Ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος ἐπίσκοπος Μεδιολάνων

Ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος ἐπίσκοπος Μεδιολάνων

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Δεκεμβρίου.

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸ φθαρτὸν Ἀμβρόσιος ἐκδὺς σαρκίον,

Θείας μετέσχεν ἀμβροσίας ἀξίως.

Ἑβδόμῃ Ἀμβρόσιος ποτὶ ἄμβροτον ἤλυθεν οὖδας.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν μεγαλόδοξη πόλη Ρώμη καὶ ἦταν ἕνας τῆς Βασιλικῆς Συγκλήτου, τὸ ἔτος τοδ΄ (374), φυλάγοντας μὲν πάντοτε καὶ στοὺς λόγους καὶ στὰ ἔργα τὴν ἀλήθεια, ἀναγνωριζόμενος δὲ ζυγὸς καὶ στάθμη τῆς δικαιοσύνης, χωρὶς νὰ κάμνει τὶς κρίσεις καὶ ἀποφάσεις του νὰ κλίνουν (νὰ γέρνουν) στὸ ἕνα ἢ στὸ ἄλλο μέρος κατὰ φιλοπροσωπία ἢ προτίμηση, ἀλλ’ ὀρθὲς  καὶ ἀπροσωπόληπτες. Ἔτσι, γιὰ τὶς ἀρετές του αὐτὲς τοῦ ἐμπιστεύθηκαν -οἱ εὐσεβεῖς Βασιλεῖς Κωνσταντῖνος καὶ Κώνστας οἱ γυιοὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου- καὶ τὴν ἡγεμονία ὅλης τῆς Ἰταλίας. Καὶ μὴ ὄντας ἀκόμη τελειωμένος μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, ἀλλὰ κατηχούμενος, ὄχι λιγότερος ὅμως κατὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς, δὲν ἦταν κατώτερος ἀπὸ τοὺς τέλειους Χριστιανούς, ποὺ εἶναι βαπτισμένοι καὶ κοινωνοῦν τὰ τοῦ Χριστοῦ μυστήρια.

Ὁ ἅγιος Nικόλαος

Ὁ ἅγιος Nικόλαος

 

   Σὰν ἅγιο τῶν θαλασσῶν τὸν ξέρουμε. Κι εἶναι ἀλήθεια, πὼς τὰ καράβια μας, μεγάλα καὶ μικρά, ἔχουν γιὰ φυλαχτὸ καὶ γιὰ στολίδι τὸ ἅγιό του εἰκόνισμα. Εἶναι ἀλήθεια, πὼς μ’ εὐλάβεια οἱ ναυτικοὶ ἀνάβουν τὸ καντήλι του, γιατὶ τὸν βλέπουν μὲ τὰ ψυχικά τους μάτια στὶς δύσκολες τρικυμισμένες νύχτες ἐπάνω στὸ τιμόνι τους. Εἶναι ἀλήθεια, πὼς δὲν ὑπάρχει πόλη ἢ χωριὸ ἑλληνικό, ποὺ νὰ μὴν ἔχει μιὰ ἐκκλησία ἢ ἕνα φτωχικὸ ξωκκλήσι στ’ ὄνομά του.

   Κι ὅμως, δὲν εἶναι μόνο τῶν θαλασσῶν ὁ Ἅγιος! Ποῦ ἀλλοῦ δὲν θὰ τὸν βροῦμε; Στὴν ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο πρωταθλητή, στὸν δεσποτικό του θρόνο δάσκαλο, τῶν ὀρφανῶν πατέρα, προστάτη τῶν ἀπροστατεύτων, τῆς ὀρθοδοξίας κήρυκα, στοὺς διωγμοὺς σὰν μάρτυρα, στὸ κελλὶ τῶν φυλακῶν. Ὦ! Εἶναι πολὺ λίγες οἱ γραμμὲς αὐτὲς γιὰ νὰ φέρουν κοντά μας λίγο φῶς ἀπ’ τὸν ἀνέσπερο αὐτὸν ἀστέρα.

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΑΤΡΙΚΕΣ (Α΄)

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΑΤΡΙΚΕΣ (Α΄)

Ὁσίου Γέροντος ΕΦΡΑΙΜ Φιλοθεΐτου (Ἀριζόνας)*

 

Οἱ ἀπροσεξίες μας γεννοῦν τήν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ γιά τήν σωτηρία μας

 

   Ἡ παιδεία Κυρίου μοῦ δίνει ὀφέλη, ἡ παιδεία Κυρίου μέ συνετίζει, ἡ παιδεία Κυρίου μέ φέρνει στό λογαριασμό. Τό θέλει καί τό ἐπιτρέπει, γιατί λόγῳ τῆς ἀσθένειάς σου, τῆς ἀπροσεξίας σου, σοῦ χρειάζεται αὐτό τό πράγμα.

   - Ἄρα λοιπόν ὅ,τι κακό ἔρχεται, εἶναι ἀπό τήν ἁμαρτία μας.

   - Ναί, οἱ ἀπροσεξίες μας γεννοῦν τήν ἐπέμβαση καί ἡ ἐπέμβασις εἶναι σωτήριος. Σωτήριος ἡ ἐπέμβασις. Ἡ ἁμαρτία δέν εἶναι αὐτή πού κίνησε τό Θεό νά ὁδηγήσει τήν Ὁσία Μαρία; Ἡ ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ τήν ἐμπόδισε νά μήν μπορεῖ νά μπεῖ στό ναό τοῦ Θεοῦ νά προσκυνήσει τό Τίμιο Ξύλο. Γι᾿ αὐτό ἡ προσπάθεια νά μπεῖ καί ἡ ἀόρατος ἐκείνη δύναμις νά μήν τήν ἀφήνει νά μπεῖ στήν ἐκκλησία, τήν ἀνάγκασε νά δεηθεῖ τοῦ Θεοῦ, νά μετανιώσει καί μετά νά Τόν ἀκολουθήσει. Ἄν δέν τήν ἐμπόδιζε, θά πήγαινε, θά χαιρετοῦσε καί δέν θά ἦταν κάτι, πού ἴσως τή βοηθοῦσε νά μετανιώσει. Μέ τό νά τήν ἐμποδίζει τήν ἔλεγχε ὁ Θεός, εἶσαι ἁμαρτωλή, ποῦ πᾶς; Καί καταλαβαίνοντας τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅτι τήν ἐλέγχει γιά τήν ἁμαρτωλότητα, τότε φοβήθηκε τό Θεό, καί ζήτησε τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ μέ μετάνοια, καί τῆς ἄνοιξε ἡ ἀόρατος δύναμη τήν πόρτα καί μπῆκε καί χαιρέτησε τό Τίμιο Ξύλο.

Ὁ ὅσιος Σάββας ὁ ἡγιασμένος

Ὁ ὅσιος Σάββας ὁ ἡγιασμένος

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Δεκεμβρίου.

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

 

Ψυχὴν ὄπισθεν τοῦ Θεοῦ κολλῶν πάλαι,

Ἔμπροσθεν αὐτοῦ νῦν παρίσταται Σάββας.

Θεσπεσίοιο πόλου πέμπτῃ Σάββας ἐντὸς ἐσήχθη.

 

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ὑπῆρχε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Ἰουστινιανοῦ, τὸ ἔτος φκζ΄ (527), καταγόμενος ἀπὸ τὴν χώρα τῶν Καππαδοκῶν ἀπ’ τὸ χωριὸ τὸ καλούμενο Μουταλάσκη, γυιὸς εὐσεβῶν γονέων Ἰωάννου καὶ Σοφίας. Εὐθὺς λοιπὸν κατὰ τὴν ἀρχὴ τῆς ζωῆς του ἔτρεξε στὴν πολιτεία τῶν μοναχῶν καὶ μπῆκε σ’ ἕνα μοναστῆρι ὀνομαζόμενο Φλαβιανῶν.

Ἡ ἁγία Μεγαλομάρτυς Βαρβάρα

Ἡ ἁγία Μεγαλομάρτυς Βαρβάρα

Ἑορτάζει τὴν δ΄ (4η) Δεκεμβρίου.

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ξίφει πατὴρ θύσας σε, μάρτυς Βαρβάρα,

Ὑπῆρξεν ἄλλος Ἀβραὰμ διαβόλου.

Βαρβάρα ἀμφὶ τετάρτῃ χερσὶ τοκῆος ἐτμήθη.

 

   Ἡ ἁγία μεγαλομάρτυς Βαρβάρα ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, τὸ ἔτος σϞ΄ (290). Ἦταν θυγατέρα ἑνὸς εἰδωλολάτρη, καταγόμενη μὲν ἀπ᾿ τὴν Ἀνατολή, φυλαττόμενη δὲ μέσα σ’ ἕναν ψηλὸ πῦργο, διὰ τὴν ἀνθοῦσα ὡραιότητα τοῦ σώματός της. Αὐτὴ λοιπὸν ἡ σεμνότατη παρθένος διδάχθηκε παρὰ Θεοῦ τὴν εὐσέβεια. Ἔτσι, λατρεύοντας τὸν Χριστὸ κρυφὰ δὲν μπόρεσε νὰ κρυφτεῖ ἀπὸ τὸν ἀσεβῆ πατέρα της, διότι ἐκεῖνος γνώρισε τὰ σχετικὰ μ’ ἐκείνη, τότε ποὺ αὐτὸς μὲν εἶπε νὰ γίνουν δύο παράθυρα στὸ λουτρὸ ποὺ ἔκτισε, ἡ δὲ ἁγία πρόσταξε νὰ γίνουν τρία παράθυρα, τὰ ὁποῖα κ’ ἔγιναν. Ἀφοῦ ρώτησε γιὰ ποιὰ αἰτία κατασκεύασε τρία παράθυρα, ἔμαθε ἀπ’ αὐτὴν ὅτι τὰ ἔκαμε εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καὶ καθὼς ἄκουσε τοῦτο ὁ βάρβαρος ὅρμησε νὰ τὴν θανατώσει μὲ τὴν σπάθη του.

Ν᾿ ἁρπάζουμε τὸ δίκαιο...

Ν᾿ ἁρπάζουμε τὸ δίκαιο...

 

Ἅγιος Διάδοχος ὁ Φωτικῆς*

 

   Φῶς ἀληθινῆς γνώσεως εἶναι τὸ νὰ διακρίνουμε ἄπταιστα τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό.

   Διότι τότε ἡ ὁδὸς τῆς δικαιοσύνης, ὁδηγώντας τὸν νοῦ στὸν Θεό, τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης, τὸν εἰσάγει σὲ ἄπειρο φῶς γνώσεως, ὥστε πλέον νὰ ζητεῖ φανερὰ καὶ μὲ θάρρος τὴν ἀγάπη.

Τί ἔγραφε ὁ Παπαδιαμάντης γιὰ τὴν ἐπιδημία χολέρας (Α΄)

Τί ἔγραφε ὁ Παπαδιαμάντης γιὰ τὴν ἐπιδημία χολέρας (Α΄):

 

   «Σὰν ἦρθε ἡ φοβερὴ χρονιά, ποὺ ἔφερε τὴν κατοχὴ τῶν Ἀγγλογάλλων καὶ τὴν χολέρα· ποὺ βάσταξε τρεῖς μῆνες, κι ἔπαψε τὴν ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Φιλίππου, ὕστερα ἀπὸ μεγάλη λιτανεία καὶ δέηση ποὺ ἔκαμε ὁ λαὸς μὲ τοὺς παπάδες, μὲ τὰ εἰκονίσματα, μὲ Σταυροὺς καὶ μὲ ξεφτέρια».

 

«Ἡ Χολεριασμένη» (1901)

Εἶπε Γέρων…

Εἶπε Γέρων…

 

   Μάθε νὰ ἐξευτελίζεις τὸν ἑαυτό σου καὶ σ᾿ ὅποιο τόπο κι᾿ ἄν κατοικήσεις, θὰ βρεῖς ἀνάπαυση, λέγει ὁ ὅσιος Ποιμήν.

   Κάποιος εὐέξαπτος ἄνθρωπος, τυφλωμένος κάποτε ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ θυμοῦ, τραυμάτισε ἕναν χριστιανό, χωρὶς λόγο. Ὁ τραυματισμένος, πνιγμένος σχεδὸν στὸ αἷμα του, ἔβαλε μετάνοια καὶ φιλῶντας τὸ χέρι τοῦ φονιά του, τοῦ εἶπε ταπεινά:

   — Ἔσφαλα, ἀδελφέ, συγχώρησέ με.

Ὁ δεκάλογος τῆς λεβεντιᾶς

Ὁ δεκάλογος τῆς λεβεντιᾶς

 

Στοὺς ἄλλους χαμογελαστὸς

στὸν ἑαυτό σου αὐστηρὸς

στὴν ἀνάγκη γενναῖος

στὴ βιοπάλη πρόσχαρος

στὶς ἀντιξοότητες ἀπτόητος

στὶς πεποιθήσεις σου ἑδραῖος

Δεινὸς παραδειγματισμός

Δεινὸς παραδειγματισμός

 

   Τὸ παρακάτω συγκλονιστικὸ ἱστορικὸ καὶ ἀληθινὸ γεγονός, δημοσίευσε πρὸ ἐτῶν, σὲ ὀρθόδοξο χριστιανικὸ ἔντυπο, ἕνας ἁγιορείτης ἱερομόναχος· ἂς τὸ προσέξουμε ἰδιαιτέρως.

 

   Στὸ Καρλόβασι τῆς Σάμου, κατὰ τὸ ἔτος 1910, στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου συνέβη κάτι πολὺ φοβερό, ἄξιο γραφῆς καὶ διηγήσεως.

   Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἱερέως-Ἐφημερίου τῆς ἐκκλησίας αὐτῆς, ὁ Ἐπίσκοπος Σάμου χειροτόνησε ἄλλον Ἱερέα ἔγγαμο γι᾿ αὐτὴν τὴν ἐνορία, Σαμιώτη στὴν καταγωγὴ ἀλλ᾿ ὄχι Καρλοβασίτη. Οἱ ἐνορίτες ἐκεῖνοι δὲν δέχθηκαν εὐχαρίστως τὸν νεόφερτο Ἱερέα τους, ὄχι γιατὶ δὲν ἦταν Καρλοβασίτης, ἀλλὰ διότι δὲν εἶχε τὸ ἰδιαίτερο χάρισμα τῆς καλλιφωνίας ποὺ κι αὐτὸ στολίζει τὸν Ἱερέα.