Ἡ ἁγία μάρτυς Ἑλικωνίς

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Ἑλικωνίς

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἑλικωνὶς τμηθεῖσα τὴν κάραν ξίφει,

Οὐχ Ἑλικῶνα, ἀλλ’ Ἐδὲμ τρυφὴν ἔχει.

   Ἡ ἁγία Ἑλικωνὶς ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Γορδιανοῦ καὶ Φιλίππου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει σλη΄ (238), καταγόμενη ἀπ’ τὴν Θεσσαλονίκη· ἀφοῦ πιάσθηκε ὡς Χριστιανὴ τὴν ἔφεραν πρὸς τὸν Δοῦκα τῆς Κορίνθου, ὀνόματι Περίνιον, κ’ ἐπειδὴ δὲν πείσθηκε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, ἀλλὰ κήρυξε τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό, πρῶτα μὲν ἔδεσαν τὰ πόδια της μὲ τὸ λουρὶ τοῦ ζυγοῦ τῶν βοδιῶν καὶ τὴν ἔριξαν κατὰ γῆς, ἔπειτα ἀφοῦ ἀνακάτεψαν μόλυβδο καὶ ἄσφαλτο καὶ πίσσα ἔβαλαν τὴν Ἁγία σ’ αὐτά· ἐξῆλθε ὅμως ἔξω χωρὶς νὰ βλαφτεῖ.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

          Πανάγαθε Κύριε,

   Σὺ εἶσαι «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ἰωάν. η΄ 12), ὅπως διακηρύττεις. Εἶσαι «τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον» (Ἰωάν. α΄ 9), ὅπως βεβαιώνει ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολός Σου ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής.

   Μᾶς φωτίζεις, Κύριε, στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας μὲ τὸν θεῖο νόμο Σου, μὲ τὴν κάθε ἐντολή Σου, ποὺ εἶναι κατὰ τὸν προφήτη Σου Δαβίδ, «τηλαυγής, φωτίζουσα ὀφθαλμούς» (Ψαλμ. ιη΄ 9). Ρίχνει τὸ φῶς Σου, τὸ μέγα καὶ ἱλαρό, τὸ λυτρωτικὸ καὶ αἰώνιο, πολὺ μακρυὰ καὶ φωτίζει τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνθρώπων νὰ βλέπουν σὲ μεγάλη ἔκταση. Καὶ ἂν τὸ φῶς τοῦ ἡλίου φωτίζει τοὺς σωματικοὺς ὀφθαλμούς, τὸ μέγα φῶς τῶν θείων ἐντολῶν Σου, ἡ λαμπρότητα τοῦ θείου νόμου Σου, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπὸ Σένα, τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης, φωτίζει τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς μας.

Ἐλέφαντες καὶ ψεῖρες…

 

Ἐλέφαντες καὶ ψεῖρες…

 

 

   Οἱ ἐλέφαντες σχεδιάζονται γενικὰ πιὸ μικροὶ ἀπ᾿ τὸ φυσικό τους μέγεθος, μὰ οἱ ψεῖρες πάντα μεγαλύτερες!

 

Τζόναθαν Σουΐφτ (Jonathan Swift 1667 – 1745)*

 

* Ἰρλανδὸς σατιρικός, δοκιμιογράφος, πολιτικὸς ἀρθρογράφος, ποιητὴς καὶ κληρικὸς στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Πατρικίου στὸ Δουβλῖνο.

«Μακάριοι εἶσθε ἐσεῖς, οἱ ἀμέριμνοι τοῦ βίου…»

 

«Μακάριοι εἶσθε ἐσεῖς, οἱ ἀμέριμνοι τοῦ βίου…»

 

Ἐκ τοῦ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΥ*

 

   Κάποιος Μοναχὸς ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο διέμενε σ’ ἕνα προάστιο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κατὰ τὴν ἐποχή, ποὺ βασίλευε στὸ Βυζάντιο ὁ αὐτοκράτορας Θεοδόσιος ὁ Μικρός.

   Μιὰ μέρα λοιπόν, περνοῦσε ὁ βασιλιᾶς ἀπ’ τὸν δρόμο ἐκεῖνο ποὺ ἦταν τὸ σπιτάκι τοῦ Μοναχοῦ, κι ἀφοῦ ἐγκατέλειψε ὅλους ὅσους τὸν συνόδευαν, ἔρχεται μόνος, στέκεται μπροστὰ στὴν θύρα τοῦ μοναχοῦ κι’ ἔκρουσε. Ὁ Μοναχὸς μόλις ἄνοιξε κατάλαβε μὲν ποιός ἦταν, τὸν ὑποδέχθηκε ὅμως ὡς ἕνα ταξιδιώτη.

Ἅγιον Ὄρος (ΙΓ΄): Ἱερὰ Μονὴ Σίμωνος Πέτρα (BINTEO)

 

Ἅγιον Ὄρος (ΙΓ΄): Ἱερὰ Μονὴ

Σίμωνος Πέτρα

(BINTEO)

 

 

Παρακολουθῆστε τὸ ὑπέροχο ντοκιμαντὲρ - ὁδοιπορικό:

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΑΣΧΑ 2025

 

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

* * *

 

 

   Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

 

   Ἐλέῳ καί δυνάμει Θεοῦ διαπλεύσαντες ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ τό πέλαγος τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί φθάσαντες εἰς τό παμφαές Πάσχα, ἀνυμνοῦμεν τόν κατελθόντα μέχρις ᾍδου ταμείων καί «ἀπεργασάμενον πᾶσιν εἰσηκτόν τόν Παράδεισον» διά τῆς ἐκ νεκρῶν Ἐγέρσεως Αὐτοῦ Κύριον τῆς δόξης.

   Ἡ Ἀνάστασις δέν εἶναι ἀνάμνησις ἑνός γεγονότος ἀπό τό παρελθόν, ἀλλά «καλή ἀλλοίωσις» τῆς ὑπάρξεώς μας, «ἄλλη γέννησις, βίος ἕτερος, ἄλλο ζωῆς εἶδος, αὐτῆς τῆς φύσεως ἡμῶν μεταστοιχείωσις»[1]. Ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι ἀνακαινίζεται ὁμοῦ μετά τοῦ ἀνθρώπου ἡ σύμπασα κτίσις. Ὅταν ψάλλωμεν τήν Γ΄ ᾠδήν τοῦ Κανόνος τοῦ Πάσχα, τό «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια·  ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις τήν ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ ἐστερέωται», τότε διακηρύσσεται ὅτι ὁλόκληρον τό σύμπαν εἶναι στερεωμένον καί πλῆρες ἀνεσπέρου φωτός. Ὄχι μόνον διά τήν ἱστορίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀλλά καί διά τήν ὅλην δημιουργίαν, ἰσχύει τό «πρό Χριστοῦ» καί τό «μετά Χριστόν». 

Ἡ συμφιλίωση τῶν ἱερωμένων

 

Ἡ συμφιλίωση τῶν ἱερωμένων

 

 

   Κάποτε δύο γνωστοί του ἱερωμένοι εἶχαν παρεξηγηθεῖ.

   Παρόλο πού δέν εἶχαν τίποτε τό σοβαρό, ὁ παπα-Τύχων ἤθελε νά ἀκούσει τό «ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους» καί νά τούς δεῖ νά ἀσπάζονται ὁ ἕνας τόν ἄλλον γιά νά χαρεῖ.

Δὲν πρέπει ποτὲ ν’ ἀπελπίζεται κάποιος ὅσο πολὺ κι ἂν φταίει…

 

Δὲν πρέπει ποτὲ ν’ ἀπελπίζεται κάποιος ὅσο πολὺ κι ἂν φταίει…

 

Ὁσίου Πέτρου τοῦ Δαμασκηνοῦ*

 

   Δὲν πρέπει ὅμως ν’ ἀπελπιζόμαστε, ὅταν δὲν εἴμαστε ὅπως πρέπει νὰ εἴμαστε. Κακὸ εἶναι βέβαια, ἄνθρωπε, ποὺ ἁμάρτησες. Γιατί ὅμως ἀδικεῖς τὸν Θεὸ καὶ ἀπὸ ἄγνοιά σου τὸν νομίζεις ἀδύνατο; Μήπως δὲν μπορεῖ νὰ σώσει τὴν ψυχή σου Ἐκεῖνος ποὺ ἔκανε γιὰ σένα αὐτὸν τὸν τόσο μεγάλο κόσμο ποὺ βλέπεις; Κι ἂν πεῖς ὅτι "αὐτὸ μᾶλλον καταδίκη μου εἶναι, ὅπως καὶ ἡ συγκατάβασή Του", μετανόησε καὶ δέχεται τὴν μετάνοιά σου, ὅπως τοῦ ἀσώτου¹ καὶ τῆς πόρνης². Ἂν οὔτε αὐτὸ δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις, ἀλλὰ ἀπὸ συνήθεια ἁμαρτάνεις σ’ ἐκεῖνα ποὺ δὲν θέλεις, ἔχε ταπείνωση σὰν τὸν τελώνη³ καὶ αὐτὸ εἶναι ἀρκετὸ γιὰ τὴν σωτηρία σου. Γιατὶ ἐκεῖνος ποὺ ἁμαρτάνει χωρὶς νὰ μετανοεῖ, ἀλλὰ δὲν ἀπελπίζεται, ἐξ ἀνάγκης βάζει τὸν ἑαυτό του κάτω ἀπ’ ὅλη τὴν κτίση καὶ δὲν τολμᾶ νὰ κατακρίνει ἢ νὰ κατηγορήσει κανένα ἄνθρωπο. Θαυμάζει μᾶλλον τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ καὶ νιώθει εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Εὐεργέτη καὶ ἄλλα πολλὰ καλὰ μπορεῖ νὰ ἔχει. Καὶ μ’ ὅλο ποὺ εἶναι ὑποχείριος τοῦ διαβόλου πρὸς τὴν ἁμαρτία, ὡστόσο πάλι ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ παρακούει τὸν ἐχθρὸ ποὺ τὸν σπρώχνει στὴν ἀπόγνωση, καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι κάπως μὲ τὸν Θεό, ἂν ἔχει εὐγνωμοσύνη, εὐχαριστία, ὑπομονή, φόβο Θεοῦ, καὶ ἂν δὲν κρίνει κανένα γιὰ νὰ μὴν κριθεῖ⁴, τὰ ὁποῖα εἶναι πάρα πολὺ ἀναγκαῖα.

Ὁ Γέρος

 

Ὁ Γέρος

 

«Ξένος ἤμην καὶ οὐ συνηγάγετέ με» (Ματθ. κε΄ 43)

 

 

Ἐγνώρισ’ ἕνα γέροντα, χρόνια πολλὰ εἶν’ τώρα

ποὔχε γυρίσει ἄλλοτες κάθε χωριὸ καὶ χώρα

καὶ ἤξερε τὸν κόσμο αὐτὸ κι’ ἀπὸ τὶς δυὸ μεριές του

κι’ εἶδε καὶ λύπες καὶ χαρὲς στὶς μέρες τὶς δικιές του.

Καὶ μοῦ διηγόταν κἄποτε ἀπὸ τὰ περασμένα

ἕνα κακὸ ποὺ τοὔτυχε σἂν δούλευε στὰ ξένα·

«Ἐφτώχυνα, παιδάκι μου, κι’ ἀρρώστησα ὁ δόλιος

καὶ γέρος καθὼς ἤμουνα ὁ κόσμος ἦταν ὅλος

πίκρα, κακία, κι’ ἦταν γραφτὸ γιὰ τότε τὴ ζωή μου

πεῖνα καὶ ψεῖρα, ξενητειά, νὰ τυραννῇ παιδί μου.

Μὴ δείχνεις σκληρότητα πρὸς τὰ ζῶα

 

Μὴ δείχνεις σκληρότητα πρὸς τὰ ζῶα

 

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

 

   Μὴ δείχνεις σκληρότητα πρὸς τὰ ζῶα.

   Ἂν τὸ κάνεις αὐτό, θὰ εἶσαι ἢ θὰ γίνεις σκληρὸς καὶ πρὸς τοὺς

ἀνθρώπους.

   Θυμήσου ὅτι τὰ ζῶα κλήθηκαν στὴ ζωὴ ἀπὸ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ πρέπει νὰ ζοῦν ἀπείραχτα ὅσο διαρκεῖ ὁ σύντομος βίος τους.

 

 

* Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου», (130) σελ. 73.