Ὁ ἅγιος μάρτυς Καλλιόπιος

Ὁ ἅγιος μάρτυς Καλλιόπιος

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Καλλιόπιος ἔμπαλιν παγεὶς ξύλῳ,

Τὸν ὀρθίως παγέντα δοξάζει Λόγον.

Ζωὴν Καλλιόπιος ἀγήρω ἑβδόμῃ εὗρεν.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς Καλλιόπιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σϞδ΄ (294), γυιὸς τῆς Θεοκλείας, ἡ ὁποία ἦταν διδαγμένη τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, καταγόμενος δὲ ἀπ’ τὴν Πέργη τῆς Παμφυλίας. Ἀναθρεμμένος λοιπὸν μ’ εὐσέβεια ἀπὸ τὴν μητέρα του μελέτησε τὶς θεῖες Γραφές. Κι ὅταν ξεκίνησε ὁ κατὰ τῶν Χριστιανῶν διωγμὸς ἀπὸ τὸν Μαξιμιανό, τότε καὶ τοῦτος ὁ γενναῖος ἀγωνιστὴς –ἀφοῦ δυνάμωσε τὸν ἑαυτό του κ’ ἐπιπλέον ἔλαβε συμβουλὲς ἀπ’ τὴν μητέρα του νὰ πεθάνει γιὰ τὸν Χριστὸ μὲ μαρτύριο–, πῆγε αὐτόκλητος πρὸς τὸν ἡγεμόνα Μάξιμο, ὁ ὁποῖος διέτριβε στὴν ἐν τῇ Γαλατίᾳ εὑρισκομένη Πομπηϊούπολη (ἡ ὁποία ὀνομάσθηκε ἔτσι ἀπ’ τὸν μέγα Πομπήϊο, ποὺ νίκησε τὸν Μιθριδάτη τριγύρω στὴν πόλη αὐτὴ καὶ ὀνομαζόταν παλαιὰ Εὐπατορία).

Τὸ ἔργον τοῦ Χριστιανοῦ

Τὸ ἔργον τοῦ Χριστιανοῦ

«Ἓν δέ… κατὰ σκοπὸν διώκω…»

(Φιλιπ. γ΄ 14)

 

– Πράξεις, λόγους του ρυθμίζει

πρὸς τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ

τρόπους, σχῆμα ἐναρμονίζει

πρὸς τὸ θέλημα Αὐτοῦ

«νόημα πᾶν αἰχμαλωτίζει

στὴν Ὑπακοὴν Χριστοῦ».¹

Ἡ ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Θεσσαλονίκῃ

Ἡ ὁσία Θεοδώρα ἡ ἐν Θεσσαλονίκῃ

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Θεσσαλονίκη σχοῦσα καλὰ μυρία,

Καὶ Θεοδώραν πλοῦτον ἄσυλον φέρεις.

   Ἡ ὁσία Θεοδώρα, ἀπὸ τὴν νεαρή της ἡλικία ἀγάπησε τὸν Χριστό καὶ γιὰ τοῦτο ἀρνήθηκε τὸν κόσμο καὶ τὰ ἐν κόσμῳ καὶ πορεύθηκε σὲ κοινόβιο μοναστῆρι ὅπου ἔγινε μοναχή, καὶ γι’ αὐτὸ ἀγωνίσθηκε καὶ κατόρθωσε ὅλες τὶς ἀρετές. Τόση δὲ ὑπερβολικὴ ὑπακοὴ καὶ τιμὴ πρόσφερε ἡ μακαρία σ’ ὅλες τὶς ἀδελφές, καὶ μάλιστα στὴν προεστῶσα καὶ ἡγουμένη, ὥστε καὶ μετὰ θάνατον ἐδείχθη αὐτὴ ὡς νὰ ἦταν ζωντανή. Ἔτσι λοιπόν, ἐπειδὴ φύλαξε τὴν ζωή της καθαρὴ κι ἀκηλίδωτη, διὰ τοῦτο ἀφῆκε τὸν ἑαυτό της στὶς ὑπόλοιπες ἀδελφὲς τοῦ μοναστηριοῦ στήλη ζωντανὴ καὶ παράδειγμα ἔμψυχο τῆς ἀρετῆς.

Εἶπε Γέρων…

 

 

Εἶπε Γέρων…

   Ὁ ἀββᾶς Ὑπερέχιος ὀνομάζει τὴν ταπεινοφροσύνη δένδρο ζωῆς, ποὺ ἀνεβαίνει σὲ ὕψος.

 

   Ἀφ᾿ ὅτου ἔγινα μοναχός, ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Ἀνούβ, λόγος ψευδὴς δὲν βγῆκε ἀπὸ τὸ στόμα μου.

 

   Ὅποιος ἔχει μάθει νὰ κατηγορεῖ τὸν ἑαυτό του, λέγει ὁ ἀββᾶς Ἀνούβ, βρίσκει εὔκολα δικαιολογίες γιὰ τὰ σφάλματα τοῦ ἄλλου.

 

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας ἡγούμενος Μονῆς τοῦ Μηδικίου

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Νικήτας ἡγούμενος Μονῆς τοῦ Μηδικίου

Ἑορτάζει τὴν γ΄ (3η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ρυσθεὶς βίου Νικήτας, ὡς στρουθὸς πάγης,

Πτεροῖς νοητοῖς ἵπταται πρὸς τὸνπόλον.

Νικήταν καλέουσι τρίτῃ ἐπὶ δῶμα Θεοῖο.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος Νικήτας ἀγάπησε ἀπ’ τὴν νεαρή του ἡλικία τὴν ἐγκράτεια καὶ γι’ αὐτὸ ἀνεχώρησε ἀπ’ τὸν κόσμο· φεύγοντας δέ, πῆγε καὶ κάθισε στὰ ὄρη καὶ στὴν ἡσυχία, ὅπου ἐργαζόταν (καλλιεργοῦσε) πᾶσα ἀρετή. Κι ἀπὸ τούτη τὴν πνευματικὴ ἐργασία ὑψώθηκε κ’ ἔγινε μέγας καὶ περιβόητος· κι ἐπειδὴ κυβερνιόταν μὲ τὴν διάκριση τοῦ λόγου, ἔγινε καὶ οἰκονόμος ψυχῶν καὶ πιστὸς ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ.

Μιμήσου τὸν κιθαριστή...

Μιμήσου τὸν κιθαριστή...

Ὁσίου Καλλίστου Ἀγγελικούδη*

   Ἂν θέλεις νὰ μάθεις τὴν ἀλήθεια, πᾶρε σὰν παράδειγμα καὶ μιμήσου τὸν κιθαριστή· γέρνει λίγο πρὸς τὰ κάτω τὸ κεφάλι του καὶ στήνοντας τὴν ἀκοή του στὸ τραγούδι χτυπᾶ μὲ τὸ πλῆκτρο τὶς χορδές. Καὶ μόλις χτυπήσει μαζὶ τὶς χορδὲς μὲ τέχνη, ἡ κιθάρα ἀναδίδει τὴν μελωδία, καὶ ὁ κιθαριστὴς ἀπὸ τὴν γλυκύτητα τῆς μελωδίας σκιρτᾶ.

   Ἂς σοῦ γίνει, φιλόπονε ἐργάτη τοῦ ἀμπελῶνα, τὸ παράδειγμα διαφωτιστικὸ καὶ μὴν ἀπιστεῖς. Ὅταν, ὅπως ὁ κιθαριστής, προσέχεις πολὺ ἐκεῖ, στὸ βάθος δηλαδὴ τῆς καρδιᾶς, θὰ βρεῖς εὔκολα αὐτὸ ποὺ ζητᾶς. Γιατὶ ἡ ψυχὴ ποὺ κυριεύθηκε πέρα ὡς πέρα ἀπὸ τὸν θεῖο ἔρωτα, δὲν μπορεῖ νὰ γυρίσει πίσω. Ὅπως λέει καὶ ὁ θεῖος Δαβίδ: «Κόλλησε ἡ ψυχὴ μου σ’ Ἐσένα καὶ σ’ ἀκολουθεῖ»¹.

Ὁ ὅσιος Τίτος ὁ θαυματουργός

Ὁ ὅσιος Τίτος ὁ θαυματουργός

Ἑορτάζει τὴν β΄ (2α) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τί τοῦτο, Τίτε; καὶ σὺ λείπεις ἐκ βίου;

Λείπω μεταστάς, δόξαν οὕτω Κυρίῳ.

Δευτερίῃ Τίτοιο ἀπὸ ψυχὴν Νόες ἦραν.

   Τοῦτος ὁ μακάριος καὶ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Τίτος, ἀγάπησε τὸν Θεὸ ἀπ’ τὴν νεαρή του ἡλικία καὶ πῆγε σ’ ἕνα κοινόβιο ὅπου ἔγινε μοναχός. Καὶ τόσο πρόκοψε στὴν ὑπακοὴ καὶ ταπείνωση ὥστε ὑπερέβη ὄχι μόνο τοὺς ἀδελφοὺς τοῦ κοινοβίου ἐκείνου, ἀλλὰ κι ὅλους τοὺς ἄλλους μοναχοὺς ἐκείνου τοῦ καιροῦ. Ἔγινε δὲ ἡγούμενος καὶ ποιμένας τῶν λογικῶν προβάτων τοῦ Χριστοῦ, καὶ εἶχε ὁ τρισόλβιος ἀγάπη πραότητα καὶ συμπάθεια στὸ ποίμνιό του, ὅση οὐδεὶς ἄλλος ὅμοιός του. Φυλάχθηκε δὲ καθαρὸς καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχὴ ἐκ νεαρᾶς του ἡλικίας, ὡς ἄγγελος Θεοῦ, διὰ τοῦτο ἀξιώθηκε νὰ γίνει καὶ θαυματουργός. Ἀφοῦ λοιπὸν ἔτσι ἔζησε, κι ἄφησε τοὺς μαθητὲς καὶ συνασκητές του εἰκόνα ἔμψυχη τῆς ἀρετῆς κι ἀσκητικῆς πολιτείας του, ἀπῆλθε πρὸς τὸν Κύριο.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 177. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Μάρκ. ι΄ 32 – 45)

   «Τῶ καιρῷ ἐκείνῳ, παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τοὺς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν,

   ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι,

   καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

   Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν.

   ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν;

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Ἑβρ. θ΄ 11 – 14)

   «Ἀδελφοί, Χριστὸς παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ᾿ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως,

   οὐδὲ δι᾿ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος.

   εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ σποδὸς δαμάλεως ῥαντίζουσα τοὺς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα,

   πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;»

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Μακάριος ἡγούμενος Μονῆς Πελεκητῆς

Ὁ ὅσιος καὶ ὁμολογητὴς Μακάριος ἡγούμενος Μονῆς Πελεκητῆς

Ἑορτάζει τὴν α΄ (1η) Ἀπριλίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ὁ Μακάριος μακαριστὸς ἐν βίῳ,

Μακαρίως νῦν γῆ ἐνοικεῖ μακάρων.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Μακάριος ἦταν ἀπ’ τὴν Κωνσταντινούπολη, ἐν ἔτει ψπε΄ (785)· ὅταν ἦταν νήπιο ἔμεινε ὀρφανὸς καὶ γιὰ τοῦτο ἀνετράφη ἀπ’ τὸν γνήσιο θεῖο του καὶ δόθηκε στὴν παιδεία τῶν ἱερῶν γραμμάτων. Κ’ ἐπειδὴ ἔτυχε δεξιᾶς φύσεως κι ἔδειξε μεγάλη ἐπιμέλεια, σὲ λίγο καιρὸ ἔμαθε τὴν γνώση τῆς ἁγίας Γραφῆς καὶ γνώρισε καὶ τῶν γήϊνων πραγμάτων τὴν εὐτέλεια καὶ τὴν ταχεῖα φθορὰ καὶ τῶν οὐρανίων τὴν ἀφθαρσία καὶ ἀϊδιότητα.

   Διὰ τοῦτο ἔφυγε ἀπ’ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ πῆγε σ’ ἕνα μοναστῆρι ὀνομαζόμενο Πελεκητὴ καὶ συναρίθμησε τὸν ἑαυτό του μὲ τοὺς ἐκεῖ μοναχούς, κι ἀπὸ Χριστοφόρος μετονομάσθηκε ὕστερα Μακάριος, διὰ τοῦ θείου καὶ ἀγγελικοῦ σχήματος. Κι ἀφοῦ ὑπηρέτησε σ’ ὅλες τὶς διακονίες τοῦ μοναστηριοῦ καὶ κατόρθωσε τὶς ἀρετές, μάλιστα δὲ καὶ ἐξαιρέτως ἀφοῦ ἀπέκτησε πολλὴ ταπείνωση, ἔγινε ἡγούμενος τῶν ἀδελφῶν καὶ θαυματουργὸς ἐξαίσιος, διότι δι’ αὐτοῦ γιάτρευε ὁ Θεὸς πάθη ἀνίατα καὶ διὰ τῆς προσευχῆς του σὲ καιρὸ ἀβροχίας ἔδωκε βροχὴ ἐξ οὐρανοῦ.