Οὔτε πολὺ μακριὰ οὔτε πολὺ κοντά…

Ὅσιος Βήρυλλος

Οὔτε πολὺ μακριὰ οὔτε πολὺ κοντά…

   Ρώτησαν κάποτε τὸν ὅσιο Βήρυλλο¹, ἐπίσκοπο Κατάνης² τῆς Σικελίας, πῶς πρέπει νὰ συμπεριφέρεται κανεὶς στοὺς ὁμολογουμένως ἁγίους κληρικούς.

   Κι’ ἐκεῖνος ἀποκρίθηκε:

Δίδει γήϊνα καί ἀγοράζει οὐράνια

Δίδει γήϊνα καί ἀγοράζει οὐράνια

Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

   Δέν ὑπάρχει ἐξυπνότερος ἄνθρωπος ἀπό τόν ἐλεήμονα, πού δίδει γήϊνα, φθαρτά πράγματα, καί ἀγοράζει ἄφθαρτα, οὐράνια.

   Ὅπως δέν ὑπάρχει πιό ἀνόητος στόν κόσμο ἀπό τόν πλεονέκτη, πού μαζεύει συνέχεια καί στερεῖται συνέχεια καί, στό τέλος, ἀγοράζει τήν κόλαση μέ τίς συγκεντρωμένες του οἰκονομίες.

   Αὐτοί φυσικά πού χάνονται μέ ὑλικά πράγματα, τὄχουν τελείως χαμένο, γιατί χάνουν καί τόν Χριστό.

   Ὁ κυριευμένος ἀπό ὑλικά πράγματα εἶναι κυριευμένος πάντα ἀπό στενοχώρια καί ἄγχος, γιατί πότε τρέμει μήν τοῦ τά πάρουν καί πότε μήν τοῦ πάρουν τήν ψυχή.

Ὁ Βολταῖρος…

Ὁ Βολταῖρος…

   Κάποτε, ὁ Βολταῖρος* σὲ κάποιο γεῦμα, γιὰ νὰ πειράξει ἕναν πιστὸ συνδαιτημόνα του, εἶπε εἰρωνικά:

   - Πουλῶ τὴ θέση μου στὸν Παράδεισο γιὰ ἕνα ναπολεόνι.

   Ὅλοι γέλασαν. Τότε ὁ πιστός, μὲ μιὰ εὔστροφη ἀπάντηση, ἀντέστρεψε τοὺς ὅρους κι ἄλλαξε τὸ κλῖμα. Εἶπε:

Ἀγάπη ἀξιέπαινη καί ἀγάπη ἀξιοκατάκριτη

Ἀγάπη ἀξιέπαινη καί ἀγάπη ἀξιοκατάκριτη

Ὁσίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ*

   Γιά τούς ἑξῆς πέντε λόγους οἱ ἄνθρωποι ἀγαποῦν ὁ ἕνας τόν ἄλλον μέ τρόπο εἴτε ἀξιέπαινο, εἴτε ἀξιοκατάκριτο. Δηλαδή·

Ὁ Φθόνος

Ὁ Φθόνος

Μεγάλου Βασιλείου*

   Ὁ φθόνος εἶναι ἐφεύρεση τῶν δαιμόνων… πρόγευση (προοίμιο) τῆς κολάσεως… δρόμος πού ὁδηγεῖ στή γέεννα τοῦ πυρός, στέρηση τῆς εὐτυχίας τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ…

   Τί πρέπει νά γίνει λοιπόν; Πῶς δέν θά ἔλθει μέσα μας ἐξ ἀρχῆς αὐτή ἡ ἀσθένεια, ἤ πῶς θά ἀπαλλαγοῦμε ἄν μᾶς κυριεύσει;

Τί λοιπὸν εἶναι ἡ ἁμαρτία;

Τί λοιπὸν εἶναι ἡ ἁμαρτία;

Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων*

   Ἀλλὰ θὰ ρωτήσει κανείς: Τί λοιπὸν εἶναι ἡ ἁμαρτία;

   Ζῶο εἶναι; Ἄγγελος εἶναι; Δαίμονας εἶναι;

   Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ τόσο φοβερὰ ἐνεργεῖ;

Ἡ Μετάνοια

Ἡ Μετάνοια

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*

π. Ἰωὴλ Γιαννακόπουλος (1901 - 1966)

   Τί εἶναι μετάνοια;

   Μετάνοια εἶναι ἐκείνη, τὴν ὁποία κήρυξαν, ἔζησαν καὶ ἐν μετανοίᾳ πέθαναν οἱ πατέρες τῆς ἐκκλησίας καὶ οἱ ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου. Ἑπομένως ἡ μετάνοια ἔχει μεγάλο βάθος, διότι ἔχει λόγο, ζωὴ καὶ θάνατο τῶν ἡρωϊκώτερων ἀνθρώπων. Ἡ μετάνοια δὲν ἔχει μόνο μεγάλο βάθος ἀλλὰ καὶ μεγάλη ἔκταση, διότι μετάνοια εἶναι ὁ πρῶτος λόγος τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς πρωτοπλάστους «Ἀδὰμ ποῦ εἶ;»¹ καὶ ὁ μέχρι τέλους τοῦ κόσμου ἀκουόμενος λόγος πρὸς τοὺς ἁμαρτωλούς. Εἶναι ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος λόγος τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ Προδρόμου, διότι διὰ μετανοίας ἄρχισαν τὸ κήρυγμά τους καὶ στεφάνωσαν τὸ τέλος τοῦ βίου τους. Χάριν τοῦ κηρύγματος τούτου ἀποκεφαλίσθηκε ὁ Πρόδρομος καὶ τὴν μετάνοια τοῦ ληστοῦ εἶδε ὁ Χριστὸς ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ.

   Ὁποία ἔκταση! Ἂς δοῦμε λοιπὸν τὸ βάθος καὶ τὴν ἔκταση τῆς μετανοίας καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό μας.

Ἄς μή ζητιανεύομε τήν ἀγάπη

Ἄς μή ζητιανεύομε τήν ἀγάπη

Ὅσιος Πορφύριος ὁ Ἁγιορείτης

   Ἄς σκορπίζομε σέ ὅλους τήν ἀγάπη μας ἀνιδιοτελῶς, ἀδιαφορώντας γιά τή στάση τους.

   Ὅταν ἔλθει μέσα μας ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, δέν θά ἐνδιαφερόμαστε ἄν μᾶς ἀγαπᾶνε ἤ ὄχι, ἄν μᾶς μιλᾶνε μέ καλοσύνη. Θά νιώθομε τήν ἀνάγκη ἐμεῖς νά τούς ἀγαπᾶμε ὅλους.

Ἀκονίζουμε τὴν γλῶσσα ἐναντίον τῶν ἱερέων

Ἀκονίζουμε τὴν γλῶσσα ἐναντίον τῶν ἱερέων

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*

   Ἂν ἄνθρωπος διορίσει κάποιον, τὸν φοβόμαστε πολύ.

   Κι αὐτόν, ποὺ ὁ Θεὸς τὸν χειροτονεῖ, τὸν περιφρονοῦμε καὶ τὸν βρίζουμε καὶ τὸν περιλούζουμε μὲ μύριες κατηγόριες.

   Κι ἐνῶ ὁ Χριστὸς μᾶς ἀπαγόρευσε νὰ κατακρίνουμε τὸν ἁπλὸ ἀδελφό μας, ἐμεῖς ἀκονίζουμε τὴν γλῶσσα ἐναντίον τῶν ἱερέων.

* Ε.Π.Ε. 14, 716

Περὶ μοναχισμοῦ

Περὶ μοναχισμοῦ

Τοῦ μακαριστοῦ πρωτοπρεσβυτέρου

 π. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου

Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου*

   Κατὰ τὰ πρώτα χρόνια τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἐκκλησίας, στοὺς πρώτους Χριστιανοὺς ἔχουμε κομμουνιστικὸ σύστημα διαβιώσεως. Ὅποιος ἔχει λίγο μυαλὸ καὶ διαβάσει τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, βλέπει καθαρὰ ὅτι ὅλοι τότε εἶχαν τὰ πάντα κοινά. Καὶ ὅποιος ἤθελε νὰ βαπτισθεῖ, ἔπρεπε νὰ δώσει ὅ,τι εἶχε στὴν κατοχή του στὸ κοινὸ ταμεῖο τῆς ἐνορίας. Κανένας δὲν εἶχε ἀτομικὴ περιουσία. Ὅλα ἦσαν κοινά. Μάλιστα ἔχουμε τὸ περίφημο παράδειγμα τοῦ Ἀνανία, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τὴν γυναῖκα του εἶπαν ψέμματα καὶ πέθαναν ἀμέσως.