ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
Οἱ
διωγμοί διακρίνονται σέ δύο κατηγορίες: 1. τούς τοπικούς καί
περιορισμένους, 2. τούς Αὐτοκρατορικούς, πού ἦταν γενικοί καί τούς
διέταζε ὁ αὐτοκράτορας.
Ἀπό τούς διωγμούς οἱ πιό ἄγριοι ἦταν:
1. Ὁ Διωγμός τοῦ Νέρωνα (64-68 μ.Χ.). Ὁ αὐτοκράτορας αὐτός ἔκαψε τή Ρώμη γιά δική του εὐχαρίστηση, καί γιά στρέψει τήν ὀργή τοῦ ὄχλου ἐναντίον ἄλλων ἐκτός αὐτοῦ τοῦ ἰδίου, ἐπίσημα διέταξε τό διωγμό τῶν Χριστιανῶν. Τότε θανατώθηκαν οἱ ἀπόστολοι Πέτρος καί Παῦλος.
Τὸ Τριώδιο
Τὴν παλιὰ ἐποχὴ στὰ Φρούρια καὶ στὰ στρατόπεδα ἀκουγότανε στὴν σιωπὴ καὶ σκοτεινιὰ τῆς νύχτας, κάθε τόσο, ἡ φωνή: «Φύλακες γρηγορεῖτε». Φύλαγαν νυχτερινὲς σκοπιὲς οἱ στρατιῶτες. Ὅμως, δὲν ἦταν ἀπίθανο ἕναν ἀπ’ αὐτούς, νὰ τὸν ἔπαιρνε ὁ ὕπνος κι ἔτσι τὸ στρατόπεδο νὰ ἔπεφτε στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν. Κάθε στιγμὴ ἔπρεπε νὰ εἶναι βέβαιοι, ὅτι οἱ σκοποὶ εἶναι στὶς θέσεις τους. Φώναζε, λοιπόν, ὁ πρῶτος «Φύλακες γρηγορεῖτε» κι ἔπρεπε ὁ δεύτερος κατὰ σειρὰν νὰ φωνάξει κι αὐτὸς τὰ ἴδια λόγια, ἔπειτα ὁ τρίτος, ὁ τέταρτος μέχρι νὰ ἔρθει πάλι ἡ σειρὰ τοῦ πρώτου.
Πόνος καὶ δάκρυ
ὁμιλία τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Ἐφραίμ.
Παρακολουθῆστε τὴν ψυχωφελέστατη ὁμιλία
τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Ἐφραίμ:
Πόνος καὶ δάκρυ
Ἡ Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Φαρισαΐζων, ἱεροῦ μακρὰν γίνου·
Χριστὸς γὰρ ἔνδον, ᾧ ταπεινοὶ δεκτέοι.
Εἰς τὸ Τριώδιον
Ὁ δημιουργὸς τῶν ἄνω καὶ τῶν κάτω,
τρισάγιον μὲν ὕμνον ἐκ τῶν ἀγγέλων,
τριῴδιον δὲ καὶ παρ᾿ ἀνθρώπων δέχου.
Σήμερα, σὺν Θεῷ, δηλαδὴ τὴν Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου, κάνουμε ἀρχὴ τοῦ Τριωδίου· τὸ ὁποῖο πολλοὶ ἀπ’ τοὺς θεοφόρους Πατέρες μας, ποὺ κατεῖχαν τὴν τέχνη τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς καὶ ὑμνογραφίας, μ᾿ ἐξαίρετο τρόπο καὶ καθὼς ἔπρεπε, κινούμενοι ἀπ’ τὸ πανάγιο Πνεῦμα ἐμελούργησαν (συνέθεσαν).
Πρῶτος ἀπ᾿ ὅλους ἐπινόησε τὸ Τριώδιο, καὶ τὶς τρεῖς ᾠδές, ὁ μέγας ποιητὴς Κοσμᾶς, στὴν ἁγία καὶ μεγάλη Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, κάνοντας τὴν ἀκροστιχίδα τῶν τροπαρίων του, τήν ὀνομασία τῆς κάθε μιᾶς ἡμέρας. Ἀπὸ τοῦτο καὶ οἱ ὑπόλοιποι θεῖοι Πατέρες, καὶ περισσότερο ἀπ’ τοὺς ἄλλους ὁ Θεόδωρος καὶ ὁ Ἰωσὴφ οἱ Στουδῖτες, κατὰ μίμηση ἐκείνου τοῦ θείου Κοσμᾶ, ἔκαμαν κι᾿ αὐτοὶ Τριώδια, στὶς ἄλλες ἕξι ἑβδομάδες τῆς Τεσσαρακοστῆς, τὰ ὁποῖα καὶ παρέδωσαν ἀμέσως στὸ δικό τους Μοναστῆρι, ἤτοι τὴν Μονὴ τοῦ Στουδίου.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ
ΙΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ
(Λουκ.
ιη΄ 10-14)
«Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωποι
δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης.
ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο·
ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι,
μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης·
νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα
κτῶμαι.
καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ
τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾽ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ
Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν
οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν
ὑψωθήσεται.»
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΛΓ΄
(Β΄ Τιμ. γ΄ 10 – 15)
«Τέκνον Τιμόθεε, σὺ δὲ παρηκολούθηκάς μου τῇ
διδασκαλίᾳ, τῇ ἀγωγῇ, τῇ προθέσει, τῇ πίστει, τῇ μακροθυμίᾳ, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ὑπομονῇ,
τοῖς διωγμοῖς, τοῖς παθήμασιν, οἷά μοι ἐγένοντο
ἐν Ἀντιοχείᾳ, ἐν Ἰκονίῳ, ἐν Λύστροις. οἵους διωγμοὺς ὑπήνεγκα! καὶ ἐκ πάντων με
ἐρρύσατο ὁ Κύριος.
καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν
Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται·
πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ
τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι.
σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς
παρὰ τίνος ἔμαθες,
καὶ ὅτι ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας,
τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.»
Ἡ ὁσία Μαρία ἡ μετονομασθεῖσα Μαρῖνος
Ἑορτάζει τὴν ιβ΄
(12η) Φεβρουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Στολὴ Μαρῖνον μαρτυρεῖ τὴν Μαρίαν·
Ταφὴ Μαρίαν δεικνύει τὸν Μαρῖνον.
Αὐτὴ ἡ ὁσία ἀφοῦ ἄλλαξε τὰ γυναικεῖα ἐνδύματα φόρεσε ἀνδρικὰ καὶ ἀντὶ Μαρίας μετονομάσθηκε Μαρῖνος, κι ἀφοῦ μπῆκε σὲ μοναστῆρι, μαζὶ μὲ τὸν κατὰ σάρκα πατέρα της, ἐκάρη μοναχὸς καὶ ὑπηρετοῦσε μετὰ τῶν νεωτέρων μοναχῶν χωρὶς νὰ γνωρισθεῖ τελείως ὅτι ἦταν γυναῖκα.
Ὁ ἅγιος Μελέτιος ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας τῆς μεγάλης
Ἑορτάζει τὴν ιβ΄
(12η) Φεβρουαρίου.
Τὰς χεῖρας αἴρων Μελέτιος Κυρίῳ,
«Ταῖς χερσί σου τίθημι τὴν ψυχήν», λέγει.
Δωδεκάτῃ
Μελέτιος ἔδυ χθόνα πουλυβότειραν.
Ὁ
ἅγιος Μελέτιος γεννήθηκε στὴν Μελιτηνὴ τῆς Μικρῆς Ἀρμενίας, περίπου τὸ 310 μ.Χ.
Ἦταν πολὺ μορφωμένος καὶ εὐσεβής. Τὸ 357 χειροτονεῖται ἐπίσκοπος Σεβαστείας καὶ
μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας. Ἀγωνίστηκε κατὰ τοῦ Ἀρειανισμοῦ.
Μὲ ραδιουργίες οἱ αἱρετικοὶ κατόρθωσαν νὰ τὸν ἐξορίσει ὁ αὐτοκράτορας
Κωνστάντιος στὴν Ἀρμενία. Ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ὅμως, θριάμβευσε. Στὴν Β΄
Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 381, ὁ Ἅγιος ἔλαβε μέρος καὶ
προήδρευσε. Ἐκοιμήθη ἐνῶ ἀκόμα διαρκοῦσαν οἱ ἐργασίες τῆς Συνόδου καὶ ἐκηδεύθη
πανδήμως καὶ πανηγυρικῶς μὲ τὴν συμμετοχὴ ὅλων τῶν Πατέρων τῆς Συνόδου καὶ
χιλιάδων λαοῦ.
Ταῖς
Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
Ἡ ἁγία Θεοδώρα ἡ βασίλισσα
Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Φεβρουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Θεοδώραν Ἄνασσαν εὐσεβεστάτην,
Χριστὸς βασιλεὺς ἀξιοῖ θείου στέφους.
Ἡ ἁγία Θεοδώρα ἦταν γυναῖκα τοῦ βασιλέως Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, ὀρθόδοξη ὅμως καὶ εὐσεβὴς κι ὄχι κακόδοξη, καθὼς ἦταν ὁ ἄνδρας της. Διότι ἐκεῖνος ἐξόρισε τὸν ἅγιο Μεθόδιο τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, κι ἀντὶ ἐκείνου ἔκαμε πατριάρχη τὸν Ἰωάννη τὸν Μάγο καὶ λεκανομάντη, καὶ κατέκαψε τὶς ἁγίες εἰκόνες.
Ὑπακοὴ καὶ Θεία Λειτουργία…¹
Στὴν
ἐποχὴ τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου (379-395), βρισκόταν στὴν Κωνσταντινούπολη
ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ζοῦσε μ᾿ ἀρετή, ἦταν πάμπλουτος στὰ νειάτα του, κ᾿ εἶχε
μοναχογυιὸ ποὺ λεγόταν Θεόφιλος. Στὰ γεράματά του ὅμως, φτώχεψε πολύ, καὶ μὴ
ἔχοντας τ᾿ ἀπαραίτητα γιὰ τὴ σωματική του συντήρηση, κάποια μέρα κάλεσε τὸν
γυιό του καὶ τοῦ εἶπε:
– Παιδί μου, ὁρίστε, καθὼς βλέπεις, ἐγὼ εἶμαι ἀδύναμος καὶ φτωχός, τόσο
πολύ, ὥστε δὲν ἔχω πῶς ν᾿ ἀνταπεξέλθω στὶς ἀνάγκες τῆς ζωῆς. Θέλω, λοιπόν, νὰ σὲ
παρακαλέσω νὰ μοῦ κάμεις μιὰ χάρη γιὰ νὰ σωθῶ κ᾿ ἐγὼ ὁ ταπεινὸς τώρα στὰ
γερατειά μου, ἀλλὰ καὶ σὺ ν᾿ ἀξιωθεῖς, γιὰ τὴν ὑπακοή σου, τὴν εὐτυχία τῶν
οὐρανῶν.
Κι ὁ καλὸς γυιός του ἀποκρίθηκε: