ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ (τῶν Πατέρων)

(Τίτ. γ΄ 8 – 15)

   «Τέκνον Τίτε, πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις·

   μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι.

   αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ,

   εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος.

   Ὅταν πέμψω Ἀρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι.

   Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ Ἀπολλὼ σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ.

   μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι.

   Ἀσπάζονταί σε οἱ μετ᾽ ἐμοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φιλοῦντας ἡμᾶς ἐν πίστει. ἡ χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.»

«Ταπεινώσου ἐσωτερικῶς…»

«Ταπεινώσου ἐσωτερικῶς…»*

   «Νά λοιπόν σέ τί συνίσταται ἡ ταπείνωση. Θά εἶσαι ταπεινός, ὅταν ἀποδίδης σέ καθένα ὅ,τι πρέπει. Στόν Θεό ὅλη τήν τιμή καί δόξα, γιατί Αὐτός εἶναι ἡ πηγή ὅλων τῶν ἀγαθῶν, καί στόν ἑαυτό σου τήν ἀδυναμία καί μηδαμινότητα…»

(σελ. 11)

 

Δὲν ὑπάρχει «ἀδάπανος εὐλάβεια»…

Δὲν ὑπάρχει «ἀδάπανος εὐλάβεια»…

Τοῦ Οίκουμενικοῦ Πατριάρχου

κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ*

   Δυστυχῶς, στὴν ἐποχή μας ἡ ἐλευθερία ταυτίζεται μονομερῶς μὲ τὴν δυνατότητα ἐπιλογῆς. Ὅμως ἡ ἀλήθεια τῆς ἐλευθερίας δὲν κρίνεται ἀπὸ τὸ ὅτι ἐπιλέγουμε, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ τί ἐπιλέγουμε. Ἡ πεῖρα τῶν αἰώνων ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ βρῆ ὁλοκλήρωση ὅπου καὶ ὅπως τοῦ ἀρέσει. Οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι προσέφεραν μεγάλες ὑπηρεσίες στὴν ἀνθρωπότητα, ἦταν ταυτισμένοι μὲ μία κλήση, μὲ τὴν προσφορὰ καὶ τὴν διακονία, μὲ τὴν ἀφιέρωση σὲ ἕνα ὑψηλὸ σκοπό, στὸ Ἀγαθόν. Ὅλοι αὐτοὶ ἔβαλαν τὸ Ἀγαθὸν καὶ ὄχι τὴν αὐτοπραγμάτωση ὡς σκοπὸ τῆς ζωῆς τους.

   Ὁ Χριστὸς μᾶς δωρίζει τὴν ἐλευθερία, τὴν ὁποία καλούμαστε νὰ ζήσουμε ὡς ἀγάπη. Στὴν Ἐκκλησία, ὁ πιστὸς ἀπελευθερώνεται ἀπὸ τὴν ἀδιέξοδη κάθειρξη στὰ ἀτομικά του δικαιώματα. Τὸ ἐγὼ εἶναι «πίθος Δαναΐδων», ἀκόρεστο καὶ βουλιμικό. Γι’ αὐτό, ὅ,τι κρατᾶμε γιὰ τὸ «ἀδηφάγο ἐγὼ» εἶναι χαμένο. Ὅ,τι δίνουμε ἁγιάζεται. Ἡ θύρα τῆς ἐλευθερίας ἀνοίγει μόνο πρὸς τὰ ἔξω, εἶναι ἔξοδος ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας. Αὐτὴ ἡ ἐλευθερία, τὸ ἀνεκτίμητο δῶρο τοῦ οὐρανοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο, ἀπαιτεῖ προσωπικὴ δέσμευση, προσπάθεια, ἀγῶνα, ἐπιμονὴ καὶ ὑπομονή. Δὲν ὑπάρχει «ἀδάπανος εὐλάβεια».

* Ἕνα ὑπέροχο ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οίκουμενικοῦ Πατριάρχου στὸ Συνέδριο Νεολαίας τοῦ Πατριαρχείου στὴν Τουρκία (1η Σεπτεμβρίου 2022).

«Πορεία πρὸς τὴν θέωση ὄχι θεολογικὴ καταγραφὴ τῆς πορείας…»

«Πορεία πρὸς τὴν θέωση ὄχι θεολογικὴ καταγραφὴ τῆς πορείας…»

Τοῦ μακαριστοῦ πρωτοπρεσβυτέρου

 π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου*

   Ὁ ἡσυχαστικὸς τρόπος ζωῆς εἶναι ἡ ἴδια ἡ Ὀρθοδοξία, διότι τὰ χαρίσματα ἀπὸ τὸν Θεὸν δίδονται «Νηστείᾳ, Ἀγρυπνίᾳ, Προσευχῇ».

   Ἔτσι ὁ ἡσυχασμὸς εἶναι πορεία πρὸς τὴν θέωση ὄχι θεολογικὴ καταγραφὴ τῆς πορείας.

   Εἶναι ἡ ἀσκητικὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ καὶ ἡ συνεχὴς μετάνοια γιὰ ὅλους, ὄχι μόνο γιὰ τοὺς μοναχούς.

* Ἀπὸ τὴν εἰσήγησή του στὸ Διεθνὲς Συνέδριο γιὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ 13-15 Νοεμβρίου 1998 στὴν Ἀθήνα (Πολεμικὸ Μουσεῖο).

Ἡ ἁγία μάρτυς Δομνίνα

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Δομνίνα

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Μέλη Δομνίνα καί περ ἐξαρθρουμένη,

Οὐκ ἦν ἀληθῆ πίστιν ἐξαρνουμένη.

   Ἡ ἁγία Δομνίνα ζοῦσε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ ἐν ἔτει υπς΄ (286), καὶ ἀφοῦ παρουσιάσθηκε στὸν ἡγεμόνα τῆς πόλης τῶν Ἀναζαρβέων, ποὺ λεγόταν Λυσίας, ὁμολόγησε τὸν Χριστό. Γι’ αὐτό, πρώτα τὴν ἔδειραν μὲ ὠμὰ βούνευρα καὶ κατέκαυσαν τὰ πόδια της μὲ πυρωμένα σίδερα· ἔπειτα, συντρίβουν τὰ κόκκαλά της μὲ ραβδιά· καὶ βγάζουν τοὺς ἁρμοὺς τῶν μελῶν της, καὶ τὴν ρίχνουν στὴν φυλακή· καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν ἡ μακαρία παρέδωκε τὴν ψυχή της στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 334. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Πρόβος, Τάραχος καὶ Ἀνδρόνικος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Πρόβος, Τάραχος καὶ Ἀνδρόνικος

Ἑορτάζουν τὴν ιβ΄ (12η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ξίφει Τάραχος, Ἀνδρόνικος καὶ Πρόβος,

Ἤραντο νίκην, γῆς προβάντες ταράχου.

Τμήθη δωδεκάτῃ Πρόβος, Ἀνδρόνικος, Τάραχός τε.

   Οἱ ἅγιοι Πρόβος, Τάραχος καὶ Ἀνδρόνικος ὑπήρχαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ καὶ τοῦ ἡγεμόνος Φλαβιανοῦ ἐν ἔτει σϟς΄ (296). Καὶ ὁ μὲν Τάραχος ἦταν γηραλέος κατὰ τὴν ἡλικία, ρωμαῖος κατὰ τὸ γένος, καὶ κατὰ τὸ ἐπάγγελμα στρατιώτης, ὁ δὲ Πρόβος καταγόταν ἀπὸ τὴν Σίδη τῆς Παμφυλίας, ὁ δὲ Ἀνδρόνικος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἔφεσο τῆς Ἰωνίας.

Οἱ ἁγίες μάρτυρες Ζηναῒς καὶ Φιλονίλλα

 

Οἱ ἁγίες μάρτυρες Ζηναῒς καὶ Φιλονίλλα

Ἑορτάζουν τὴν ια΄ (11η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰρηνικῶς ὕπνωσαν εἰρήνης φίλαι,

Ἡ Φιλονίλλα Ζηναΐς τε αἱ δύο.

   Οἱ ἁγίες αὐτὲς αὐταδέλφες γυναῖκες κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, καὶ ἦσαν συγγενεῖς τοῦ ἀποστόλου Παύλου· ἀφοῦ ἄφησαν τὴν πατρίδα τους καὶ ἀρνήθηκαν τὰ ὑπάρχοντά τους, μεταχειρίζονταν φαινομενικὰ τὴν ἰατρικὴ τέχνη, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἔκαμαν ἔργο ἀποστολικὸ κηρύττοντας τὸν Χριστό. Πῆγαν λοιπὸν στὴν πόλη Δημητριάδα, καὶ ἀφοῦ μπῆκαν μέσα σ’ ἕνα σπήλαιο νήστευαν καὶ ἀγρυπνοῦσαν καὶ γιάτρευαν πᾶσα ἀσθένεια πολυχρόνια καὶ πᾶσα μαλακία, δηλαδὴ ἀρρώστια ὀλιγοχρόνια. Ἐνεργοῦσαν δὲ καὶ ἄλλα διάφορα θαύματα. Κ’ ἔτσι διαλάμποντας μὲ ζωὴ ἐνάρετη, μὲ λόγο εὐαγγελικὸ καὶ μὲ θαύματα, καὶ πολλοὺς ἀπίστους ἐπιστρέφοντας στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἐν εἰρήνῃ πρὸς τὸν Κύριο ἐξεδήμησαν.

Ταῖς Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 328. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Φίλιππος ἕνας ἐκ τῶν ἑπτὰ Διακόνων

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Φίλιππος ἕνας ἐκ τῶν ἑπτὰ Διακόνων

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Ὀκτωβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὧν περ διηκόνησας ἐν γῇ πραγμάτων,

Ἐν οὐρανοῖς, Φίλιππε, μισθὸν λαμβάνεις.

Λειτουργὸς λάβε μισθὸν ἐν ἑνδεκάτῃ γε Φίλιππος.

   Ὁ ἅγιος Φίλιππος ἦταν ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης, εἶχε τέσσαρες θυγατέρες προφητεύουσες –ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἦταν ἡ Ἑρμιόνη καὶ ἡ Εὐτυχία, καὶ βλέπε στὴν δ΄ (4η) τοῦ Σεπτεμβρίου κατὰ τὴν ὁποία ἑορτάζονται– καθὼς περὶ τούτου ἀναφέρει ὁ θεῖος Λουκᾶς σὲ διάφορα μέρη τῶν Πράξεων, καὶ τὸν ὀνομάζει Εὐαγγελιστή, λέγοντας· «Τῇ δὲ ἐπαύριον ἐξελθόντες ἤλθομεν εἰς Καισάρειαν, καὶ εἰσελθόντες εἰς τὸν οἶκον Φιλίππου τοῦ εὐαγγελιστοῦ, ὄντος ἐκ τῶν ἑπτά, ἐμείναμεν παρ’ αὐτῷ. τούτῳ δὲ ἦσαν θυγατέρες παρθένοι τέσσαρες προφητεύουσαι»¹.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ΄ ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. ζ΄ 11 – 16)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπορεύετο ὁ Ἰησοῦς εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν· καὶ συνεπορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς.

   ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ.

   καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· μὴ κλαῖε·

   καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε· νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι.

   καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ.

   ἔλαβε δὲ φόβος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΖ΄

(Β΄ Κορ. ς΄ 16 – ζ΄ 1)

   Ἀδελφοί, ὑμεῖς ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός.

   διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς,

   καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ.

   Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ.»