Ὁ Μέγας καὶ κατανυκτικὸς Κανών

 

Ὁ Μέγας καὶ κατανυκτικὸς Κανών

Τὴν Πέμπτη τῆς 5ης (Ε΄) Ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τρόπους, Ἰησοῦ, κατανύξεως δίδου,

ᾍδουσι νυνὶ Κανόνα σοι τὸν Μέγαν.

   Τὴν ἡμέρα αὐτή, κατὰ τὴν ἀρχαία παράδοση, ψάλλουμε καὶ τὴν Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Κανόνος· τὸν ὁποῖον ἐσύνθεσε ἄριστα καὶ τεχνικώτατα ὁ Ἅγιος Πατὴρ ἡμῶν Ἀνδρέας ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης, ὁ καλούμενος καὶ Ἱεροσολυμίτης¹. Ὁσίως καὶ θεοφιλῶς πολιτευόμενος, ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας, πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα συγγράμματα ψυχωφελέστατα, λόγους δηλαδὴ καὶ κανόνες πανηγυρικούς, ἄφησε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, κοντὰ δὲ σ᾿ ὅλα τ᾿ ἄλλα, ἔκαμε καὶ τὸν παρόντα Μέγα Κανόνα. Στὸν ὁποῖο μέσα συνάθροισε κι’ ἔβαλε ὅλες τὶς ἱστορίες τῆς Παλαιᾶς καὶ Νέας Διαθήκης, ἀρχίζοντας ἀπ’ τὸν Ἀδὰμ ἕως σ’ αὐτὴν τὴν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἀποστολικοῦ κηρύγματος, προσαρμόζοντας σ᾿ αὐτὲς τὴν μελωδία τούτη, μὲ τὴν ὁποία τὶς ψάλλουμε. Παρακινεῖ λοιπὸν μὲ τοῦτον τὸν Κανόνα ὁ θεῖος Πατὴρ κάθε ψυχή, τὶς μὲν καλὲς ἱστορίες νὰ μιμεῖται ὅσο μπορεῖ, τὶς δὲ φαῦλες, δηλαδὴ τὰ κακὰ διηγήματα, νὰ τ’ ἀποφεύγει καὶ ν’ ἀνατρέχει πρὸς τὸν Θεὸ πάντοτε διὰ τῆς μετανοίας καὶ τῶν δακρύων καὶ πάσης ἀγαθῆς πράξεως. Καὶ τόσο ἐπιτήδεια συνάρμοσε καὶ μελούργησε τὰ θεῖα τοῦτα νοήματα, ὥστε μποροῦν νὰ μαλακώσουν καὶ τὴν πλέον σκληρὴ καρδιὰ καὶ νὰ παρακινήσουν σὲ κατόρθωση ἀρετῆς, ἀρκεῖ μόνο οἱ ψάλλοντες ἢ οἱ ἀκούοντες νὰ βάλουν λίγη προσοχὴ καὶ μὲ ταπείνωση ψυχῆς νὰ κατανοοῦν τὰ ψαλλόμενα.

Προφητεῖες ποὺ πραγματοποιήθηκαν ἐπακριβῶς (Β΄)

Προφητεῖες ποὺ πραγματοποιήθηκαν ἐπακριβῶς (Β΄)

Δεύτερη Προφητεία

   Ὁ τελευταῖος ἀπὸ τοὺς τέσσερις μεγάλους Προφῆτες, ὁ Δανιήλ, ὁ ὁποῖος εἶχε αἰχμαλωτισθεῖ ἀπὸ τὸν Ναβουχοδονόσορα (τὸ 605 π.Χ.), γράφει στὸ βιβλίο του γιὰ τὸν Ἅγιο τῶν ἁγίων, τὸν Χριστό, τὰ ἑξῆς:

      «Ἀπὸ ἐξόδου λόγου τοῦ ἀποκριθῆναι καὶ τοῦ οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλὴμ ἕως Χριστοῦ ἡγουμένου ἑβδομάδες ἑπτὰ καὶ ἑβδομάδες ἑξηκονταδύο… καὶ δυναμώσει διαθήκην πολλοῖς, ἑβδομὰς μία· καὶ ἐν τῷ ἡμίσει τῆς ἑβδομάδος ἀρθήσεταί μου θυσία καὶ σπονδή,…»¹.

   Δηλαδή, ἀφ’ ὅτου θὰ ἐκδοθεῖ τὸ διάταγμα γιὰ ν’ ἀνοικοδομηθεῖ ἡ Ἱερουσαλὴμ ἕως τοῦ Χριστοῦ θὰ περάσουν 7 ἑβδομάδες ἐτῶν καὶ 62 ἑβδομάδες ἐτῶν καὶ μισῆς ἑβδομάδος ἔτη, καὶ θὰ παύσει ἡ «σπονδή». Διότι θὰ πραγματοποιηθεῖ τὸ γεγονὸς τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ!

Ποτὲ δὲν μάλωσαν…

Ποτὲ δὲν μάλωσαν…

   Δύο γέροντες μοναχοὶ ζοῦσαν μαζὶ πολλὰ χρόνια, καὶ ποτὲ δὲν μάλωσαν.

   Εἶπε λοιπὸν ὁ ἕνας στὸν ἄλλον:

   – Ἂς μαλώσουμε κι ἐμεῖς μιὰ φορά, ὅπως οἱ ἄνθρωποι.

   – Μὰ δὲν ξέρω πῶς γίνεται τὸ μάλωμα, ἀπάντησε ὁ ἄλλος.

Προφητεῖες ποὺ πραγματοποιήθηκαν ἐπακριβῶς (Α΄)

Προφητεῖες ποὺ πραγματοποιήθηκαν ἐπακριβῶς (Α΄)

Πρώτη Προφητεία

   Τὸ ἔτος 750 περίπου πρὸ Χριστοῦ, ὁ Προφήτης Ἡσαΐας βλέποντας τὴν ἀκολασία καὶ τὴν διαφθορὰ τῶν κατοίκων τῆς Βαβυλώνας εἶπε γιὰ τὴν πόλη αὐτὴ τὰ ἑξῆς:

   «Καὶ ἔσται Βαβυλών, ἣ καλεῖται ἔνδοξος ἀπὸ βασιλέως Χαλδαίων, ὃν τρόπον κατέστρεψεν ὁ Θεὸς Σόδομα καὶ Γόμορρα· οὐ κατοικηθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, οὐδὲ μὴ εἰσέλθωσιν εἰς αὐτὴν διὰ πολλῶν γενεῶν, οὐδὲ μὴ διέλθωσιν αὐτὴν Ἄραβες, οὐδὲ ποιμένες οὐ μὴ ἀναπαύσονται ἐν αὐτῇ· καὶ ἀναπαύσονται ἐκεῖ θηρία…»¹ κ.ἑξ.

   Καὶ ποιός θὰ τὸ πίστευε ἀπὸ τοὺς κατοίκους της; Ἡ διάσημη αὐτὴ πρωτεύουσα τῆς Βαβυλωνίας «τὸ καύχημα πάσης τῆς γῆς»²· ἡ μία τῶν μεγαλυτέρων πόλεων τῆς ὑφηλίου, ποὺ εἶχε τείχη μήκους 88 χιλιομέτρων, πάχους 27 μέτρων καὶ ὕψους 108 μέτρων· ἡ Βαβυλώνα μὲ τοὺς περίφημους Κρεμαστοὺς Κήπους ποὺ ἦσαν ἕνα ἀπὸ τὰ ἑπτὰ θαύματα τοῦ κόσμου· ἡ πόλη τοῦ πλούτου μὲ τὸν περικαλλῆ ναὸ τοῦ Βὴλ ὕψους 190 μέτρων, ἀλλὰ καὶ ἡ μητέρα πάσης ἀκολασίας, ἡ πόλη λέγω αὐτὴ καταστράφηκε ὁλοσχερῶς!! Καταστράφηκε κατόπιν βίαιης ὑποδούλωσης σὲ διάφορους ξένους Ἡγεμόνες!

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, συγγραφέας τῆς Κλίμακας

 

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, συγγραφέας τῆς Κλίμακας

Κυριακὴ Δ΄ Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ σάρκα καὶ ζῶν νεκρὸς ὢν Ἰωάννης

αἰωνίως ζῇ, καὶ νεκρὸς φανεὶς ἄπνους.

Σύγγραμμα λιπὼν Κλίμακα τῇ ἀνόδῳ,

δείκνυσιν αὐτοῦ πορείαν τῆς ἀνόδου.

   Ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἰουστίνου τοῦ νεώτερου τοῦ ἀνεψιοῦ τοῦ Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φο΄ (570). Ὅταν ἔγινε δεκαέξι χρόνων ἀφοῦ ἔλαβε ἐμπειρία στὴν ἐγκύκλιο καὶ ἐξωτερικὴ σοφία προσέφερε ἔκτοτε τὸν ἑαυτό του στὸν Θεὸ ὡς θυσία ἱερώτατη. Ἔτσι, ἀφοῦ ἀνέβηκε στὸ ὄρος Σινᾶ ζοῦσε κάτω ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ γέροντος· κι ἀφοῦ ἔφθασε στὸν δέκατο ἔνατο χρόνο τῆς ἡλικίας του ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ καὶ πῆγε στὸ στάδιο τῆς ἡσυχίας, μακρυὰ ἀπὸ τὸ Κυριακὸ τῆς Σιναϊτικῆς Σκήτης, ἕως πέντε σημεῖα· ὀνομαζόταν ὁ τόπος ἐκεῖνος Θωλᾶς. Ἐκεῖ λοιπὸν διῆλθε ὁ ἀοίδιμος σαράντα ὁλόκληρους χρόνους καταφλεγόμενος καθημερινὰ ἀπ’ τὸν διακαῆ ἔρωτα καὶ ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Τοῦτος ἔτρωγε μὲν ἀπ’ ὅλα τὰ φαγητά, τὰ ὁποῖα εἶναι συγχωρημένο (ἐπιτρέπεται) νὰ τρώγουν οἱ μοναχοί, ἀλλ’ ἀπὸ λίγο. Κ’ ἔκαμε τοῦτο γιὰ νὰ συντρίβει πάνσοφα, -ἔτσι διακριτικὸς καθὼς ἦταν-, τὸ κέρατο τῆς ὑπερηφάνειας, ἡ ὁποία ἔμελλε νὰ τὸν ἐνοχλεῖ, ἐὰν δὲν ἔτρωγε, ὡς διαφορετικὸν ἀπὸ τοὺς ἄλλους μοναχούς.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Μάρκ. θ΄ 17 – 31)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ γονυπετῶν αὐτῷ καὶ λέγων· διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρὸς σέ, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον.

   καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ ῥήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν.

   ὁ δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Ἑβρ. ς΄ 13 – 20)

   «Ἀδελφοί, τῷ Ἀβραὰμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός, ἐπεὶ κατ’ οὐδενὸς εἶχε μείζονος ὀμόσαι, ὤμοσεν καθ’ ἑαυτοῦ,

   λέγων· ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε·

   καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας.

   ἄνθρωποι μὲν γὰρ κατὰ τοῦ μείζονος ὀμνύουσι, καὶ πάσης αὐτοῖς ἀντιλογίας πέρας εἰς βεβαίωσιν ὁ ὅρκος·

Ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Νικόλαος

 

Ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Νικόλαος

Ἑορτάζει τὴν β΄ (2α) Ἀπριλίου.

   Ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Νικόλαος, γεννήθηκε τὸ 1907 στὸ χωριὸ Κοτλάτσοβ, νομοῦ Ζιτόμιρ, ἀπὸ τὴν πολύτεκνη οἰκογένεια Χόλτς. Μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετοίκησε μαζὶ μὲ τοὺς γονεῖς του στὴν ἱστορικὴ πόλη Βλαντίμιρ, περιοχὴ Βολυνίας. Αἰσθάνθηκε κλίση πρὸς τὸ ἱερατικὸ στάδιο καὶ σπούδασε Θεολογία τὴν δεκαετία τοῦ ᾿30, στὴν Βουλγαρία.

   Μετὰ τὶς σπουδές του, νυμφεύθηκε, καὶ τὸ 1935 χειροτονήθηκε ἱερεύς. Ὡς νεοχειροτονημένος, ἐστάλη βοηθὸς ἐφημερίου στὴν ἐνορία τοῦ χωριοῦ Μπαμπίτσε καὶ ὁ ἴδιος διέμενε στὸ χωριὸ Ὄμπσα, νομοῦ Μπιλγκόραϊ. Τὰ ἔτη τῆς ἱερατικῆς του διακονίας ἦταν ἐξαιρετικῶς δύσκολα καὶ ἦταν ἀδιόριστος, ζῶν μὲ τὶς ἐλεημοσύνες τῶν πιστῶν. Συγχρόνως, ἡ παπικὴ κυβέρνηση τῆς Πολωνίας προσπαθοῦσε νὰ περιορίσει τὴν ποιμαντική του δράση καὶ τοῦ πρότεινε ὕπουλα διάφορες παραπλανητικὲς προτάσεις, ἀκόμη καὶ νὰ ἄλλαζε τὴν πίστη του.

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

 

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Κυρίλλου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Γέροντος.*

   Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, ἡ τεκοῦσα τὸν Σωτῆρα καὶ Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἡ θέλουσα καὶ ποθοῦσα πάντας ἀνθρώπους εἰς τὴν τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ δόξαν εἰσελθόντας, ἰδεῖν σε τὸ προεκλελεγμένον πρὸ καταβολῆς κόσμου ὄργανον τῆς σωτηρίας τοῦ γένους ἡμῶν· ὁ ἀχρεῖος ἐγὼ καὶ ἀκάθαρτος δοῦλός σου δυσωπῶ σὲ τὴν τοῦ ἡλίου καθαρωτέραν καὶ τῶν Ἀγγέλων τιμιωτέραν. Δέξαι τὴν δέησίν μου καὶ μὴ ἀπώσῃ με· αἰτῶ γὰρ παρὰ τῆς σῆς εὐσπλάγχνου καὶ φιλανθρώπου γνώμης καὶ διαθέσεως, δεηθῆναι τοῦ Υἱοῦ σου τοῦ ἐλεήμονος, ὡς ἔχουσαν παρρησίαν, ὑπὲρ ἐμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἵνα μου εἰσακούσῃ τῆς μετὰ συντριβῆς καὶ ταπεινώσεως γενομένης ρυπαρᾶς προσευχῆς, καὶ μὴ ἐξουδενώσῃ αὐτὴν ἐκ καρδίας ἐβδελυγμένης ἐξερχομένην, ἀλλ᾿ ὡς οἰκτίρμων καὶ πολυέλεος, διὰ τῆς σῆς πρεσβείας τῆς παναχράντου Μητρὸς αὐτοῦ, ἐπικαμφθῇ, καὶ ἐπ᾿ ἐμὲ ἐπιβλέψας, ἐλεήσῃ με, καὶ συγχωρήσῃ μοι πάντα τὰ ἁμαρτήματά μου, ὅσα ἐν ὅλῳ τῷ βίῳ μου παρέβην. Οὕτω ποίησον, Κυρία μου παναγία Παρθένε. Ἐγὼ δέ σοι χρεώστης ἔσομαι, ἀεννάως κηρύττων τὰ μεγαλεῖα σου καὶ τὴν ἄφατόν σου χάριν. Ὅτι εὐλογημένη καὶ κεχαριτωμένη ὑπάρχεις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

* «ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΛΙΑΝ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΩΝ ΕΥΧΩΝ, Συνερανισθὲν ὑπὸ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου», Βόλος 1980, σελ. 45.

Εἶναι βίωμα ἱερό

Εἶναι βίωμα ἱερό

Ὅσιος Ἀμφιλόχιος (Μακρῆς)

   Στὶς ἡμέρες μας παραμορφώσαμε τὴν Θεολογία, δὲν τὴν ζοῦμε ἐσωτερικά, γι᾿ αὐτὸ καὶ κατάντησε μία νεκρὴ ἐπιστήμη, ἐπαγγελματική.

   Ἡ Θεολογία, μποροῦμε νὰ ποῦμε, εἶναι ἕνα μυστήριο, ποὺ τελεῖται σὲ ψυχές, ποὺ προσφέρονται ὁλοκληρωτικὰ στὸν Θεό. Εἶναι βίωμα ἱερό. Τότε μόνον ἐπιδρᾶ καὶ ἀντανακλᾶ καὶ ἐξωτερικῶς.

   Πραγματικός Θεολόγος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει ἀποκτήσει μυστικὴ ἕνωση μὲ τὸν Κύριο. Καὶ ἡ ἕνωση αὐτὴ ἀποκτᾶται διὰ τῆς θείας χάριτος, ἀφοῦ προηγουμένως ὁ ἄνθρωπος ἐγκαταλείψει τὰ πάντα γιὰ τὴν μωρία τοῦ Σταυροῦ!