Ἂς παύσουμε
λοιπὸν νὰ κάνουμε ἔτσι…
Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*
Ἡ ἀγάπη, λέγει ἡ Γραφή, «οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ
ἀληθείᾳ» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 6).
Καὶ ὅμως συμβαίνει, βλέποντας ἄδικες καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις ἢ ἀκούοντας γι’ αὐτές, νὰ νοιώθουμε εὐχαρίστηση ἐξ αἰτίας τους.
† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ
ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ
Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, EΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ
ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
* * *
Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα
ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,
Ἄνωθεν εὐδοκίᾳ ἐφθάσαμεν καί ἐφέτος εἰς τήν πανέορτον ἡμέραν τῆς κατά σάρκα Γεννήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, τοῦ ἐλθόντος εἰς τήν γῆν καί συναναστραφέντος ἡμῖν «δι᾿ ἄφατον φιλανθρωπίαν». Τιμῶμεν ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ τό μέγα μυστήριον τῆς Ἐνανθρωπήσεως, τό «πάντων καινῶν καινότατον, τό μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον»[1], διά τοῦ ὁποίου διανοίγεται εἰς τόν ἄνθρωπον ἡ ὁδός τῆς κατά χάριν θεώσεως καί ἀνακαινίζεται ἡ σύμπασα κτίσις. Τά Χριστούγεννα δέν εἶναι βίωσις συναισθηματισμῶν, οἱ ὁποῖοι «γρήγορα ἔρχονται καί ἀκόμη ταχύτερα παρέρχονται». Εἶναι ὑπαρξιακή μετοχή εἰς τό ὅλον γεγονός τῆς Θείας Οἰκονομίας. Καθώς μαρτυρεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος[2], ἡ ἡγεσία τοῦ κόσμου ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς νά ἀφανίσῃ τό Θεῖον Βρέφος. Διά τούς πιστούς, ὁμοῦ μέ τό «Χριστός γεννᾶται» τῆς ἑορτῆς τῆς Σαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός καί τούς πενθίμους κώδωνας τοῦ Πάθους, συνηχεῖ πάντοτε τό «Χριστός Ἀνέστη», τό εὐάγγελον μήνυμα τῆς νίκης κατά τοῦ θανάτου καί τῆς προσδοκίας τῆς κοινῆς ἀναστάσεως.
Τί ἀπαιτεῖ ἡ εἰρήνη…
Ἡ εἰρήνη δὲν ἀπαιτεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος νὰ
ἀγαπᾶ τὸν πλησίον του.
Ἀπαιτεῖ μόνο κάθε ἄνθρωπος νὰ ζεῖ μὲ τὸν
πλησίον του μὲ ἀμοιβαία ἀνοχὴ καὶ νὰ λύνει τὶς διαφορές του δίκαια καὶ
εἰρηνικά.
Τζὸν Φιτζέραλντ Κέννεντι (John Fitzgerald “Jack” Kennedy 1917 – 1963)*
* Ἀμερικανὸς πολιτικός· ὁ 35ος
Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α ἀπὸ τὸ 1961 ἕως τὸ 1963.
Ἅγιον Ὄρος (ΙΑ΄): Ἱερὰ Μονὴ Βατοπαιδίου
(BINTEO)
Παρακολουθῆστε τὸ ὑπέροχο ντοκιμαντὲρ - ὁδοιπορικό:
Ὁ ἁγιασμένος παπα-Τύχων μιλᾶ γιά τήν ταπείνωση
Ὁ μακαριστός Ἱερομόναχος π. Ἀγαθάγγελος (Καλαφάτης)
στό χαριτωμένο βιβλίο του* ἀναφέρει:
…Πολύ μιλοῦσε γιά τήν ταπείνωση: «Κάθε πρωΐ ὁ Θεός εὐλογεῖ τούς ἀνθρώπους μέ τό ἕνα χέρι. Ὅταν βλέπει ταπεινό ἄνθρωπο τό εὐλογεῖ μέ τά δύο χέρια.»
Θὰ βλαστήσει καρποὺς πνευματικούς…
Ἀπὸ τὸ Γεροντικό
Ὅταν
ἀποφεύγει ὁ ἄνθρωπος τὶς πολλὲς
κουβέντες, τὶς διαμάχες, τὴν ταραχὴ καὶ τὴν σύγχυση, ἔλεγε ὁ
Ἀββᾶς Ποιμήν, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐπισκιάζει
τὴν ψυχή του καὶ τότε, ὅσο στεῖρα κι ἂν εἶναι, θὰ βλαστήσει καρποὺς
πνευματικούς.
«Τὸ κύριον ἔργον
τοῦ μοναχοῦ εἶναι ἡ καῦσις τῆς καρδίας ὑπὸ τῆς θείας ἀγάπης…»
Τοῦ
Οίκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ.κ.
ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ*
«Ἡ καιομένη, συνεπῶς, καρδία τοῦ μοναχοῦ ἀγαπᾶ πρωτίστως τὸν Θεὸν καὶ ἐν ταὺτῷ πᾶσαν τὴν κτίσιν, τὰ ὁρατὰ καὶ ἀόρατα, τὰ λογικὰ καὶ ἄλογα, ἄνευ διακρίσεων, μερισμῶν καὶ προϋποθέσεων. Ἐκ τῆς πεπυρωμένης, ὑπὸ τῆς θείας ἀγάπης, καρδίας τοῦ μοναχοῦ ἐκπορεύεται ἡ προσευχή, ἥτις εἶναι ἡ μεγαλυτέρα ὑπὲρ τοῦ κόσμου προσφορά. Οἱ μοναχοί, ἐκ τῆς ἡσυχίας τοῦ ταμιείου των, πραγματικοῦ καὶ νοητοῦ, δύνανται διὰ τῆς εὐχῆς ἀκόμη καὶ τὰ ὄρη νὰ διατάξουν νὰ βληθοῦν εἰς τὴν θάλασσαν (πρβ. Μτ. 21, 21). Ὁ μοναχὸς δὲν ἐμπλέκεται εἰς τὰς ὑποθέσεις τοῦ κόσμου, δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ συμφύρεται μὲ τὸν κόσμον, δὲν ὀρέγεται ἀξιώματα καὶ τιμᾶς, πολλῷ δὲ μᾶλλον, νὰ ἀσκῇ ποιμαντικὴν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ νὰ ἐπεμβαίνη εἰς τὰ τῆς Ἐκκλησίας, «προφάσει εὐσεβείας». Ἀσφαλῶς, οἱ μοναχοὶ ἠμποροῦν νὰ συμμετέχουν εἰς τὸ ἔργον τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας, ὑπὸ τὴν εὐλογίαν καὶ τὴν καθοδήγησιν τοῦ Ἐπισκόπου ἀλλὰ ὡς ἔκτακτον καὶ παράπλευρον διακόνημα, καθ᾽ ὅτι τὸ κύριον ἔργον τοῦ μοναχοῦ εἶναι ἡ καῦσις τῆς καρδίας ὑπὸ τῆς θείας ἀγάπης.
Τελείως ἀκίνητη…
Ἡ Δικαιοσύνη πρέπει νὰ κάθεται τελείως ἀκίνητη,
διαφορετικὰ ἡ ζυγαριὰ ταλαντεύεται
καὶ ἡ ἐτυμηγορία εἶναι ἄδικη.
(«Ἡ Δίκη», σ. 139)
Φρὰνς Κάφκα (Franz Kafka
1883 – 1924)*
* Τσέχος γερμανόφωνος
ἑβραϊκῆς καταγωγῆς, (τῆς ἑβραϊκῆς μειονότητας
τῆς Πράγας), ἔζησε στὴν σημερινὴ Τσεχία καὶ πέθανε στὴν Βιέννη· ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς
πιὸ σημαντικοὺς λογοτέχνες τοῦ 20ου αἰῶνα.
«Πλοῦτον καὶ πενίαν μή μοι δὸς»
(Παροιμ.
λ΄ 8)
Παρακαλῶ
Σε, Κύριε, πλοῦτον νὰ μὴ μοῦ δώσῃς
μὰ
κι’ ἀπ’ τῆς φτώχειας τὸν πικρὸ ζυγὸ νὰ μὲ γλυτώσῃς.
Εἶναι
μεγάλος κίνδυνος τὸ κοφτερὸ μαχαῖρι
ὁποὺ
πολὺ μικρὸ παιδὶ σ’ ἀδέξια χέρια φέρει.
Ἀλλὰ
καὶ φόρτωμα βαρὺ δὲν εἶν’ γιὰ τὸν καθένα
καὶ θέλει κόκκαλα γερά, κορμιὰ ἀνδρειωμένα.
Ἕνα ξεχείλισμα τῆς καρδιᾶς…
Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*
Ἡ μετάνοια πρέπει νὰ εἶναι εἰλικρινής,
ἀδέσμευτη, ἀνεπηρέαστη καὶ ἀβίαστη ἀπὸ ἐξωτερικοὺς παράγοντες.
Ἀνήκει στὴν ἴδια τὴν καρδιά μας. Δικό της ἔργο εἶναι.