Ἁγιογραφικὴ Ἀλφάβητος!

Ἁγιογραφικὴ Ἀλφάβητος!

 

 

   Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου.

   Νὰ ἀγαπᾶς Κύριο τὸν Θεό σου. (Ματθ. κβ΄ 37)

   Βεβήλους καὶ γραώδεις μύθους παραιτοῦ.

   Τοὺς βέβηλους μύθους ποὺ εἶναι γιὰ τὶς γριὲς νὰ τοὺς ἀποφεύγεις. (Α΄ Τιμ. δ΄ 7)

   Γύμναζε σεαυτὸν πρὸς εὐσέβειαν.

   Νὰ γυμνάζεις (ἐξασκεῖς) τὸν ἑαυτό σου στὴν ἀληθινὴ εὐσέβεια. (Α΄ Τιμ. δ΄ 7)

   Δοῦλον Κυρίου οὐ δεῖ μάχεσθαι.

   Ὁ δοῦλος τοῦ Κυρίου δὲν πρέπει νὰ φιλονικεῖ καὶ νὰ ἐρίζει. (Β΄ Τιμ. β΄ 24)

   Ἐν καιρῷ ἁμαρτημάτων δεῖξον ἐπιστροφήν.

   Ὅταν ἁμαρτήσεις δεῖξε μετάνοια κι ἐπιστροφὴ πρὸς τὸν Κύριο. (Σοφ. Σειρὰχ ιη΄ 21)

   Ζηλοῦτε τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα.

   Νὰ ἐπιθυμεῖτε μὲ ζῆλο (καὶ νὰ προσπαθεῖτε ν’ ἀποκτήσετε) τὰ καλύτερα χαρίσματα. (Α΄ Κορ. ιβ΄ 31)

   Ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἔχθρα τοῦ Θεοῦ ἐστιν.

   Ἡ ἀγάπη καὶ ἡ προσκόλληση στὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο εἶναι ἔχθρα πρὸς τὸν Θεό. (Ἰακ. δ΄ 4)

   Θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ.

   Νὰ θησαυρίζετε ὅμως γιὰ τὸν ἑαυτό σας καὶ ν’ ἀποταμιεύετε θησαυροὺς στὸν οὐρανό. (Ματθ. στ΄ 20)

Κύριε, γνώρισέ μου τὸν ἑαυτό μου…

Κύριε, γνώρισέ μου τὸν ἑαυτό μου…

   Κύριε, γνώρισέ μου τὸν ἑαυτό μου, αὐτὸν τὸν ἄγνωστο.

   Ξέρω τὸ ὄνομά μου, τὴν ἡλικία μου, τὸ βάρος μου, τὸ χρῶμα τῶν μαλλιῶν μου· ὅμως τὸν ἑαυτό μου δὲν τὸν γνωρίζω…

   Αὐτός, σὲ μένα τὸν ἴδιο, παραμένει κρυμμένος καὶ ἄγνωστος!...

«Χαλεπὸν ἑαυτοῦ γνῶναι.» (Δύσκολο νὰ γνωρίσεις τὸν ἑαυτό σου.)

Θαλῆς ὁ Μιλήσιος

 

Πατὴρ Ζαχαρίας: Ἡ Θεία Χάρη

Πατὴρ Ζαχαρίας: Ἡ Θεία Χάρη

(Ἱερὰ Μονὴ Τιμίου Προδρόμου - Ἔσσεξ Ἀγγλίας)

  

Τὸ μάθημα τῆς ἀλεποῦς

Τὸ μάθημα τῆς ἀλεποῦς

   Κάποιος ξένος, ἔλεγε, ὅτι στὴν πατρίδα του φτιάχνουν μεγάλους λάκκους γιὰ νὰ πέφτουν μέσα τὰ λιοντάρια.

   Κάποτε, λοιπόν, ἔτυχε νὰ πέσει μέσα μιὰ ἀλεποῦ, ἡ ὁποία ἂν καὶ προσπάθησε πολὺ νὰ βγεῖ, τελικὰ δὲν μπόρεσε. Γι’ αὐτό, πονηρεύθηκε κι ἔπεσε σὰν νεκρή. Ὅταν ἦλθε ὁ κατασκευαστὴς τοῦ λάκκου, τὴν εἶδε νεκρή, κι ἀφοῦ κατέβηκε στὸν λάκκο, τὴν ἅρπαξε ἀπ’ τὴν οὐρὰ καὶ τὴν ἔρριξε ἔξω. Καὶ κείνη, φυσικά, ἔγινε ἀμέσως... ἄφαντη!

Ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Πέτρος

 

Ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς Πέτρος

Ἑορτάζει τὴν ι΄ (10η) Ἀπριλίου.

   Ὁ ἅγιος μάρτυς Πέτρος γεννήθηκε τὸ 1891 στὸ χωριὸ Ταρναβάτκα, νομοῦ Τομάσουφ. Μετὰ τὶς ἐγκύκλιες σπουδές του, ἐφοίτησε σὲ μία Γεωργικὴ Σχολή, τὴν ὁποία τελείωσε τὸ 1908. Κατὰ τὰ χρόνια τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ἐργαζόταν ὡς διδάσκαλος.

   Στὰ 30 του χρόνια ὁ Πέτρος Ὀχρίσκο αἰσθάνθηκε τὴν ἱερατικὴ κλίση καὶ εἰσῆλθε στὴν ἱερατικὴ σχολή, στὴν πόλη Κρεμιενιέτς. Μετὰ τὴν ἀποφοίτησή του, τὸ 1923, νυμφεύθηκε. Τὸ ἴδιο ἔτος, τὸν Δεκέμβριο, χειροτονήθηκε διάκονος καὶ ἱερέας στὴν πόλη Κρεμιενιὲτς ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Λούμπλιν Ἀντώνιο. Γιὰ μία δεκαετία, λειτουργοῦσε σὲ διάφορα χωριά, τῆς ἐπαρχίας Βολυνίας.

Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία

 

Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία

Κυριακὴ Ε΄ Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀπῆρε πνεῦμα· σὰρξ ἀπερρύη πάλαι.

Τὸν ὄστινον, γῆ, κρύπτε νεκρὸν Μαρίας.

   Ἡ ὁσία Μαρία ἦταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φκ΄ (520), κι ἀφοῦ ἔζησε πρότερον μὲ ἀκολασία καὶ προσκάλεσε σὲ ψυχικὸ ὄλεθρο πολλοὺς ἀνθρώπους διὰ τῆς αἰσχρῆς ἡδονῆς, ἐπειδὴ ἀπὸ παιδὶ γκρεμίσθηκε στὶς πονηρὲς σαρκικὲς πράξεις κ’ ἔμεινε σ’ αὐτὲς δεκαεπτὰ χρόνους, ὕστερα ἔδωκε τὸν ἑαυτό της ἡ μακαρία σὲ ἄσκηση καὶ ἀρετή. Καὶ τόσο πολὺ ὑψώθηκε διὰ μέσου τῆς ἀπαθείας, ὥστε περπατοῦσε πάνω στὰ νερὰ καὶ τοὺς ποταμούς, χωρὶς νὰ καταβυθίζεται καί, ὅταν προσευχόταν, σηκωνόταν ἀπὸ τὴν γῆ ψηλὰ καὶ ἴστατο στὸν ἀέρα μετέωρη· ἡ δὲ αἰτία τῆς μεταβολῆς αὐτῆς καὶ μετανοίας στάθηκε ἡ ἑξῆς:

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Μάρκ. ι΄ 32 – 45)

   «Τῶ καιρῷ ἐκείνῳ, παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τοὺς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν,

   ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι,

   καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

   Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν.

   ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν;

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Ἑβρ. θ΄ 11 – 14)

   «Ἀδελφοί, Χριστὸς παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ᾿ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως,

   οὐδὲ δι᾿ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος.

   εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ σποδὸς δαμάλεως ῥαντίζουσα τοὺς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα,

   πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;»

Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

 

Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Τὸ Σάββατο τῆς 5ης (Ε΄) Ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὕμνοις ἀΰπνοις εὐχαρίστως ἡ Πόλις

Τὴν ἐν μάχαις ἄγρυπνον ὑμνεῖ Προστάτιν.

   Κατὰ τὸ πέμπτο τοῦτο Σάββατο τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς ἑορτάζουμε, δηλαδή, κάμνουμε ἀνάμνηση τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου ποὺ ἔγινε στὴν Κωνσταντινούπολη ἕνα καιρὸ γιὰ τὴν ἑξῆς αἰτία:

   Ἐπὶ Ἡρακλείου τοῦ βασιλέως τῶν Ρωμαίων, ὁ Χοσρόης ὁ βασιλιᾶς τῶν Περσῶν, βλέποντας πὼς ἡ δύναμη τῶν Ρωμαίων ταπεινώθηκε παντελῶς ἀπὸ τὶς τυραννίες καὶ ἀκαταστασίες τοῦ τυράννου Φωκᾶ, ἔστειλε ἕνα σατράπη του, ὀνομαζόμενον Σάρβανο, μὲ πάμπολλες χιλιάδες στρατευμάτων, γιὰ νὰ ὑποτάξει στὸ κράτος του ὅλη τὴν Ἀνατολή· ἐπειδὴ καὶ πρωτύτερα εἶχε φθείρει αὐτὸς ὁ Χοσρόης, ἕως καὶ ἑκατὸ χιλιάδες Χριστιανῶν, τοὺς ὁποίους οἱ χριστοκτόνοι Ἑβραῖοι τοὺς ἀγόραζαν καὶ τοὺς φόνευαν ἀνηλεῶς. Ὁ Σάρβαρος λοιπόν, ἀφοῦ κατέδραμε καὶ «κούρεψε» ὅλη τὴν Ἀνατολή, κατάντησε νὰ φθάσει ἕως καὶ σὲ αὐτὴ τὴν Χρυσούπολη, ποὺ κοινῶς ὀνομάζεται Σκούταρι. Τὸν ἴδιο καιρὸ καὶ ὁ Χάγανος ποὺ ἦταν ἀρχηγὸς τῶν Τατάρων καὶ Βουλγάρων, διαλύοντας τὴν ἀγάπη ποὺ εἶχε μὲ τοὺς Ρωμαίους (=ρωμιούς), παίρνοντας μαζί του μυριάριθμα στρατεύματα, ὅρμησε ἀπὸ τὰ δυτικὰ μέρη ἐναντίον τῆς Βασιλεύουσας τῶν πόλεων, βγάνοντας ἀπ᾿ τὸ μιαρὸ στόμα του λόγια βλάσφημα κατὰ τοῦ Θεοῦ. Κι᾿ ἔτσι λοιπόν, γέμισε πολὺ γρήγορα ἡ μὲν θάλασσα ἀπὸ πλοῖα, ἡ δὲ γῆ ἀπὸ πεζὰ καὶ ἱππικὰ στρατεύματα ἀναρίθμητα.

Εἶπε Γέρων…

 

Εἶπε Γέρων…

   Ὅπως ἡ φωτιὰ κατατρώει τὰ ξύλα, ἔτσι τὰ καλὰ ἔργα τοῦ ἀνθρώπου πρέπει ν᾿ ἀφανίζουν τὰ πάθη, ἔλεγαν οἱ Γέροντες.

   Ὅταν ἤμουνα νέος, ἔλεγε στοὺς ἀδελφοὺς ὁ ἀββᾶς Ἰσίδωρος ὁ Πρεσβύτερος τῆς σκήτης, δὲν εἶχα ὁρισμένο καιρὸ γιὰ προσευχή. Προσευχόμουν χωρὶς διακοπὴ ὅλη τὴν ἡμέρα καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς νύκτας.