ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΒ΄
(Α΄ Κορ. ιε΄ 1 – 11)
«Ἀδελφοί,
γνωρίζω ὑμῖν τὸ εὐαγγέλιον ὃ εὐηγγελισάμην ὑμῖν, ὃ καὶ παρελάβετε, ἐν ᾧ καὶ ἑστήκατε,
δι᾿ οὗ καὶ σῴζεσθε, τίνι λόγῳ εὐηγγελισάμην ὑμῖν εἰ κατέχετε, ἐκτὸς εἰ μὴ
εἰκῆ ἐπιστεύσατε.
παρέδωκα
γὰρ ὑμῖν ἐν πρώτοις ὃ καὶ παρέλαβον, ὅτι Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν
κατὰ τὰς γραφάς,
καὶ ὅτι ἐτάφη, καὶ ὅτι ἐγήγερται τῇ τρίτη ἡμέρᾳ κατὰ τὰς γραφάς,
καὶ ὅτι ὤφθη Κηφᾷ, εἶτα τοῖς δώδεκα·
Εἶπε Γέρων…
Ἀδύνατον εἶναι νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος ἀπαθής, ἂν δὲν κατοικήσει μέσα του ὁ Θεός, ἔλεγε ἄλλος Πατήρ.
Ὅπως τὸ χῶμα ποὺ πατᾶμε δὲν ἔχει φόβο νὰ πέσει, ἔλεγε κάποιος Γέροντας, τὸ ἴδιο κι ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος.
Κι ἄλλος Πατὴρ ἔλεγε: Ὁ ταπεινόφρων ταπεινώνει τοὺς δαίμονες. Ὁ ὑπερήφανος περιπαίζεται ἀπ᾿ αὐτούς.
Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ἤτοι τοῦ νέου Ἔτους.
Ἑορτάζεται τὴν α΄ (1η) Σεπτεμβρίου
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἴνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου Χρόνου,
Ὦ καὶ Παλαιέ, καὶ δι᾿ ἀνθρώπους Νέε.
Πρέπει νὰ γνωρίζουμε, ἀδελφοί, ὅτι ἡ τοῦ Θεοῦ ἁγία Ἐκκλησία ἑορτάζει σήμερα τὴν Ἰνδικτιῶνα, γιὰ τρεῖς κυρίως αἰτίες:
Πρῶτον, ἐπειδὴ καὶ αὐτὴ εἶναι ἀρχὴ τοῦ χρόνου· διὰ τοῦτο καὶ ὑπὸ τῶν παλαιῶν Ρωμαίων πολὺ ἐτιμᾶτο αὐτὴ ἀπὸ τ᾿ ἀρχαία ἀκόμη χρόνια. Ἰνδικτιὼν δὲ κατὰ τὴν Ρωμαϊκή, δηλ. Λατινικὴ γλῶσσα, σημαίνει ὁρισμός.
Ε Υ Χ Η
Εἰς τὸν φιλάνθρωπον Θεὸν καὶ Πατέρα.
Ποίημα τοῦ προρρηθέντος Νομοφύλακος, Ἰωάννου Διακόνου τοῦ Εὐγενικοῦ, ἀδελφοῦ Μάρκου τοῦ Ἐφέσου.
Ὁ Θεὸς ὁ μέγας καὶ φοβερὸς καὶ ὕψιστος, ὁ θαυμαστὸς καὶ ὑπερούσιος καὶ ὑπέρσοφος. Ὁ ὤν, καὶ ἀγαθὸς καὶ Παντοδύναμος· ὁ ἀνενδεὴς καὶ παντέλειος ὁ προαιώνιος καὶ ἀκατάληπτος ὁ ὑπὲρ πᾶν πρᾶγμα καὶ ὄνομα οὗ ἡ σοφία καὶ ἡ γνῶσις, ἀμέτρητος καὶ ἀπερινόητος, καὶ τὰ κρίματα ἀνεξερεύνητα, καὶ αἱ ὁδοὶ ἀνεξιχνίαστοι· ὁ μόνῃ χρηστότητι καὶ εὐσπλαγχνίᾳ, καὶ ἀγαθότητος ὑπερβολῇ, ἐξ οὐκ ὄντων εἰς τὸ εἶναι τὴν ὁρατὴν καὶ ἀόρατον κτίσιν ὑποστήσας. Καὶ πρότερον μὲν τὰς ἀγγελικὰς καὶ ἀΰλους οὐσιώσας Δυνάμεις, προσκυνητὰς καὶ ὑμνητὰς ἀπαύστους τῆς ἀφάτου σου μεγαλειότητος. Εἶτα τὸν ὕστερον Ἄγγελον, τὸν μικρὸν κόσμον, τὸν ἄνθρωπον διαπλάσας κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν σοῦ τοῦ ἀοράτου Θεοῦ, καὶ τύπον τῆς σῆς σοφίας καὶ ἐπιστήμης καὶ δυνάμεως.
Γιατὶ ὁ κόσμος φοβᾶται ἕναν τέτοιο Θεό;
Ὁσίου
Σωφρονίου (Σαχάρωφ)
Ὁ
Χριστὸς προσέφερε τὴν θεία Του ζωὴ σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι πλασμένοι κατ’ εἰκόνα
Του, ἀλλὰ ἔλαβε ὡς ἀπάντηση τὸ μίσος.
Σήμερα, μετὰ ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμοῦ, τί βλέπουμε; Ὁ σύγχρονος κόσμος χάνει ὅλο καὶ περισσότερο τὸν Χριστό, τὴν ζωὴ τὴν αἰώνια. Τὸ βαθὺ σκοτάδι τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν, τὸ μίσος, ἡ καταδυνάστευση, οἱ πόλεμοι ὅλων τῶν εἰδῶν, διαμορφώνουν τὴν γήινη ὕπαρξή μας.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ
ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
(Ματθ.
ιη΄ 23 - 35)
«Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ
βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ.
ἀρξαμένου
δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων.
μὴ
ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα
αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι.
πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω.
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΑ΄
(Α΄ Κορ. θ΄ 2 – 12)
«Ἀδελφοί,
ἡ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ.
ἡ
ἐμὴ ἀπολογία τοῖς ἐμὲ ἀνακρίνουσιν αὕτη ἐστί.
Μὴ
οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν φαγεῖν καὶ πιεῖν;
μὴ
οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν ἀδελφὴν γυναῖκα περιάγειν, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι καὶ οἱ
ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου καὶ Κηφᾶς;
ἢ μόνος ἐγὼ καὶ Βαρνάβας οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν τοῦ μὴ ἐργάζεσθαι;
Στὴν στιγμὴ ξενύσταξαν κι ἔγιναν ὁλόχαροι!
Ἕνας γέροντας –διηγήθηκε ὁ ἀββᾶς
Κασσιανὸς– ποὺ ἀσκήτευε στὴν ἔρημο, παρακάλεσε τὸν Θεὸ νὰ τοῦ δώσει τοῦτο τὸ
χάρισμα: Ὅταν γίνεται πνευματικὴ συζήτηση, νὰ μὴ νυστάζει ποτέ, ὅταν ὅμως κανεὶς
ἀργολογεῖ ἢ κατακρίνει, τότε νὰ τὸν παίρνει ὁ ὕπνος, γιὰ νὰ μὴ μολύνονται τ’ αὐτιά
του μὲ τέτοιο δηλητήριο. Καὶ πραγματικά, τοὔδωσε ὁ Θεὸς αὐτὸ ποὺ ζητοῦσε.
Ἔλεγε λοιπὸν αὐτὸς ὁ γέροντας, πὼς ὁ διάβολος εἶναι θιασώτης τῆς ἀργολογίας καὶ ἀντίπαλος κάθε πνευματικῆς διδαχῆς. Ἐπιβεβαίωνε μάλιστα τὸν λόγο του μὲ τοῦτο τὸ παράδειγμα:
Εἶπε Γέρων…
Ἂν βρεῖ τόπο ἥσυχο, ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ κάνει τὰ καθήκοντά του καὶ δὲν σπεύδει νὰ κατοικήσει ἐκεῖ γιατὶ λείπουν τὰ ἐφόδια γιὰ τὴν συντήρησή του, ὁ Μοναχὸς αὐτὸς δὲν πιστεύει πὼς ὑπάρχει Θεός, ἔλεγε κάποιος Γέροντας.
— Εἶναι δυνατὸν στὸν ἄνθρωπο νὰ βάζει κάθε μέρα ἀρχή; ρώτησε ὁ ἀββᾶς Μωϋσῆς τὸν ὅσιο Σιλουανό.
— Ἂν εἶναι ἐργάτης τῆς ἀρετῆς, ἀποκρίθηκε ὁ Γέροντας, ὄχι μόνο κάθε μέρα, ἀλλὰ καὶ κάθε ὥρα καὶ κάθε στιγμὴ μπορεῖ νὰ βάζει ἀρχή.
Ἂς ζήσουμε μία ἐσωτερικὴ ζωή
Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*
Γιατί
πέφτουμε σὲ ταραχὴ καὶ θλίψη, ὅταν δὲν ἀποκτήσουμε ἕνα θησαυρὸ πσὺ περιμέναμε ἢ
ὅταν χάσουμε αὐτὸν τὸν θησαυρό;
Γιατί, αὐτὸ ποὺ περιμέναμε ἢ χάσαμε, ἦταν τὸ εἴδωλο τῆς καρδιᾶς μας. Γιατὶ ἡ καρδιά μας εἶναι ἀποξενωμένη ἀπὸ τὸν Θεό, τὴν πηγὴ τοῦ ζῶντος ὕδατος, Ἐκεῖνον ποὺ μόνος μπορεῖ νὰ εἰρηνεύσει καὶ νὰ χαροποιήσει ἀληθινὰ τὴν ψυχή.