ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ Τὴν σιωπή! ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ

ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ

Τὴν σιωπή!

ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ*

   Δὲν εἶναι μειονεκτικὴ ἀντίδραση ἀπὸ δυσκολία τῆς χρήσης τοῦ λόγου. Δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἔλλειψης γνώσεων καὶ πνευματικῆς καλλιέργειας. Εἶναι μιὰ δυναμικὴ στάση, γεμάτη νόημα.

   Χρειάζεται πολὺ στοὺς νέους.

   Ἀπαιτεῖται ἰσχυρὴ θέληση, ἐσὺ νὰ σιωπᾶς τὴν ὥρα τῆς ἄσκοπης φλυαρίας καὶ τοῦ θορύβου, ποὺ ὁ καθένας μιλώντας συνειδητὰ ἢ ὄχι, προσπαθεῖ νὰ κυριαρχήσει ἢ ν’ ἀκουστεῖ ἡ γνώμη του.

   «Ἔστι σιωπῶν εἰδὼς καιρόν» (Σοφ. Σειρὰχ κ΄ 6). Δὲν σωπαίνει μόνο ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἔχει τί νὰ πεῖ, ἀλλὰ κι ἐκεῖνος ποὺ ξέρει, πότε εἶναι ἡ κατάλληλη ὥρα νὰ μιλήσει.

   Γι’ αὐτὸ ἔλεγε ὁ ποιητὴς Σαίξπηρ: «Τὸν ἄνθρωπο τὸν κρίνει κανένας, ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ μιλάει, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ σιωπᾶ».

   Μὴ ξεχνᾶς ὅτι «ξέρει ἀρκετὰ ἐκεῖνος ποὺ δὲν ξέρει τίποτε, ὅταν ξέρει νὰ σιωπᾶ».

   Λένε πὼς ἀναπληρώνει τὴν σοφία ἡ σιωπή.

   Πόσο δύσκολα μαθαίνουμε τὸ μάθημά της, ἐνῶ τόσο πολὺ εἶναι ἀπαραίτητη!...

ΕΥΧΗ Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Ἥν, ὡς λέγουσι τινές, ηὔχετο ὁ μέγας τῆς Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὡς ἐν τῷ βίῳ τούτῳ ὁρᾶται.*

   Παρθένε Δέσποινα Θεοτόκε, ἡ τὸν Θεὸν Λόγον κατὰ σάρκα γεννήσασα, οἶδα μὲν οἶδα, ὅτι οὐκ ἔστιν εὐπρεπές, οὐδὲ ἄξιον ἐμὲ τὸν οὕτω πανάσωτον, εἰκόνα καθορᾶν σου τῆς ἁγνῆς, σοῦ τῆς ἀειπαρθένου, σοῦ τῆς σῶμα καὶ ψυχὴν ἐχούσης καθαρὰ καὶ ἀμόλυντα, ὀφθαλμοῖς μεμολυσμένοις ὁρᾶν, καὶ χείλεσιν ἀκαθάρτοις καὶ βεβήλοις περιπτύσσεσθαι ἢ παρακαλεῖν. Δίκαιον γάρ ἐστιν ἐμὲ τὸν ἄσωτον, μισεῖσθαι καὶ στυγεῖσθαι ὑπὸ τῆς σῆς καθαρότητος. Πλὴν ἐπειδή περ γέγονεν ὁ Θεός, ὃν ἐγέννησας, ἄνθρωπος, ὅπως καλέσῃ τοὺς ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν, θαρρῶν κἀγὼ προσέρχομαί σοι μετὰ δακρύων δεόμενος.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Φίλιππος

  

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Φίλιππος

Ἑορτάζει τὴν ιδ΄ (14η) Νοεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀρθεὶς Φίλιππος ἐκ ποδῶν ἐπὶ ξύλου,

Τὰ τῶν ποδῶν σοι νίπτρα, Σῶτερ, ἐκτίει.

Ἤρθης κἀκκεφαλῆς δεκάτῃ, Φίλιππε, τετάρτῃ.

   Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Φίλιππος καταγόταν ἀπὸ τὴν Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, συμπολίτης τῶν ἁγίων ἀποστόλων Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. Ἦταν πολὺς κατὰ τὴν σύνεση, ἐντρυφοῦσε στὰ ἱερὰ βιβλία τῶν προφητῶν, κ’ εἶχε σ’ ὅλη του τὴν ζωὴ τὸ γνώρισμα τῆς παρθενίας καὶ σωματικῆς καθαρότητας.

ΕΥΧΗ Εἰς τὸ ἅγιον Πνεῦμα.

Ε Υ Χ Η

Εἰς τὸ ἅγιον Πνεῦμα.

   Ἐλθὲ τὸ πάνσεπτον, τὸ παντουργόν, τὸ παντοκρατὲς Πνεῦμα, τὸ παντεπίσκοπον, τὸ ὑπέρσοφον, τὸ ὑπερδύναμον, τὸ παντοδύναμον, τὸ ἀναλλοίωτον, τὸ ἄτρεπτον, τὸ ἀπερίγραπτον, τὸ ἀκατανόητον, τὸ ἀνεξιχνίαστον, τὸ ἀπειροδύναμον, τὸ ἀπειρόδωρον, τὸ ἀπειράγαθον, τὸ πληρωτικὸν παντὸς κόσμου κατὰ τὴν οὐσίαν, ἀχώρητον δὲ τῷ παντὶ κατὰ τὴν δύναμιν· ἡ αὐτοζωὴ καὶ πηγὴ τῆς ζωῆς· ἡ αὐτοσοφία καὶ πηγὴ τῆς σοφίας· ἡ αὐτοδύναμις καὶ πηγὴ τῆς δυνάμεως· ὁ πανάγαθος καὶ πανοικτίρμων Θεός. Ἐλθὲ πάντων τῶν μελλόντων σωθῆναι ἡ ἀληθινὴ σοφία. Ἐλθὲ ὁ μόνος πρὸς μόνον, ὅτι μόνος εἰμὶ ὡς ὁρᾷς. Ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἐμοί, καὶ καθάρισόν με ἀπὸ πάσης προσβολῆς καὶ ἐπιβουλῆς τοῦ ἀντικειμένου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Η΄ ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. ι΄ 25-37)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, νομικός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;

   ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις;

   ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν.

   εἶπε δὲ αὐτῷ· ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ.

   ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· καὶ τίς ἐστί μου πλησίον;

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ (τοῦ Ἱεράρχου)

(Ἑβρ. ζ΄ 26 – η΄ 2)

   «Ἀδελφοί, τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος,

   ὃς οὐκ ἔχει καθ᾽ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας.

   ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον.

   Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς,

   τῶν Ἁγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος.»

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων

  

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Νοεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἰωάννης πένησι δοὺς καὶ σκορπίσας,

Ὢ ποῖα Χριστῷ νῦν παρεστὼς λαμβάνει!

Ὤχετο ἀκτεάνων δυσκαιδεκάτῃ ἐλεητής.

   Ὁ θεῖος πατὴρ Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων καταγόταν ἀπὸ τὴν Κύπρο καὶ ἦταν γυιὸς τοῦ ἄρχοντα Ἐπιφανίου, στὰ χρόνια τοῦ βασιλιᾶ Ἡρακλείου τὸ χιε΄ (615). Ὅταν ἦλθε σὲ κατάλληλη ἡλικία, νυμφεύθηκε κι ἔγινε πατέρας. Ἀφοῦ, ὅμως, ἡ γυναῖκα καὶ τὰ παιδιά του πέθαναν, ἔστρεψε ὁ ἅγιος ὅλη τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐπιθυμία τῆς ψυχῆς του πρὸς ἀρέσκεια τοῦ Θεοῦ καὶ σὲ προκοπὴ ἀρετῆς· κ’ ἔτσι, γιὰ τὴν λαμπρότητα τῆς ἐνάρετης ζωῆς του ἔγινε ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας.

Ἡ δύναμη τοῦ καθενὸς πολλαπλασιάζεται στὸ ἄπειρο…

Ἡ δύναμη τοῦ καθενὸς πολλαπλασιάζεται στὸ ἄπειρο…

Ὁσίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ)

   Νὰ ζοῦμε τὸν Χριστὸ μόνοι καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό μας, σὲ διάσταση ἀπὸ τοὺς ἄλλους, σημαίνει νὰ ζοῦμε τὴν ἀνεπάρκεια τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος γιὰ τὴν χριστιανικὴ ζωή.

Γιατί ζῶ καὶ θὰ ζῶ παντοτεινά

Γιατί ζῶ καὶ θὰ ζῶ παντοτεινά

   Ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ ζήτησε νὰ σκαλιστοῦν στὸν τάφο του αὐτὰ τ’ ἀξιόλογα λόγια:

 

   «Ὅταν πεθάνω, ἐλάτε σὲ μένα στὸν τάφο μου, καὶ ὅσο συχνότερα τόσο καλύτερα.

   Ὅ,τι εἶναι μέσα στὴν ψυχή σας, ὅ,τι τυχὸν σᾶς συμβεῖ, ἐλάτε σὲ μένα, ὅπως ὅταν ἦμουν ζωντανός, καὶ γονατίζοντας στὸ ἔδαφος, ρῖξτε ὅλη σας τὴν πίκρα πάνω στὸν τάφο μου.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

   Ὑπάρχουν καὶ στὴν ἐποχή μας ἅγιοι; Πόσες φορὲς δὲν ἀκούγεται σὰν ἐρώτηση, σὰν ἀμφισβήτηση καὶ δυσπιστία αὐτὴ ἡ φράση! Καὶ ὅμως νὰ ποῦ ὑπάρχει ἡ ἁπάντηση ὄχι μόνο μὲ λόγια, ἀλλὰ καὶ μὲ ἔργα καὶ μὲ ἀτράνταχτες ἀποδείξεις.

   Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς νεώτερους, τοὺς σύγχρονους, τοὺς ἁγίους τοῦ 20οῦ αἰῶνος, ποὺ πολλοὶ τὸν γνώρισαν καὶ εἶχαν τὴν εὐτυχία νὰ ἀκούσουν τὰ λόγια του, νὰ φιλήσουν τὸ χέρι του, νὰ δοῦν τὰ θαύματα του. Γιατὶ ἡ ἁγιότητα δὲν ἔχει ὁρισμένες ἐποχές. Ἀφοῦ ὁ Χριστὸς εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» καὶ ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἀπορρέει ἡ ἁγιότητα, σὲ κάθε ἐποχὴ μποροῦν νὰ ἀναφανοῦν ἅγιοι, κατὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου «ἅγιοι γίνεσθε», νὰ ἀναγνωρισθοῦν ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἅγιοι, ἀλλὰ νὰ ἔχουν καὶ ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴν ἐπιβεβαίωση τῆς ἁγιότητάς τους μὲ τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἔκαμαν καὶ κάμουν, γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώνεται ὅτι «τοὺς ἁγίους τοὺς ἐν τῇ γῇ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος».