Ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ὁ μέγας

 

Ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ὁ μέγας

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Λαθεῖν βιώσας Ἀρσένιος ἠγάπα,

Ὃς οὐδὲ πάντως ἐκβιώσας λανθάνει.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Ἀρσένιος ἦταν γέννημα καὶ θρέμμα τῆς μεγαλουπόλεως παλαιᾶς Ρώμης, καὶ ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας ἐφύλαξε τὸν ἑαυτό του καθαρὸ ἐνδιαίτημα τοῦ Θεοῦ. Κ’ ἐπειδὴ ἦταν γεμάτος ἀπὸ ἀρετὴ καὶ σοφία, καὶ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ θεία ἀλλὰ καὶ τὴν ἐξωτερικὴ κι ἀνθρώπινη, γιὰ τοῦτο ἔλαβε καὶ τὴν χειροτονία τοῦ διακόνου, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει τοθ΄ (379).

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΑΣΧΑ 2024

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

   Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

 

   Εὐδοκίᾳ καί χάριτι τοῦ πανδώρου Θεοῦ διατρέξαντες τόν δόλιχον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί διελθόντες ἐν κατανύξει τήν Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου, ἰδού, εὐφραινόμεθα τῇ πανηγύρει τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως Αὐτοῦ, δι᾿ ἧς ἐλυτρώθημεν ἐκ τῆς τοῦ ᾍδου τυραννίδος.

   Ἡ ἔνδοξος ἐκ νεκρῶν Ἔγερσις τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ εἶναι συνανάστασις σύμπαντος τοῦ γένους τῶν βροτῶν καί πρόγευσις τῆς τελειώσεως τῶν πάντων καί τῆς πληρώσεως τῆς Θείας Οἰκονομίας ἐν τῇ ἐπουρανίῳ Βασιλείᾳ. Μετέχομεν εἰς τό ἄφραστον μυστήριον τῆς Ἀναστάσεως ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἁγιαζόμενοι ἐν τοῖς ἱεροῖς αὐτῆς μυστηρίοις καί βιοῦντες τό Πάσχα, «τό πύλας ἡμῖν τοῦ Παραδείσου ἀνοίξαν», ὄχι ὡς ἀνάμνησιν ἑνός γεγονότος τοῦ παρελθόντος, ἀλλά ὡς πεμπτουσίαν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ὡς παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ ἀεί ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν, ἐγγύτερον εἰς ἡμᾶς ἀπό ὅσον ἡμεῖς οἱ ἴδιοι εἰς τόν ἑαυτόν μας. Τό Πάσχα, οἱ ὀρθόδοξοι πιστοί ἀνακαλύπτουν τόν ἀληθινόν των ἑαυτόν ὡς ἐν Χριστῷ εἶναι, ἐντάσσονται εἰς τήν κίνησιν τῶν πάντων πρός τά Ἔσχατα, «ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ καί δεδοξασμένῃ» (Α΄ Πέτρ. α΄, 8), ὡς «υἱοί φωτός… καί υἱοί ἡμέρας» (Α΄ Θεσσ. ε΄, 5).

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΠΑΣΧΑ

  

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΠΑΣΧΑ

(Ἰωάν. α΄ 1 – 17)

   «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος.

   Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν.

   πάντα δι᾽ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν, ὃ γέγονεν.

   ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων.

   καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.

   Ἐγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης·

   οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν, ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσι δι᾽ αὐτοῦ.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΠΑΣΧΑ

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΠΑΣΧΑ

(Πράξ. α΄ 1 – 8)

   «Τὸν μὲν πρῶτον λόγον ἐποιησάμην περὶ πάντων, ὦ Θεόφιλε, ὧν ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν

   ἄχρι ἧς ἡμέρας ἐντειλάμενος τοῖς ἀποστόλοις διὰ Πνεύματος Ἁγίου οὓς ἐξελέξατο ἀνελήφθη·

   οἷς καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι’ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

   καὶ συναλιζόμενος παρήγγειλεν αὐτοῖς ἀπὸ Ἱεροσολύμων μὴ χωρίζεσθαι, ἀλλὰ περιμένειν τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρὸς ἣν ἠκούσατέ μου·

   ὅτι Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι, ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ οὐ μετὰ πολλὰς ταύτας ἡμέρας.

   οἱ μὲν οὖν συνελθόντες ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἀποκαθιστάνεις τὴν βασιλείαν τῷ Ἰσραήλ;

   εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ,

   ἀλλὰ λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ τῇ Ἰουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς.»

«Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς ἦν οὗτος…»

«Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς ἦν οὗτος…»

   Ποιός θά μποροῦσε νά πιστέψει ὅτι ἦταν Θεός ἕνας κατάδικος ἐσταυρωμένος; Ἦταν πολύ φυσικό νά χαρακτηρισθεῖ γελοῖο τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, πού καλοῦσε τούς λαούς νά πιστέψουν ὡς Θεό, ἕνα πού κατεδίκασαν καί σταύρωσαν ὡς τόν χειρότερο κακοῦργο. Οἱ Ἰουδαῖοι ἦταν συνηθισμένοι νά πιστεύουν τόν παντοδύναμο Θεό τόν Κύριο τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, πού ἄπειρα θαύματα τῆς παντοδυναμίας Του εἶχαν δεῖ στήν ἐθνική τους ἱστορία. Οἱ Ἕλληνες, παρ’ ὅλο πού τόσα ἐξωφρενικά πίστευαν γιά τούς θεούς τους, δέν μποροῦσαν τώρα νά πιστέψουν, πῶς ἦταν δυνατόν ἕνας Θεός νά σταυρωθεῖ καί νά ἀναστηθεῖ ἀπό τό μνῆμά του. Γι’ αὐτό, τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων εἶχε χαρακτηρισθεῖ, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «Ἰουδαῖοις μὲν σκάνδαλον Ἕλλησι δὲ μωρία».

«Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…»

 

«Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…»

   Νύχτα γεμάτη μυστήριο. Μεγάλες ἱερές κοσμοϊστορικές στιγμές. Ἡ βραδυά τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου. Γιά τελευταία φορά βρίσκονται συγκεντρωμένοι γύρω στόν Χριστό οἱ Μαθητές Του. Βαθειά συγκίνηση ἔχει πλημμυρίσει τίς ψυχές τους ἀπ’ τήν ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ, πού λίγο πιό πρίν ζώστηκε τό προσόψι κι ἔσκυψε κι ἔπλυνε τά πόδια τους.

   Ὅσο κι ἄν τούς καθησύχαζε τό εἰρηνικό βλέμμα τοῦ Κυρίου, ὅμως λύπη ἄμετρη εἶχε καταλάβει τίς ψυχές τους, γιατί, σύμφωνα μέ τά λόγια τοῦ Κυρίου, εἶχαν ἀρχίσει νά πιστεύουν, πώς ἕνα μαρτυρικό τέλος περίμενε τόν ἀγαπημένο τους Διδάσκαλο.

«Τὸ πολύτιμον μύρον…»

 

«Τὸ πολύτιμον μύρον…»

   Γιά κάποιο μύρο, γιά κάποια δάκρυα, γιά μιά ἁμαρτωλή γυναίκα κάνουν λόγο τά σημερινά τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας. Ἄφθαστα σέ λυρισμό, πλούσια σέ κατάνυξη. Ζωντανεύουν τήν εἰκόνα τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς στά μάτια μας. Φέρνουν μύρο πνευματικῆς εὐαγγελικῆς εὐωδίας στήν ψυχή μας καί τέτοια κατάνυξη, πού νοιώθουμε σά νά μιλᾶ ἡ δική μας ψυχή ἀκούγοντας τήν ἀμαρτωλή γυναίκα νά παρακαλεῖ τόν Κύριο, «Κύριε... δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων».

   Δέν ἀπέφυγε ὁ Κύριος, νά ἔλθει στό σπίτι κάποιου Φαρισαίου Σίμωνος, πού Τόν ἐκάλεσε, ὅπως δέν ἀπέφυγε νά ἔλθει σέ σπίτια τελωνῶν ἁμαρτωλῶν. Ὁ ἴδιος εἶπε κάποτε, ὅτι δέν ἔχουν ἀνάγκη ἰατροῦ παρά οἱ ἄρρωστοι καί ὅτι Ἐκεῖνος αὐτούς τούς ἀρρώστους ἔρχεται νά θεραπεύσει.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰάκωβος, ἀδελφὸς Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰάκωβος, ἀδελφὸς Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

Ἑορτάζει τὴν λ΄ (30η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὡς ἀμνὸς Ἰάκωβος ἀχθεὶς ἐσφάγη,

Τῆς εὐσεβείας μηρυκίζων τοὺς λόγους.

Κτεῖνε μάχαιρα φόνοιο Ἰάκωβον τριακοστῇ.

   Τοῦτος ἦταν γυιὸς τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν πρόσκληση τῶν ἁγίων ἀποστόλων Ἀνδρέου καὶ Πέτρου προσκλήθηκε ἀπ’ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο σὲ μαθητεία μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Ἰωάννη. Κ’ ἔτσι τοῦτοι, ἀφοῦ εὐθὺς ἄφησαν τὸν πατέρα καὶ τὸ πλοῖο τους, ὅλα ὅσα εἶχαν δηλαδή, ἀκολούθησαν τὸν Χριστό.

   Καὶ τόσο πολὺ τοὺς ἀγάπησε ὁ Δεσπότης Χριστός, ὥστε στὸν μὲν ἕνα ἀδελφό, τὸν Ἰωάννη, ἔδωκε τὸ στῆθος του, γιὰ ν’ ἀναπαυθεῖ ἐπάνω σ’ αὐτό, στὸν δὲ ἄλλον ἀδελφό, τοῦτον δηλαδὴ τὸν θεῖον Ἰάκωβο, ἔδωκε τὴν τιμὴ τοῦ νὰ πιεῖ τὸ ποτήριο τοῦ θανάτου, τὸ ὁποῖο αὐτὸς ὁ ἴδιος ἤπιε.

«Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται…»

«Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται…»

   Μέ τόν ἀκάνθινο στέφανο καί τό καλάμι στά δεμένα χέρια θά δοῦμε τήν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος, ὅταν τό βράδυ στίς ὁλόφωτες κοσμοπλημμυρισμένες ἐκκλησιές θά ψάλλεται τό κατανυκτικό τροπάριο «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός…». Σταγόνες αἵματος αὐλακώνουν τό θεῖο πρόσωπο μέ τό θλιμμένο βλέμμα τοῦ Χριστοῦ, πού πάσχει χάριν τῶν ἀνθρώπων. Βλέποντάς το, ἂς ἦταν, ὄχι σταγόνες αἵματος, ἀλλά δυό δάκρυα νά ἐρχότανε στά μάτια μας, αὐτή τήν ἱερή στιγμή. Ἂς ἦταν, πιό βαθειά νά νοιώσουμε, αὐτή τήν φορά, τό ὕψος καί τό βάθος τῆς θυσίας τοῦ Κυρίου μας. Νά πάρουν θέση οἱ ψυχές μας μπροστά στόν Σωτῆρα καί τό ἀπολυτρωτικό Του ἔργο. Γιατί χαρίζει μέ τό πάθος Του τήν σωτηρία σ’ ἐκείνους ὅμως πού δίνουν τήν ψυχή τους ἀνεπιφύλακτα σ’ Ἐκεῖνον.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

  

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ τῶν ΒΑΪΩΝ

(Ἰωάν. ιβ΄ 1 – 18)

   «Πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν.

   ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ, καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ.

   ἡ οὖν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου.

   λέγει οὖν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος Ἰσκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι·