Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Μώκιος

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Μώκιος

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μωκώμενόν σε δεισιδαίμονα πλάνην,

Οἱ δυσσεβεῖς κτείνουσι, Μώκιε, ξίφει.

Μώκιος ἑνδεκάτῃ κεφαλὴν τμήθη ἀγανόφρων.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σπη΄ (288), οἱ δὲ γονεῖς του ὀνομάζονταν Εὐφράτιος καὶ Εὐσταθία, καὶ ἦσαν εὐγενεῖς καὶ πλούσιοι, καταγόμενοι ἀπὸ τὴν παλαιὰ Ρώμη. Τοῦτος λοιπὸν ἐχρημάτισε ἱερεὺς τῆς ἐν Ἀμφιπόλει Ἐκκλησίας καὶ φρόντιζε πάντοτε νὰ διδάσκει, κηρύττοντας τὸν Χριστὸ καὶ παραγγέλλοντας στοὺς ἀνθρώπους ν’ ἀπέχουν ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων.

«Τὸν παρακαλοῦντα ἡμᾶς ἐν πάσῃ τῇ θλίψει ἡμῶν…»

«Τὸν παρακαλοῦντα ἡμᾶς ἐν πάσῃ τῇ θλίψει ἡμῶν…»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

   Ὁ Θεὸς εἶναι παντοδύναμος καὶ βρίσκεται ὑπεράνω ὅλων τῶν ὑλικῶν κόσμων. Ἀλλά, ἐπὶ πλέον, ἡ παντοδυναμία του βρίσκεται καὶ πάνω ἀπὸ τὸν πνευματικὸ κόσμο, δηλαδὴ τὸν κόσμο τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων. Στὸ χέρι Του εἶναι ὅλα τὰ ἀγαθὰ πνεύματα, ἡ εἰρήνη τους καὶ τὰ χαρίσματά τους. Ὅπως καὶ οἱ δαίμονες καὶ οἱ ἀμετανόητοι ἄνθρωποι, ποὺ βασανίζονται στὴν Κόλαση.

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Χριστοφόρος

 

Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Χριστοφόρος

Ἑορτάζει τὴν θ΄ (9η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν Χριστοφόρον οἶδά τε Χριστοφόρος,

Χριστῷ τυθέντα τῷ Θεῷ διὰ ξίφους.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Δεκίου ἐν ἔτει σν΄ (250)· λέγονται δὲ περὶ τούτου μερικὰ τερατώδη καὶ παράδοξα, ὅτι ἦταν δηλαδὴ κυνοπρόσωπος¹, καταγόμενος ἀπὸ τὴν χώρα τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τρώγουν τοὺς ἀνθρώπους. Κι ὅταν πιάστηκε σὲ πόλεμο ἀπὸ ἕνα κόμητα, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε νὰ μιλήσει, προσευχήθηκε καὶ στάλθηκε σ’ αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου λέγοντας· «Ρέπρεβε, ἀνδρίζου» (ἔτσι ὀνομαζόταν τότε)· κι ἀφοῦ ἔπιασε τὰ χείλη του ὁ ἄγγελος τὸν ἔκαμε νὰ λαλεῖ ἐλεύθερα. Ἔπειτα πῆγε ὁ Ἅγιος ἐντὸς τῆς πόλεως καὶ ἤλεγχε τοὺς Ἕλληνες (εἰδωλολάτρες) ποὺ ἐδίωκαν τοὺς Χριστιανούς· ἕνεκα τούτου δάρθηκε ἀπὸ ἕνα ἄρχοντα Βάκχιον ὀνομαζόμενο, πρὸς τὸν ὁποῖο ἀποκρίθηκε ὁ Ἅγιος ὅτι· «ταπεινούμενος θεληματικὰ ἀπὸ τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ στάθηκα καὶ μ’ ἔπιασαν, ἐπειδή, ἐὰν ἐγὼ θελήσω νὰ κινήσω τὸν θυμό μου καὶ τὴν ἀνδρεία μου, οὔτε ἐσένα θὰ φοβηθῶ, οὔτε τὴν δύναμη τοῦ βασιλέως, ἡ ὁποία, ὡς πρὸς τὴν δική μου δύναμη εἶναι ἀσθενὴς καὶ τίποτε».

Ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ὁ μέγας

 

Ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ὁ μέγας

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λαθεῖν βιώσας Ἀρσένιος ἠγάπα,

Ὃς οὐδὲ πάντως ἐκβιώσας λανθάνει.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ἦταν γέννημα καὶ θρέμμα τῆς μεγαλουπόλεως παλαιᾶς Ρώμης, καὶ ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας ἐφύλαξε τὸν ἑαυτό του καθαρὸ ἐνδιαίτημα τοῦ Θεοῦ. Κ’ ἐπειδὴ ἦταν γεμάτος ἀπὸ ἀρετὴ καὶ σοφία, καὶ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ θεία ἀλλὰ καὶ τὴν ἐξωτερικὴ κι ἀνθρώπινη, γιὰ τοῦτο ἔλαβε καὶ τὴν χειροτονία τοῦ διακόνου, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει τοθ΄ (379).

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΑΣΧΑ 2024

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

   Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

 

   Εὐδοκίᾳ καί χάριτι τοῦ πανδώρου Θεοῦ διατρέξαντες τόν δόλιχον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί διελθόντες ἐν κατανύξει τήν Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου, ἰδού, εὐφραινόμεθα τῇ πανηγύρει τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως Αὐτοῦ, δι᾿ ἧς ἐλυτρώθημεν ἐκ τῆς τοῦ ᾍδου τυραννίδος.

   Ἡ ἔνδοξος ἐκ νεκρῶν Ἔγερσις τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ εἶναι συνανάστασις σύμπαντος τοῦ γένους τῶν βροτῶν καί πρόγευσις τῆς τελειώσεως τῶν πάντων καί τῆς πληρώσεως τῆς Θείας Οἰκονομίας ἐν τῇ ἐπουρανίῳ Βασιλείᾳ. Μετέχομεν εἰς τό ἄφραστον μυστήριον τῆς Ἀναστάσεως ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἁγιαζόμενοι ἐν τοῖς ἱεροῖς αὐτῆς μυστηρίοις καί βιοῦντες τό Πάσχα, «τό πύλας ἡμῖν τοῦ Παραδείσου ἀνοίξαν», ὄχι ὡς ἀνάμνησιν ἑνός γεγονότος τοῦ παρελθόντος, ἀλλά ὡς πεμπτουσίαν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ὡς παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ ἀεί ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν, ἐγγύτερον εἰς ἡμᾶς ἀπό ὅσον ἡμεῖς οἱ ἴδιοι εἰς τόν ἑαυτόν μας. Τό Πάσχα, οἱ ὀρθόδοξοι πιστοί ἀνακαλύπτουν τόν ἀληθινόν των ἑαυτόν ὡς ἐν Χριστῷ εἶναι, ἐντάσσονται εἰς τήν κίνησιν τῶν πάντων πρός τά Ἔσχατα, «ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ καί δεδοξασμένῃ» (Α΄ Πέτρ. α΄, 8), ὡς «υἱοί φωτός… καί υἱοί ἡμέρας» (Α΄ Θεσσ. ε΄, 5).

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΠΑΣΧΑ

  

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΠΑΣΧΑ

(Ἰωάν. α΄ 1 – 17)

   «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος.

   Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν.

   πάντα δι᾽ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν, ὃ γέγονεν.

   ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων.

   καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.

   Ἐγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης·

   οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν, ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσι δι᾽ αὐτοῦ.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΠΑΣΧΑ

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΠΑΣΧΑ

(Πράξ. α΄ 1 – 8)

   «Τὸν μὲν πρῶτον λόγον ἐποιησάμην περὶ πάντων, ὦ Θεόφιλε, ὧν ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν

   ἄχρι ἧς ἡμέρας ἐντειλάμενος τοῖς ἀποστόλοις διὰ Πνεύματος Ἁγίου οὓς ἐξελέξατο ἀνελήφθη·

   οἷς καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι’ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

   καὶ συναλιζόμενος παρήγγειλεν αὐτοῖς ἀπὸ Ἱεροσολύμων μὴ χωρίζεσθαι, ἀλλὰ περιμένειν τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρὸς ἣν ἠκούσατέ μου·

   ὅτι Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι, ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ οὐ μετὰ πολλὰς ταύτας ἡμέρας.

   οἱ μὲν οὖν συνελθόντες ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἀποκαθιστάνεις τὴν βασιλείαν τῷ Ἰσραήλ;

   εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ,

   ἀλλὰ λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ τῇ Ἰουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς.»

«Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς ἦν οὗτος…»

«Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς ἦν οὗτος…»

   Ποιός θά μποροῦσε νά πιστέψει ὅτι ἦταν Θεός ἕνας κατάδικος ἐσταυρωμένος; Ἦταν πολύ φυσικό νά χαρακτηρισθεῖ γελοῖο τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, πού καλοῦσε τούς λαούς νά πιστέψουν ὡς Θεό, ἕνα πού κατεδίκασαν καί σταύρωσαν ὡς τόν χειρότερο κακοῦργο. Οἱ Ἰουδαῖοι ἦταν συνηθισμένοι νά πιστεύουν τόν παντοδύναμο Θεό τόν Κύριο τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, πού ἄπειρα θαύματα τῆς παντοδυναμίας Του εἶχαν δεῖ στήν ἐθνική τους ἱστορία. Οἱ Ἕλληνες, παρ’ ὅλο πού τόσα ἐξωφρενικά πίστευαν γιά τούς θεούς τους, δέν μποροῦσαν τώρα νά πιστέψουν, πῶς ἦταν δυνατόν ἕνας Θεός νά σταυρωθεῖ καί νά ἀναστηθεῖ ἀπό τό μνῆμά του. Γι’ αὐτό, τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων εἶχε χαρακτηρισθεῖ, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «Ἰουδαῖοις μὲν σκάνδαλον Ἕλλησι δὲ μωρία».

«Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…»

 

«Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…»

   Νύχτα γεμάτη μυστήριο. Μεγάλες ἱερές κοσμοϊστορικές στιγμές. Ἡ βραδυά τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου. Γιά τελευταία φορά βρίσκονται συγκεντρωμένοι γύρω στόν Χριστό οἱ Μαθητές Του. Βαθειά συγκίνηση ἔχει πλημμυρίσει τίς ψυχές τους ἀπ’ τήν ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ, πού λίγο πιό πρίν ζώστηκε τό προσόψι κι ἔσκυψε κι ἔπλυνε τά πόδια τους.

   Ὅσο κι ἄν τούς καθησύχαζε τό εἰρηνικό βλέμμα τοῦ Κυρίου, ὅμως λύπη ἄμετρη εἶχε καταλάβει τίς ψυχές τους, γιατί, σύμφωνα μέ τά λόγια τοῦ Κυρίου, εἶχαν ἀρχίσει νά πιστεύουν, πώς ἕνα μαρτυρικό τέλος περίμενε τόν ἀγαπημένο τους Διδάσκαλο.

«Τὸ πολύτιμον μύρον…»

 

«Τὸ πολύτιμον μύρον…»

   Γιά κάποιο μύρο, γιά κάποια δάκρυα, γιά μιά ἁμαρτωλή γυναίκα κάνουν λόγο τά σημερινά τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας. Ἄφθαστα σέ λυρισμό, πλούσια σέ κατάνυξη. Ζωντανεύουν τήν εἰκόνα τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς στά μάτια μας. Φέρνουν μύρο πνευματικῆς εὐαγγελικῆς εὐωδίας στήν ψυχή μας καί τέτοια κατάνυξη, πού νοιώθουμε σά νά μιλᾶ ἡ δική μας ψυχή ἀκούγοντας τήν ἀμαρτωλή γυναίκα νά παρακαλεῖ τόν Κύριο, «Κύριε... δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων».

   Δέν ἀπέφυγε ὁ Κύριος, νά ἔλθει στό σπίτι κάποιου Φαρισαίου Σίμωνος, πού Τόν ἐκάλεσε, ὅπως δέν ἀπέφυγε νά ἔλθει σέ σπίτια τελωνῶν ἁμαρτωλῶν. Ὁ ἴδιος εἶπε κάποτε, ὅτι δέν ἔχουν ἀνάγκη ἰατροῦ παρά οἱ ἄρρωστοι καί ὅτι Ἐκεῖνος αὐτούς τούς ἀρρώστους ἔρχεται νά θεραπεύσει.