Ἡ ἀγανάκτηση κάνει κακό
Ὅσιος Πορφύριος ὁ Ἁγιορείτης
Νὰ μὴν ἀγανακτοῦμε μ᾿ ἐκείνους ποὺ
εἶναι βλάσφημοι, ἀντίθεοι, διῶκτες κ.λπ.
Ἡ ἀγανάκτηση κάνει κακό.
Τὰ λόγια
τους, τὴν κακία τους νὰ μισήσουμε, τὸν ἄνθρωπο, ὅμως, ποὺ τὰ εἶπε νὰ μὴ τὸν μισήσουμε, οὔτε ν᾿ ἀγανακτήσουμε
ἐναντίον του.
Νὰ προσευχηθοῦμε γι᾿ αὐτόν.
Ὁ χριστιανὸς
ἔχει ἀγάπη καὶ εὐγένεια καὶ φέρεται ἀνάλογα.
Περὶ τῆς ἱερᾶς καὶ θεοποιοῦ Προσευχῆς
(Ὅσα
εἶναι, δηλαδή, αὐτὴ ἡ ἱερὴ Προσευχή)
Ἁγίου Συμεὼν ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης*
Κεφάλαιο (σϞς΄) 296
Αὐτὴ λοιπὸν ἡ θεία προσευχή, ἡ ἐπίκληση τοῦ Σωτῆρα μας, τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με», εἶναι καὶ προσευχὴ καὶ εὐχὴ καὶ ὁμολογία τῆς πίστεως· παρέχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, εἶναι χορηγὸς θείων δωρεῶν, κάθαρση τῆς καρδιᾶς, ἐκδίωξη τῶν δαιμόνων, κατοίκηση μέσα μας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πηγὴ πνευματικῶν ἐννοιῶν καὶ θείων λογισμῶν, ἀπολύτρωση ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, θεραπεία τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, χορηγὸς τοῦ θείου φωτισμοῦ, βρύση τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, δωρητὴς θείων ἀποκαλύψεων καὶ μυήσεων στὸν ταπεινό, καὶ τὸ μόνο σωτήριο, γιατὶ ἔχει τὸ σωτήριο ὄνομα τοῦ Θεοῦ μας, ποὺ εἶναι τὸ μόνο ὄνομα ποὺ μᾶς δόθηκε, τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σωθοῦμε μὲ κανένα ἄλλο ὄνομα, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος1.
Ὁ μοναχὸς Γερμανὸς Σκορδιᾶς (πρώην Ἐφέτης) τῆς Ἱ. Μονῆς Κεχαριτωμένης Τροιζῆνος, μία κρυμμένη ἁγιότητα.
Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ΄
Συνεπληρώθηκε μία δεκαετία ἀπό τήν ὁσιακή κοίμηση (4-Φεβρουαρίου 2010), τοῦ μοναχοῦ π. Γερμανοῦ, τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Τροιζῆνος. Ὁ ἐν λόγῳ μοναχός, ὑπῆρξε σπουδαία πνευματική προσωπικότητα.
Ὁ κατά κόσμον Βασίλειος Σκορδιᾶς, γεννήθηκε στήν Καλαμάτα τό ἔτος 1933. Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Κωνσταντῖνος καί Γεωργία (τό γένος Ξανθάκη) καί ὁ πατέρας του εἶχε ἐργαστήριο παρασκευῆς γλυκῶν τοῦ κουταλιοῦ στήν Καλαμάτα. Τό ἔτος 1950 τελείωσε τό Γυμνάσιο Ἀρρένων Καλαμάτας καί σπούδασε στήν Παιδαγωγική Ἀκαδημία Τριπόλεως διορισθείς κατόπιν διδάσκαλος σέ Ἰδιωτικό Σχολεῖο Καλαμάτας, ὅπου ἦταν διευθυντής ὁ παπποῦς τοῦ ἐπί τιμῇ Ἀντιπροέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Θεοδώρου Λαφαζάνου, ἐξ Ἀρφαρῶν Μεσσηνίας, μέ τόν ὁποῖο εἶχε συνδεθεῖ πνευματικῶς μαζί του καί παρακολουθοῦσαν τίς χριστιανικές ὁμιλίες στήν Χριστιανική Ἕνωση Καλαμάτας. Πρωτοστατοῦσε δέ σέ χριστιανικές ἑορταστικές ἐκδηλώσεις καί μάλιστα κάποτε εἶχε φτιάξει ὁ ἴδιος ἕνα χάρτη τῆς Ἑλλάδος μέ λαμπάκια, πού ἄναβαν ὅταν ὁ ὁμιλητής μιλοῦσε γιά τήν χριστιανική ζωή τῆς πατρίδος σέ διάφορες πόλεις, ἱερές μονές καί προσκυνήματα. Τό ἔτος 1954 εἰσῆλθε στήν Νομική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί διέμενε σέ χριστιανικό οἰκοτροφεῖο. Οἱ συνάδελφοι συνοικότροφοι τόν ἐκτιμοῦσαν καί ἐκεῖνος συμπεριφερόταν πολύ εὐγενικά. Κάποτε, σέ περίοδο διακοπῶν, τοῦ ἔδωσαν εἰσιτήριο τοῦ τραίνου δωρεάν γιά τήν Καλαμάτα καί ἐκεῖνος τό πρόσφερε σ' ἄλλον Μεσσήνιο φοιτητή. Μετά τό πτυχίο του δι' ὀλίγα χρόνια ἤσκησε τήν δικηγορία. Τό ἔτος 1966 κατόπιν ἐξετάσεων εἰσῆλθε στό Δικαστικό Σῶμα καί τό ἑπόμενο ἔτος διορίστηκε ὡς πάρεδρος στό Πρωτοδικεῖο τῆς Φλώρινας. Ἐκεῖ γνωρίστηκε καί μέ τόν ἀείμνηστο Μητροπολίτη κυρό Αὐγουστῖνο. Τά ἑπόμενα δικαστικά χρόνια ὡς Πρωτοδίκης, τά διῆλθε στήν Ἀθήνα καί ἀργότερα ὡς Πρόεδρος Πρωτοδικῶν ὑπηρέτησε στήν Κεφαλλονιά. Ἐκεῖ συνέβαλε τά μέγιστα στήν ὀρθή τακτοποίηση τοῦ ζητήματος, τό ὁποῖο εἶχε προκύψει μέ τόν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Κεφαλληνίας Προκόπιο (†2003). Ὡς Ἐφέτης διορίστηκε στήν Κέρκυρα καί κατόπιν ἐπανερχόμενος στήν Ἀθήνα παρέμεινε στό Δικαστικό Σῶμα μέχρι τό ἔτος 1984, ὅτε μέ τήν τότε ἐφαρμογή τῆς ἐθελουσίας ἐξόδου, ἀπεχώρησε ἀπό τό Σῶμα μέ ἀποκλειστικό σκοπό νά γίνει μοναχός. Ὅλο βέβαια αὐτό τό χρονικό διάστημα εἶχε στενοτάτη ἐπικοινωνία μέ τόν διακεκριμένο πνευματικό, τόν ἀείμνηστο λόγιο π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο (†1989), ἀλλά καί μέ τόν Ἅγιο Πορφύριον, τόν ὁποῖον ἐπισκεπτόταν στό ἡσυχαστήριό του στά Καλλίσια τῆς Πεντέλης. Εἶχε δέ καί σπουδαία συνεργασία σέ ἔργα φιλανθρωπίας καί ἐλεημοσύνης καί μέ τόν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Κερκύρας κυρό Πολύκαρπο (†1984).Προσέτι προσκληθείς ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σέ μία περίοδο προστριβῶν μέ τήν Πολιτεία, διετέλεσε νομικός σύμβουλος τῆς Ἐκκλησίας ὅπου καί προσέφερε πολυτίμους ὑπηρεσίας.
Γιὰ τὸν σιωπηλὸ καὶ ἀόρατο πόλεμο
τοῦ Tito
Colliander (Τίτο Κολλίαντερ)*
ΟΤΑΝ γνωρίζουμε ποῦ γίνεται ὁ ἀγώνας ποὺ ἔχουμε ἀρχίσει, καὶ ποιὸ σκοπὸ ἔχει, τότε καταλαβαίνουμε καὶ γιατὶ ὁ ἀγώνας μας ὀνομάζεται ἀόρατος πόλεμος. Ὅλα διαδραματίζονται στὴν καρδιά, μέσα στὴ βαθιὰ σιωπὴ ποὺ βασιλεύει μέσα μας. Ἕνα σοβαρὸ ζήτημα, στὸ ὁποῖο ἀποδίνουν μεγάλη βαρύτητα οἱ ἅγιοι πατέρες, εἶναι τοῦτο: Κράτα κλειστὰ τὰ χείλη σου γιὰ ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ μυστικά σου βάθη. Ἂν κανεὶς ἀνοίξει τὶς δικλεῖδες, φεύγει ἡ θερμότητα ποὺ κρύβεται μέσα στὸ λέβητα θερμάνσεως. Κανεὶς δὲν θέλει πιὰ αὐτὲς τὶς δικλεῖδες, ποὺ δὲν κάνουν τὴ δουλειά τους.
Εἶπε Γέρων…
Ὑπάρχουν
ἄνθρωποι, ἔλεγε ἕνας Γέροντας, ποὺ ἐνῶ εἶναι πρόθυμοι νὰ δίνουν ἐλεημοσύνη
στοὺς πτωχούς, ὁ πονηρὸς τοὺς κάμει νὰ ἀκριβολογοῦν στὰ ἐλάχιστα, γιὰ νὰ τοὺς
ἀφαιρεῖ τὸν μισθὸ τῆς ἀγαθοεργίας.
Ὁ
ἐργάτης τῆς ἀρετῆς πρέπει νὰ εἶναι κάθε στιγμὴ ἕτοιμος νὰ ἀντικρύσει ἤρεμα τὸν
θάνατο. Ὅταν πέφτεις στὸ στρῶμα γιὰ νὰ κοιμηθεῖς, ἢ σηκώνεσαι ἀπὸ τὸν ὕπνο,
ὅταν τρῶς ἢ ἐργάζεσαι, ὅταν στέκεσαι ἢ βαδίζεις, νὰ λὲς διαρκῶς στὸ λογισμό
σου: Ἂν αὐτὴ τὴν στιγμὴ μὲ καλέσει ὁ Κύριός μου, εἶμαι ἆραγε ἕτοιμος;
Ὁ δίκαιος Συμεὼν ὁ Θεοδόχος καὶ ἡ προφήτις Ἄννα
Ἑορτάζουν τὴν γ΄
(3η) Φεβρουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἤγγειλε νεκροῖς Πρέσβυς, ὡς Θεὸς Λόγος,
Ἄνθρωπος ὀφθείς, μέχρι καὶ τούτων φθάσει.
Οὐ γῆς ἀπῆρεν ἡ Φανουὴλ θυγάτηρ,
Ἕως ἐπ’ αὐτῆς τὸν Θεὸν εἶδε βρέφος.
Τῇ τριτάτῃ δεσμοῖο βίοιο λύθη Συμεώνης.
Ὁ μὲν ἅγιος Συμεὼν ὁ Θεοδόχος ἔλαβε μακρὰ καὶ πολυχρόνια ζωὴ στὸν κόσμο τοῦτο, ἐπειδὴ ἀποκαλύφθηκε σ’ αὐτὸν ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο ὅτι δὲν θὰ δεῖ θάνατο, προτοῦ νὰ θεωρήσει μὲ τοὺς ὀφθαλμούς του τὸν Δεσπότη Χριστό. Ἔτσι λοιπόν, ὅταν ὁ Κύριός μας προσφέρθηκε στὸν ναὸ σαράντα ἡμερῶν νήπιο, τότε δέχτηκε αὐτὸν στὶς ἀγκάλες του καὶ ἀφοῦ πληροφορήθηκε ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα ὅσα περὶ Αὐτοῦ ἔμελλε νὰ συμβοῦν, ἔλαβε τὸ τέλος τῆς ζωῆς του, ὅπως ἀκριβῶς εἶχε φανερωθεῖ ἀπὸ τὸν χρηματισμὸ(προφητεία) καὶ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ ἁγίου Πνεύματος.1
- Πάντως τώρα συνήθισα…
Ὁ
Ὅσιος Νικόδημος*, ἦταν ὀνομαστὸς γιὰ τὴν ὑπομονή του. Ὁ νεαρὸς ὑποτακτικός, τὸν
ὁποῖον εἶχε κοντά του γιὰ νὰ τὸν διακονεῖ, ἦταν πολὺ ἀμελὴς καὶ δὲν τοῦ τακτοποιοῦσε
τὸ κελλί, ὅπως εἶχε καθῆκον.
Ὁ γέροντας ἀσκητὴς τοῦ ἔκαμε ἐπανειλημμένες ὑποδείξεις, ἀλλὰ ὁ ὑποτακτικὸς ἐξακολουθοῦσε νὰ μὴ συμμορφώνεται. Τέλος ὁ Ἅγιος τοῦ εἶπε:
Ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου
Κάθε
σταθμὸς στὴν ἐπίγεια ζωὴ τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ ἐκπέμπει τὸ σῆμα τῆς Θεότητός Του
καὶ γίνεται πηγὴ διδαγμάτων γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὅσο κι ἂν ἦταν ταπεινὴ ἡ ζωὴ τοῦ
Χριστοῦ στὴν γῆ, ὅμως καὶ μέσα στὴν ταπείνωση ἔλαμπε τὸ μεγαλεῖο τοῦ θείου
φωτός.
Γεννήθηκε μέσα στὴν σπηλιά, ξαπλώθηκε στὴν
φάτνη, κι ὅμως οἱ Ἄγγελοι ἐξύμνησαν τὴν γέννησή Του. Κι ὁ οὐρανὸς ἔδωκε τὸ σῆμα
τῆς ἐνανθρωπίσεως μὲ τὸ φωτεινὸ ἀστέρι. Ὅσο κι ἂν ἦρθε ἄγνωστος ἀνάμεσα σ’
ἀγνώστους σὰν βρέφος πάμφτωχο, ὅμως οἱ βασιλιάδες τῆς Περσίας, οἱ μάγοι, ἦρθαν
καὶ τὸν προσκύνησαν. Καὶ τώρα στὶς σαράντα μέρες ἀπὸ τὴν γέννησή Του, σὰν
βρέφος φτωχὸ τὸν φέρνει ἡ μητέρα του στὸν ναὸ σύμφωνα μὲ τὴν Μωσαϊκὴ διάταξη.
«Χαίρω ἐν τοῖς παθήμασί μου»
(Κολασ.
α΄ 24)
Ἐκ τῆς τέφρας
ἀναζῶμεν τῇ δυνάμει τοῦ Κυρίου
διὰ τοῦτ’ ἀγαλλιῶμεν καὶ εἰς θλίψεις
μαρτυρίου.
(«Τὰ ποιήματα τοῦ καλόγερου». Τόμος Α΄, Ἀθῆναι 1971. σελ 109.)
Ὁ ἅγιος μάρτυς Τρύφων
Ἑορτάζει τὴν α΄
(1η) Φεβρουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Σὺ δὲ Τρύφων τί; τὸ ξίφος θνήσκω φθάσας,
Καιρὸς δὲ τίς σου τοῦ τέλους; Νουμηνία.
Ἐν Φεβρουαρίοιο Τρύφων πρὸ τομῆς θάνε πρώτῃ.
Ὁ
ἅγιος ἔνδοξος μάρτυς Τρύφων ἦταν ἀπὸ χωριὸ τῆς Φρυγίας, ὀνομαζόμενο Λάμψακο, κατὰ
τοὺς χρόνους Γορδιανοῦ τοῦ βασιλιᾶ, ἐν ἔτει σλη΄ (238).
Τοῦτος λοιπόν ὁ ἅγιος, ὅταν ἦταν πολὺ νέος, μεταχειριζόταν καὶ μιὰ τέχνη ἁρμόδια στὴν ἡλικία του, δηλαδὴ ἔβοσκε χῆνες. Καὶ στὴν εὐτελὴ ὅμως αὐτὴ τέχνη βρισκόμενος γέμισε ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ παναγίου Πνεύματος, κι ἔτσι, δι’ αὐτῆς ἰάτρευε κάθε ἀσθένεια καὶ δαίμονες ἔδιωχνε. Αὐτὸς γιάτρεψε καὶ τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως Γορδιανοῦ ποὺ βασανιζόταν ἀπὸ δαιμόνιο, τὸ ὁποῖο πρόσταξε καὶ φάνηκε στοὺς παρισταμένους σὰν μαῦρος σκύλος, καὶ φανέρωσε τὰ πονηρὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα παρακινεῖ τοὺς ἀνθρώπους καὶ κάμουν. Μὲ τὸ θαῦμα δὲ τοῦτο πολλοὺς ἄπιστους ἔφερε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.