Καλότυχον καὶ εὐλογημένον τὸ σπίτι ἐκεῖνο…
Ὁσίου
Γέροντος Φιλοθέου (Ζερβάκου)
Κατανοῶν καὶ συναισθανόμενος τὸ κάλλος, τὸ ὕψος, τὸ βάθος, τὸ μέγεθος τῆς ἀγάπης, τῆς βασιλίδος τῶν ἀρετῶν καὶ τῶν θυγατέρων αὐτῆς εἰρήνης καὶ ὁμονοίας, καὶ συγκεκινημένος καὶ δακρύων ἀναφωνῶ:
ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΑΤΡΙΚΕΣ (Β΄)
Ὁσίου Γέροντος ΕΦΡΑΙΜ Φιλοθεΐτου (Ἀριζόνας)*
Πίσω ἀπό τήν δοκιμασία κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Οἱ
πάντες σχεδόν τήν μεταστροφή τους ὀφείλουν σέ κάποια δοκιμασία
Ἡ θλῖψις εἶναι κακό πράγμα. Ἀλλά πίσω ἀπ᾿ αὐτό, πίσω ἀπό τόν πόνο, πίσω ἀπό τήν θλίψη, πίσω ἀπό τήν δοκιμασία, κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, κρύβεται ἡ ἀναγέννησις, ἡ ἀνάπλασις τοῦ ἀνθρώπου, τῆς οἰκογενείας. Οἱ πάντες σχεδόν τήν μεταστροφή τους τήν ὀφείλουν σέ κάποια δοκιμασία. Νομίζουν ὅτι πηγαίνουν ὅλα ὡραῖα· τούς παίρνει ὁ Θεός τό παιδί· κλάμματα, κακό, κ.λπ. Ἔρχεται καί ἐπισκιάζει ἔπειτα ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καί εἰρηνεύουν οἱ ἄνθρωποι· καί πλησιάζουν τήν ἐκκλησία, πλησιάζουν τήν ἐξομολόγηση, πλησιάζουν τόν ἱερέα. Χάριν τοῦ παιδιοῦ πᾶνε στήν ἐκκλησία· ὁ πόνος τούς κάνει ν᾿ ἀναζητήσουν, νά προσευχηθοῦν ὑπέρ ἀναπαύσεως, νά κάνουν τίς λειτουργίες.
Ε Υ Χ Η
Εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.
Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς
ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἣν ἔλεγε καθ᾿ ἑκάστην.
Κύριε ὁ Θεός μου· ὁ μέγας καὶ φοβερὸς καὶ ἔνδοξος· ὁ πάσης ὁρωμένης καὶ νοουμένης κτίσεως Δημιουργός, ὁ φυλάσσων τὴν διαθήκην σου καὶ τὸ ἔλεός σου τοῖς ἀγαπῶσί σε, καὶ φυλάσσουσι τὰ προστάγματά σου. Καὶ νῦν, καὶ πάντοτε εὐχαριστῶ σοι, πασῶν ἕνεκα τῶν εἰς ἐμὲ γενομένων εὐεργεσιῶν σου, φανερῶν καὶ ἀφανῶν. Καὶ μέχρι τοῦ νῦν αἰνῶ καὶ δοξάζω καὶ μεγαλύνω σε· ἀνθ᾿ ὧν ἐθαυμάστωσας ἐπ᾿ ἐμοὶ τὰ ἐλέη σου τὰ πλούσια καὶ τοὺς οἰκτιρμούς σου· ἀντιλαβόμενός μου ἐκ γαστρὸς μητρός μου καὶ ἐν πᾶσι προνοησάμενος, συντηρήσας τε καὶ διακυβερνήσας ὁσίως τὰ κατ᾿ ἐμέ, διὰ μόνην χρηστότητα καὶ φιλανθρωπίαν σου. Οὐ γὰρ διὰ τὸ ἀνάξιόν μου καὶ ἐμπαθὲς ὑπερεῖδες τὴν ἐμὴν ταπείνωσιν· ἀλλὰ διὰ τὸ φιλάνθρωπόν σου καὶ συμπαθές, εὐεργετῶν καὶ προνοούμενος οὐ διέλιπες· καὶ ἕως γήρως καὶ πρεσβείου, ὁ Θεός μου, μὴ ἐγκαταλίπῃς με, Ἰησοῦ Χριστέ, τὸ καλὸν ὄνομα, ὁ γλυκασμός μου καὶ ἡ ἐπιθυμία μου καὶ ἡ ἐλπίς μου· ὁ ἐνανθρωπήσας δι᾿ ἡμᾶς καὶ πάντα ἐν σοφίᾳ οἰκονομήσας, καὶ διαθέμενος τῆς ἡμῶν ἕνεκα σωτηρίας. Ἐξομολογοῦμαί σοι Κύριε ὁ Θεός μου, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου, κλίνω γόνυ σώματος καὶ ψυχῆς, ἐξαγορεύων σοι τῷ Θεῷ μου πάσας τὰς ἁμαρτίας μου. Κλῖνον καὶ αὐτὸς τὸ οὖς σου εἰς τὴν ἐμὴν δέησιν, καὶ ἄφες τὴν ἀσέβειαν τῆς καρδίας μου. Ἥμαρτον, ἠνόμησα, ἐπλημμέλησα, παρώξυνα, παρεπίκρανα σὲ τὸν ἐμὸν ἀγαθὸν Δεσπότην καὶ τροφέα καὶ κηδεμόνα· οὐκ ἔστιν εἶδος κακίας ρητὸν ἢ ἄρρητον, ὃ οὐκ ἐποίησα, καὶ ἔργῳ, καὶ λόγῳ, καὶ γνώσει, καὶ ἀγνοίᾳ, καὶ ἐνθυμήμασι, καὶ νοήμασι, καθ᾿ ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν ἁμαρτήσας. Καὶ πολλάκις μετανοεῖν ὑποσχόμενος, τοσαυτάκις τοῖς αὐτοῖς περιέπεσα. Εὐκοπώτερον σταγόνες ὑετοῦ ἀριθμηθήσονται, ἢ τῶν ἐμῶν ἁμαρτημάτων ἡ πληθύς. Ὑπερῇραν γὰρ τὴν κεφαλήν μου, καὶ ὡσεὶ φορτίον βαρὺ ἐβαρύνθησαν. Ἀπὸ γὰρ νεότητός μου καὶ μέχρι τοῦ νῦν, ταῖς ἀτόποις ἐπιθυμίαις θύραν ἀνοίξας, ἀχαλινώτοις καὶ ἀτάκτοις ἐχρησάμην ὁρμαῖς, μολύνας τὸν χιτῶνα, τὸν ἄνωθεν ὑφαντὸν τοῦ ἁγίου βαπτίσματος· τὸν ναόν μου τοῦ σώματος κηλιδώσας· τὴν ταλαίπωρόν μου ψυχὴν τοῖς πάθεσι τῆς ἀτιμίας καταμιάνας, καὶ πᾶσαν ἄλλην παρανομίαν καὶ ἀδικίαν διαπραξάμενος· ὧν, ἐὰν κατὰ μέρος ἐπιμνησθῆναι θελήσω, ἐπιλείψει με διηγούμενον ὁ χρόνος.
- Σὲ τιμωρῶ…
Ὁ
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, κάποια μέρα, ἔκανε δριμύτατες παρατηρήσεις σ’ ἕναν
ἀπὸ τοὺς ἄνδρες του γιὰ παράλειψη καθηκόντων.
Ὁ ἄξεστος ὁπλίτης, ποὺ δὲν εἶχε συνηθίσει σὲ τέτοιου εἴδους παρατηρήσεις, ὀργισμένος ἅρπαξε τὸ καριοφίλι του καὶ σημάδεψε τὸν ὁπλαρχηγό του.
Εἶπε Γέρων…
Ὁ
ἀββᾶς Σαρματίας ἔλεγε:
— Προτιμῶ ἄνθρωπο ἁμαρτωλό, ποὺ ἀναγνωρίζει
τὸ σφάλμα του καὶ ταπεινώνεται, παρὰ ἐνάρετο μὲ αὐταρέσκεια.
Ἕνας
σοφὸς Γέροντας, στὸν ὁποῖον πήγαιναν πολλοὶ γιὰ συμβουλές, συνήθιζε νὰ λέγει:
— Πόσο καλλίτερα θὰ ἦταν γιὰ μένα νὰ διδάσκομαι παρὰ νὰ κάνω τὸν δάσκαλο στοὺς ἄλλους!
 |
| Ἱερὰ Σκήτη Ἁγίας Ἄννης |
Στὴ Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης…
Στή Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀπ᾿ τὴ θάλασσα ὁ δρόμος εἶναι πολὺ ἀνηφορικὸς καὶ κοπιαστικός. Οἱ Πατέρες, κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Αὐγούστου, ἀνέβαζαν μὲ τὴν πλάτη τὸ στάρι τους καὶ ὅ,τι ἄλλο ἦταν ἀπαραίτητο γιὰ τροφὴ καὶ συντήρηση κι ἀνέβαιναν μετὰ κόπου πολλοῦ βαρειὰ φορτωμένοι, γιατὶ πρὶν ἀπὸ 50 – 60 χρόνια δὲν ἐπιτρεπόταν νἄχει κανεὶς ὑποζύγια.
 |
| Ἡλιόγερμα στ' Ἅγιον Ὄρος |
Μὴ χάνωμεν τὸν καιρὸν
«Ἕως καιρὸν κεκτημένοι»
(Γαλ. στ΄ 10).
Ἡ πανήγυρις
τοῦ βίου
μετ’ ὀλίγον θὰ λυθῇ
καὶ ὁ ὄγκος τοῦ σαρκίου
εἰς τὴν γῆν θ’ ἀπορριφθῇ.
Τί κακὸν ἀλήθεια κάνω
τὸν καιρόν μου ὅταν χάνω!
Ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος ἐπίσκοπος Μεδιολάνων
Ἑορτάζει τὴν ζ΄
(7η) Δεκεμβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Τὸ φθαρτὸν Ἀμβρόσιος ἐκδὺς σαρκίον,
Θείας μετέσχεν ἀμβροσίας ἀξίως.
Ἑβδόμῃ Ἀμβρόσιος ποτὶ ἄμβροτον ἤλυθεν
οὖδας.
Τοῦτος ὁ ἅγιος καταγόταν ἀπὸ τὴν μεγαλόδοξη πόλη Ρώμη καὶ ἦταν ἕνας τῆς Βασιλικῆς Συγκλήτου, τὸ ἔτος τοδ΄ (374), φυλάγοντας μὲν πάντοτε καὶ στοὺς λόγους καὶ στὰ ἔργα τὴν ἀλήθεια, ἀναγνωριζόμενος δὲ ζυγὸς καὶ στάθμη τῆς δικαιοσύνης, χωρὶς νὰ κάμνει τὶς κρίσεις καὶ ἀποφάσεις του νὰ κλίνουν (νὰ γέρνουν) στὸ ἕνα ἢ στὸ ἄλλο μέρος κατὰ φιλοπροσωπία ἢ προτίμηση, ἀλλ’ ὀρθὲς καὶ ἀπροσωπόληπτες. Ἔτσι, γιὰ τὶς ἀρετές του αὐτὲς τοῦ ἐμπιστεύθηκαν -οἱ εὐσεβεῖς Βασιλεῖς Κωνσταντῖνος καὶ Κώνστας οἱ γυιοὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου- καὶ τὴν ἡγεμονία ὅλης τῆς Ἰταλίας. Καὶ μὴ ὄντας ἀκόμη τελειωμένος μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, ἀλλὰ κατηχούμενος, ὄχι λιγότερος ὅμως κατὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς, δὲν ἦταν κατώτερος ἀπὸ τοὺς τέλειους Χριστιανούς, ποὺ εἶναι βαπτισμένοι καὶ κοινωνοῦν τὰ τοῦ Χριστοῦ μυστήρια.
Ὁ ἅγιος Nικόλαος
Σὰν
ἅγιο τῶν θαλασσῶν τὸν ξέρουμε. Κι εἶναι ἀλήθεια, πὼς τὰ καράβια μας, μεγάλα καὶ
μικρά, ἔχουν γιὰ φυλαχτὸ καὶ γιὰ στολίδι τὸ ἅγιό του εἰκόνισμα. Εἶναι ἀλήθεια,
πὼς μ’ εὐλάβεια οἱ ναυτικοὶ ἀνάβουν τὸ καντήλι του, γιατὶ τὸν βλέπουν μὲ τὰ
ψυχικά τους μάτια στὶς δύσκολες τρικυμισμένες νύχτες ἐπάνω στὸ τιμόνι τους.
Εἶναι ἀλήθεια, πὼς δὲν ὑπάρχει πόλη ἢ χωριὸ ἑλληνικό, ποὺ νὰ μὴν ἔχει μιὰ
ἐκκλησία ἢ ἕνα φτωχικὸ ξωκκλήσι στ’ ὄνομά του.
Κι ὅμως, δὲν εἶναι μόνο τῶν θαλασσῶν ὁ Ἅγιος! Ποῦ ἀλλοῦ δὲν θὰ τὸν βροῦμε; Στὴν ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο πρωταθλητή, στὸν δεσποτικό του θρόνο δάσκαλο, τῶν ὀρφανῶν πατέρα, προστάτη τῶν ἀπροστατεύτων, τῆς ὀρθοδοξίας κήρυκα, στοὺς διωγμοὺς σὰν μάρτυρα, στὸ κελλὶ τῶν φυλακῶν. Ὦ! Εἶναι πολὺ λίγες οἱ γραμμὲς αὐτὲς γιὰ νὰ φέρουν κοντά μας λίγο φῶς ἀπ’ τὸν ἀνέσπερο αὐτὸν ἀστέρα.
ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΑΤΡΙΚΕΣ (Α΄)
Ὁσίου Γέροντος ΕΦΡΑΙΜ Φιλοθεΐτου (Ἀριζόνας)*
Οἱ ἀπροσεξίες μας γεννοῦν τήν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ γιά
τήν σωτηρία μας
Ἡ
παιδεία Κυρίου μοῦ δίνει ὀφέλη, ἡ παιδεία Κυρίου μέ συνετίζει, ἡ παιδεία Κυρίου
μέ φέρνει στό λογαριασμό. Τό θέλει καί τό ἐπιτρέπει, γιατί λόγῳ τῆς ἀσθένειάς
σου, τῆς ἀπροσεξίας σου, σοῦ χρειάζεται αὐτό τό πράγμα.
- Ἄρα λοιπόν ὅ,τι κακό ἔρχεται, εἶναι ἀπό
τήν ἁμαρτία μας.
- Ναί, οἱ ἀπροσεξίες μας γεννοῦν τήν ἐπέμβαση καί ἡ ἐπέμβασις εἶναι σωτήριος. Σωτήριος ἡ ἐπέμβασις. Ἡ ἁμαρτία δέν εἶναι αὐτή πού κίνησε τό Θεό νά ὁδηγήσει τήν Ὁσία Μαρία; Ἡ ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ τήν ἐμπόδισε νά μήν μπορεῖ νά μπεῖ στό ναό τοῦ Θεοῦ νά προσκυνήσει τό Τίμιο Ξύλο. Γι᾿ αὐτό ἡ προσπάθεια νά μπεῖ καί ἡ ἀόρατος ἐκείνη δύναμις νά μήν τήν ἀφήνει νά μπεῖ στήν ἐκκλησία, τήν ἀνάγκασε νά δεηθεῖ τοῦ Θεοῦ, νά μετανιώσει καί μετά νά Τόν ἀκολουθήσει. Ἄν δέν τήν ἐμπόδιζε, θά πήγαινε, θά χαιρετοῦσε καί δέν θά ἦταν κάτι, πού ἴσως τή βοηθοῦσε νά μετανιώσει. Μέ τό νά τήν ἐμποδίζει τήν ἔλεγχε ὁ Θεός, εἶσαι ἁμαρτωλή, ποῦ πᾶς; Καί καταλαβαίνοντας τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅτι τήν ἐλέγχει γιά τήν ἁμαρτωλότητα, τότε φοβήθηκε τό Θεό, καί ζήτησε τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ μέ μετάνοια, καί τῆς ἄνοιξε ἡ ἀόρατος δύναμη τήν πόρτα καί μπῆκε καί χαιρέτησε τό Τίμιο Ξύλο.