ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ 

ΚΥΡΙΑΚΗΣ B΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Μάρκ. β΄ 1-12)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς Καπερναοὺμ καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι.

   καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον.

   καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων·

   καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον ἐφ’ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο.

   ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου.

   ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν·

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Ἑβρ. α΄ 10 – β΄ 3)

   «Κατ’ ἀρχάς, σὺ Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί·

   αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται,

   καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι.

   πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου;

   οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν;

   Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρυῶμεν.

   εἰ γὰρ ὁ δι’ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν,

   πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη.»

Ὁ ὅσιος Γεώργιος ὁ Σιναΐτης

Ὁ ὅσιος Γεώργιος ὁ Σιναΐτης

Ἑορτάζει τὴν ια΄ (11η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πῶς ἂν διῆλθες πλέθρα γῆς τάχος τόσα,

Εἰμὴ ἄσαρκος, ὥς τις ἦς, πάτερ, βίῳ;

   Ὁ ὅσιος τοῦτος Γεώργιος ἦταν στοὺς χρόνους τοῦ Ἱεροσολύμων Πέτρου, ποὺ πατριάρχευσε χρόνους εἴκοσι, καὶ τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ, ἐν ἔτει φλε΄ (535). Τοῦτος, λοιπόν, ὅπως γράφει ὁ Ἱεροσολύμων Σωφρόνιος, κατοικοῦσε στὸ Σίναιο Ὄρος ὄντας νηστευτὴς καὶ πολὺ ἐνάρετος.

   Μία φορὰ δὲ ἐπεθύμησε νὰ μεταλάβει στὸν ναὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως¹ στὰ Ἱεροσόλυμα καί, ὢ τοῦ θαύματος!, εὐθὺς βρέθηκε στὰ Ἱεροσόλυμα διαπερνῶντας (διανύοντας) τὸ διάστημα τῶν δώδεκα ἡμερῶν ἀπ’ τὸ Σινᾶ ἕως τὰ Ἱεροσόλυμα σὲ μιὰ στιγμή. Κ’ ἔτσι παρὼν στὴν θεία λειτουργία ποὺ τελεῖτο στὸν ναὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως κοινώνησε τὰ θεῖα Μυστήρια ἀπ’ τὰ χέρια τοῦ πατριάρχου Ἱεροσολύμων Πέτρου. Μετὰ δὲ τὴν κοινωνία λέγει ὁ Πέτρος στὸν συγκάθεδρό του Μηνᾶ:

Ἂς στραφοῦμε μὲ δίψα πρὸς τὰ αἰώνια ἀγαθά…

Ἂς στραφοῦμε μὲ δίψα πρὸς τὰ αἰώνια ἀγαθά…

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης*

 

   Ὢ πόσο φθηνὲς εἶναι οἱ σκέψεις μας, πόσο μάταιοι οἱ λογισμοί μας, ἐνῶ ἔχουμε κληθεῖ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Θεό, ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκε κληρονομία ἀφθάρτων ἀγαθῶν!

   Πόσο σκοτεινιασμένη ἡ διάνοιά μας μπροστὰ στὴν ἐκλογὴ ἀνάμεσα στὸ φθαρτὸ καὶ τὸ ἄφθαρτο!

   Τί ἄσοφοι εἴμαστε ὅταν ἐκτιμᾶμε τὰ ἀσήμαντα ὡς σπουδαῖα καὶ παραθεωροῦμε τὰ ἄφθαρτα χαρίσματα!

Οἱ ἅγιοι Τεσσαράκοντα μεγαλομάρτυρες

Οἱ ἅγιοι Τεσσαράκοντα μεγαλομάρτυρες

Ἑορτάζουν τὴν θ΄ (9η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Πληροῦμεν ὑστέρημα σοῦ, Σῶτερ, πάθους

Τεσσαράκοντα συντριβέντες τὰ σκέλη.

Ἀμφ’ ἐνάτῃ ἐάγῃ σκέλη ἀνδρῶν τεσσαράκοντα.

   Οἱ ἅγιοι τεσσαράκοντα μάρτυρες καταγόντουσαν ἀπὸ διάφορες πατρίδες, καὶ ἦσαν ὅλοι στρατιῶτες ὑπὸ ἕναν ἀρχιστράτηγο, στοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Λικινίου, ἐν ἔτει τκ΄ (320). Ἀφοῦ πιάστηκαν γιὰ τὴν πίστη τους στὸν Χριστὸ κ’ ἐξετάστηκαν, πρῶτα μὲν φορτώνονται ἁλυσίδες καὶ δεσμὰ καὶ παραδίδονται στὴν φυλακή, ἔπειτα δὲ χτυπιοῦνται μὲ πέτρες στὰ πρόσωπα καὶ στὰ στόματα· οἱ πέτρες, ὅμως, καθὼς ρίχνονταν πρὸς τοὺς μάρτυρες δὲν τοὺς χτυποῦσαν ἀλλὰ γύριζαν πίσω καὶ χτυποῦσαν ἐκείνους ποὺ τὶς ἔριχναν.

Ὁ ὅσιος Παῦλος ἐπίσκοπος Πλουσιάδος ὁ ὁμολογητής

Ὁ ὅσιος Παῦλος ἐπίσκοπος Πλουσιάδος ὁ ὁμολογητής

Ἑορτάζει τὴν η΄ (8η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σάλπιγξ σιωπᾷ Παῦλος ὁ Πλουσιάδος,

Σάλπιγγος ἠχὴν τὴν τελευταίαν μένων.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τῶν εἰκονομάχων. Βλέποντας αὐτοὺς νὰ φέρονται μὲ μεγάλη μανία καὶ θυμὸ κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ν’ ἀνατρέπουν κάθε ἀκρίβεια νόμων, ν’ ἀφανίζουν τὶς μορφὲς τῶν ἁγίων εἰκόνων καὶ νὰ καταστρέφουν τὴν εὐπρέπεια καὶ τὸν στολισμὸ τῶν ἱερῶν ναῶν, τοὺς κατατόξευσε μὲ τὰ λόγια του σὰν μὲ βέλη. Κι ἔτσι ὑπέμεινε ἀπ’ αὐτοὺς ἐξορίες, διωγμοὺς καὶ ἄλλες πολλὲς σκληραγωγίες γιὰ τὴν τιμὴ καὶ προσκύνηση τῆς τοῦ Χριστοῦ ἁγίας εἰκόνας. Ἀφοῦ λοιπὸν ἀγωνίσθηκε ἀνδρείως καὶ γενναίως ὑπὲρ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, παρέδωσε τὴν ἁγία ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.

Ταῖς Αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 4ος, σελ. 53, 54. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ πατριάρχης Ἀντιοχείας

Ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ πατριάρχης Ἀντιοχείας

Ἑορτάζει τὴν ζ΄ (7η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἐφραὶμ ὁ ποιμὴν νῦν σύνεστι ποιμένι,

Μικρὸς μεγάλῳ· ὦ μεγάλης ἀξίας!

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ἦταν Ἀμιδηνός, ἔχοντας τὸ ἀξίωμα τοῦ κόμητος, ἐπὶ τοῦ βασιλέως Ἰουστίνου τοῦ Θρᾳκός, ἐν ἔτει φιη΄ (518). Κι ἐρχόμενος γιὰ ν’ ἀνακαινίσει τὴν Ἀντιόχεια, ἡ ὁποία εἶχε γκρεμισθεῖ γιὰ δεύτερη φορὰ ἀπ’ τοὺς σεισμούς, προχειρίσθηκε, μὲ νεύση (ὑπόδειξη, συγκατάθεση) βασιλική, ἀπὸ τὸν λαὸ τῆς Ἀντιόχειας ἐπίσκοπος, ἐν ἔτει φκζ΄ (527), ὅπως γράφει ὁ Μελέτιος (τόμ. δ΄, σελ. 115), καθὼς κάποτε ἔτσι προχειρίσθηκε καὶ ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων. Ἦταν δὲ ὁ Ἐφραὶμ τοῦτος μέγας ἐχθρὸς τῶν Μονοφυσιτῶν, γι’ αὐτὸ κ’ ἔγραψε κατ’ αὐτῶν ἰσχυρῶς, ὅπως λέγει ὁ Φώτιος.

   Τοῦτος ἄκουσε ὅτι στὴν Ἱεράπολη ἦταν κάποιος μοναχὸς στυλίτης ἀκόλουθος τοῦ μονοφυσίτου Σεβήρου. Κινούμενος, λοιπόν, μὲ θεῖο ζῆλο, πῆγε σ’ ἐκεῖνον κι ἄρχισε νὰ τὸν διδάσκει τὴν ὀρθοδοξία τῆς πίστεως, ἀλλ’ ἐκεῖνος οὐδόλως ἐπείθετο στὰ λόγια του, μόνο εἶπε:

«Ἔδωκας κληρονομίαν…»

«Ἔδωκας κληρονομίαν…»

Τὸ μέγα Προκείμενον τῶν Κατανυκτικῶν Ἑσπερινῶν τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Τεσσαρακοστῆς,

ἦχος πλ. δ΄ – (μέλος Πέτρου Λαμπαδαρίου).

Ψάλλουν:

Ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης

τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας

Παναγιώτης Νεοχωρίτης

καὶ

Ὁ Ἄρχων Λαμπαδάριος

τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας

Στυλιανὸς Φλοῖκος

 

Ἡ ἀγάπη εἶναι τριῶν εἰδῶν

Ἡ ἀγάπη εἶναι τριῶν εἰδῶν

Ἤ,

«Κανεὶς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ ν’ ἀγαπήσει οὐσιαστικά, πρὶν γίνει μέτοχος τοῦ ζωοποιοῦ Πνεύματος…»

Ὁσίου Καλλίστου Ἀγγελικούδη*

   Ἡ πεῖρα γνωρίζει ὅτι ἡ ἀρχὴ τῆς ἀγάπης εἶναι τριπλή, καὶ ἀνάλογα τριῶν εἰδῶν εἶναι τὰ πρῶτα της, καὶ βέβαια κι οἱ λόγοι της εἶναι τριῶν εἰδῶν.

   Ὑπάρχει ἀγάπη αἰσθητική, δηλαδὴ τῶν αἰσθήσεων, πρὸς μερικὰ αἰσθητά. Πρόκειται γιὰ περιπαθῆ ὄρεξη κάποιου ἐπιθυμητοῦ· γι’ αὐτὸ πολλὲς φορὲς καὶ τὰ ἄλογα ζῶα ἀγαποῦν.

   Ὑπάρχει καὶ ἄλλη ἀγάπη, λογικὴ ἔφεση τῆς ψυχῆς γιὰ κάτι ποὺ νομίζεται ἀγαθό, μὲ σκοπὸ νὰ ἐπιτευχθεῖ τὸ ἀγαθό.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Κόνων ὁ κηπουρός

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Κόνων ὁ κηπουρός

Ἑορτάζει τὴν ε΄ (5η) Μαρτίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἥλων τύπους φέροντι Κυρίῳ Κόνων,

Ἥλων τύπους πρόσεισιν εἰς πόδας φέρων.

   Τοῦτος ὁ Ἅγιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Δεκίου τοῦ βασιλέως, ἐν ἔτει σνα΄ (251), καταγόμενος ἀπ’ τὴν πόλη Ναζαρέτ. Φεύγοντας δὲ ἀπὸ τὴν πατρίδα του πῆγε στὴν πόλη Μάνδρων, στὴν ἐπαρχία Παμφυλίας, κ’ ἔμενε σὲ τόπο ὀνομαζόμενο Κάρμηλα ἢ Κάρμενα καλλιεργῶντας ἕνα κῆπο, τὸν ὁποῖο ποτίζοντας καὶ φυτεύοντας μὲ διάφορα λάχανα, ἀπ’ ἐκεῖνα ποριζόταν τ’ ἀναγκαῖα τῆς ζωῆς. Κ’ ἦταν κατὰ τὴν γνώμη τόσο ἀκέραιος κι ἁπλὸς, ὥστε, ὅταν συνάντησε ἐκείνους ποὺ ἦλθαν νὰ τὸν συλλάβουν κ’ ἔβλεπε ὅτι ἐκεῖνοι τὸν χαιρετοῦσαν, τοὺς ἀντιχαιρετοῦσε κι αὐτὸς μ’ ὅλη του τὴν ψυχὴ καὶ τὴν καρδιά. Καὶ ἀφοῦ τοῦ φανέρωσαν ὅτι ὁ ἡγεμόνας Πούπλιος τὸν καλεῖ γιὰ νὰ πάει πρὸς αὐτόν, ἀποκρίθηκε ὁ Ἅγιος μὲ ἁπλότητα: