Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Χαράλαμπος ὁ θαυματουργός

 

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Χαράλαμπος ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν ι΄ (10η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Κατηξιώθης, Χαράλαμπες, ἐκ ξίφους,

Καὶ λαμπρότητος καὶ χαρᾶς τῶν Μαρτύρων.

Τῇ δεκάτῃ, Χαράλαμπες, ἑὸν τμήθης ἀπὸ λαιμόν.

   Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Χαραλάμπης ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλιᾶ Σεβήρου καὶ τοῦ ἡγεμόνα Λουκιανοῦ, τὸ ἔτος ρϞη΄ (198), ἱερέας τῶν Χριστιανῶν στὴν πόλη Μαγνησία. Τοῦτος λοιπόν, ἐπειδὴ δίδασκε τὴν ὁδὸ τῆς ἀλήθειας καὶ κήρυττε τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καταδικάσθηκε ἀπὸ τοὺς παραπάνω τυράννους καὶ ἀπεκδύθηκε τὴν ἱερατικὴ στολή· ἔπειτα ἔκδαραν ὅλο τὸ δέρμα τοῦ σώματός του.

Σ᾿ αὐτοὺς ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ὅλη ἡ κοσμικὴ βλακεία…

Σ᾿ αὐτοὺς ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ὅλη ἡ κοσμικὴ βλακεία…

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*

   Ἂς γνωρίσουμε μὲ ἀκρίβεια καὶ ἂς μιμηθοῦμε τὴν ἀγγελικὴ βιοτὴ τῶν μοναχῶν, τὴν φιλοσοφημένη διαγωγὴ τὴν γεμάτη εὐλάβεια.

   Διότι σ᾿ αὐτοὺς ἔχει ἀπομακρυνθεῖ κάθε μορφὴ τρυφηλῆς ζωῆς κι ἀδηφαγίας.

   Καὶ ὄχι μόνο, ἀλλὰ κι ὅλη ἡ κοσμικὴ βλακεία ποὺ συναντᾶς νὰ περιφέρεται μέσα στὶς πόλεις.

* Ε.Π.Ε. 30, 500.

   «Ἀκριβῶς αὐτῶν καταμάθωμεν τὸν βίον τὸν ἀγγελικόν, τὴν φιλόσοφον διαγωγήν. Πᾶσα γὰρ τρυφὴ καὶ ἀδηφαγία παρὰ τούτοις ἀπελήλαται. Οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ ἡ λοιπὴ βλακεία ἡ ἐν ταῖς πόλεσι πολιτευομένη.»

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

   Ἡ ἀρετὴ ποὺ ἀποκτᾶ ὁ μοναχὸς ἀφ᾿ ἑαυτοῦ του, ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Θεωνᾶς, μὴ περιμένεις νὰ μείνει σ᾿ αὐτὸν γιὰ πολὺ καιρό. Τοῦ ἀφαιρεῖ ὁ Θεὸς τὴν Χάρη Του, γιατὶ γνωρίζει πὼς θὰ πλανηθεῖ μὲ τὸ νὰ ἐμπιστεύεται μόνο τὸν ἑαυτό του. Μόνιμη ἀρετὴ βρίσκεις στοὺς μακαρίους ὑποτακτικούς, ποὺ ἔχουν παραδώσει σῶμα καὶ ψυχὴ στὸν Πνευματικό τους Πατέρα.

 

   Ἔλεγαν οἱ Γέροντες πὼς ἀπ᾿ ὅλους τοὺς Πατέρες τῆς ἐρήμου ὁ ὅσιος Ἀρσένιος καὶ ὁ ἀββᾶς Θεόδωρος τῆς Φέρμης ἀποστρέφονταν τὴν δόξα τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ὁ μὲν Ἀρσένιος σπανιώτατα καὶ μὲ δυσκολία συζητοῦσε μὲ ἄνθρωπο, ὁ δὲ Θεόδωρος συζητοῦσε μέν, ἀλλὰ τὰ λόγια του ἔβγαιναν κοφτὰ σὰν μαχαίρι.

 

Ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας

 

Ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἵππους ἑώρας τοὺς νόας Ζαχαρία,

Δι’ ὧν πρὸς ὕψος οὐρανῶν ἀφιππάσω.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας ἑρμηνεύεται μνήμη Θεοῦ. Ἦταν ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Ἰσραήλ, ἀπ’ τὴν φυλὴ Λευΐ, καὶ γεννήθηκε στὴν Γαλαάδ· ἐπέστρεψε στὴν Ἱερουσαλὴμ μετὰ τὴν Βαβυλώνια αἰχμαλωσία τῶν Ἑβραίων, γέροντας ἤδη κατὰ τὴν ἡλικία. Ἐκεῖ δὲ στὴν Βαβυλῶνα βρισκόμενος πολλὲς προφητεῖες ἔκαμε στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ πολλὰ τέρατα καὶ σημεῖα ἔδωκε σὲ ἀπόδειξη τῆς ἀλήθειας τῶν προφητειῶν του.

Νάρκαι

Νάρκαι

«Προσέχετε ἑαυτοῖς».

(Ὁ Κύριος ἡμῶν. Λουκ. ιζ΄ 3)

«Πρόσεχε σεαυτῷ· πανταχοῦ γὰρ εἰσι βρόχοι».

(Μέγας Βασίλειος) 

Ἂν σ’ ἀπαθείας κορυφὴν δὲν ἔφθασες εἰσέτι

γιὰ ὅ,τι βλέπεις καὶ ἀκοῦς, μαθαίνεις συζητᾷς

καλῶς φυλάττου· ὁ ἐχθρὸς ὄλεθρον σ’ αὐτὰ θέτει

καὶ νάρκες κάνει γιὰ τὸν νοῦν ποὺ ἀνύποπτος πατᾷς.

«Μετέρχου τὴν σιγὴν ἀεὶ καὶ τὴν κρυπτὴν μελέτην

κι’ εἰς τὸν Θεὸν γονυκλινῆ τὸ πνεῦμα τήρει ἱκέτην».

(«Τὰ ποιήματα τοῦ καλόγερου», τόμος Β΄, Ἀθῆναι 1973, σελ. 184.)

Ὁ ὅσιος Παρθένιος ἐπίσκοπος Λαμψάκου

 

Ὁ ὅσιος Παρθένιος ἐπίσκοπος Λαμψάκου

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἀφῆκε τὸν χοῦν Παρθένιος Λαμψάκῳ,

Λαμπτῆρα πυρσεύοντα φῶς αὐτοῦ μέγα.

Παρθένιος κατέδαρθε, λαχὼν μακρὸν ἑβδόμῃ ὕπνον.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, τὸ ἔτος τιη΄ (318), γυιὸς Χριστοφόρου τοῦ διακόνου τῆς ἐκκλησίας Μελιτουπόλεως. Καὶ ἀπὸ μὲν γρἀμματα ἦταν ἄπειρος, σπούδαζε(φρόντιζε) ὅμως νὰ μεταχειρίζεται ὅλη τὴν πρακτικὴ ἀρετή. Καὶ τῆς ἀρετῆς αὐτῆς ὡς προκάλυμμα καὶ σκέπασμα εἶχε τὴν τέχνη τῆς ἁλιείας τῶν ψαριῶν, τὰ ὁποῖα μοίραζε σ’ ἐκείνους ὅσοι τὰ ζητοῦσαν. Καὶ τόση πολλὴ ἦταν ἡ κρυπτόμενη στὴν ψυχὴ τοῦ μακάριου τούτου εὐσέβεια κι ἀρετή, ὥστε ἔλαβε χάρη παρὰ τοῦ Θεοῦ νὰ διώκει δαιμόνια καὶ νὰ γιατρεύει κάθε ἀσθένεια.

Ὁ ὅσιος Βουκόλος ἐπίσκοπος Σμύρνης

 

Ὁ ὅσιος Βουκόλος ἐπίσκοπος Σμύρνης

Ἑορτάζει τὴν ς΄ (6η) Φεβρουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σμύρνης ὁ ποιμὴν Βουκόλος θυηπόλος,

Ἄγρυπνός ἐστι, καὶ θανών, ποιίμνης φύλαξ.

Ἀγλαὸν ἡελίοιο φάος λίπε Βουκόλος ἕκτῃ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Βουκόλος, ἀφοῦ ἀπὸ νεαρῆς ἡλικίας καθάρισε τὸν ἑαυτό του ἔγινε κατοικητήριο τοῦ παναγίου Πνεύματος. Ἔτσι βρίσκοντάς τον δόκιμο καὶ ἄξιο ὁ πανεύφημος καὶ ἠγαπημένος μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, τὸν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο καὶ ποιμένα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σμύρνης.

   Ἐκεῖ λοιπὸν ὁ θεῖος τοῦτος ἱεράρχης φωτιζόμενος ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος φώτιζε κι αὐτὸς ὅσους βρισκόντουσαν στὸ σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας, καὶ διὰ μέσου τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος τοὺς ἔκαμε υἱοὺς φωτὸς καὶ ἡμέρας, ἐλευθερώνοντας αὐτοὺς ἀπὸ τὰ ἀνήμερα θηρία, δηλαδὴ ἀπ’ τοὺς ἄγριους καὶ σκοτεινοὺς δαίμονες.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. ιε΄ 21-28)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος.

   καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγασεν αὐτῷ λέγουσα· ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυΐδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται.

   ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν.

   ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ.

   ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι.

   ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις.

   ἡ δὲ εἶπε· ναί, Κύριε· καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν.

   τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ (τοῦ Ἱεράρχου)

(Ἑβρ. ζ΄ 26 – η΄ 2)

   «Ἀδελφοί, τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος,

   ὃς οὐκ ἔχει καθ᾽ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας.

   ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον.

   Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς,

   τῶν Ἁγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος.»

Ξεκουράζεται μὲ τὴν κούραση

Ξεκουράζεται μὲ τὴν κούραση

Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

   Ὅποιος κουράζεται γιὰ τὸν πλησίον του, ἀπὸ καθαρὴ ἀγάπη, ξεκουράζεται μὲ τὴν κούραση.

   Ἐνῶ ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπάει τὸν ἑαυτό του καὶ τεμπελιάζει, κουράζεται καὶ μὲ τὸ νὰ κάθεται.