Εἶπε Γέρων…
Ἕνας
νέος Μοναχὸς εἶχε φθάσει σὲ τόση ταπείνωση, ποὺ στὴν προσευχή του ἔλεγε αὐτὰ
μόνο τὰ λόγια στὸν Θεό:
— Κύριέ μου, ρίξε στὴν κεφαλή μου κεραυνὸ νὰ
μ᾿ ἐξαφανίσει ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς, γιατὶ ὅσο ζῶ σὲ παρακούω.
Ὁ ταπεινόφρων, λέγει ἄλλος Πατήρ, οὔτε ὁ ἴδιος ποτὲ ὀργίζεται, οὔτε τὸν πλησίον του παροργίζει.
Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Χαράλαμπος ὁ θαυματουργός
Ἑορτάζει τὴν ι΄
(10η) Φεβρουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Κατηξιώθης, Χαράλαμπες, ἐκ ξίφους,
Καὶ λαμπρότητος καὶ χαρᾶς τῶν Μαρτύρων.
Τῇ δεκάτῃ, Χαράλαμπες, ἑὸν τμήθης ἀπὸ λαιμόν.
Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Χαραλάμπης ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλιᾶ Σεβήρου καὶ τοῦ ἡγεμόνα Λουκιανοῦ, τὸ ἔτος ρϞη΄ (198), ἱερέας τῶν Χριστιανῶν στὴν πόλη Μαγνησία. Τοῦτος λοιπόν, ἐπειδὴ δίδασκε τὴν ὁδὸ τῆς ἀλήθειας καὶ κήρυττε τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καταδικάσθηκε ἀπὸ τοὺς παραπάνω τυράννους καὶ ἀπεκδύθηκε τὴν ἱερατικὴ στολή· ἔπειτα ἔκδαραν ὅλο τὸ δέρμα τοῦ σώματός του.
Ἀπὸ τὴν πολλὴ ἀγάπη του πρὸς τὸν Θεό…
Ἅγιος
Διάδοχος ὁ Φωτικῆς
Γνωρίζω
κάποιον, ὁ ὁποῖος ἀγαπᾶ καὶ ἐπιποθεῖ τόσο πολὺ τὸν Θεὸ (καὶ ὅμως πενθεῖ γιατὶ δὲν
Τὸν ἀγαπᾶ ὅσο θὰ ἤθελε), ὥστε ἡ ψυχή του νὰ βρίσκεται ἀκατάπαυστα σὲ μιὰ τέτοια
θερμὴ ἐπιθυμία, ὥστε ὁ Θεὸς νὰ δοξάζεται ἀπ᾿ αὐτόν, ἐνῶ ὁ ἴδιος νὰ εἶναι σὰν νὰ
μὴν ὑπάρχει.
Ὁ ἴδιος οὔτε γνωρίζει ὅτι ἔχει τόση ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό, ἀκόμα κι ὅταν τὸν ἐπαινοῦν…
Ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας
Ἑορτάζει τὴν η΄
(8η) Φεβρουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἵππους ἑώρας τοὺς νόας Ζαχαρία,
Δι’ ὧν πρὸς ὕψος οὐρανῶν ἀφιππάσω.
Τοῦτος ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας ἑρμηνεύεται μνήμη Θεοῦ. Ἦταν ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Ἰσραήλ, ἀπ’ τὴν φυλὴ Λευΐ, καὶ γεννήθηκε στὴν Γαλαάδ· ἐπέστρεψε στὴν Ἱερουσαλὴμ μετὰ τὴν Βαβυλώνια αἰχμαλωσία τῶν Ἑβραίων, γέροντας ἤδη κατὰ τὴν ἡλικία. Ἐκεῖ δὲ στὴν Βαβυλῶνα βρισκόμενος πολλὲς προφητεῖες ἔκαμε στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ πολλὰ τέρατα καὶ σημεῖα ἔδωκε σὲ ἀπόδειξη τῆς ἀλήθειας τῶν προφητειῶν του.
Ἅγιον Ὄρος (Γ΄): Ἱερὰ Μονὴ Δοχειαρίου
(BINTEO)
Παρακολουθῆστε τὸ πολὺ ὡραῖο ντοκιμαντὲρ - ὁδοιπορικό:
Ὁ ὅσιος Παρθένιος ἐπίσκοπος Λαμψάκου
Ἑορτάζει τὴν ζ΄
(7η) Φεβρουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἀφῆκε τὸν χοῦν Παρθένιος Λαμψάκῳ,
Λαμπτῆρα πυρσεύοντα φῶς αὐτοῦ μέγα.
Παρθένιος κατέδαρθε, λαχὼν μακρὸν ἑβδόμῃ ὕπνον.
Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, τὸ ἔτος τιη΄ (318), γυιὸς Χριστοφόρου τοῦ διακόνου τῆς ἐκκλησίας Μελιτουπόλεως. Καὶ ἀπὸ μὲν γρἀμματα ἦταν ἄπειρος, σπούδαζε(φρόντιζε) ὅμως νὰ μεταχειρίζεται ὅλη τὴν πρακτικὴ ἀρετή. Καὶ τῆς ἀρετῆς αὐτῆς ὡς προκάλυμμα καὶ σκέπασμα εἶχε τὴν τέχνη τῆς ἁλιείας τῶν ψαριῶν, τὰ ὁποῖα μοίραζε σ’ ἐκείνους ὅσοι τὰ ζητοῦσαν. Καὶ τόση πολλὴ ἦταν ἡ κρυπτόμενη στὴν ψυχὴ τοῦ μακάριου τούτου εὐσέβεια κι ἀρετή, ὥστε ἔλαβε χάρη παρὰ τοῦ Θεοῦ νὰ διώκει δαιμόνια καὶ νὰ γιατρεύει κάθε ἀσθένεια.
Ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ Ἱερωμένοι, Μοναχοὶ καὶ Λαϊκοί, ὀφείλουν στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ προσεύχονται κατὰ δύναμη
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με
Ἁγίου Συμεὼν ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης*
Κεφάλαιο (σϞζ΄) 297
Αὐτὴ λοιπὸν τὴν ὀνομασία (τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ) ὡς προσευχή, ἂς λέει κάθε εὐσεβὴς συνεχῶς καὶ μὲ τὸν νοῦ του καὶ μὲ τὰ χείλη του, καὶ ὅταν στέκεται καὶ ὅταν βαδίζει καὶ ὅταν κάθεται καὶ ὅταν πλαγιάζει καὶ ὅ,τι κι ἂν κάμει καὶ λέγει, καὶ νὰ βιάζει(πιέζει) τὸν ἑαυτό του σὲ τοῦτο πάντοτε. Θὰ βρεῖ ἔτσι πολὺ μεγάλη γαλήνη καὶ χαρά, ὅπως γνωρίζουν ἀπὸ τὴν πείρα τους ἐκεῖνοι ποὺ μεριμνοῦν(φροντίζουν) γι’ αὐτή. Ἐπειδὴ ὅμως αὐτὸ τὸ ἔργο εἶναι ἀνώτερο ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ζοῦν στὸν κόσμο, ἀκόμη καὶ ἀπ’ τοὺς μοναχοὺς ποὺ ἔχουν μέριμνες, γι’ αὐτὸ ὅλοι αὐτοὶ ἂς ἔχουν τουλάχιστον ὁρισμένο καιρὸ γι’ αὐτὸ τὸ ἔργο. Καὶ ὅλοι ἂς ἔχουν ὡς ἀρχὴ καὶ κανόνα νὰ ἀσκοῦν αὐτὴ τὴν προσευχὴ ὅσο μποροῦν, καὶ οἱ ἱερωμένοι καὶ οἱ μοναχοὶ καὶ οἱ λαϊκοί.
Ὁ ὅσιος Βουκόλος ἐπίσκοπος Σμύρνης
Ἑορτάζει τὴν ς΄
(6η) Φεβρουαρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Σμύρνης ὁ ποιμὴν Βουκόλος θυηπόλος,
Ἄγρυπνός ἐστι, καὶ θανών, ποιίμνης φύλαξ.
Ἀγλαὸν ἡελίοιο φάος λίπε Βουκόλος ἕκτῃ.
Τοῦτος
ὁ ἅγιος Βουκόλος, ἀφοῦ ἀπὸ νεαρῆς ἡλικίας καθάρισε τὸν ἑαυτό του ἔγινε
κατοικητήριο τοῦ παναγίου Πνεύματος. Ἔτσι βρίσκοντάς τον δόκιμο καὶ ἄξιο ὁ
πανεύφημος καὶ ἠγαπημένος μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, τὸν
χειροτόνησε Ἐπίσκοπο καὶ ποιμένα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σμύρνης.
Ἐκεῖ λοιπὸν ὁ θεῖος τοῦτος ἱεράρχης φωτιζόμενος ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος φώτιζε κι αὐτὸς ὅσους βρισκόντουσαν στὸ σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας, καὶ διὰ μέσου τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος τοὺς ἔκαμε υἱοὺς φωτὸς καὶ ἡμέρας, ἐλευθερώνοντας αὐτοὺς ἀπὸ τὰ ἀνήμερα θηρία, δηλαδὴ ἀπ’ τοὺς ἄγριους καὶ σκοτεινοὺς δαίμονες.
Ἡ ἀγανάκτηση κάνει κακό
Ὅσιος Πορφύριος ὁ Ἁγιορείτης
Νὰ μὴν ἀγανακτοῦμε μ᾿ ἐκείνους ποὺ
εἶναι βλάσφημοι, ἀντίθεοι, διῶκτες κ.λπ.
Ἡ ἀγανάκτηση κάνει κακό.
Τὰ λόγια
τους, τὴν κακία τους νὰ μισήσουμε, τὸν ἄνθρωπο, ὅμως, ποὺ τὰ εἶπε νὰ μὴ τὸν μισήσουμε, οὔτε ν᾿ ἀγανακτήσουμε
ἐναντίον του.
Νὰ προσευχηθοῦμε γι᾿ αὐτόν.
Ὁ χριστιανὸς
ἔχει ἀγάπη καὶ εὐγένεια καὶ φέρεται ἀνάλογα.
Περὶ τῆς ἱερᾶς καὶ θεοποιοῦ Προσευχῆς
(Ὅσα
εἶναι, δηλαδή, αὐτὴ ἡ ἱερὴ Προσευχή)
Ἁγίου Συμεὼν ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης*
Κεφάλαιο (σϞς΄) 296
Αὐτὴ λοιπὸν ἡ θεία προσευχή, ἡ ἐπίκληση τοῦ Σωτῆρα μας, τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με», εἶναι καὶ προσευχὴ καὶ εὐχὴ καὶ ὁμολογία τῆς πίστεως· παρέχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, εἶναι χορηγὸς θείων δωρεῶν, κάθαρση τῆς καρδιᾶς, ἐκδίωξη τῶν δαιμόνων, κατοίκηση μέσα μας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πηγὴ πνευματικῶν ἐννοιῶν καὶ θείων λογισμῶν, ἀπολύτρωση ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, θεραπεία τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, χορηγὸς τοῦ θείου φωτισμοῦ, βρύση τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, δωρητὴς θείων ἀποκαλύψεων καὶ μυήσεων στὸν ταπεινό, καὶ τὸ μόνο σωτήριο, γιατὶ ἔχει τὸ σωτήριο ὄνομα τοῦ Θεοῦ μας, ποὺ εἶναι τὸ μόνο ὄνομα ποὺ μᾶς δόθηκε, τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σωθοῦμε μὲ κανένα ἄλλο ὄνομα, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος1.