Ἡ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας

 

Ἡ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας

Κυριακὴ Α΄ Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὰς οὐ πρεπόντως ἐξορίστους εἰκόνας,

χαίρω, πρεπόντως προσκυνουμένας βλέπων.

   Σὲ τούτη τὴν πρώτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ἡ Ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πανταχοῦ ἑορτάζει τὴν Ὀρθοδοξία, δηλαδὴ τὴν ἀποκατάσταση τῶν Ἁγίων καὶ σεπτῶν Εἰκόνων στοὺς τόπους, ὅπου ἦσαν ἐξ ἀρχῆς. Τὴν ὁποία ἔκαμαν, ἡ ἁγία καὶ μακαριωτάτη βασίλισσα Θεοδώρα καὶ ὁ υἱὸς αὐτῆς Μιχαήλ, διὰ παρακινήσεως τοῦ ἁγίου Μεθοδίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Ὁμολογητοῦ καὶ ἄλλων Ὁσιωτάτων καὶ θεοφόρων Ἀνδρῶν. Ἡ ἀναστήλωση αὐτή, γιὰ ν’ ἀναδράμουμε στὴν πρώτη της ἀρχή, συνέβη ὡς ἑξῆς: Ὁ Λέων ὁ Ἴσαυρος, ἀπὸ κεῖ ποὺ ἦταν ὀνηλάτης¹ κι ἄνθρωπος χωρικός, μὲ θεία παραχώρηση ἔγινε βασιλιᾶς καὶ στέλνει καὶ καλεῖ τὸν Ἅγιο Γερμανό, ποὺ τότε ἀνέβηκε στὸν Πατριαρχικό Θρόνο καὶ τοῦ λέγει:

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Ἰωάν. α΄ 44 - 52)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι.

   ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου.

   εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ.

   καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε.

   εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι.

   λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε.

   ἀπεκρίθη Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.

   ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψει.

   καὶ λέγει αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ’ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Ἑβρ. ια΄ 24 – 26, 32 – 40)

   «Ἀδελφοί, πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ,

   μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν,

   μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ· ἀπέβλεπε γὰρ εἰς τὴν μισθαποδοσίαν.

   Καὶ τί ἔτι λέγω; ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ Ἰεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν,

   οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων,

   ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων·

   ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν·

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Ὁ ἀββᾶς Παμβὼ ἔλεγε πὼς ὁ μοναχὸς πρέπει νὰ εἶναι ντυμένος μὲ τέτοια ροῦχα, πού, ἂν τὰ πετάξει στὸ δρόμο, νὰ μὴ καταδεχτοῦν οὔτε οἱ ζητιάνοι νὰ τὰ πάρουν.

   Γιατί αἰσθάνομαι δειλία, ὅταν περπατῶ μόνος στὴν ἔρημο, Ἀββᾶ; ρώτησε ἕνας ἀρχάριος μοναχὸς κάποιον Γέροντα.

   — Γιατὶ ζεῖς ἀκόμη, τοῦ ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος. Δὲν ἔχεις νεκρωθεῖ γιὰ τὸν Κύριο.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Παντοβασίλισσαν Θεοτόκον.

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Παντοβασίλισσαν Θεοτόκον.

Καλλίστου Μοναχοῦ.

   Φιλάνθρωπε, φιλάγαθε, φιλεύσπλαγχνε, Παρθενομῆτορ, Θεόνυμφε Δέσποινα καὶ Κυρία, ὁρατῆς τε καὶ νοουμένης κτίσεως πάσης, ὡς τὸν Ποιητὴν τούτων καὶ Δεσπότην ἀφράστως γεννήσασα, καὶ παρρησίαν διὰ τοῦτο ἀνείκαστον πρὸς αὐτὸν ἔχουσα. Ἐπίβλεψον εὐμενῶς ἐπ’ ἐμὲ τὸν ταλαίπωρον καὶ ἀνάξιον δοῦλον σου, τὸν ἀεὶ ἐν ἀμελείᾳ καὶ ραθυμίᾳ βιοῦντα, καὶ ταῖς ἡδοναῖς δελεαζόμενον καὶ κατασπιλούμενον, καὶ διὰ παντὸς μέλους μολυνόμενον· δι’ ὁράσεως, δι’ ἀκοῆς, διὰ γλώττης, δι’ ἀφῆς, δι’ ὀσφρήσεως, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, ὅλως ὅλον ὁμοῦ ἁμαρτίαν γενόμενον, καὶ μηδὲν ὑγιὲς ὑπόλοιπον ἔχοντα. Ἅπαξ γὰρ ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας νικηθείς, ἄγομαι πρὸς ὅπερ ἂν αὕτη βούληται· λοιπόν, μεγάλης μοι βοηθείας χρεία, ἣ οὐκ ἔστιν ἐν πάσῃ τῇ κτίσει, πλὴν σοῦ τῆς Παντοδυνάμου.

Βλέπουμε ἀκόμη καὶ τὸν ἐχθρό μας ὡραῖο

Βλέπουμε ἀκόμη καὶ τὸν ἐχθρό μας ὡραῖο

   Ἕνας μῦθος ἀναφέρει ὅτι ὑπάρχει σὲ κάποιο μέρος τοῦ κόσμου μιὰ μαγικὴ λίμνη, ποὺ κάθε πρᾶγμα μέσα στὰ νερά της μοιάζει σὰν χρυσό. Τὰ χόρτα, τὰ βότσαλα, τὰ ὑδρόβια φυτὰ ποὺ βρίσκονται μέσα της, δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ἀπὸ μάλαμα. Ἔξω ὅμως ἀπὸ τὸ νερὸ τῆς λίμνης αὐτῆς ὅλα αὐτὰ παίρνουν τὸ φυσικό τους χρῶμα.

   Καὶ ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη εἶναι σὰν τὸ νερὸ τῆς λίμνης αὐτῆς. Μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς ἀγάπης αὐτῆς βλέπουμε ἀκόμη καὶ τὸν ἐχθρό μας ὡραῖο!

 Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ψιχία ἀπὸ τῆς τραπέζης», συλλογὴ Κ. Κούρκουλα, Ἀθήνα 1973.

Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων

 

Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἔσπευδε τηρεῖν καὶ κεραίαν τοῦ νόμου,

Ὁ Σωφρόνιος οὗ παρ’ οὐρανοῖς κέρας.

Ἑνδεκάτῃ σαόφρων ἔδυ Σωφρόνιος παρὰ τύμβον.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος γεννήθηκε στὴν ἐπαρχία τῆς Δαμασκοῦ, τῆς κοινῶς καλουμένης Σιάμ, στὴν τοποθεσία Φοινίκης τῆς καλουμένης Λιβανοστεφάνου, ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ σώφρονες, πατέρα μὲν Πλινθᾶ, μητέρα δὲ Μυροῦ, ἐν ἔτει χ΄ (600), καὶ γιὰ τὴν εὐφυΐα καὶ σπουδή του ἀπέκτησε τὴν γνώση καὶ τὴν δύναμη ὅλων τῶν ἐπιστημῶν. Κι ὄχι μόνο αὐτά, ἀλλ’ ἐκτὸς τούτων, ἂν καὶ κατοικοῦσε στὴν πόλη, ἐντούτοις μεταχειριζόταν τὴν ἀρετὴ καὶ ἄσκηση ποὺ πράττεται στὶς ἐρήμους ὑπὸ τῶν ἀσκητῶν. Ἔπειτα πῆγε στὸ μοναστῆρι τοῦ μεγάλου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου· κι ἀπὸ ἐκεῖ ἀναχώρησε καὶ πῆγε στὴν Αἴγυπτο ἐπιθυμῶντας ν’ ἀποκτήσει περισσότερη μάθηση τῆς σοφίας. Σ’ αὐτὴν λοιπὸν βρίσκει ἕναν ἐνάρετο ἄνδρα ὀνόματι Ἰωάννη γεμάτον ἀπὸ κάθε σοφία ἐσωτερικὴ κ’ ἐξωτερική. Πετυχαίνοντας ἔτσι αὐτὸ ποὺ ποθοῦσε συγκατοίκησε μαζί του λαμβάνοντας ἀπ’ ἐκεῖνον ὅσα μαθήματα πνευματικὰ ἤξερε περισσότερα ἀπ’ αὐτόν, καὶ -ἀντιστρόφως- δίδοντας μὲ τὴν σειρά του κι αὐτὸς σ’ ἐκεῖνον ὅ,τι γνώριζε. Ἐκεῖ βρισκόμενος ἔπαθε ἐπίχυση στοὺς ὀφθαλμούς του καὶ γιατρεύεται ἀπ’ τοὺς ἁγίους Ἀναργύρους Κῦρο καὶ Ἰωάννη, οἱ ὁποῖοι τοῦ ζήτησαν ὡς «μισθό», τὸ νὰ συγγράψει τὰ θαύματα, ὅσα τελοῦσαν καθ’ ἑκάστην ἡμέρα, τὰ ὁποῖα καὶ συνέγραψε ὑπακούοντας στὸ αἴτημα τῶν ἁγίων, κι ἀκολούθως ἐπανῆλθε στὰ Ἱεροσόλυμα.

Εἴμαστε θυμιατήριο βασιλικό…

Εἴμαστε θυμιατήριο βασιλικό…

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*

   Εἴμαστε θυμιατήριο βασιλικό, ποὺ ὅπου κι ἂν πᾶμε, μεταδίδουμε τὸ οὐράνιο μύρο καὶ τὴν πνευματικὴ εὐωδία.

* Ε.Π.Ε. 19, 158

   «Θυμιατήριόν ἐσμεν βασιλικόν, ὅπου ἂν ἀπέλθωμεν τοῦ οὐρανίου πνέοντες μύρου καὶ τῆς πνευματικῆς εὐωδίας.»

Ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Λέων

 

Ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Λέων

Ἑορτάζει τὴν ι΄ (10η) Μαρτίου.

   Ὁ ἅγιος μάρτυς Λέων καταγόταν ἀπ᾿ τὴν οἰκογένεια Κορόμπτσουκ τῆς περιοχῆς Χέλμ. Ὅμως γεννήθηκε μακρυὰ ἀπὸ τὴν ἰδιαιτέρα πατρίδα τῶν προγόνων του, τὸ 1919 στὸν νομὸ Γιαροσλὰβ τῆς Ρωσσίας, ἐπειδὴ οἱ γονεῖς του τότε, μετὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εἶχαν μεταναστεύσει σ᾿ ἐκεῖνα τὰ μέρη.

   Σύντομα ὅμως ἐπέστρεψαν στὴν περιοχὴ τοῦ Χέλμ, ὅπου ὁ πατέρας του, ὁ εὐλαβέστατος ἱερέας Γαβριήλ, ἔγινε ἐφημέριος στὸ χωριὸ Κούλνο. Ὁ νεαρὸς Λέων σπούδασε στὴν ἀνωτάτη Σχολὴ τῆς πόλεως Πσέμισλ καὶ στὸ Λβόβ, καὶ κατόπιν, τὰ χρόνια 1936-1939, τελείωσε τὴν ἱεροψαλτικὴ σχολὴ ποὺ βρισκόταν στὸ μοναστῆρι τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου, στὴν Γιαμπλέτσνα.

Εἶναι δεῖγμα ἐλλείψεως αὐτογνωσίας, φανερώνει ὑπερηφάνεια

Εἶναι δεῖγμα ἐλλείψεως αὐτογνωσίας, φανερώνει ὑπερηφάνεια

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

   Μὴν ἑξοργίζεσαι καὶ μὴ κρίνεις αὐστηρὰ τὸν ἀδελφό σου, ὅταν πέφτει σὲ κάποιο ἁμάρτημα. Νὰ εἶσαι ἐπιεικὴς στοὺς ἄλλους, ἐνθυμούμενος ὅτι, στὸ κύλημα τῆς ζωῆς σου, διέπραξες καὶ σὺ πολλὲς ἁμαρτίες. Ὁ Θεὸς εἶναι μακρόθυμος καὶ πολυέλεος. Μᾶς συγχωρεῖ τόσα καὶ τόσα ἁμαρτήματα. Θυμήσου τὰ λόγια τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς, τοῦ «Πάτερ ἡμῶν»: «Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Αὐτὰ τὰ λόγια μᾶς θυμίζουν ὅτι καὶ ἐμεῖς, πολλὲς φορές, παραβαίνουμε τὸ θεῖο θέλημα. Ὅτι εἴμαστε μεγάλοι ἔνοχοι ἀπέναντι τοῦ Κυρίου. Καὶ ὅτι, μὲ τὸ νὰ τὸ φέρουμε αὐτὸ στὸ νοῦ μας, θὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὴν κατάκριση. Θὰ παύσουμε νὰ κρίνουμε αὐστηρὰ τοὺς ἀδελφούς μας. Θὰ παύσουμε νὰ χρησιμοποιοῦμε δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά, δείχνοντας ἐπιείκεια στὸν ἑαυτό μας καὶ κρίνοντας αὐστηρὰ τοὺς ἄλλους. Τὸ νὰ κατακρίνει κανεὶς τοὺς ἄλλους, εἶναι δεῖγμα ἐλλείψεως αὐτογνωσίας, φανερώνει ὑπερηφάνεια. Μαρτυρεῖ ὅτι δὲν βλέπουμε τὴν μεγάλη ἀχρείωση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ ἐλάχιστα γνωρίζουμε τὸν πρᾶο καὶ ταπεινὸ Ἰησοῦ.

* Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου», (63) σελ. 44.