Ὁ ἅγιος μάρτυς Φωκᾶς
ὁ κηπουρός
Ἑορτάζει τὴν κβ΄
(22α) Σεπτεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἤδει
χάριν σοι σοῦ χάριν θνήσκων Λόγε,
Φωκᾶς ὁ
μάρτυς τῷ διὰ ξίφους τέλει.
Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν ἀπ’τὴν πόλη Σινώπη καὶ τέχνη του ἦταν ἡ ἐργασία τῆς γῆς. Ἔχοντας κηπεῖον –δηλαδὴ πολὺ μικρὸ κῆπο– καταγινόταν σ’ αὐτόν, κι ὅ,τι κέρδος λάμβανε ἀπ’ αὐτὸν τὸ εἶχε κοινὸ μὲ τοὺς φτωχούς· δηλαδὴ καὶ αὐτὸς καὶ οἱ φτωχοὶ ποὺ ἔρχονταν πρὸς αὐτὸν ζοῦσαν ἀπ’τὸν κῆπο του. Κι ὄχι μόνο τὸν αἰσθητὸ αὐτὸν κῆπο καλλιεργοῦσε ὁ ἀοίδιμος, ἀλλὰ καὶ τὸν νοητὸ τῆς ψυχῆς.
Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μπόρεσε νὰ κρυφτεῖ ἀπ’τοὺς ἀνθρώπους
ὅτι ἦταν γνήσιος δοῦλος τοῦ Χριστοῦ καὶ μηνύεται στὸν ἄρχοντα τῆς Σινώπης ποὺ ἦταν
εἰδωλολάτρης. Ὁ ὁποῖος παρευθὺς ἔστειλε στρατιῶτες γιὰ νὰ τὸν φονεύσουν. Ἐκεῖνοι
ὅμως πηγαίνοντας, ἔμειναν στὸ σπίτι τοῦ καταζητούμενου Φωκᾶ, χωρὶς νὰ τὸ ξέρουν·
κι ὁ ἅγιος ἀφοῦ τοὺς δεξιώθηκε καὶ τοὺς ἀνάπαυσε κατὰ τὴν δύναμή του, τοὺς ρώτησε,
ποιοί εἶναι καὶ γιὰ ποιά αἰτία ἦλθαν στὴν Σινώπη. Οἱ στρατιῶτες φανέρωσαν σ’ αὐτὸν
τὴν ὑπόθεση, ὅτι ζητοῦν δηλαδὴ τὸν Φωκᾶ γιὰ νὰ τὸν ἀποκεφαλίσουν.
Τοῦτο σὰν ἄκουσε ὁ τοῦ
Κυρίου θεράπων, ἀμέσως ἑτοίμασε τὸν τάφο του, καὶ φανέρωσε στοὺς στρατιῶτες ὅτι
αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ζητᾶνε. Οἱ στρατιῶτες ὅμως, καθὼς ἄκουσαν ξαφνικὰ τοῦτο,
πληγώθηκαν στὴν καρδιὰ ἀπ’τὴν λύπη τους, ἐνθυμούμενοι τὴν λαμπρὴ φιλοξενία καὶ
δεξίωση ποὺ ἔδειξε σ’ αὐτοὺς ὁ ἅγιος. Γι’ αὐτὸ δὲν ἤθελαν μὲ κανένα τρόπο νὰ τὸν
θανατώσουν κατὰ τὴν προσταγὴ ποὺ εἶχαν. Καὶ ἔλεγαν στὸν Μάρτυρα, ὅτι ἔχουν εὔλογη
ἀπολογία γιὰ νὰ ποῦνε στὸν ἄρχοντα, ὅτι κόπιασαν πολὺ κι ἐρεύνησαν ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν
νὰ βροῦνε τὸν καταζητούμενο. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἅγιος τοὺς παρακάλεσε νὰ τὸν
θανατώσουν, τούτου χάριν ἔκοψαν τὴν ἁγία του κεφαλή, κι ἔτσι προσφέρθηκε
κεχαρισμένη κ’ εὐάρεστη θυσία στὸν Θεό.
Ταῖς
Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν»
τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 186, 187. (Μικρὴ φραστικὴ
διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).