθερώσει τὸ ἑβραϊκὸ γένος ἀπ᾿ τὴν σκλαβιὰ τῆς Αἰγύπτου, ἀφοῦ μὲ πολλὲς πληγὲς πίεσε τὸν Φαραὼ νὰ τοὺς ἀπολύσει γιὰ νὰ φύγουν, στὴν ὁλοϋστερινὴ (τελευταία) πληγή, ποὺ ἦταν ὁ θάνατος ὅλων τῶν πρωτοτόκων, γνωρίζοντας ὁ Θεὸς πὼς τότε ἐξ ἀνάγκης ἔμελλε νὰ τοὺς δώσει τὴν ἄδεια, πρόσταξε τὸν Μωϋσῆ νὰ πεῖ σ’ ὅλον τὸν λαὸ τῶν Ἑβραίων ἐκείνη τὴν νύκτα νὰ σφάξει κάθε σπίτι ἕνα χρονιάρικο κριάρι καὶ νὰ τὸ κάμουν ὁλάκερο ὀπτὸ (ψητό), κι᾿ ὅλη τὴν νύκτα ἐκείνη νὰ τὸ φάγουν ὅλο, ὀρθοί, μὲ ἄζυμα, μὲ ὑποδήματα στὰ πόδια καὶ σπουδαστικὰ (βιαστικά), γιατὶ λέγει αὐτὸ εἶναι Πάσχα, δηλ. διάβαση. Διότι τὸ πρωῒ ξημερώνοντας ἔμελλε νὰ διαβοῦν τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα διὰ ξηρᾶς καὶ νὰ περάσουν στὴν ἀντικρυνὴ ἔρημο, κι ἔτσι νὰ γλυτώσουν παντελῶς ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν Αἰγυπτίων.

Τὸ Ἅγιο καὶ Μεγάλο Σάββατο

  

Τὸ Ἅγιο καὶ Μεγάλο Σάββατο

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μάτην φυλάττεις τὸν Τάφον, κουστωδία·

Οὐ γὰρ καθέξει Τύμβος αὐτοζωΐαν.

   Τὸ Ἅγιο καὶ Μεγάλο Σάββατο, ἑορτάζουμε τὴν θεόσωμο ταφὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας, καὶ τὴν κάθοδό Του στὸν Ἅδη, διὰ τῶν ὁποίων τὸ ἀνθρώπινο γένος λυτρώθηκε ἀπ᾿ τὴν φθορὰ καὶ μετέβη στὴν αἰώνια ζωή. Ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἄλλες ἡμέρες τοῦ χρόνου οἱ Ἁγίες Τεσσαρακοστὲς εἶναι ἀνώτερες κατὰ τὸν σεβασμό· καὶ πάλι, ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἄλλες Τεσσαρακοστὲς ἀνώτερη εἶναι ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή· καὶ πάλι, ἀπὸ αὐτὴν ἀνώτερη καὶ μεγαλύτερη εἶναι ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα· καὶ τέλος, ἀπ᾿ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα μεγαλύτερο καὶ θειότερο εἶναι τοῦτο τὸ μέγα καὶ Ἅγιο Σάββατο. Λέγεται δέ, μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ μέγα Σάββατο, ὄχι ὅτι τάχα εἶναι οἱ ἡμέρες αὐτὲς μεγαλύτερες ἢ οἱ ὧρες, ἀλλ᾿ ἐπειδὴ τὰ μεγάλα καὶ ὑπερφυῆ τεράστια καὶ ἐξαίσια ἔργα τοῦ Σωτῆρος μας πραγματοποιήθηκαν καὶ συντελέσθηκαν κατὰ τὴν διάρκεια τούτης τῆς μεγάλης Ἑβδομάδος, διὰ τοῦτο λέγεται Μεγάλη.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευή

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευή

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ζῶν εἶ Θεὸς σὺ καὶ νεκρωθεὶς ἐν ξύλῳ,

ὦ νεκρὲ γυμνὲ καὶ Θεοῦ ζῶντος Λόγε.

 

Κεκλεισμένας ἤνοιξε τῆς Ἐδὲμ πύλας

βαλὼν ὁ λῃστὴς κλεῖδα τὸ Μνήσθητί μου.

   Τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευὴ ἐπιτελοῦμε τὰ Ἅγια καὶ σωτήρια καὶ φρικτὰ Πάθη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὰ ὁποῖα γιὰ μᾶς ἑκουσίως καταδέχθηκε, δηλαδὴ τοὺς ἐμπτυσμούς, τοὺς γέλωτας, τὰ ραπίσματα, τὰ κολαφίσματα, τὶς ὕβρεις, τὴν πορφυρὰν χλαῖναν, τὸν κάλαμον, τὸν σπόγγον, τὸ ὄξος, τοὺς ἤλους, τὴν λόγχην, καὶ τέλος τὸν σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον, τὰ ὁποῖα ὅλα ἔγιναν καὶ τὰ ἔπαθε στὴν ἡμέρα τῆς Παρασκευῆς. Διότι ἀφοῦ ὁ φίλος καὶ μαθητὴς του ὁ Ἰούδας τὸν παρέδωκε στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν του, πρῶτα τὸν ἔφεραν δεμένο στὸν Ἄννα τὸν Ἀρχιερέα· καὶ τοῦτος τὸν στέλνει στὸν Καϊάφα· καὶ ἐκεῖ ἐμπτύεται (φτύνεται) στὸ πρόσωπο καὶ κολαφίζεται (χαστουκίζεται) στὸ μάγουλο καὶ ἐμπαίζοντας καὶ περιγελῶντάς τον οἱ δυσσεβεῖς τοῦ ἔλεγαν· προφήτευσε μας Χριστέ, ποιὸς εἶναι ποὺ σὲ κτύπησε; ἔχοντάς του σκεπασμένους μὲ πανὶ τοὺς ὀφθαλμούς.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Πέμπτη

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Πέμπτη

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Νίπτει μαθητῶν ἑσπέρας Θεὸς πόδας,

οὗ ποὺς πατῶν ἦν εἰς Ἐδὲμ δείλης πάλαι.

 

Διπλοῦς ὁ Δεῖπνος· πάσχα γὰρ νόμου φέρει

καὶ πάσχα καινόν, αἷμα, σῶμα Δεσπότου.

 

Προσεύχῃ· καὶ φόβητρα, θρόμβοι αἱμάτων,

Χριστέ, προσώπου· παραιτούμενος δῆθεν

θάνατον, ἐχθρὸν ἐν τούτοις φενακίζων.

 

Τί δεῖ μαχαιρῶν, τί ξύλων, λαοπλάνοι,

πρὸς τὸν θανεῖν πρόθυμον εἰς κόσμου λύτρον;

   Τέσσερα γεγονότα μᾶς παρέδωκαν οἱ θεῖοι Πατέρες νὰ ἑορτάζουμε σὲ αὐτὴ τὴν ἁγία ἡμέρα τῆς μεγάλης Πέμπτης· ἀπὸ τῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Εὐαγγελίων αὐτὰ παραλάβαμε: πρῶτον τὸν ἱερὸ Νιπτῆρα· δεύτερον τὸν μυστικὸ δεῖπνο, δηλαδὴ τὴν παράδοση τῶν φρικτῶν Μυστηρίων· τρίτον τὴν ὑπερφυᾶ προσευχή· καὶ τέταρτον αὐτὴν τὴν προδοσία. Ἐπειδὴ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα ἔμελλε νὰ γίνει κατὰ τὴν Παρασκευὴ καὶ σὲ αὐτὴ τὴν Παρασκευὴ ἔμελλε νὰ ἀκολουθήσει στὸν παλαιὸ τύπο ἡ ἀλήθεια, δηλαδὴ ἔμελλε νὰ θυσιασθεῖ τὸ ἀληθινὸ Πάσχα, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, τὸν ὁποῖο προτύπωσε ὁ ὑπὸ τῶν Ἑβραίων κατ’ ἔτος θυσιαζόμενος ἀμνός, ὁ ὁποῖος λεγόταν Πάσχα. Γιὰ τοῦτο αὐτὸς προλαμβάνει καὶ παραδίδει τὰ θεῖα του Μυστήρια ἐπάνω στὸν δεῖπνο τῆς ἑσπέρας τῆς Πέμπτης ἡμέρας. Διότι λέγουν οἱ θεῖοι Εὐαγγελιστὲς ὅτι ἐσθιόντων αὐτῶν, ἀφοῦ ἔλαβε ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτο καὶ εὐλόγησε ἔκλασε (τεμάχισε) καὶ ἔδωσε στοὺς Μαθητές· καὶ εἶπε λάβετε φάγετε, τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον, καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο γὰρ τὸ αἷμά μου, τὸ τῆς καινῆς Διαθήκης, τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν. Ὁμοίως λέγει καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος. Καὶ σημείωσαι, σὺ ἀναγνώστη, ὅτι ἄρτο λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς καὶ ὄχι ἄζυμο, διότι τὴν μεγάλη Πέμπτη ἄζυμα δὲν ἦταν, ἐπειδὴ τὰ ἄζυμα ἀρχινοῦσαν μαζὶ μὲ τὸ Πάσχα, τὸ ὁποῖο, καθὼς εἴπαμε, ἔμελλε νὰ φαγωθεῖ τὴν Παρασκευὴ ἑσπέρας.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τετάρτη

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τετάρτη

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Γυνὴ βαλοῦσα σώματι Χριστοῦ μύρον,

τὴν Νικοδήμου προὔλαβε σμυρναλόην.

   Τρεῖς γυναῖκες βρίσκουμε στὰ ἅγια Εὐαγγέλια ποὺ ἄλειψαν τὸν Κύριο μὲ μύρο· μία εἶναι ἐκείνη περὶ τῆς ὁποίας λέγουν οἱ θεῖοι Εὐαγγελιστές, ὁ Ματθαῖος καὶ ὁ Μᾶρκος· δεύτερη εἶναι ἐκείνη γιὰ τὴν ὁποία διηγεῖται ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης· καὶ οἱ δύο ἐκεῖνες, καθὼς φαίνεται, ἦσαν τίμιες καὶ σεμνές, διότι γιὰ ἐκείνη ποὺ γράφουν ὁ Ματθαῖος καὶ ὁ Μᾶρκος πόρνης ὄνομα δὲν ἀκούγεται· ἐκείνη γιὰ τὴν ὁποία λέγει ὁ θεῖος Ἰωάννης ἦταν ἀδελφὴ τοῦ Λαζάρου, τὴν ὁποία, ὅπως λέγει ὁ Εὐαγγελιστής, ἀγαποῦσε ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶναι φανερὸ ὅτι τὴν ἀγαποῦσε ἐπειδὴ ἦταν τιμημένη καὶ σεμνή. Ἡ τρίτη ποὺ ἄλειψε τὸν Κύριο μὲ μύρο ἦταν πόρνη, καθὼς τὸ λέγει ρητῶς ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, τέτοιας λογῆς, διότι ρώτησε κάποιος τῶν Φαρισαίων γιὰ νὰ φάγει μετ’ αὐτοῦ, καὶ εἰσελθὼν στὴν οἰκία τοῦ Φαρισαίου ἀνεκλίθη· καὶ ἰδοὺ γυναῖκα στὴν πόλη, ἡ ὁποία ἦταν ἁμαρτωλός, καὶ τὰ ἑξῆς· ἁμαρτωλός, δηλαδὴ πόρνη.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τρίτη

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τρίτη

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τρίτη μεγίστη παρθένους δέκα φέρει,

νίκην φερούσας ἀδεκάστου Δεσπότου.

   Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τρίτη, ὑπόθεση ἔχει καθ’ αὐτὸ τὴν παραβολὴ τῶν δέκα Παρθένων, ἐπειδὴ καὶ ὁ Κύριος ἀναβαίνοντας στὰ Ἱεροσόλυμα κι’ ἐρχόμενος στὸ πάθος ἔλεγε στοὺς Μαθητές Του αὐτὲς τὶς παραβολές, μερικὲς δὲ καὶ πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ἀποβλέποντας τὶς ἔλεγε.

   Τὴν παραβολὴ δὲ τῶν δέκα Παρθένων ἔλεγε  παρακινῶντας σὲ ἐλεημοσύνη, διδάσκοντας συγχρόνως καὶ πρὶν μᾶς φθάσει τὸ τέλος τοῦ θανάτου νὰ εἴμασθε ἕτοιμοι. Διότι περὶ παρθενίας καὶ περὶ εὐνούχων πολλὰ δίδαξε καὶ πολλὴ δόξα ἔχει ἡ παρθενία. Καὶ πράγματι μέγα κατόρθωμα εἶναι ἡ παρθενία, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ τύχει καὶ κανένας τὴν ἀρετὴ αὐτὴ κατορθώνοντας ἤθελε ἀμελήσει τὶς ἄλλες ἀρετὲς καὶ μάλιστα τὴν ἐλεημοσύνη, μὲ τὴν ὁποία λάμπει τῆς παρθενίας ἡ λαμπάδα, διὰ τοῦτο τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο μᾶς προβάλλει τὴν παραβολὴ αὐτή, καὶ τὶς μὲν πέντε παρθένους, φρόνιμες ἀνακηρύττει, ἐπειδὴ κοντὰ στὸ καλὸ τῆς παρθενίας φρόντισαν καὶ εἶχαν πολὺ καὶ πλουσιοπάροχο καὶ τὸ ἔλαιο τῆς ἐλεημοσύνης· τὶς δέ, ἄλλες πέντε παρθένους ὀνόμασε μωρές, ἐπειδὴ εἶχαν μὲν καὶ αὐτὲς τὸ κατόρθωμα τῆς παρθενίας, ὅμως ἐλεημοσύνη δὲν εἶχαν ἱκανὴ καὶ ὅση ἔπρεπε νὰ ἔχουν· καὶ γιὰ τοῦτο τὶς ὀνόμασε μωρές, δηλαδὴ ἀνόητες, ἐπειδὴ τὸ μεγαλώτατο καὶ δυσκολώτατο ἔργο εἶχαν κατορθώσει, τὸ δὲ μικρότερο καὶ εὐκολώτερο, δηλαδὴ τὴν ἐλεημοσύνη, κατεφρόνησαν· καὶ δὲν εἶχαν διαφορὰ ἀπὸ τὶς πόρνες, διότι οἱ μὲν πόρνες νικῶνται ἀπὸ σώματα, αὐτὲς δὲ οἱ ἀνελεήμονες νικήθηκαν ἀπὸ τὰ χρήματα. Καὶ καθὼς πηγαίνει ἡ νύκτα τῆς παρούσης ζωῆς πρὸς τὸ τέλος, ἐνύσταξαν ὅλες οἱ παρθένες καὶ ἐκάθευδον, δηλαδὴ ἀπέθαναν, διότι ὕπνος λέγεται ὁ θάνατος· ἔπειτα στὸ μέσον τῆς νυκτὸς ἀκούσθηκε φωνὴ ποὺ ἔλεγε: ἐγείρεσθε, ἰδοὺ ὁ Νυμφίος, ἐξέλθετε εἰς ἀπάντησιν.

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Δευτέρα

  

Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Δευτέρα

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σώφρων Ἰωσὴφ δίκαιος κράτωρ ὤφθη

καὶ σιτοδότης· ὢ καλῶν θημωνία!

 

Τὴν συναγωγὴν συκῆν Χριστὸς Ἑβραίων,

καρπῶν ἄμοιρων πνευματικῶν εἰκάζων,

ἀρᾷ ξηραίνει· ἧς φύγωμεν τὸ πάθος.

   Τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Δευτέρα φέρνουμε στὴν ἐνθύμησή μας δύο ἱερὰ διηγήματα, ἕνα τοῦ μακαρίου Ἰωσὴφ τοῦ Παγκάλου, γυιοῦ τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, καὶ ἄλλο τῆς ξηρανθείσης συκῆς, ποὺ διηγοῦνται τὰ Ἱερὰ Εὐαγγέλια· καὶ ἀπὸ τοῦτα κάνουμε ἀρχὴ τῶν Ἁγίων Παθῶν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

   Ὀ Ἰωσὴφ παραλαμβάνεται εἰς τύπον τοῦ Χριστοῦ, διότι στάθηκε γυιὸς τελευταῖος τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, ἀπὸ τὴν Ραχὴλ γεννηθείς, φθονήθηκε ὅμως ἀπὸ τοὺς ἴδιους του τοὺς ἀδελφοὺς ἐξ αἰτίας κάποιων ὀνειράτων, ποὺ εἶδε καὶ τὰ διηγήθηκε σ’ αὐτούς, τὰ ὁποῖα φανέρωναν πὼς ἔχουν νὰ τὸν προσκυνήσουν. Καὶ πρῶτα μὲν τὸν ἔβαλαν μέσα σ’ ἕνα ξηρόλακκο, τάχα μὴ θέλοντας νὰ τὸν θανατώσουν, μετὰ ταῦτα βγάνοντάς τον ἀπ’ τὸν λάκκο τὸν πώλησαν σκλάβο στοὺς Ἰσμαηλῖτες γιὰ τριάντα ἀργύρια, καὶ αἱματώσαντες τὸ φόρεμά του μὲ αἷμα προβάτου μὲ αὐτὸ ἐξηπάτησαν τὸν γέροντα τὸν πατέρα του, διότι τὸ ἔφεραν σ’ αὐτὸν καὶ τὸν ἔκαμαν νὰ πιστεύσει πὼς τὸν ἔφαγαν τὰ θηρία ἔξω στὴν ἔρημο. Οἱ δὲ Ἰσμαηλῖτες πηγαίνοντας στὴν Αἴγυπτο τὸν πούλησαν καὶ αὐτοὶ στὸν ἀρχιευνοῦχο τοῦ βασιλιᾶ ποὺ ὀνομαζόταν Πετεφρῆς.

Ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων

  

Ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πώλῳ καθίσας ὁ λόγῳ τείνας πόλον,

Βροτοὺς ἐκζητεῖ λύσαι, τῆς ἀλογίας.

   Κατά τήν ἕκτη Κυριακή τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, τήν περιφανῆ καί ὑπέρλαμπρη ἑορτή τῶν Βαΐων πανηγυρίζουμε, διά τούτη τήν ἀκόλουθη αἰτία:

   Ἀφοῦ ὁ Λάζαρος ἀναστήθηκε ἐκ τῶν νεκρῶν, πολλοί βλέποντας τό παράδοξο θαῦμα πίστευαν στόν Χριστό. Διά τοῦτο καί ἡ Συναγωγή τῶν Ἰουδαίων ἀποφάσισαν νά φονεύσουν ὄχι μόνον τόν Χριστό ἀλλά καί τόν Λάζαρο. Ἀναχωρεῖ λοιπόν ὁ Ἰησοῦς ἀπ᾿ τή μέση δίδοντας τόπο στήν κακία. Ἔπειτα, καθώς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ἕξι ἡμέρες πρίν τό Πάσχα ἦλθε στήν Βηθανία, ὅπου ἦταν ὁ Λάζαρος ὁ πεθαμένος, τόν ὁποῖο ἀνέστησε ἐκ τῶν νεκρῶν¹. Ἐκεῖ τοῦ ἔκαμαν δεῖπνο, καί ἡ μέν Μάρθα ἡ ἀδελφή τοῦ Λαζάρου ὑπηρετοῦσε, ἡ δέ Μαρία ἡ ἄλλη του ἀδελφή, ἄλειψε μέ τό πολύτιμο μῦρο τά τίμια πόδια Του καί μέ τίς τρίχες τῆς κεφαλῆς της τά ἀποσπόγγισε. Καί τήν ἄλλη μέρα² ἔστειλε δύο μαθητές του καί τοῦ ἔφεραν τήν ὄνο καί τόν πῶλο, πάνω στόν ὁποῖο κάθισε Αὐτός πού ἔχει θρόνο τόν οὐρανό καί ὑποπόδιο τήν γῆ. Κι᾿ ἔτσι καθισμένος εἰσερχόταν στά Ἱεροσόλυμα καί τά πλήθη τῶν Ἑβραίων ἔστρωναν κατά γῆς τά φορέματά τους στόν δρόμο καί κόβοντας κλαδιά ἐλαιῶν καί φοινίκων, ἄλλα ἔρριχναν στή μέση τοῦ δρόμου, κι᾿ ἄλλα βαστῶντας στά χέρια ἔκραζαν πρός αὐτόν: Ὡσαννά τῷ Υἱῷ Δαβίδ· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου ὁ Βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ³.

Ἡ Ἔγερση τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου Λαζάρου

 

Ἡ Ἔγερση τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου Λαζάρου

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*   

 

Θρηνεῖς Ἰησοῦ· τοῦτο θνητῆς οὐσίας.

Ζωοῖς φίλον Σου· τοῦτο θείας ἰσχύος.

   Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ τοῦ ἕκτου Σαββάτου τῶν Ἁγίων Νηστειῶν ἑορτάζουμε τὴν ἀνάσταση τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου φίλου τοῦ Χριστοῦ Λαζάρου τοῦ τετραημέρου. Τοῦτος ἦταν Ἑβραῖος στὸ γένος, Φαρισαῖος στὴν αἵρεση, καὶ γυιός, καθὼς λέγεται, τοῦ Φαρισαίου Σίμωνος, ἀπ’ τὸ μικρὸ χωριὸ Βηθανία καταγόμενος, κι’ ἔγινε φίλος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ ἀπὸ μιὰ τέτοια ἀφορμή: Συνεχῶς ὁ Χριστὸς συνομιλοῦσε μὲ τὸν Σίμωνα, ἐπειδὴ κι᾿ αὐτὸς πίστευε τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάσταση τῶν ἀνθρώπων, καὶ συχνότερα ἐρχόταν στὴν οἰκία του· κι’ ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν αἰτία ὁ Λάζαρος δέχθηκε τὴν γνησιότητα τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως, ὄχι μόνο αὐτός, ἀλλὰ καὶ οἱ δύο του ἀδελφές, ἡ Μάρθα καὶ ἡ Μαρία. Τὸν καιρὸ δὲ ποὺ πλησίαζε τὸ Σωτήριο Πάθος, ἐπειδή ἦταν ἀνάγκη νὰ βεβαιωθεῖ ἀκριβέστερα τὸ Μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως, ἀφοῦ ἀνέστησε πρῶτα τὴν θυγατέρα τοῦ Ἰαείρου καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτὴν τὸν γυιὸ τῆς χήρας, βρισκόταν καὶ διέτριβε ὁ Ἰησοῦς στὸ πέρα μέρος τοῦ Ἰορδάνου· καὶ τότε ὁ φίλος του Λάζαρος ἀρρώστησε βαρειὰ καὶ πέθανε.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

Τοῦ ἁγίου Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου.

 

   Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ τὸν φίλον σου Λάζαρον κλαύσας, καὶ δάκρυα λύπης καὶ συμπαθείας στάξας ἐπ’ αὐτῷ, δέξαι δάκρυα πικρίας μου. Τοῖς πάθεσί σου τὰ πάθη μου θεράπευσον· τοῖς τραύμασί σου τὰ τραύματά μου ἰάτρευσον· τῷ αἵματί σου τὸ αἷμα μου καθάγνισον· καὶ τὴν ὀσμὴν τοῦ ζωοποιοῦ σου σώματος συγκέρασον τῷ σώματί μου· ἡ χολή, ἣν παρὰ τῶν ἐχθρῶν ἐποτίσθης, γλυκανάτω μου τὴν ψυχὴν ἀπὸ τῆς πικρίας μου, ἦς με ὁ ἀντίδικος ἐπότισε. Τὸ σῶμα σου τὸ ἐπὶ τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ τανυθέν, διαπετασάτω μου τὸν νοῦν πρὸς σέ, τὸν ὑπὸ τῶν δαιμόνων κάτω ἑλκυσθέντα· ἡ κεφαλή σου, ἣν ἐπὶ σταυροῦ ἔκλινας, ὑψωσάτω μου τὴν κεφαλὴν τὴν κολαφισθεῖσαν ὑπὸ τῶν ἀντιπάλων· αἱ πανάγιαί σου χεῖρες, αἱ καθηλωθεῖσαι ὑπὸ ἀπίστων ἐν τῷ σταυρῷ, ἀναγαγέτωσάν με πρὸς σὲ ἐκ τοῦ χάσματος τῆς ἀπωλείας, ὡς ὑπέσχετο τὸ πανάγιόν σου στόμα· τὸ πρόσωπόν σου, τὸ δεξάμενον ραπίσματα καὶ ἐμπτύσματα ὑπὸ τῶν καταράτων, στιλβωσάτω μου τὸ πρόσωπον, τὸ χρανθὲν ἐν ταῖς ἀνομίαις· ἡ ψυχή σου, ἣν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὤν, τῷ Πατρί σου παρέδωκας, ὁδηγησάτω με πρὸς σὲ ἐν τῆ χάριτί σου· οὐκ ἔχω καρδίαν ὀδυνηρὰν πρὸς ἀναζήτησίν σου· οὐκ ἔχω μετάνοιαν, οὐδὲ κατάνυξιν, τὰ ἐπανάγοντα τὰ τέκνα πρὸς τὴν αὑτῶν κληρονομίαν· οὐκ ἔχω Δέσποτα, δάκρυον παρακλητικόν· ἐσκότισταί μου ὁ νοῦς ἐν τοῖς βιωτικοῖς καὶ ὑλικοῖς, καὶ οὐκ ἰσχύει πρὸς σὲ ἀτενίσαι ἐν ὀδύνῃ· ἔψυκταί μου ἡ καρδία ἐκ τοῦ πλήθους τῶν πειρασμῶν, καὶ οὐ δύναται θερμανθῆναι τοῖς δάκρυσι τῆς πρὸς σὲ ἀγάπης.

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας ἡγούμενος Μονῆς τοῦ Μηδικίου

 

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας ἡγούμενος Μονῆς τοῦ Μηδικίου

Ἑορτάζει τὴν γ΄ (3η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ρυσθεὶς βίου Νικήτας, ὡς στρουθὸς πάγης,

Πτεροῖς νοητοῖς ἵπταται πρὸς τὸνπόλον.

Νικήταν καλέουσι τρίτῃ ἐπὶ δῶμα Θεοῖο.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Νικήτας ἀγάπησε ἀπ’ τὴν νεαρή του ἡλικία τὴν ἐγκράτεια καὶ γι’ αὐτὸ ἀνεχώρησε ἀπ’ τὸν κόσμο· φεύγοντας δέ, πῆγε καὶ κάθισε στὰ ὄρη καὶ στὴν ἡσυχία, ὅπου ἐργαζόταν (καλλιεργοῦσε) πᾶσα ἀρετή. Κι ἀπὸ τούτη τὴν πνευματικὴ ἐργασία ὑψώθηκε κ’ ἔγινε μέγας καὶ περιβόητος· κι ἐπειδὴ κυβερνιόταν μὲ τὴν διάκριση τοῦ λόγου, ἔγινε καὶ οἰκονόμος ψυχῶν καὶ πιστὸς ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ.

Ὁ ὅσιος Τίτος ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ὅσιος Τίτος ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν β΄ (2α) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τί τοῦτο, Τίτε; καὶ σὺ λείπεις ἐκ βίου;

Λείπω μεταστάς, δόξαν οὕτω Κυρίῳ.

Δευτερίῃ Τίτοιο ἀπὸ ψυχὴν Νόες ἦραν.

   Τοῦτος ὁ μακάριος καὶ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Τίτος, ἀγάπησε τὸν Θεὸ ἀπ’ τὴν νεαρή του ἡλικία καὶ πῆγε σ’ ἕνα κοινόβιο ὅπου ἔγινε μοναχός. Καὶ τόσο πρόκοψε στὴν ὑπακοὴ καὶ ταπείνωση ὥστε ὑπερέβη ὄχι μόνο τοὺς ἀδελφοὺς τοῦ κοινοβίου ἐκείνου, ἀλλὰ κι ὅλους τοὺς ἄλλους μοναχοὺς ἐκείνου τοῦ καιροῦ. Ἔγινε δὲ ἡγούμενος καὶ ποιμένας τῶν λογικῶν προβάτων τοῦ Χριστοῦ, καὶ εἶχε ὁ τρισόλβιος ἀγάπη πραότητα καὶ συμπάθεια στὸ ποίμνιό του, ὅση οὐδεὶς ἄλλος ὅμοιός του. Φυλάχθηκε δὲ καθαρὸς καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχὴ ἐκ νεαρᾶς του ἡλικίας, ὡς ἄγγελος Θεοῦ, διὰ τοῦτο ἀξιώθηκε νὰ γίνει καὶ θαυματουργός. Ἀφοῦ λοιπὸν ἔτσι ἔζησε, κι ἄφησε τοὺς μαθητὲς καὶ συνασκητές του εἰκόνα ἔμψυχη τῆς ἀρετῆς κι ἀσκητικῆς πολιτείας του, ἀπῆλθε πρὸς τὸν Κύριο.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 177. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Μακάριος ἡγούμενος Μονῆς Πελεκητῆς

 

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Μακάριος ἡγούμενος Μονῆς Πελεκητῆς

Ἑορτάζει τὴν α΄ (1η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ Μακάριος μακαριστὸς ἐν βίῳ,

Μακαρίως νῦν γῆ ἐνοικεῖ μακάρων.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Μακάριος ἦταν ἀπ’ τὴν Κωνσταντινούπολη, ἐν ἔτει ψπε΄ (785)· ὅταν ἦταν νήπιο ἔμεινε ὀρφανὸς καὶ γιὰ τοῦτο ἀνετράφη ἀπ’ τὸν γνήσιο θεῖο του καὶ δόθηκε στὴν παιδεία τῶν ἱερῶν γραμμάτων. Κ’ ἐπειδὴ ἔτυχε δεξιᾶς φύσεως κι ἔδειξε μεγάλη ἐπιμέλεια, σὲ λίγο καιρὸ ἔμαθε τὴν γνώση τῆς ἁγίας Γραφῆς καὶ γνώρισε καὶ τῶν γήϊνων πραγμάτων τὴν εὐτέλεια καὶ τὴν ταχεῖα φθορὰ καὶ τῶν οὐρανίων τὴν ἀφθαρσία καὶ ἀϊδιότητα.

   Διὰ τοῦτο ἔφυγε ἀπ’ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ πῆγε σ’ ἕνα μοναστῆρι ὀνομαζόμενο Πελεκητὴ καὶ συναρίθμησε τὸν ἑαυτό του μὲ τοὺς ἐκεῖ μοναχούς, κι ἀπὸ Χριστοφόρος μετονομάσθηκε ὕστερα Μακάριος, διὰ τοῦ θείου καὶ ἀγγελικοῦ σχήματος. Κι ἀφοῦ ὑπηρέτησε σ’ ὅλες τὶς διακονίες τοῦ μοναστηριοῦ καὶ κατόρθωσε τὶς ἀρετές, μάλιστα δὲ καὶ ἐξαιρέτως ἀφοῦ ἀπέκτησε πολλὴ ταπείνωση, ἔγινε ἡγούμενος τῶν ἀδελφῶν καὶ θαυματουργὸς ἐξαίσιος, διότι δι’ αὐτοῦ γιάτρευε ὁ Θεὸς πάθη ἀνίατα καὶ διὰ τῆς προσευχῆς του σὲ καιρὸ ἀβροχίας ἔδωκε βροχὴ ἐξ οὐρανοῦ.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ὑπάτιος, ἐπίσκοπος Γαγγρῶν

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ὑπάτιος, ἐπίσκοπος Γαγγρῶν

Ἑορτάζει τὴν λα΄ (31η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κτείνει γυνή, βαλοῦσα καιρίαν λίθῳ,

Τὸν Ὑπάτιον· φεῦ γυναικὶ ἀθλίᾳ!

Πρώτῃ Ὑπατίῳ βιότου πέρας ἐν τριακοστῇ.

   Ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Ὑπάτιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει τιη΄ (318), ἔγινε δὲ ἕνας ἀπὸ τοὺς τριακόσιους δεκαοκτὼ  θεοφόρους Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐν Νικαίᾳ τὸ ἔτος 325. Τοῦτος λοιπὸν διὰ τὴν ἐνάρετη κ’ ἔνθεη πολιτεία του μεγάλα τέλεσε θαύματα καὶ πολλὰ πλήθη τῶν ἀπίστων πρόσφερε στὸν Χριστὸ καὶ οἶκο κατασκεύασε στὸν ὁποῖο ὑποδεχόταν ὅσους ἐκ τοῦ γένους του προσέτρεχαν σ’ αὐτόν. Κι ὅταν περπατοῦσε τὴν νύκτα φωτιζόταν ἀπὸ θεῖο καὶ λαμπρὸ φῶς· καὶ νερὸ ἁλμυρὸ σὲ γλυκὺ μετέβαλε.