«Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν…»
«Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν,
εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ
προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς.» (Ματθ. ε΄ 44)
«Μηδενὶ
κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἀποδιδόντες.» (Ρωμ.
ιβ΄ 17)
«Ὁρᾶτε
μή τις κακὸν ἀντὶ κακοῦ τινι ἀποδῷ.»
(Α΄ Θεσσ. ε΄ 15)
– Ὅσοι μοῦ κάνανε καλὸ πάντα καλὸ μαζί
τους
κι’ ἡ Εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἂς σκέπῃ τὴν ψυχή τους.
«Ὁ λογισμός μου
μὲ βασανίζει νὰ ἐκδικηθῶ…»
Ἀπὸ τὸ Γεροντικό
Ἕνας ἀδελφὸς
ποὺ φιλονίκησε μὲ κάποιον ἄλλον πῆγε στὸν γείτονά του Γέροντα καὶ τοῦ ἐξομολογήθηκε:
– Ὁ τάδε ἀδελφός, Ἀββᾶ, πολὺ μὲ πίκρανε κι ὁ λογισμός μου μὲ βασανίζει νὰ ἐκδικηθῶ.
Ὁ φθόνος εἶναι ἡ μεγαλύτερη δύναμη τοῦ
ἐχθροῦ…
Ὁσίου
Σωφρονίου (Σαχάρωφ)
Ποιό εἶναι τὸ ὅπλο τοῦ ἐχθροῦ ἐναντίον τῆς σωτηρίας μας; Ὁ φθόνος.
Στὸ Εὐαγγέλιο ὁ Πιλᾶτος γνωρίζει ὅτι οἱ Ἑβραῖοι θέλουν νὰ σκοτώσουν τὸν
Χριστὸ ἀπὸ φθόνο.
Ὁ φθόνος εἶναι ἡ μεγαλύτερη δύναμη τοῦ ἐχθροῦ.
Γι’ αὐτό, πάνω ἀπ’ ὅλα πρέπει ν’ ἀποφεύγουμε τὸν λογισμὸ τῆς ζηλοφθονίας.
Ἀπό τό βιβλίο: «Περί Πνεύματος
καί Ζωῆς», (175), σελ. 67.
Ἡ
ταπείνωση καὶ ἡ θεωρία
Ὁσίου Καλλίστου Ἀγγελικούδη*
Θαυμαστὰ τὰ ἔργα Σου, Κύριε, καὶ διαπιστώνοντάς τα ἡ ψυχή μου ἐξίσταται. Ἡ αἰτία τῆς ὑψώσεως τοῦ νοῦ γίνεται πολὺ μεγάλη ἀφορμὴ γιὰ ταπείνωση, κι ἐκεῖνο ποὺ ὑψώνει ἀπείρως τὴν ψυχή, αὐτὸ τὸ ἴδιο τὴν ταπεινώνει ὑπερβολικά. Πὼς δηλαδὴ ἀρχὴ τῆς θεωρίας εἶναι ἡ ταπείνωση, καὶ τελείωση τῆς ταπεινώσεως ἡ θεωρία. Ἀκόμη κι ἂν κανεὶς γνωρίσει ὅλη τὴ σοφία τοῦ κόσμου τούτου, χωρὶς ταπείνωση εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀποκτήσει ὑψοποιὸ θεωρία. Λέω ὑψοποιὸ θεωρία, γιὰ νὰ τὴν διακρίνω ἀπὸ τὴν θεωρία ποὺ εἶχαν οἱ Ἕλληνες, ποὺ δὲν ἦταν ὑψοποιός. Χωρὶς ὑψοποιὸ θεωρία δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ταπεινωθεῖ ὁ ἄνθρωπος οὔτε ἂν κάμψει τὸ λαιμό του σὰν κρίκο1. Ὦ ἡ ἀνείπωτη σοφία τοῦ σοφοῦ Δημιουργοῦ μας!
Παῖξε μὲ τὸν Θεὸ γυιέ μου…
«...Μιὰ
μέρα ἕνας Ἅγιος σταμάτησε στὸ σπίτι μας. Ἡ μητέρα μου τὸν εἶδε στὴν αὐλὴ νὰ
κάμει τοῦμπες γιὰ νὰ διασκεδάσει τὰ παιδιά.
– Ὦ, μοῦ εἶπε, εἶναι ἕνας στ’ ἀλήθεια Ἅγιος·
μπορεῖς, γυιέ μου, νὰ πᾶς κοντά του.
Ὁ Ἅγιος ἔβαλε τὸ χέρι του στὸν ὦμο μου καὶ μοῦ εἶπε:
Ὅλες οἱ
προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὔρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος…
Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*
Ἡ προσευχὴ εἶναι πνοή, πνεῦμα.
Ὅταν μιλοῦμε
στὸν Θεό, ἀναπνέουμε μέσα στὸ Ἅγιο Πνεῦμα: «ἐν
Πνεύματι Ἁγίῳ προσευχόμενοι» (Ἰούδ. 20).
Ὅλες οἱ προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὔρα
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
*
Ἀπὸ τὸ θαυμάσιο βιβλίο «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου», (127) σελ. 72-73.
Πατριαρχική
καί Συνοδική Ἐγκύκλιος Ἐπιστολή ἀπολυθεῖσα ἐπί τῷ
ἑορτασμῷ τῆς 1700ῆς ἐπετείου τῆς ἐν Νικαίᾳ Α΄
Οἰκουμενικῆς Συνόδου
† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ
ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ
Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΘEΟΥ
* * *
Ὕμνον εὐχαριστίας ἀναπέμπομεν τῷ πανσθενουργῷ, παντεπόπτῃ καί παντευεργέτῃ Θεῷ τῷ ἐν Τριάδι, τῷ ἀξιώσαντι τόν λαόν Αὐτοῦ φθάσαι τήν 1700ήν ἐπέτειον τῆς ἐν Νικαίᾳ Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τῆς πνευματοκινήτως μαρτυρησάσης περί τῆς γνησίας πίστεως εἰς τόν συνάναρχον τῷ Γεγεννηκότι καί παναληθῶς Αὐτῷ ὁμοούσιον Θεόν Λόγον, «τόν δι᾿ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα καί σαρκωθέντα καί ἐνανθρωπήσαντα, παθόντα καί ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ καί ἀνελθόντα εἰς τούς οὐρανούς, καί ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς».
Ἡ ἁγία μάρτυς Ἑλικωνίς
Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Μαΐου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἑλικωνὶς τμηθεῖσα τὴν κάραν ξίφει,
Οὐχ Ἑλικῶνα, ἀλλ’ Ἐδὲμ τρυφὴν ἔχει.
Ἡ ἁγία Ἑλικωνὶς ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους Γορδιανοῦ καὶ Φιλίππου τῶν βασιλέων, ἐν ἔτει σλη΄ (238), καταγόμενη ἀπ’ τὴν Θεσσαλονίκη· ἀφοῦ πιάσθηκε ὡς Χριστιανὴ τὴν ἔφεραν πρὸς τὸν Δοῦκα τῆς Κορίνθου, ὀνόματι Περίνιον, κ’ ἐπειδὴ δὲν πείσθηκε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, ἀλλὰ κήρυξε τὸν Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό, πρῶτα μὲν ἔδεσαν τὰ πόδια της μὲ τὸ λουρὶ τοῦ ζυγοῦ τῶν βοδιῶν καὶ τὴν ἔριξαν κατὰ γῆς, ἔπειτα ἀφοῦ ἀνακάτεψαν μόλυβδο καὶ ἄσφαλτο καὶ πίσσα ἔβαλαν τὴν Ἁγία σ’ αὐτά· ἐξῆλθε ὅμως ἔξω χωρὶς νὰ βλαφτεῖ.
ΠΡΟΣΕΥΧΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Πανάγαθε
Κύριε,
Σὺ εἶσαι «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ἰωάν. η΄ 12),
ὅπως διακηρύττεις. Εἶσαι «τὸ φῶς τὸ
ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον» (Ἰωάν. α΄ 9),
ὅπως βεβαιώνει ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολός Σου ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής.
Μᾶς φωτίζεις, Κύριε, στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας μὲ τὸν θεῖο νόμο Σου, μὲ τὴν κάθε ἐντολή Σου, ποὺ εἶναι κατὰ τὸν προφήτη Σου Δαβίδ, «τηλαυγής, φωτίζουσα ὀφθαλμούς» (Ψαλμ. ιη΄ 9). Ρίχνει τὸ φῶς Σου, τὸ μέγα καὶ ἱλαρό, τὸ λυτρωτικὸ καὶ αἰώνιο, πολὺ μακρυὰ καὶ φωτίζει τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνθρώπων νὰ βλέπουν σὲ μεγάλη ἔκταση. Καὶ ἂν τὸ φῶς τοῦ ἡλίου φωτίζει τοὺς σωματικοὺς ὀφθαλμούς, τὸ μέγα φῶς τῶν θείων ἐντολῶν Σου, ἡ λαμπρότητα τοῦ θείου νόμου Σου, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπὸ Σένα, τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης, φωτίζει τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς μας.
Ἐλέφαντες καὶ
ψεῖρες…
Οἱ ἐλέφαντες σχεδιάζονται γενικὰ πιὸ μικροὶ ἀπ᾿ τὸ φυσικό τους μέγεθος, μὰ οἱ ψεῖρες πάντα μεγαλύτερες!
Τζόναθαν Σουΐφτ (Jonathan Swift 1667 – 1745)*
* Ἰρλανδὸς σατιρικός,
δοκιμιογράφος, πολιτικὸς ἀρθρογράφος, ποιητὴς καὶ κληρικὸς στὸν καθεδρικὸ ναὸ
τοῦ ἁγίου Πατρικίου στὸ Δουβλῖνο.