Σκάνδαλο τὸ θαῦμα!

 

Σκάνδαλο τὸ θαῦμα!

«Εἰς κρῖμα ἐγὼ ἦλθον, ἵνα οἱ μὴ βλέποντες βλέπωσι καὶ οἱ βλέποντες τυφλοὶ γένωνται»

(Ἰωάν. θ΄ 39)

Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη*

Ὁ ἕνας τυφλὸς καὶ οἱ πολλοὶ τυφλοὶ

   Γιατί γιὰ ἕναν τὸ θαῦμα καὶ ὄχι καὶ γιὰ τοὺς πολλούς; Πολλοὶ οἱ τυφλοὶ στὴν Εὐαγγελικὴ περικοπή. Ἕνας ὅμως μόνο βρῆκε τὸ φῶς του. Ἕναν τυφλὸ συνήθως διακρίνουμε, ἐκεῖνον, τὸν «ἐκ γενετῆς». Οἱ ἄλλοι τυφλοί; Δὲν τοὺς βλέπουμε ἐμεῖς τοὺς βλέπει μόνο ὁ Χριστός. Καὶ σηματοδότησε, μετὰ τὴν περιπέτεια τοῦ πρώην τυφλοῦ, τοὺς πολλοὺς παραμένοντας τυφλούς.

   Ὁ ἕνας ἦταν τυφλὸς ὡς πρὸς τὰ μάτια τοῦ σώματος. Οἱ ἄλλοι, οἱ πολλοί, ἦσαν τυφλοὶ ὡς πρὸς τὰ μάτια τῆς ψυχῆς. Ὁ ἕνας δὲν ἔβλεπε τὸν φυσικὸ ἥλιο. Οἱ πολλοὶ δὲν ἔβλεπαν τὸν πνευματικό, τὸν νοητὸ ἥλιο τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ εἶναι ὁ Δημιουργός του ἥλιου.

   Τί θὰ λέγατε γιὰ κάποιον, ποὺ ἰσχυρίζεται, ὅτι ὁ ἥλιος εἶναι... μαῦρος; Ἀσφαλῶς, ὅτι εἶναι τυφλός. Ἔτσι τυφλοὶ ἦσαν οἱ Ἰουδαῖοι. Μπροστά τους ὁ ἥλιος τῆς ἀγάπης, ὁ Ἰησοῦς κι ἐκεῖνοι τὸν ἔβλεπαν σὰν σκοτάδι τὸν ὀνόμασαν «ἁμαρτωλὸν» (στ. 24). Μπροστά τους ὁ ἥλιος τῆς Θεότητος κι ἐκεῖνοι τὸν ὀνόμασαν «διάβολον» (Ματθ. ια΄18). Ἡ διαστροφή τους πῶς ἀλλιῶς νὰ παρουσιασθεῖ, παρὰ ὡς τύφλα; Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος στὴν ἀρχὴ μὲν τῆς περικοπῆς ἀσχολεῖται μ’ ἕναν τυφλό, στὸ τέλος ὅμως τῆς περικοπῆς ἀσχολεῖται μὲ τοὺς πολλοὺς τυφλούς. Καὶ λέγει: «Εἰς κρῖμα ἐγὼ ἦλθον, ἵνα οἱ μὴ βλέποντες βλέπωσι καὶ οἱ βλέποντες τυφλοὶ γένωνται» (στ. 39).

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΤΥΦΛΟΥ

(Ἰωάν. θ΄ 1 – 38)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παράγων ὁ Ἰησοῦς, εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς.

   καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ;

   ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ.

   ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι.

   ὅταν ἐν τῷ κόσμῳ ὦ, φῶς εἰμι τοῦ κόσμου.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΤΥΦΛΟΥ

(Πράξ. ις΄ 16 – 34)

   «Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἐγένετο πορευομένων ἡμῶν τῶν ἀποστόλων εἰς προσευχὴν παιδίσκην τινὰ ἔχουσαν πνεῦμα πύθωνος ὑπαντῆσαι ἡμῖν, ἥτις ἐργασίαν πολλὴν παρεῖχε τοῖς κυρίοις αὐτῆς μαντευομένη.

   αὕτη κατακολουθήσασα τῷ Παύλῳ καὶ τῷ Σίλᾳ ἔκραζε λέγουσα· οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου εἰσίν, οἵτινες καταγγέλλουσιν ὑμῖν ὁδὸν σωτηρίας.

   τοῦτο δὲ ἐποίει ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας. διαπονηθεὶς δὲ ὁ Παῦλος καὶ ἐπιστρέψας τῷ πνεύματι εἶπε· παραγγέλλω σοι ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξελθεῖν ἀπ’ αὐτῆς, καὶ ἐξῆλθεν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ.

   Ἰδόντες δὲ οἱ κύριοι αὐτῆς ὅτι ἐξῆλθεν ἡ ἐλπὶς τῆς ἐργασίας αὐτῶν, ἐπιλαβόμενοι τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν εἵλκυσαν εἰς τὴν ἀγορὰν ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας,

   καὶ προσαγαγόντες αὐτοὺς τοῖς στρατηγοῖς εἶπον· οὗτοι οἱ ἄνθρωποι ἐκταράσσουσιν ἡμῶν τὴν πόλιν Ἰουδαῖοι ὑπάρχοντες,

   καὶ καταγγέλλουσιν ἔθη ἃ οὐκ ἔξεστιν ἡμῖν παραδέχεσθαι οὐδὲ ποιεῖν Ῥωμαίοις οὖσι.

Ἡ ἁγία μάρτυς Καλλιόπη

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Καλλιόπη

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κάλλη παραβλέπουσα τῶν ποιημάτων,

Κτίστου τὰ κάλλη ὀπτάνῃ Καλλιόπη.

   Αὐτὴ ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Δεκίου, ἐν ἔτει σν΄ (250), διαλάμπουσα κατὰ τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς καὶ τὴν ὡραιότητα τοῦ σώματος· κι ἀφοῦ πιάστηκε ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες ἀναγκάσθηκε ν’ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ ἐπειδὴ κρατοῦσε αὐτὴν δυνατά, τὴν ἔδειραν ἀλύπητα κι ἔκοψαν τοὺς μαστούς της. Ἄγγελος δὲ Κυρίου παρουσιάστηκε καὶ τοὺς γιάτρεψε. Ἔπειτα τὴν ἔσυραν ἐπάνω σὲ κεραμίδια κοπανισμένα καὶ τὴν ἔκαψαν μὲ φωτιά· ὕστερα τὶς καμένες σάρκες της πασπάλισαν μὲ ἁλάτι καὶ τὶς ἔτριψαν μὲ πανιὰ τρίχινα. Καὶ στὸ τέλος τὴν ἀποκεφάλισαν κ’ ἔτσι ἀνῆλθε ἡ μακαρία νικηφόρος εἰς τὰ οὐράνια.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 5ος, σελ. 194, 195. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ἡ ἁγία μάρτυς Ποταμιαίνη

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ποταμιαίνη

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ποταμιαίνῃ αἶνος οὐδεὶς ἀρκέσει,

Κἂν τοῦ ποταμοῦ ἐκμιμῆται τὴν ρύσιν.

   Κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει τδ΄ (304), ἦταν στὴν Ἀλεξάνδρεια ἡ ἁγία αὐτὴ Ποταμιαίνη, δούλη ἑνὸς ἀκόλαστου καὶ ἀσελγοῦς ἀφέντη καὶ πολὺ ὡραία στὸ πρόσωπο. Τούτη τὴν ἐπίεζε πολλὲς φορὲς ὁ ἀφέντης της σὲ αἰσχρὴ πράξη, ἀλλ’ ἐπειδὴ δὲν μπόρεσε νὰ τὴν καταπείσει στὸ κακό του θέλημα θύμωσε καὶ τὴν παρέδωκε στὸν ἄρχοντα τῆς Ἀλεξάνδρειας λέγοντας:

Ὁ ἅγιος μάρτυς Γελάσιος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Γελάσιος

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Γελᾷς γέλωτα τὸν μακάριον, μάκαρ,

Τμηθεὶς κεφαλήν, ὦ Γελασι’ εὐθύφρον.

   Τοῦτος ὁ μακάριος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Γελάσιος, ὅταν κινήθηκε ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ἄναψε ἀπὸ τὸν θεῖο ζῆλο κι ἀφοῦ διαμοίρασε ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχοὺς ντύθηκε ἕνα λευκὸ φόρεμα καὶ πῆγε στοὺς μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ. Καὶ βλέποντάς τους ὅτι τιμωροῦνταν γιὰ τὸν Χριστὸ μὲ διάφορα βασανιστήρια, καταφιλοῦσε τὶς πληγές τους, ζητοῦσε τὶς εὐχές τους καὶ τοὺς παρακινοῦσε νὰ σταθοῦν ἀνδρεῖοι στὸ μαρτύριο.

Οἱ Φύλακες Ἄγγελοι εἶναι οἱ ὁδηγοί μας στὸ ἀγαθό…

 

Οἱ Φύλακες Ἄγγελοι εἶναι οἱ ὁδηγοί μας στὸ ἀγαθό…

 

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

   Ἂν οἱ Φύλακες Ἄγγελοι δὲν μᾶς προστάτευαν ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τῶν δαιμόνων, πόσο συχνὰ θὰ πέφταμε ἀπὸ τὴν μία ἁμαρτία στὴν ἄλλη!

   Οἱ Φύλακες Ἄγγελοι εἶναι οἱ ὁδηγοί μας στὸ ἀγαθό, οἱ δορυφόροι ποὺ προστατεύουν τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα μας.

   Καὶ μένουν πάντοτε μαζί μας, ἐφ’ ὅσον δὲν τοὺς ἀναγκάζουμε νὰ ἀπομακρυνθοῦν μὲ τὴν σαρκολατρία, τὴν ὑπερηφάνεια, τὴν ὀλιγοπιστία καὶ ἄλλα βδελυρὰ ἁμαρτήματα.

   Μᾶς περισκεπάζουν μὲ τὰ φτερὰ τῆς ἀΰλου δόξης τους καὶ αὐτὸ τὸ νοιώθουμε, ἔστω καὶ ἂν δὲν τοὺς βλέπουμε.

   Τοὺς καλούς μας λογισμούς, τὶς καλές μας κλίσεις, τὰ καλά μας λόγια καὶ ἔργα, αὐτοὶ τὰ ὑποκινοῦν ὅλα.

* Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου», (125) σελ. 72.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

  

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ τῆς ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

(Ἰωάν. δ΄ 5 – 42)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν Ἰακὼβ Ἰωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ·

   ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ. ὁ οὖν Ἰησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη.

   ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· δός μοι πιεῖν·

   οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι.

   λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ’ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις.

   ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν.

   λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν;

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

  

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ τῆς ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

(Πράξ. ια΄ 19 – 30)

   «Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, διασπαρέντες οἱ ἀπόστολοι ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας, μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις.

   Ἦσαν δέ τινες ἐξ αὐτῶν ἄνδρες Κύπριοι καὶ Κυρηναῖοι, οἵτινες εἰσελθόντες εἰς Ἀντιόχειαν ἐλάλουν πρὸς τοὺς Ἑλληνιστάς, εὐαγγελιζόμενοι τὸν Κύριον Ἰησοῦν.

   καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ’ αὐτῶν, πολύς τε ἀριθμὸς πιστεύσας ἐπέστρεψεν ἐπὶ τὸν Κύριον.

   Ἠκούσθη δὲ ὁ λόγος εἰς τὰ ὦτα τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις περὶ αὐτῶν, καὶ ἐξαπέστειλαν Βαρνάβαν διελθεῖν ἕως Ἀντιοχείας·

Ὁ ἅγιος μάρτυς Θεσπέσιος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Θεσπέσιος

Ἑορτάζει τὴν α΄ (1η) Ἰουνίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τῷ ὄντι θεσπέσιος ἐκ τῶν πραγμάτων,

Μάρτυς δέδειξαι, Θεσπέσιε, τῷ ξίφει.

   Τοῦτος ὁ ἔνδοξος μάρτυς ἦταν στοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἀλεξάνδρου Σεβήρου, ἐν ἔτει σκβ΄ (222), καὶ καταγόταν ἀπ’ τὴν Καππαδοκία. Γιὰ τὴν ὁμολογία στὸν Χριστὸ συνελήφθη ἀπ’ τὸν Συμπλίκιο, τὸν ἄρχοντα τῆς Καππαδοκίας, ὁδηγήθηκε στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων γιὰ νὰ θυσιάσει σ’ αὐτά, κ’ ἐπειδὴ δὲν πείσθηκε, ἀλλὰ μᾶλλον ἐνέπαιξε τὰ εἴδωλα, τὸν κρέμασαν καὶ ξέσχισαν τὶς σάρκες του. Ἔπειτα τὸν ἔβαλαν σὲ πυρωμένο φοῦρνο, ἀπ’ τὸν ὁποῖο φυλάχθηκε ἀβλαβὴς μὲ τὴν χάρη τοῦ Χριστοῦ. Ὕστερα ὁδηγήθηκε πάλι στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων, ὅπου πρόσφεραν οἱ εἰδωλολάτρες θυσίες, κι ἀφοῦ πλησίασε στὸν βωμὸ τὸν γκρέμισε.