ΕΥΧΗ Εἰς τὸ ἅγιον Πνεῦμα.

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸ ἅγιον Πνεῦμα.

   Ἐλθὲ τὸ πάνσεπτον, τὸ παντουργόν, τὸ παντοκρατὲς Πνεῦμα, τὸ παντεπίσκοπον, τὸ ὑπέρσοφον, τὸ ὑπερδύναμον, τὸ παντοδύναμον, τὸ ἀναλλοίωτον, τὸ ἄτρεπτον, τὸ ἀπερίγραπτον, τὸ ἀκατανόητον, τὸ ἀνεξιχνίαστον, τὸ ἀπειροδύναμον, τὸ ἀπειρόδωρον, τὸ ἀπειράγαθον, τὸ πληρωτικὸν παντὸς κόσμου κατὰ τὴν οὐσίαν, ἀχώρητον δὲ τῷ παντὶ κατὰ τὴν δύναμιν· ἡ αὐτοζωὴ καὶ πηγὴ τῆς ζωῆς· ἡ αὐτοσοφία καὶ πηγὴ τῆς σοφίας· ἡ αὐτοδύναμις καὶ πηγὴ τῆς δυνάμεως· ὁ πανάγαθος καὶ πανοικτίρμων Θεός. Ἐλθὲ πάντων τῶν μελλόντων σωθῆναι ἡ ἀληθινὴ σοφία. Ἐλθὲ ὁ μόνος πρὸς μόνον, ὅτι μόνος εἰμὶ ὡς ὁρᾷς. Ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἐμοί, καὶ καθάρισόν με ἀπὸ πάσης προσβολῆς καὶ ἐπιβουλῆς τοῦ ἀντικειμένου.

Ὕμνοι τῆς Πεντηκοστῆς (3)

Ὕμνοι τῆς Πεντηκοστῆς (3)

 

Αἴνοι Κυριακῆς τῆς Πεντηκοστῆς

Ψάλλει:

Ὁ ἀείμνηστος Ἄρχων Πρωτοψάλτης

τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας

Θρασύβουλος Στανίτσας.

  

Νὰ μὴν κάνεις τίποτε ἀνάξιο τῆς Εὐχαριστίας

Νὰ μὴν κάνεις τίποτε ἀνάξιο τῆς Εὐχαριστίας

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*

   Ἄν, λοιπόν, προσέρχεσαι στὴν θεία Εὐχαριστία, νὰ μὴν κάνεις τίποτε ἀνάξιο τῆς Εὐχαριστίας. Νὰ μὴν ἐξευτελίζεις τὸν ἀδελφό σου. Νὰ μὴ περνᾶς ἀδιάφορος μπροστὰ ἀπὸ πεινασμένο. Νὰ μὴ μεθᾶς. Νὰ μὴ προσβάλλεις τὴν Ἐκκλησία. Διότι προσέρχεσαι νὰ εὐχαριστήσεις γιὰ ὅσα ἀπήλαυσες. Νὰ ἀνταποδίδεις, λοιπόν, καὶ σὺ τὴν εὐεργεσία. Νὰ μὴν ἀποχωρίζεις τὸν ἑαυτό σου ἀπὸ τὸν πλησίον. Ὁ Χριστὸς ἐξ ἴσου ἔδωσε τὸ Σῶμα του σὲ ὅλους, ἐνῶ σὺ οὔτε τὸ ὑλικὸ ψωμὶ δὲν μοιράζεις ἐξ ἴσου. Τεμαχίστηκε ὁ ἅγιος Ἄρτος ἐξ ἴσου γιὰ ὅλους. Γιὰ ὅλους ἐξ ἴσου ἔλαβε σῶμα καὶ θυσιάστηκε Ἐκεῖνος.

Ὕμνοι τῆς Πεντηκοστῆς (2)

Ὕμνοι τῆς Πεντηκοστῆς (2)

 

«Πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον…»

Ψάλλει:

Ὁ Πρωτοψάλτης

Ἰωάννης Χασανίδης.

 

Ἡ Δευτέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

 

Ἡ Δευτέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πᾶσα πνοή, δόξαζε Πνεῦμα Κυρίου,

Δι’ οὗ πονηρῶν πνευμάτων φροῦδα θράση.

   Τὴν Δευτέρα ἡμέρα μετὰ τὴν Ἁγία Πεντηκοστὴ ἑορτάζουμε τὸ πανάγιο καὶ ζωοποιὸ καὶ παντοδύναμο Πνεῦμα, δηλαδὴ τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὸ ὁμότιμο, καὶ ὁμόδοξο, καὶ ὁμοούσιο τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ.

Ὕμνοι τῆς Πεντηκοστῆς

Ὕμνοι τῆς Πεντηκοστῆς

 

«Κύριε ἐκέκραξα…» καὶ «Πεντηκοστὴν ἑορτάζομεν…»

Ψάλλει:

Ὁ ἀείμνηστος Ἄρχων Πρωτοψάλτης

τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας

Κωνσταντῖνος Πρίγγος.

 

Ἡ Κυριακὴ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς

 

Ἡ Κυριακὴ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πνοῇ βιαίᾳ γλωσσοπυρσεύτως νέμει,

Χριστὸς τὸ θεῖον Πνεῦμα τοῖς Ἀποστόλοις.

Ἐκκέχυται μεγάλῳ ἑνὶ ἤματι Πνεῦμ’ ἁλιεῦσι.

   Τὴν ὀγδόη Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα ἑορτάζουμε τὴν Ἁγία Πεντηκοστὴ καὶ τὴν ἐπιδημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· διότι, καθὼς οἱ Ἑβραῖοι ἀριθμῶντας ἑπτὰ Ἑβδομάδες ἑορτάζουν τὴν δική τους Πεντηκοστή, μὲ τὸ νὰ τιμοῦν πάντοτε τὸν ἑβδοματικὸ ἀριθμό, κι’ ἔλαβαν τὸν Νόμο μετὰ τὸ Πάσχα, ὅταν συμπληρώθηκαν πενῆντα ἡμέρες· ἔτσι κι’ ἐμεῖς, ἑορτάζουμε τὴν ἀπὸ τοῦ Πάσχα Πεντηκοστή, διότι ἀντὶ τοῦ Νόμου, ἐλάβαμε -τούτη τὴν Πεντηκοστὴ ἡμέρα- τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο νομοθετεῖ καὶ μᾶς ὁδηγεῖ εἰς πᾶσαν ἀλήθεια καὶ διατάζει ὅσα ἀρέσουν στὸν Θεό.

Ἡ Πεντηκοστή

Ἡ Πεντηκοστή

   Ὅ,τι καλλίτερο θὰ μποροῦσε νὰ ποθήσει καὶ νὰ ζητήσει ἀπ’ τὸν Θεὸ ὁ ἄνθρωπος, τοῦ τὸ προσφέρει Ἐκεῖνος μὲ συγκατάβαση καὶ ἀγάπη. Τὸ Πεῦμα Του τὸ Ἅγιο, δίνει στὸν ἄνθρωπο, ἀπαραίτητο ὁδηγὸ καὶ σύμβουλο, στὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς. Δῶρο ἀνεκτίμητο. Προσφορὰ ἀνυπολόγιστης ἀξίας.

   Ὁ σοφὸς Σολομὼν ἦταν, ἴσως, ὁ πρῶτος ποὺ ζήτησε ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ μεγάλο αὐτὸ δῶρο. Ὅταν ἐπρόκειτο ν’  ἀναλάβει τὴν διοίκηση τοῦ Ἰουδαϊκοῦ βασιλείου, δὲν ζήτησε ἀπὸ τὸν Θεὸ ὑλικὰ ἀγαθὰ –αὐτὸς ἄλλωστε εἶπε τὸ περίφημο «Ματαιότης ματαιοτήτων τὰ πάντα ματαιότης»– ἀλλὰ μὲ μιὰ θερμὴ προσευχή, ζήτησε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, νὰ τὸν φωτίζει καὶ νὰ τὸν ὁδηγεῖ στὸ δύσκολο ἔργο του. «Δός μοι τὴν τῶν Σῶν θρόνων πάρεδρον σοφίαν» λέγει. Καὶ ἄκουσε ὁ Θεὸς τὴν προσευχή του.

Νὰ θυμόμαστε πάντοτε τὸν θάνατο…

 

Νὰ θυμόμαστε πάντοτε τὸν θάνατο…

   Εἶπε ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος:

   Ἔχοντας τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ ζωντανὸ στὴ σκέψη μας, νὰ θυμόμαστε πάντοτε τὸν θάνατο.

   Νὰ μισήσουμε τὸν κόσμο καὶ ὅλα τὰ τοῦ κόσμου, νὰ μισήσουμε κάθε σαρκικὴ ἀνάπαυση, νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὴ ζωὴ αὐτή, γιὰ νὰ ζήσουμε μὲ τὸν Θεό. Νὰ θυμᾶστε τί ὑποσχεθήκατε στὸν Θεό. Γιατί αὐτὸ θὰ μᾶς τὸ ζητήσει τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως.

Ὁ Κυβερνήτης μου

Ὁ Κυβερνήτης μου

Ὡς βουνὰ ὑψοῦνται γύρω τ’ ἄγρια κύματα τοῦ βίου

καὶ τὰ πάθη κυλινδοῦσιν ὡς φλοιὸν ἐμὲ καρύου.

Τὸ πηδάλιον τοῦ νοῦ μου εἰς Σὲ δίδω, ὦ Χριστέ μου

καὶ τοῦ πονηροῦ ἡ λαῖλαψ θὰ σιγήσῃ, Πλαστουργέ μου.

(«Τὰ ποιήματα τοῦ καλόγερου», τόμος Γ΄, Ἀθῆναι 1975, σελ. 82.)