Εἶναι ἀκατόρθωτο νὰ σωθεῖ κανεὶς χωρὶς ταπεινοφροσύνη

Εἶναι ἀκατόρθωτο νὰ σωθεῖ κανεὶς χωρὶς ταπεινοφροσύνη

   Ἡ μακαρία Συγκλητικὴ ἔλεγε*, ὅτι ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι τόσο μεγάλη (ἀρετή), ὥστε ὁ διάβολος, ἐνῶ μπορεῖ ὅλες σχεδὸν τὶς ἀρετὲς νὰ τὶς μιμεῖται, αὐτὴν οὔτε ποὺ ξέρει κἂν τί εἶναι. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος, γνωρίζοντας πόση ἀσφάλεια καὶ σταθερότητα ἐξασφαλίζει αὐτὴ (στὴν πνευματικὴ ζωή), μᾶς προτρέπει νὰ δεθοῦμε μαζί της¹, ἔτσι ποὺ νὰ τὴν ἔχουμε, θὰ λέγαμε, ἀναπόσπαστη (ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας), καὶ νὰ δένουμε γερὰ μ’ αὐτὴ καὶ νὰ συγκρατοῦμε ὅλες τὶς ἄλλες ἀρετές.

Ὅλα τὰ ἔμαθα…

Ὅλα τὰ ἔμαθα…

     Διηγήθηκε κάποτε ὁ ἀββᾶς Ζωσιμᾶς:

     «Κάποιος ἀπ᾿ τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ ἔμειναν μαζί μου καὶ πῆραν ἀπὸ μένα τὸ μοναχικὸ σχῆμα, μοῦ λέγει μιὰ μέρα:

     - Ἀββᾶ μου, σ᾿ ἀγαπῶ πολύ.

     - Ἀδελφέ, τοῦ ἀπάντησα, δὲν βρῆκα ἀκόμη ἄνθρωπο ποὺ νὰ μ᾿ ἀγαπάει ὅπως τὸν ἀγαπῶ ἐγώ. Νά, τώρα λὲς ἐσὺ “σ᾿ ἀγαπῶ”. Τὸ πιστεύω. Ἂν ὅμως συμβεῖ κάτι ποὺ δὲν σ᾿ ἀρέσει, δὲν θὰ μείνεις ὁ ἴδιος. Ἐνῶ ἐγώ, ὅ,τι κακὸ κι ἂν πάθω ἀπὸ σένα, δὲν θὰ σταθεῖ ἱκανὸ νὰ μὲ χωρίσει ἀπ᾿ τὴν ἀγάπη σου.

 

     Δὲν πέρασε πολὺς καιρός, καὶ –δὲν ξέρω τί τὸν ἔπιασε– ἄρχισε νὰ λέει πολλὰ ἐναντίον μου, ἀκόμα κι αἰσχρόλογα. Τὰ μάθαινα ὅλα, ἀλλὰ ἔλεγα στὸν ἑαυτό μου: “Εἶναι ὁ καυτήρας τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ στάλθηκε γιὰ νὰ γιατρέψει τὴν κενόδοξη ψυχή μου. Ἀπὸ κάτι τέτοιους μπορεῖ νὰ βγεῖ κανεὶς κερδισμένος, ἂν βρίσκεται σὲ πνευματικὴ ἐγρήγορση, ἐνῶ ἀπὸ κείνους ποὺ τὸν ἐπαινοῦν ζημιώνεται. Αὐτὸς εἶναι ἀληθινὸς εὐεργέτης μου”.

     Ἔλεγα μάλιστα σ᾿ ὅσους μοῦ ἔφερναν πληροφορίες.

Ἡ Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων

 

Ἡ Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πόλου νοητοῦ ἀστέρες σελασφόροι.

Ἀκτῖσιν ὑμῶν φωτίσαιτέ μοι φρένας.

 

Ξένον τὸν Υἱὸν Πατρὸς οὐσίας, λέγων,

Ἄρειος, ἤτω τῆς Θεοῦ δόξης ξένος.

   Τὴν ἑβδόμη Κυριακὴ ὕστερα ἀπὸ τὸ Πάσχα ἑορτάζουμε τὴν Πρώτη Ἁγία καὶ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῶν Ἀγίων τριακοσίων δεκαοκτὼ θεοφόρων Πατέρων τῶν ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας συναθροισθέντων, ἡ ὁποία κι’ ἔγινε ἀπὸ τὴν ἑξῆς αἰτία:

Στήν ἐκκλησία ὄχι διακρίσεις!

Στήν ἐκκλησία ὄχι διακρίσεις!

Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη*

   Ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος παρουσιάζει μέ ἁπλό παράδειγμα τό θέμα τῆς διακρίσεως καί προσωποληψίας στό χῶρο τῆς κοινῆς λατρείας. Μπαίνει, –λέει– στή σύναξη κάποιος, πού φοράει χρυσᾶ δαχτυλίδια καί ροῦχα φανταχτερά. Ἄνθρωπος ὑψηλῆς κοινωνικῆς καί οἰκονομικῆς στάθμης. Ἀμέσως κάποιος, ποὖναι ὑπεύθυνος γιά τήν τάξη, σπεύδει κάνοντας ὑπόκλιση, τόν ὑποδέχεται μέ ἁβροφροσύνη καί τοῦ προσφέρει πρωτοκαθεδρία, λέγοντας:

   – Περάστε, περάστε! Περάστε μπροστά! Ἐλᾶτε, καθῆστε ἐδῶ!

   Τήν ὥρα ἐκείνη μπαίνει στήν ἐκκλησία κι ἕνα φτωχαδάκι. Φοράει εὐτελῆ ροῦχα. Ἀδύναμος καί πεινασμένος. Ὁ ταξιθέτης τοῦ ρίχνει μιά περιφρονητική ματιά, κι ὅταν τόν βλέπει νά προχωρεῖ γιά νά καθήσει κάπου, τόν σταματᾶ καί τοῦ λέει:

Ἡ Θεία Ἀνάληψη

 

Ἡ Θεία Ἀνάληψη

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐκ δεξιᾶς καθίσας πατρικῆς Λόγε,

Μύσταις παρασχὼν πίστιν ἀσφαλεστέραν.

   Τὴν Πέμπτη τῆς ἕκτης ἑβδομάδας μετὰ τὸ Πάσχα τὴν Ἀνάληψη ἑορτάζουμε τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· διότι ἀφοῦ ἀνέστη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καθὼς ὁ θεῖος Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἐξιστόρησε, σαράντα ἡμέρες διέτριψε πάνω στὴν γῆ, καὶ στὸ μεταξὺ τοῦτο τὸ διάστημα δὲν βρισκόταν πάντοτε μὲ τοὺς Μαθητές του ὅπως καὶ πρίν, ἐπειδὴ τοῦτο δὲν ἦταν πλέον δυνατὸν νὰ γίνεται μετὰ τὴν Ἀνάσταση, ἀλλὰ μεταχειριζόμενος ἄρρητη οἰκονομία πότε - πότε μόνον φαινόταν σ’ αὐτούς, καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγε, καὶ ψηλάφηση τῶν χεριῶν ὑπέμεινε, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ τοὺς βεβαιώσει ἐκ τῶν πραγμάτων ὅτι ἀνέστη ἐκ τῶν νεκρῶν.

Εἶπε Γέρων…

 

Εἶπε Γέρων…

 

   Ὁ ἀββᾶς Ἠσαΐας εἶπε: «Ἐὰν γὰρ πάντα ποιήση ὁ ἄνθρωπος, ὑπακοὴν δὲ καὶ ταπείνωσιν καὶ ὑπομονὴν μὴ κτήσηται, ἐκκλίνει εἰς τὸ παρὰ φύσιν».

 

   Πολλὲς φορές, καλοὶ ἄνθρωποι ποὺ συναναστράφηκαν κακούς, πῆραν γρηγορότερα κακία, παρὰ μετέδωσαν ἀρετή, ἔλεγε ὁ ὅσιος Νεῖλος.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἑρμείας

Ὁ ἅγιος μάρτυς Ἑρμείας

Ἑορτάζει τὴν λα΄ (31η) Μαΐου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Βάπτεις σεαυτὸν κογχύλῃ σῶν αἱμάτων,

Ἑρμεία, τμηθείς· ὢ βαφῆς ἀνεκπλύτου!

Ἑρμείαν τριακοστῇ ἄορ κατέκτανε πρώτῃ.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος μάρτυς Ἑρμείας ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μάρκου Αὐρηλίου τοῦ καὶ Ἀντωνίνου λεγομένου, ἐν ἔτει ρξ΄ (160), στρατιώτης κατὰ τὸ ἐπάγγελμα στὴν πόλη τῆς Καππαδοκίας, τὴν λεγόμενη Κόμανα, γέρος στὴν ἡλικία κι ἔχοντας λευκὲς τὶς τρίχες.

Τὸ βάλσαμον

Τὸ βάλσαμον

Ὅ,τι σοῦ στέλνει ὁ Θεὸς νὰ δέχεσ’ εὐγνωμόνως

καὶ βάλσαμον θὰ γίνεται χαρᾶς κάθε σου πόνος.

(«Τὰ ποιήματα τοῦ καλόγερου», τόμος Γ΄, Ἀθῆναι 1975, σελ. 82.)

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

 

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Φωτὸς χορηγός, ἐκ φάους πλέον φάος,

Τὸν ἐκ γενετῆς ὀμματοῖς Τυφλόν, Λόγε.

   Τὴν ἕκτη Κυριακὴ ὕστερα ἀπὸ τὸ Πάσχα ἑορτάζουμε τὸ ἐξαίσιο θαῦμα, ποὺ τέλεσε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς στὸν ἐκ γενετῆς τυφλό. Κι’ ἔγινε αὐτὸ μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο:

Ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ὁ διὰ Χριστὸν σαλός

Ὁ ὅσιος Ἀνδρέας ὁ διὰ Χριστὸν σαλός

Ἑορτάζει τὴν κη΄ (28η) Μαΐου.

Παύλου τὸ ρῆμα καὶ μεταστὰς Ἀνδρέας,

«Ἡμεῖς γε μωροὶ διὰ Χριστὸν» κεκράγει.

   Ἦταν Σκύθης στὴν καταγωγὴ καὶ ἔζησε στὴν Κωνσταντινούπολη ἐπὶ βασιλέως Λέοντος τοῦ μεγάλου. Ἀπὸ παιδὶ μπῆκε στὴν ὑπηρεσία κάποιου ἄρχοντα τῆς Κων/πολης, Θεόγνωστου ὀνομαζόμενου. Ἐκεῖ λόγῳ τῆς ἀρετῆς του προόδευε καὶ ὁ ἄρχοντας τὸν εἶχε σὲ μεγάλη ἐκτίμηση. Κατόπιν ὅμως θείας προσταγῆς, ἀκολούθησε τὴν ζωὴ τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ (τρελοῦ), ποὺ μὲ λεπτομέρεια περιγράφει ἡ ἐκτενέστερη βιογραφία του. Εἶχε προορατικό χάρισμα καὶ μεγάλη σοφία. Τελικὰ ἀπεβίωσε εἰρηνικὰ σὲ ἡλικία 66 χρονῶν.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.