Δὲν πρέπει ποτὲ ν’ ἀπελπίζεται κάποιος ὅσο πολὺ κι ἂν φταίει…

 

Δὲν πρέπει ποτὲ ν’ ἀπελπίζεται κάποιος ὅσο πολὺ κι ἂν φταίει…

 

Ὁσίου Πέτρου τοῦ Δαμασκηνοῦ*

 

   Δὲν πρέπει ὅμως ν’ ἀπελπιζόμαστε, ὅταν δὲν εἴμαστε ὅπως πρέπει νὰ εἴμαστε. Κακὸ εἶναι βέβαια, ἄνθρωπε, ποὺ ἁμάρτησες. Γιατί ὅμως ἀδικεῖς τὸν Θεὸ καὶ ἀπὸ ἄγνοιά σου τὸν νομίζεις ἀδύνατο; Μήπως δὲν μπορεῖ νὰ σώσει τὴν ψυχή σου Ἐκεῖνος ποὺ ἔκανε γιὰ σένα αὐτὸν τὸν τόσο μεγάλο κόσμο ποὺ βλέπεις; Κι ἂν πεῖς ὅτι "αὐτὸ μᾶλλον καταδίκη μου εἶναι, ὅπως καὶ ἡ συγκατάβασή Του", μετανόησε καὶ δέχεται τὴν μετάνοιά σου, ὅπως τοῦ ἀσώτου¹ καὶ τῆς πόρνης². Ἂν οὔτε αὐτὸ δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις, ἀλλὰ ἀπὸ συνήθεια ἁμαρτάνεις σ’ ἐκεῖνα ποὺ δὲν θέλεις, ἔχε ταπείνωση σὰν τὸν τελώνη³ καὶ αὐτὸ εἶναι ἀρκετὸ γιὰ τὴν σωτηρία σου. Γιατὶ ἐκεῖνος ποὺ ἁμαρτάνει χωρὶς νὰ μετανοεῖ, ἀλλὰ δὲν ἀπελπίζεται, ἐξ ἀνάγκης βάζει τὸν ἑαυτό του κάτω ἀπ’ ὅλη τὴν κτίση καὶ δὲν τολμᾶ νὰ κατακρίνει ἢ νὰ κατηγορήσει κανένα ἄνθρωπο. Θαυμάζει μᾶλλον τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ καὶ νιώθει εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Εὐεργέτη καὶ ἄλλα πολλὰ καλὰ μπορεῖ νὰ ἔχει. Καὶ μ’ ὅλο ποὺ εἶναι ὑποχείριος τοῦ διαβόλου πρὸς τὴν ἁμαρτία, ὡστόσο πάλι ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ παρακούει τὸν ἐχθρὸ ποὺ τὸν σπρώχνει στὴν ἀπόγνωση, καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι κάπως μὲ τὸν Θεό, ἂν ἔχει εὐγνωμοσύνη, εὐχαριστία, ὑπομονή, φόβο Θεοῦ, καὶ ἂν δὲν κρίνει κανένα γιὰ νὰ μὴν κριθεῖ⁴, τὰ ὁποῖα εἶναι πάρα πολὺ ἀναγκαῖα.

Ὁ Γέρος

 

Ὁ Γέρος

 

«Ξένος ἤμην καὶ οὐ συνηγάγετέ με» (Ματθ. κε΄ 43)

 

 

Ἐγνώρισ’ ἕνα γέροντα, χρόνια πολλὰ εἶν’ τώρα

ποὔχε γυρίσει ἄλλοτες κάθε χωριὸ καὶ χώρα

καὶ ἤξερε τὸν κόσμο αὐτὸ κι’ ἀπὸ τὶς δυὸ μεριές του

κι’ εἶδε καὶ λύπες καὶ χαρὲς στὶς μέρες τὶς δικιές του.

Καὶ μοῦ διηγόταν κἄποτε ἀπὸ τὰ περασμένα

ἕνα κακὸ ποὺ τοὔτυχε σἂν δούλευε στὰ ξένα·

«Ἐφτώχυνα, παιδάκι μου, κι’ ἀρρώστησα ὁ δόλιος

καὶ γέρος καθὼς ἤμουνα ὁ κόσμος ἦταν ὅλος

πίκρα, κακία, κι’ ἦταν γραφτὸ γιὰ τότε τὴ ζωή μου

πεῖνα καὶ ψεῖρα, ξενητειά, νὰ τυραννῇ παιδί μου.

Μὴ δείχνεις σκληρότητα πρὸς τὰ ζῶα

 

Μὴ δείχνεις σκληρότητα πρὸς τὰ ζῶα

 

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

 

   Μὴ δείχνεις σκληρότητα πρὸς τὰ ζῶα.

   Ἂν τὸ κάνεις αὐτό, θὰ εἶσαι ἢ θὰ γίνεις σκληρὸς καὶ πρὸς τοὺς

ἀνθρώπους.

   Θυμήσου ὅτι τὰ ζῶα κλήθηκαν στὴ ζωὴ ἀπὸ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ πρέπει νὰ ζοῦν ἀπείραχτα ὅσο διαρκεῖ ὁ σύντομος βίος τους.

 

 

* Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου», (130) σελ. 73.

Κατ’ ἀνάγκην σκοτεινό…

 

Κατ’ ἀνάγκην σκοτεινό…

 

 

   Τὸ Ὑψηλὸ παραμένει κατ’ ἀνάγκην σκοτεινὸ γιὰ τοὺς Ἀδύναμους ἀνθρώπους.

 

Οὐίλλιαμ Μπλέϊκ (William Blake 1757 – 1827)*

 

* Ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους Ἄγγλους ποιητὲς καὶ παράλληλα ζωγράφος, χαράκτης καὶ εἰκονογράφος.

«– Ὅσο ἀφήνουμε, παιδί μου, ἀνοιχτὴ τὴν πόρτα…»

 

«– Ὅσο ἀφήνουμε, παιδί μου, ἀνοιχτὴ τὴν πόρτα…»

 

Ἀπὸ τὸ Γεροντικό

 

   Ἕνας ἀρχάριος Μοναχὸς ἐξομολογήθηκε στὸν Ἀββᾶ Σισώη, πὼς ἐπιθυμοῦσε μὲν νὰ διατηρεῖ καθαρὴ τὴν καρδιά του, ἀλλὰ δὲν τὸ κατόρθωνε πάντοτε.

   – Ὅσο ἀφήνουμε, παιδί μου, ἀνοιχτὴ τὴν πόρτα μὲ τὴν γλῶσσα μας, δὲν καταλαβαίνεις πὼς εἶναι ἀδύνατο νὰ κρατήσουμε καθαρὴ τὴν καρδιά μας; τοῦ εἶπε ὁ σοφὸς Ἀββᾶς.

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ

ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ 2025

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

 

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,

ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,

ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

 

* * *

 

   Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

 

   Εἰσερχόμεθα καί πάλιν, εὐδοκίᾳ καί χάριτι τοῦ ἀγαθοδότου Θεοῦ, εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, τήν εὐλογημένην περίοδον νηστείας καί μετανοίας, πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως καί συμπορεύσεως μετά τοῦ ἐρχομένου πρός τό ἑκούσιον πάθος Κυρίου, ἵνα φθάσωμεν προσκυνῆσαι τήν λαμπροφόρον Αὐτοῦ Ἀνάστασιν, καί ἀξιωθῶμεν ἐν αὐτῇ τῆς ἡμετέρας «διαβάσεως» ἐκ τῶν ἐπιγείων εἰς «ἅ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε καί οὖς οὐκ ἤκουσε καί ἐπί καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη» (Α΄ Κορ. β΄ 9).

   Εἰς τήν ἀρχαίαν Εκκλησίαν, ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ἦτο περίοδος προετοιμασίας τῶν κατηχουμένων διά τό βάπτισμα, τό ὁποῖον ἐτελεῖτο κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Ἀναστάσεως. Τήν ἀναφοράν πρός τό βάπτισμα διασώζει καί ἡ θεώρησις καί βίωσις τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ὡς κατ᾿ ἐξοχήν καιροῦ μετανοίας, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται ὡς «ἀνάκλησις βαπτίσματος» καί ὡς «δεύτερον βάπτισμα», ὡς «συνθήκη πρός Θεόν δευτέρου βίου», ἀναβίωσις δηλαδή τῶν δωρεῶν τοῦ βαπτίσματος καί ὑπόσχεσις πρός τόν Θεόν δι᾿ ἔναρξιν νέας πορείας ζωῆς. Αἱ ἀκολουθίαι καί ἡ ὑμνολογία τῆς περιόδου συνδέουν αὐτόν τόν πνευματικόν ἀγῶνα τῶν πιστῶν μέ τήν προσδοκίαν τοῦ Πάσχα τοῦ Κυρίου, διά τῆς ὁποίας ἡ τεσσαρακονθήμερος νηστεία ἀναδίδει εὐωδίαν πασχαλίου χαρᾶς.

«Ἐκτελέσαμε τά καθήκοντά μας…»

 

«Ἐκτελέσαμε τά καθήκοντά μας…»

 

Ἀπὸ τὸν Βίο τοῦ Ὁσίου Γεωργίου (Καρσλίδη)*

 

   Ἡ μητέρα μου εἶχε τρία παιδιά, τά ὁποῖα πέθαναν σέ μικρή ἡλικία στή Ρωσία. Ὁ παπποῦς μου ἔλεγε ὅτι τά παιδιά αὐτά ἦταν τοῦ παραδείσου. Δέν ἔχουν δηλαδή ἁμαρτίες καί δέν χρειάζονταν τίποτε (τριήμερα, ἐννιάμερα, χρονικό). Γι᾿ αὐτό καί δέν κάναμε τίποτε.

   Ὅταν ὅμως ἤρθαμε στήν Ἑλλάδα καί ἡ μητέρα μου πῆγε στόν Γέροντα γιά νά τόν ἐπισκεφθεῖ, ἐκεῖνος τῆς εἶπε:

   – Τά παιδιά σου κάθονται ἔξω ἀπό τό τελωνεῖο καί δέν ἔχουν εἰσιτήριο να μποῦν μέσα. Πρέπει νά ἐπιτελέσεις ὅ,τι χρειάζεται.

   – Πάτερ, νά ᾿χω τήν εὐχή σου. Ὅ,τι μοῦ πεῖς, θά τό κάνω.

Υἱοθετεῖστε αὐτὴ τὴ στάση σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς σας…

 

Υἱοθετεῖστε αὐτὴ τὴ στάση σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς σας…

 

Ὁσίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ)

 

 

   Δὲν ἦλθα γιὰ νὰ ἐπιβάλω τὸ θέλημά μου στὸν ἄλλο, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν ὑπηρετήσω κατὰ τὸ ὑπόδειγμα τοῦ Χριστοῦ.

   Προσπαθεῖστε νὰ ἐνεργεῖτε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, καὶ θὰ δεῖτε ὅτι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι μαζί σας.

   Ἀκολούθως, υἱοθετεῖστε αὐτὴ τὴ στάση σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς σας.

Μεγάλη εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ ὑπερισχύει πάντων…

 

Μεγάλη εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ ὑπερισχύει πάντων…*

Δαρεῖος Α΄ τῆς Περσίας
(550-486 π.Χ.)

   Κάποτε ὁ βασιλιᾶς Δαρεῖος¹ ἔκαμε συμπόσιο μεγάλο² σ’ ὅλους ὅσους ἔμεναν μαζί του, δηλαδὴ στοὺς δούλους καὶ αὐλικούς του, καθὼς ἐπίσης, καὶ σ’ ὅλους τοὺς Μεγιστᾶνες τῆς Μηδίας καὶ Περσίας, σ’ ὅλους τοὺς Σατρᾶπες καὶ Στρατηγοὺς καὶ Διοικητὲς διαφόρων τόπων, ποὺ ἦσαν ὑπὸ τὴν ἐξουσία του ἀπὸ τὶς Ἰνδίες ἕως τὴν Αἰθιοπία, σὲ 127 διοικητικὲς περιφέρειες.

   Αὐτοὶ λοιπόν, ἀφοῦ φάγανε καὶ ἤπιανε καλά, ὅταν χορτάσανε, ἀποσυρθήκανε γιὰ νὰ ἀναπαυθοῦν. Ὁ βασιλιᾶς Δαρεῖος ἀποσύρθηκε κ’ ἐκεῖνος στὸν κοιτῶνα του γιὰ νὰ κοιμηθεῖ ἀλλὰ δὲν μποροῦσε.

   Τότε οἱ τρεῖς νεαροὶ σωματοφύλακες ποὺ φρουρούσανε ἄγρυπνοι τὸν βασιλιᾶ³, λένε μεταξύ τους:

   - Ἂς ποῦμε ὁ καθένας μας μιὰ γνώμη καὶ ἂς δοῦμε ποιανοῦ ἡ γνώμη θἆναι ἀνώτερη καὶ σοφώτερη. Καὶ σὲ κεῖνον ποὺ ἡ σκέψη του θἆναι σοφώτερη, ὁ βασιλιᾶς Δαρεῖος θὰ δώσει μεγάλα ὑλικὰ δῶρα ἀλλὰ καὶ ἠθικὴ ἐπιβράβευση ὡς ἔπαινο νίκης. Θὰ τοῦ ἐπιτρέψει νὰ ντύνεται μὲ πορφύρα, θὰ πίνει μὲ χρυσᾶ ποτήρια, θὰ κοιμᾶται σὲ χρυσῆ κλίνη, θἄχει δικό του ἅρμα ποὺ οἱ ἵπποι θὰ ἔχουν χρυσᾶ χαλινάρια, θὰ φέρει κίδαρι (περσικὸ κάλυμμα) ἀπὸ βύσσο στὸ κεφάλι του καὶ μανιάκη (περιλαίμιο) στὸν τράχηλό του. Τοῦτος -λόγῳ τῆς σοφίας του- θὰ ἔχει θέση μετὰ τὸν Δαρεῖο καὶ θ’ ἀναγνωρισθεῖ ὡς συγγενὴς τοῦ βασιλιᾶ.

   Κι ἀφοῦ ἔγραψαν τὴν γνώμη τους, τὴν σφράγισαν καὶ τὴν ἔθεσαν κάτω ἀπ’ τὸ προσκέφαλο τοῦ βασιλιᾶ Δαρείου λέγοντας:

Τρία πράγματα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς

 

Τρία πράγματα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς

 

Ἀπὸ τὸ Γεροντικό

 

   Κάποιος Ἀδελφὸς ρώτησε μιὰ μέρα ἕναν ἔμπειρο Γέροντα:

   – Μὲ τί τρόπο πρέπει νὰ καλλιεργεῖ ὁ ἄνθρωπος τὸν ἐσωτερικό του κόσμο, γιὰ νἄχει πνευματικὴ καρποφορία;

   Κι ὁ Γέροντας ἀπάντησε: