Οἱ ἅγιοι τριαντατρεῖς μάρτυρες οἱ ἐν
Μελιτινῇ
Ἑορτάζουν τὴν ζ΄
(7η) Νοεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Εἰς τὸν Ἱέρωνα.
Ὢ πῶς,
Ἱέρων, οὐδὲν ἐξ εὐτολμίας,
Ἄτολμον εἶδεν, οὐδ’ ἀγενὲς πρὸς ξίφος!
Εἰς τοὺς
τριακονταδύο.
Διὰ
ξίφους ἀνεῖλον ἄνδρας τρὶς δέκα,
Ἄνδρες πονηροί, καὶ μίαν ξυνωρίδα.
Οὐδ’ ἔλαθ’ ἑβδομάτῃ Ἱέρων ξίφει αὐχένα καρθείς.
Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἤθλησαν στὰ χρόνια Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ τῶν βασιλέων ἐν ἔτει σϞ΄ (290). Ὁ θεῖος Ἱέρων ἦταν ἀνδρεῖος στὸ σῶμα, εὐγενὴς στὴν ψυχὴ καὶ στὴν τέχνη γεωργός· τοῦτον λοιπόν, βρίσκοντάς τον οἱ λατρευτὲς τῶν εἰδώλων ἐργαζόμενο καὶ θέλοντας νὰ τὸν πιάσουν μὲ ληστρικὸ τρόπο δὲν μπόρεσαν· ἀλλὰ πῆγε αὐτὸς μόνος του θεληματικὰ στοὺς εἰδωλολάτρες καί, ἐπειδὴ μὲ παρρησία ὁμολόγησε ὅτι εἶναι εὐσεβὴς καὶ Χριστιανός, τοῦ ἔκοψαν τὸ δεξὶ χέρι ἀπ’τὸν ἀγκῶνα.
Οἱ δὲ λοιποὶ
ἅγιοι κι αὐτοὶ ἀφοῦ μὲ παρρησία ὁμολόγησαν τὴν πίστη στὸν Χριστὸ ρίχτηκαν κατὰ
γῆς καὶ δάρθηκαν μὲ νεῦρα βοδιῶν· καὶ τὴν ἐρχομένη ἡμέρα πάλι ραβδίστηκαν ἐπὶ ἀρκετὲς
ὧρες, ὕστερα ἀποκεφαλίστηκαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη Μελιτινή. Καὶ ἔτσι ἔλαβαν οἱ
μακάριοι τὰ στεφάνια τοῦ μαρτυρίου.
Ταῖς Αὐτῶν
ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ
Ἁγιορείτου, τόμ. 2ος, σελ. 53, 54. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή,
ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).