ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Μάρκ. η΄ 34 – θ΄ 1)

   «Εἶπεν ὁ Κύριος· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.

   ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν.

   τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;

   ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Ἑβρ. δ΄ 14 – ε΄ 6)

   «Ἀδελφοί, ἔχοντες ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας.

   οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειραμένον δὲ κατὰ πάντα καθ’ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας.

   προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν.

Ὁ ἅγιος Κύριλλος ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων

Ὁ ἅγιος Κύριλλος ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων

Ἑορτάζει τὴν ιη΄ (18η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἴσελθε, κέρδος ἐκ ταλάντων προσφέρων,

Εἰς τὴν χαράν, Κύριλλε, τοῦ σοῦ Κυρίου.

Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ θάνατος μέλας εἷλε Κύριλλον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Κύριλλος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου γυιοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τμ΄ (340), καί, ἐπειδὴ ἦταν γυιὸς εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων γονέων, ἐκπαιδεύθηκε ἀπ’ αὐτοὺς κι ἀνατράφηκε μ’ εὐσεβῆ καὶ ὀρθὰ δόγματα. Ἀφοῦ δὲ ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων ἀπῆλθε στὴν ἄλλη ζωή, ὁ μακάριος τοῦτος Κύριλλος ἀνέβηκε στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων ὑπερμαχῶντας διὰ τὰ δόγματα τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων.

   Τότε ἦταν καὶ ὁ ἀρειανὸς Ἀκάκιος, ποὖχε τὸν θρόνο τῆς Καισάρειας στὴν Παλαιστίνη, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ ἀποκηρύχθηκε καὶ καθαιρέθηκε ἀπ’ τὴν ἐν Σαρδικῇ γενομένη τοπικὴ Σύνοδο, –διότι δὲν ἤθελε νὰ ὁμολογήσει τὸν Υἱὸ ὁμοούσιο μὲ τὸν Πατέρα–, δὲν ἀποδέχθηκαν ὅμως τὴν συνοδικὴ αὐτὴ καθαίρεση, ἀλλὰ τυραννικὰ κρατοῦσε τὸν θρόνο τῆς Καισαρείας, ὄντας γνώριμος καὶ φίλος τοῦ βασιλέως Κωνσταντίου, ποὺ φρονοῦσε ἀπὸ κουφότητα (ἐπιπολαιότητα) γνώμης τὰ δόγματα τοῦ Ἀρείου. Κι ἔτσι αὐτὸς λαμβάνοντας ἐξουσία ἀπ’ τὸν βασιλέα κατέβασε ἀπ’ τὸν θρόνο τὸν μακάριο τοῦτον Κύριλλο καὶ τὸν ἐξόρισε ἀπ’ τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Μαρῖνος

Ὁ ἅγιος μάρτυς Μαρῖνος

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τμηθεὶς Μαρῖνος ἐκτέμνει κάραν πλάνης,

Καὶ σὺν κεφαλῇ τῶν ὅλων Χριστῷ μένει.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος ἦταν ἐκ προγόνων Χριστιανός, καὶ βλέποντας τοὺς εἰδωλολάτρες νὰ προσφέρουν θυσίες ὄχι μόνο σὲ ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ στὰ ἑρπετὰ καὶ βδελυρὰ ζωΰφια, ἄναψε ἀπὸ θεϊκὸ ζῆλο, καὶ ἐνῶ οἱ εἰδωλολάτρες τελοῦσαν ἑορτὴ στ’ ἄψυχα εἴδωλα, ὅρμησε καὶ κατεκρήμνισε τὸν βωμὸ καὶ κατεπάτησε τὶς θυσίες ποὺ γινόντουσαν ἐκεῖ, τὸν δὲ ἑαυτό του ὁμολόγησε Χριστιανό.

   Παρευθὺς λοιπὸν πιάσθηκε ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι πρῶτα ἔδειραν τὸν ἅγιο μὲ χοντρὰ ραβδιὰ καὶ σύντριψαν μὲ πέτρες τὸ στόμα καὶ τὰ δόντια του καὶ τὸν ἔσυραν ἀπ’ τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς. Ἔπειτα, ἀφοῦ τὸν ἔδεσαν τὸν παρέδωκαν στὸν ἄρχοντα, ἀπ’ τὸν ὁποῖο πολὺ βασανίσθηκε, στὸ τέλος δὲ ἀποκεφαλίσθηκε κ’ ἔτσι ἔλαβε ὁ μακάριος τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 100. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ἅγιος μάρτυς Σαβῖνος ὁ Αἰγύπτιος

Ὁ ἅγιος μάρτυς Σαβῖνος ὁ Αἰγύπτιος

Ἑορτάζει τὴν ις΄ (16η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ρεῖθρον Σκαμάνδρου τῆς ἐλέγξεως ὕδωρ,

Εὐανδρίας ἔλεγχος ἦν τῆς Σαβίνου.

Τῇ δεκάτῃ ἕκτῃ ἐντεῦθεν ἀπῆρε Σαβῖνος.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος καταγόταν ἀπ’ τὴν πόλη Ἑρμούπολη τῆς Αἰγύπτου, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞθ΄ (299), καὶ κρυβόμενος μαζὶ μ’ ἄλλους Χριστιανοὺς ἔξω ἀπ’ τὴν πόλη σ’ ἕνα μικρὸ οἴκημα, ἀνεζητεῖτο ἀπ’ τοὺς εἰδωλολάτρες, α΄) διότι τὸν εἶχαν οἱ Χριστιανοὶ σὲ μεγάλη τιμὴ καὶ ὑπόληψη, β΄) διότι αὐτὸς ἦταν ἀπ’ τὸ πρῶτο γένος, καὶ γ΄) διότι ὑπερεῖχε ἀπ’ ὅλους τοὺς ἄλλους στὸν ζῆλο τῆς πίστεως.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἀριστόβουλος, ἐπίσκοπος Βρετανίας

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἀριστόβουλος, ἐπίσκοπος Βρετανίας, ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Βαρνάβα

Ἑορτάζει τὴν ιε΄ (15η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἕπου, Ἀριστόβουλε, Παύλῳ ἐνθάδε,

Ὡς ἂν χορεύσῃς ἅμα Παύλῳ ἐν πόλῳ.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἑβδομήκοντα ἀποστόλους, κι ἀκολούθησε τὸν ἅγιο ἀπόστολο Παῦλο, διακονῶντάς τον καὶ κηρύττοντας τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ σὲ διάφορους τόπους. Ἀπ’ τὸν ἀπόστολο Παῦλο χειροτονεῖται καὶ ἐπίσκοπος στὴν νῆσο τῶν Βρεττανῶν (Ἀγγλία), τὴν ὁποία κατοικοῦσαν τότε θηριώδεις καὶ ὠμότατοι ἄνθρωποι· οἱ ὁποῖοι, ἄλλοτε μὲν τὸν ἔδερναν, ἄλλοτε δὲ τὸν ἔσερναν στὴν ἀγορά, καὶ διὰ τῶν θλίψεων καὶ βασάνων αὐτῶν κατέπεισε πολλοὺς νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό. Ἐκεῖ λοιπόν, ἀφοῦ οἰκοδόμησε ἐκκλησίες καὶ χειροτόνησε διακόνους καὶ πρεσβυτέρους, ἀναπαύθηκε ἐν εἰρήνῃ ὁ μακάριος.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 89, 90. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀλέξανδρος ὁ ἐν Πύδνῃ

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἀλέξανδρος ὁ ἐν Πύδνῃ

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μὴ τοὺς στεφάνους ζημιωθῆναι φέρων,

Φέρει κεφαλῆς Ἀλέξανδρος ζημίαν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος, εὑρισκόμενος (κάποτε) στὸ σκοτάδι τῆς πλάνης, (ἔπειτα) ἔλαμψε ὡς ἀστέρας πολύφωτος ἐλέγχοντας τὴν πλάνη τῶν δυσσεβῶν εἰδωλολατρῶν· τὸν δὲ καυχώμενο στὴν πλάνη νοητὸ διάβολο, τὸν κατεπλήγωσε μὲ τὰ λόγια του ὅπως ἂν μὲ βέλη.

   Γι’ αὐτὸ οἱ πλανημένοι εἰδωλολάτρες ἐπειδὴ δὲν ὑπέφεραν τὴν παρρησία κι ἀνδρεία τοῦ Ἁγίου δοκίμαζαν νὰ νικήσουν τὴν μεγαλοψυχία του μὲ διάφορους τρόπους καὶ μὲ κολακεῖες. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν τὸ κατάφεραν, ἀπέκοψαν τὴν ἁγία του κεφαλή. Ὁ δὲ Θεὸς τὸν ἀντάμειψε μὲ τὰ χαρίσματα τῶν ἰαμάτων, διότι τὸ ἅγιο λείψανό του γιατρεύει ὅλες τὶς ἀσθένειες ὅσων μετὰ πίστεως προστρέχουν σὲ αὐτόν.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 86, 87. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Εἶπε Γέρων

 

Εἶπε Γέρων…

   Ἂν ὄντως πιστεύεις πὼς ὁ Θεὸς εἶναι Παντοδύναμος καὶ Ἀληθινός, λέγει ὁ ἀββᾶς Εὐπρέπιος, στήριζε σ᾿ Αὐτὸν μόνο τὴν ἐλπίδα σου καὶ νὰ εἶσαι βέβαιος πὼς θὰ κληρονομήσεις τὰ ἀγαθά Του.

 

   Οὐδέποτε ἐπλάγιασα νὰ κοιμηθῶ, ἔχοντας λύπη στὴν καρδιά μου γιὰ τὸν πλησίον μου, ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Ἀγάθων. Καὶ ὅσο πάλι ἐξαρτᾶτο ἀπὸ μένα, δὲν ἄφησα ἄνθρωπο νὰ κοιμηθεῖ στενοχωρημένος μαζί μου.

 

«Μὴ ἀποστρέψῃς…»

«Μὴ ἀποστρέψῃς…»

 

Τὸ μέγα Προκείμενον τῶν Κατανυκτικῶν Ἑσπερινῶν τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Τεσσαρακοστῆς,

ἦχος πλ. δ΄ – (μέλος Πέτρου Λαμπαδαρίου).

Ψάλλουν:

Ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης

τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας

Παναγιώτης Νεοχωρίτης

καὶ

Ὁ Ἄρχων Λαμπαδάριος

τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας

Στυλιανὸς Φλοῖκος

 

Ἡ ἐξουσία ἀφέσεως ἁμαρτιῶν

Ἡ ἐξουσία ἀφέσεως ἁμαρτιῶν

«Ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας»

(Μάρκ. β΄ 10)

Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη*

Ἐξουσία καὶ ἀντιπολίτευση

   Βλέπουμε στὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς Β΄ Νηστειῶν μία ἐξουσία καὶ τὴν ἀντιπολίτευσή της. Ἡ ἐξουσία δυνατή, ἰσχυρή, θεϊκή. Καὶ ἡ ἀντιπολίτευση κακόβουλη, πικρόχολη καὶ ὁπωσδήποτε ἀσθενική. Ἡ ἐξουσία εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ ἀντιπολίτευση εἶναι οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ φαρισαῖοι.

   Ἡ ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ εἶναι προκλητική. Προκαλεῖ νὰ τὴν ἀναγνωρίσεις. Ὅπως σὲ προκαλεῖ ὁ ἥλιος ν’ ἀνοίξεις τὰ μάτια καὶ ν’ ἀπολαύσεις τὸ φῶς, ἔτσι ὁ Χριστὸς μὲ τὰ θαύματά του σὲ προκαλεῖ ν’ ἀνοίξεις τὰ μάτια τῆς πίστεως, νὰ τὸν πιστέψεις. Ὅπως ὁ ἥλιος δόθηκε «εἰς ἐξουσίαν τῆς ἡμέρας» (Ψαλμ. ρλε΄ 8), ἔτσι ὁ Χριστὸς δόθηκε ἐξουσία γιὰ ὅλη τὴν διαδρομὴ τῆς ἱστορίας.

   Δύσκολα μπορεῖ ν’ ἀντισταθεῖ κανεὶς στὴν ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἐξουσία ἀγάπης, ἐξουσία ἐλευθερίας, ἐξουσία σωτηρίας. Δύσκολα μπορεῖ κανεὶς νὰ ταχθεῖ στὴν ἀντιπολίτευση τοῦ Χριστοῦ.