Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινᾶς
Ἑορτάζει τὴν κ΄
(20η) Ἀπριλίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Θνήσκεις
ὁ πλήξας τριχίνῃ στολῇ, Πάτερ,
Τὸν
ἐνδύσαντα τοὺς γενάρχας φυλλίνην.
Εἰκάδι σός,
Θεόδωρε, λίπ’ ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ.
Τοῦτος ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὑπεβλήθη σὲ κάθε κακουχία καὶ ὑπέμεινε τὴν σκληραγωγία τοῦ σώματος‧ τὸν μὲν χειμῶνα ἀπολιθούμενος ἀπὸ τὸ ψῦχος καὶ τὸ κρύο, τὸ δὲ θέρος φλογιζόμενος ἀπὸ τὸ ὑπερβολικὸ καῦμα‧ σκέπαζε τὸ σῶμα του μὲ τρίχινα ἐνδύματα, καὶ γιὰ τοῦτο ἔλαβε καὶ τὴν ἐπωνυμία Τριχινᾶς.
Ἔτσι
λοιπόν, μὲ τοὺς πόνους καὶ κόπους τούτους ὄχι μόνο νίκησε τὶς μηχανὲς κι ἀπάτες
τῶν δαιμόνων, ἀλλὰ καὶ πολλὴν χάρη ἔλαβε παρὰ Θεοῦ ὁ ἀοίδιμος ἐνῶ ἦταν ἀκόμη ἐν
ζωῇ. Μετὰ δὲ τὸν θάνατό του ἀναβρύει μῦρο εὐῶδες ὁ τάφος του, σὲ ὅλους ὅσοι
μετὰ πόθου καὶ εὐλαβείας προστρέχουν σὲ αὐτόν, καὶ διὰ τοῦ μύρου ἐκείνου
λαμβάνουν τὴν γιατρειὰ κάθε πάθους ψυχῆς καὶ σώματος.
Ταῖς Αὐτοῦ
ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου
Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 247, 248. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).