Εἶπε Γέρων…
Ἕνας νέος Μοναχὸς εἶχε φθάσει σὲ τόση ταπείνωση, ποὺ στὴν προσευχή του ἔλεγε αὐτὰ μόνο τὰ λόγια στὸν Θεό:
— Κύριέ μου, ρίξε στὴν κεφαλή μου κεραυνὸ νὰ μ᾿ ἐξαφανίσει ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς, γιατὶ ὅσο ζῶ σὲ παρακούω.
Ὁ ταπεινόφρων, λέγει ἄλλος Πατήρ, οὔτε ὁ ἴδιος ποτὲ ὀργίζεται, οὔτε τὸν πλησίον του παροργίζει.
Ὁ ὅσιος Σισώης ὁ μέγας
Ἑορτάζει τὴν ς΄
(6η) Ἰουλίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Θεοῦ τεθνηκὼς πυξίῳ προσεγράφη,
Θείου Σισώης Πνεύματος τὸ πυξίον.
Βῆ δὲ Σισώης
γῆθεν εἰς οὐρανὸν ἕκτῃ ἀμύμων.
Ὁ
μακάριος τοῦτος ὅσιος Σισώης, ἀπὸ βρέφος ἀγάπησε τὸν Θεὸ καὶ σήκωσε στοὺς ὤμους
του τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀκολούθησε Αὐτόν. Κι ἔτσι, μὲ χαρὰ προχώρησε στὰ
πολύμοχθα σκάμματα τῆς ἀσκήσεως καὶ νίκησε τοὺς πολέμους τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν
δαιμόνων. Κ’ ἐπειδὴ ἔγινε ταπεινόφρων στὸ ἔπακρο, ἔλαβε χάρη παρὰ Κυρίου ν’
ἀνασταίνει νεκρούς.
Ἀγγελικά, λοιπόν, ἐπὶ γῆς πολιτευσάμενος, κι
ἀφοῦ ἔζησε μὲ τὴν σάρκα ὡς ἄσαρκος, μετέβη πρὸς τὴν ἄϋλη ζωή, ὅπου εἶναι οἱ
σκηνὲς τῶν ἁγίων καὶ ἡ ἀΐδιος (ἀδιάλειπτη, παντοτινὴ) λαμπρότητα, πρεσβεύοντας
καὶ ἱκετεύοντας τὸν Χριστὸ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.
Ταῖς Αὐτοῦ
ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν»
τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 6ος, σελ. 32. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).
Νὰ λὲς τὴν ἀλήθεια στὸν ἑαυτό σου...
Νὰ λὲς τὴν ἀλήθεια στὸν ἑαυτό σου καὶ τότε θὰ
δεῖς ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ πεῖς ψέματα σὲ κανέναν.
Οὐίλλιαμ Σαῖξπηρ (William Shakespeare
1564 – 1616)*
* Ἄγγλος ποιητὴς καὶ θεατρικὸς συγγραφέας· ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους
δραματουργοὺς παγκοσμίως.
Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ ἐν τῷ Ἄθῳ
Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Ἰουλίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Μέγας μὲν Ἀντώνιος ἀρχὴ Πατέρων·
Θεῖος δ’ Ἀθανάσιος ἔνθεον τέλος.
Κἂν ἦν Ἀθανάσιος ὕστερος χρόνοις,
Ἀλλ’ ὑπερέσχε καὶ παλαιοὺς τοῖς πόνοις.
Εἰς τοὺς ἓξ μαθητὰς αὐτοῦ.
Ἀθανασίῳ καὶ μαθητῶν ἑξάδι,
Ναοὶ λύονται σωμάτων ναοῦ λύσει.
Πέμπτῃ δ’ Ἀθανάσιον· ἄγον νόες ἄστυ Θεοῖο.
Ὁ περιφανὴς τοῦτος τῆς οἰκουμένης ἀστέρας ἄκμαζε κατὰ τοὺς χρόνους Νικηφόρου τοῦ Φωκᾶ, ἐν ἔτει 963· πατρίδα μὲν εἶχε τὴν Τραπεζοῦντα, ποὺ βρίσκεται πλησίον τῆς Λαζικῆς· οἱ δὲ γονεῖς του ἦσαν εὐγενεῖς καὶ φιλόθεοι, καταγόμενοι καὶ οἱ δύο ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια. Κι’ ἐπειδὴ εἶχε τέτοιους ἀγαθοὺς γονεῖς ὁ ἅγιος, ἔλαβε παρ’ αὐτῶν καὶ ἀγαθὴ ἀνατροφή· ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς νεαρᾶς του ἡλικίας δόθηκε στὴν μάθηση τῶν γραμμάτων, καὶ ἀφοῦ γεύθηκε αὐτά, ἐπεθύμησε νὰ φθάσει καὶ στὴν τελειότητα αὐτῶν· ἔτσι ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολη ὅπου χόρτασε κατακόρως ἀπὸ τὰ μαθήματα, καὶ ἄλλα διδάχθηκε ἀπὸ ἄλλους, καὶ ἄλλα δίδαξε αὐτὸς σὲ πολλούς, διότι ἐνῶ ἦταν νέος στὴν ἡλικία εἶχε γνώμη γεροντική, ὄντας σώφρων καὶ ἀγκαλιζόμενος τὴν ἀσκητικὴ σκληραγωγία. Γι’ αὐτὸ λοιπόν, ἐπειδὴ μελετοῦσε νὰ φθάσει στὴν τελειότητα τῆς ἀσκήσεως καὶ ἀρετῆς, ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ πῆγε στὸ ὑψηλὸ καὶ δυσκολοανάβατο βουνὸ τοῦ Κυμινᾶ, ποὺ βρίσκεται στὴν Ἀσία, ἐπάνω στὸ ὁποῖο ἦταν μοναστῆρι μὲ ἡγούμενο τὸν Μιχαὴλ τὸν ἐπονομαζόμενο Μαλεΐνο, ἄνδρα ἱερὸν καὶ ἀκριβέστατο διδάσκαλο τῆς μοναδικῆς πολιτείας, ὁ ὁποῖος ὁδηγοῦσε τοὺς ὑποτασσόμενους σ’ αὐτὸν μοναχοὺς στὴν οὐράνια καὶ ἀγγελικὴ ζωή. Μὲ τούτους λοιπὸν συναριθμηθεὶς καὶ ὁ μακάριος τοῦτος, ἀντὶ Ἀβράμιος μετονομάσθηκε διὰ τοῦ θείου σχήματος Ἀθανάσιος.
Ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης ὁ Ἱεροσολυμίτης
Ἑορτάζει τὴν δ΄
(4η) Ἰουλίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Θανὼν ἐφεῦρε τῶν πόνων στέφος μέγα,
Κρήτης ὁ ποιμήν, οὗ πόνος Κανὼν μέγας.
Τῇ δὲ τετάρτῃ ἀρχιθύτην
μόρος Ἀνδρέαν εἷλε.
Ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ἦταν ἐν ἔτει χξ΄ (660), καταγόμενος ἀπὸ τὴν πόλη Δαμασκὸ καὶ γεννηθεὶς ἀπὸ γονεῖς θεοφιλεῖς, τὸν Γεώργιο καὶ τὴν Γρηγορία. Ἀφοῦ ἔμαθε τὰ ἱερὰ γράμματα1, ὅταν ἔγινε δεκατεσσάρων ἐτῶν συναριθμήθηκε στὸ τάγμα τῶν κληρικῶν καὶ ἔγινε ἀναγνώστης ἀπὸ τὸν τότε Πατριάρχη τῶν Ἱεροσολύμων Θεόδωρο καὶ προβλήθηκε Νοτάριος2 αὐτοῦ· κι ἔτσι ἔγινε «τοῖς πᾶσι τὰ πάντα», κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο.
Ὁ Ἰησοῦς αἰώνιος ταξιδιώτης
Τοῦ
μακαριστοῦ
Ἀρχιμ.
Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*
«Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ
Ἰησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας
καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. Καὶ ἀπῆλθεν ἡ ἀκοὴ αὐτοῦ
εἰς ὅλην τὴν Συρίαν, καὶ προσήνεγκαν αὐτῷ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ποικίλαις νόσοις
καὶ βασάνοις συνεχομένους, καὶ δαιμονιζομένους καὶ σεληνιαζομένους καὶ παραλυτικούς,
καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς· καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοὶ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας καὶ
Δεκαπόλεως καὶ Ἱεροσολύμων καὶ Ἰουδαίας καὶ πέραν τοῦ Ἰορδάνου.»
(Ματθ. δ΄ 23-25)
«Καὶ ἦν κηρύσσων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν εἰς ὅλην τὴν Γαλιλαίαν καὶ τὰ δαιμόνια
ἐκβάλλων.»
(Μάρκ. α΄ 39)
«Καὶ ἦν κηρύσσων εἰς τὰς συναγωγὰς τῆς Γαλιλαίας.»
(Λουκ. δ΄ 44)
Ὁ Κύριος ὄχι μόνον ὅταν στέκεται καὶ
ὁμιλεῖ ἀλλὰ καὶ ὅταν βαδίζει εἶναι πηγὴ διδασκαλίας. Ἂς δοῦμε λοιπὸν τὸν Κύριο
ὡς ὁδοιπόρο καὶ τὴν ἐκ τῆς ὁδοιπορίας Του διδασκαλία μας.
Α) Ὁ Κύριος ὁδοιπόρος. Ὁ Κύριος ὑπῆρξε αἰώνιος ταξιδιώτης χωρὶς ἀνάπαυση, ἦταν κουρασμένος στρατοκόπος. Ἦταν ὁδοιπόρος κατὰ τὴν γέννηση, ὁδοιπόρος κατὰ τὸν τριετῆ δημόσιο βίο, ὁδοιπόρος κατὰ τὸν θάνατο καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του. Βεβαιότατα! Ἦταν ἡμερῶν ὁ Κύριος, ὅταν μετὰ τὴν σύλληψή Του κατὰ τὸν Εὐαγγελισμό, φέρεται ἀπὸ τὴν Μητέρα Του στὴν ὀρεινὴ Ἰουδαία πρὸς τὴν Ἐλισσάβετ. Ἦταν ἐννέα μηνῶν, ὅταν ἦταν ταξιδιώτης μαζὶ μὲ τὴν Μητέρα Του στὴν Βηθλεέμ, ὅπου καὶ γεννᾶται στὸν σταῦλο. Εἶναι μηνῶν μέχρι δύο ἐτῶν καὶ στὴν ἀγκάλη τῆς Μητέρας Του ταξιδεύει τὸν καυστικὸ δρόμο πρὸς τὴν Αἴγυπτο. Ἐπανέρχεται στὴν Γαλιλαία. Ἀπὸ τὴν Ναζαρὲτ συχνὰ μεταβαίνει κατὰ τὸ Πάσχα στὴν Ἱερουσαλήμ. Ἡ φωνὴ τοῦ Προδρόμου τὸν φέρνει στὸν Ἰορδάνη. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο Τὸν ὁδηγεῖ στὴν ἔρημο. Μετὰ 40 ἡμερῶν νηστεία καὶ πειρασμοὺς ἀρχίζει τὸν πλάνητα καὶ χωρὶς ἀνάπαυση βίο Του ἀπὸ χωριὸ σὲ χωριὸ ἀπὸ πόλη σὲ πόλη. Τὸν βλέπουμε στὰ Γάδαρα, Καισάρεια, Περαία, Ἱερουσαλήμ, Ἰεριχώ. Τὸν βλέπουμε στὴν Φοινίκη, Τύρο, Σιδῶνα στὸ ὅρος Ἐρμών κλπ.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
(Ματθ.
ς΄ 22 - 33)
«Εἶπεν ὁ Κύριος, ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός
σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται·
ἐὰν
δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ
ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον;
Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ΄
(Ῥωμ. ε΄ 1 – 10)
«Ἀδελφοί,
δικαιωθέντες ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ
Χριστοῦ,
δι᾿ οὗ καὶ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν,
καὶ καυχώμεθα ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ.
οὐ
μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν
κατεργάζεται,
ἡ
δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα,
ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν.
Πολιτισμὸς καὶ βαρβαρότητα...
Νομίζετε πὼς ὁ πολιτισμὸς χωρίζεται ἀπ᾿ τὴν
βαρβαρότητα μ᾿ ἕναν χοντρὸ τοῖχο, κι ὅμως ἐγὼ λέω πὼς τὸ χώρισμα εἶναι μιὰ
κλωστή, ἢ ἕνα φύλλο γυαλί.
Λίγο νὰ τὸ ἀγγίξεις, λίγο νὰ κάνεις πὼς τὸ
σπρώχνεις, καὶ ξαναφέρνεις πίσω τὴν Βασιλεία τοῦ Κρόνου.
Τζών Μπιούκαν (John Buchan, 1875 – 1940)*
* Σκωτσέζος συγγραφέας μυθιστορημάτων περιπέτειας, δημοσιογράφος, ἱστορικὸς καὶ πολιτικός. Χρημάτισε Γενικὸς Κυβερνήτης τοῦ Καναδᾶ.
Ἡ Εἰρήνη
Ὅ,τι εἶναι γιὰ τὸ σῶμά μας δύναμις καὶ ὑγεία
τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὴν ψυχὴ εἰρήνη κι’ ἡσυχία.
(«Τὰ ποιήματα τοῦ καλόγερου», τόμος Γ΄,
Ἀθῆναι 1975, σελ. 82.)