«Ὑπάρχει Χριστός, ὑπάρχει Δευτέρα Παρουσία»!

«Ὑπάρχει Χριστός, ὑπάρχει Δευτέρα Παρουσία»!

   Ὅλοι μας στὴ γειτονιὰ γνωρίζαμε τὸ 17χρονο ψηλόλιγνο, συμπαθητικὸ ἀγόρι, ποὺ ἔκανε τὶς βόλτες του καθισμένο στὸ ἀναπηρικὸ καροτσάκι. Τὸν Μιχάλη. Τὸ εὐγενικό, ὑπομονετικό, κάπως μελαγχολικὸ ἀγόρι.

Ἀγάπη, ὄχι ἐκδίκηση!

Ἀγάπη, ὄχι ἐκδίκηση!

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*

                                                                            

   Δέν βλέπεις πόσο βλασφημεῖται ὁ Θεός κάθε μέρα;

  Πόσο βρίζεται ἀπό ἀπίστους καί πιστούς, καί μέ τά λόγια καί μέ τά ἔργα;

   Καί λοιπόν;

   Μήπως γι᾿ αὐτό ὁ Θεός ἔσβησε τόν ἥλιο;

   Μήπως κοίμισε τή σελήνη;

   Μήπως ἔρριξε καταρρακτώδη βροχή ἀπ᾿ τόν οὐρανό;

   Μήπως ἔσεισε τή γῆ;

   Μήπως ξήρανε τή θάλασσα;

Νὰ θυμόμαστε πάντοτε τὸν θάνατο…

Νὰ θυμόμαστε πάντοτε τὸν θάνατο…

   Εἶπε ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος:

   Ἔχοντας τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ ζωντανὸ στὴ σκέψη μας, νὰ θυμόμαστε πάντοτε τὸν θάνατο.

   Νὰ μισήσουμε τὸν κόσμο καὶ ὅλα τὰ τοῦ κόσμου, νὰ μισήσουμε κάθε σαρκικὴ ἀνάπαυση, νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὴ ζωὴ αὐτή, γιὰ νὰ ζήσουμε μὲ τὸν Θεό. Νὰ θυμᾶστε τί ὑποσχεθήκατε στὸν Θεό. Γιατί αὐτὸ θὰ μᾶς τὸ ζητήσει τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως.

   Ἂς δοκιμασθοῦμε λοιπὸν μὲ τὴν πεῖνα, τὴ δίψα καὶ τὴ γύμνια. Ἂς ἀγρυπνήσουμε, ἂς πενθήσουμε, ἂς στενάξουμε μὲ τὴν καρδιά μας. Ἂς ἐρευνήσουμε ἂν γίναμε ἄξιοι τοῦ Θεοῦ. Νὰ ἀγαπήσουμε τὴ θλίψη, γιὰ νὰ βροῦμε τὸν Θεό. Νὰ καταφρονήσουμε τὴ σάρκα, γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ ψυχή μας!...

Ὁ θάνατος καὶ ὁ καιρός του

Ὁ θάνατος καὶ ὁ καιρός του

Λένε συχνὰ οἱ ἄνθρωποι «πρόωρα ἀφηρπάγη¹»

γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ᾿φύγαν τοῦ Κακοῦ ταχέως τὴν ἁρπάγη².

Μὰ ἀφοῦ καθένας μας ἐδῶ ζῆ, ναί, γιὰ ν᾿ ἁμαρτάνῃ

εἶναι φρικτὸ ἤ δώρημα ἄν πιὸ ᾿νωρὶς πεθάνῃ;

Ὁ «κοσμικός» Εὐχάριστος

Ὁ «κοσμικός» Εὐχάριστος

   Δύο Πατέρες τῆς ἐρήμου, παρακάλεσαν τόν Θεό νά τούς φανερώσει σέ ποιόν πνευματικό βαθμό ἔφθασαν· καί τούς ἦλθε φωνή ἀπό τόν οὐρανό πού ἔλεγε:

   -Στό τάδε κεφαλοχώρι τῆς Αἰγύπτου εἶναι κάποιος κοσμικός (λαϊκός) πού ὀνομάζεται Εὐχάριστος καί ἡ γυναῖκα του λέγεται Μαρία. Δέν φτάσατε σεῖς ἀκόμα στά μέτρα ἐκείνων!

Ἠθικοί αὐτουργοί ὅλοι

Σημείωση δική μας: Στὶς μέρες μας γίνεται λόγος γιὰ τὴν προσπάθεια εἰσαγωγῆς στὰ σχολεῖα τοῦ μαθήματος σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης, καί …ὁ Θεὸς βοηθός! Μὲ ἀφορμὴ ἕνα θλιβερὸ περιστατικὸ ἐνδοσχολικῆς κακοποίησης μιᾶς μαθήτριας, πρὸ 16 ἐτῶν, σ’ ἕνα λύκειο τῆς πατρίδας μας, ὁ σεβαστὸς καὶ δεινὸς ἱεροκήρυκας π. Δανιὴλ Ἀεράκης εἶχε γράψει τὸ παρακάτω σχόλιο:

Ἠθικοί αὐτουργοί ὅλοι*

   Ἡ πρᾶξις ἔγινε ἐν ψυχρῷ στήν … Κανένα ἀπ᾿ τ᾿ ἀγόρια, πού βίασαν τή 16χρονη μαθήτρια σέ δημόσιο χῶρο τοῦ σχολείου, δέν βρισκόταν ὑπό τήν ἐπήρεια ἀλκοόλ ἤ ναρκωτικῶν! Καμμιά μαθήτρια ἀπ᾿ αὐτές πού παρακολουθοῦσαν λαίμαργα τό βιασμό, δέν πιέστηκε νά παρευρίσκεται στό φρικιαστικό περιστατικό. Καί ἡ βιντεοσκόπησις τοῦ ὅλου τραγικοῦ γεγονότος μέσῳ κινητοῦ τηλεφώνου πραγματοποιήθηκε μέ ὅλη τήν ἄνεσι!

Νοερή ψυχή καί εἰκόνα τοῦ Θεοῦ…

Νοερή ψυχή καί εἰκόνα τοῦ Θεοῦ…

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου*

   Ἐπειδή ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ θέλησε νά δείξει τή δύναμή Του, δημιούργησε μιά ζωντανή ὕπαρξη, πού συντίθεται καί ἀπό τά δυό (ἀπό τήν ἀόρατη καί ἀπό τήν ὁρατή φύση). Δημιουργεῖ τόν ἄνθρωπο, παίρνοντας ἀπό τήν ὕλη, πού προϋπῆρχε, τό σῶμα, Αὐτός δέ ὁ ἴδιος τοῦ ἔβαλε μέσα του τή δική Του πνοή (πού ὁ λόγος τήν ὁρίζει ὡς νοερή ψυχή καί ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ). Ἔτσι ἔστησε στή γῆ ἕναν κόσμο, κάπως διαφορετικό, μεγάλο στή μικρότητά του, ἄλλο ἄγγελο, μικτό προσκυνητή, ἐπιτηρητή καί προστάτη τῆς ὁρατῆς κτίσης, μυσταγωγό τῆς οὐρανίας πληρότητας, βασιλιά τῶν πραγμάτων, πού βρίσκονται στή γῆ, πού, ταυτόχρονα, βασιλεύεται ἀπό ψηλά, ἀπό τόν Θεό, ἐπίγειο καί οὐράνιο, πρόσκαιρο καί ἀθάνατο, ὁρατό καί καταληπτό ἀπό τήν ἀνθρώπινη νόηση, ἀνάμεσα στό μεγαλεῖο καί στήν ταπεινότητα, τόν ἴδιο, πνεῦμα καί σάρκα, πνεῦμα ἐξ αἰτίας τῆς χάρης, πού τοῦ προσφέρεται ἀπό τό Θεό, σάρκα, γιά νά μή κομπάζει καί ἐπαίρεται.

* Λόγος Εἰς τὸ Ἅγιον Πάσχα.

Ὦ Θεία Ἀγάπη

Ὦ Θεία Ἀγάπη

ΠΟΙΗΜΑ

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

          Ὦ Θεία Ἀγάπη ἐλθὲ ἱκετεύω

                   ἐξ ὅλης Ψυχῆς μου καὶ μέσης καρδίας

          καὶ σκήνωμα θεῖον Χριστὲ ποίησόν με

                   καὶ πάσης κηλῖδος, ὦ καθάρισόν με.

Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος!…

Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος!…

     Ἦταν ἕνας φτωχὸς βεδουῖνος, ποὺ ἔδειχνε στὰ καραβάνια τὸν δρόμο μέσα στὴν ἔρημο. Κάποτε, ὅμως, παρασυρμένοι ἀπὸ τὸ φαινόμενο τοῦ ἀντικατοπτρισμοῦ ἔβλεπαν ὀάσεις στὸν ἀντίθετο δρόμο. Ἄρχισαν νὰ τὸν ὑποψιάζονται ὅτι τοὺς παραπλανᾶ. Καὶ σὲ κάποια στιγμὴ τοῦ ἐπιτέθηκαν καὶ τὸν αἱματοκύλησαν. Πρόλαβε, ὅμως, ἐκεῖνος, ὕψωσε τὸ χέρι κατὰ τὸν ὁρίζοντα καὶ τοὺς ἔδειξε: «Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος! Ἀκολουθεῖστε τον, γιατὶ ἀλλιῶς χαθήκατε», εἶπε καὶ ξεψύχησε…

Ἡ μικρή μερίδα τοῦ Χριστοῦ

Ὅσιος Ἀμφιλόχιος

Ἡ μικρή μερίδα τοῦ Χριστοῦ

   Σέ μιά ἐπιστολή πρός πνευματικό του παιδί, ὁ ὅσιος Ἀμφιλόχιος (Μακρῆς), ἔγραφε καί τά ἑξῆς ἀξιοπρόσεκτα καί κατανυκτικά:

   Αὐτή τή στιγμή βρίσκομαι στό μοναστηράκι Εὐαγγελισμός. Εἶναι νύχτα καί οἱ ἀδελφές προετοιμάζονται γιά τήν ἀγρυπνία τοῦ Σαββάτου, διότι ὅπως γνωρίζεις πάντοτε ἔχομε ἀγρυπνία. Μόνο ἡ λειτουργία μένει γιά τό πρωΐ τῆς Κυριακῆς.