Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Λουκιανὸς πρεσβύτερος
τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Ἐκκλησίας
Ἑορτάζει τὴν ιε΄
(15η) Ὀκτωβρίου.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*
Ἄρτου
στερήσει Λουκιανὸς ἀντέχει,
Τοῦ
ζῶντος ἄρτου μὴ στερηθῆναι θέλων.
Λιμῷ
Λουκιανὸς δεκάτῃ θάνεν ἠδέ τε πέμπτῃ.
Τοῦτος ὁ ἅγιος ἦταν υἱὸς εὐσεβῶν γονέων καὶ ἤκμασε ἐν ἔτει σϞ΄ (290)· κι ἀφοῦ οἱ γονεῖς του πέθαναν, διασκόρπισε τὰ ὑπάρχοντά τους στοὺς φτωχοὺς καὶ καταγινόταν στὴν ἀνάγνωση καὶ μελέτη τῶν θείων Γραφῶν. Ἔτσι, μὲ τὴν δύναμη τῶν θείων λόγων του προσείλκυσε στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ πολλοὺς εἰδωλολάτρες καὶ Ἑβραίους. Ἔπειτα ἄφησε τὴν πατρίδα του, πῆγε στὴν Νικομήδεια καὶ μὲ τὴν διδασκαλία του παρακινοῦσε κι ἐνδυνάμωνε στὸ ν’ ἀντέχουν ἀνδρείως καὶ νὰ πεθαίνουν ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ στὸ μαρτύριο ἐκεῖνοι οἱ χριστιανοί, ὅσοι γιὰ τὸν φόβο τῶν βασανιστηρίων ἀμελοῦσαν ἢ καὶ ἀρνοῦνταν τὴν πίστη.
Ἐπειδὴ
ἤξερε νὰ γράφει κάλλιστα κι ἐπιτηδειότατα καὶ ἦταν εὐφυὴς στὸν νοῦ, κ’ ἐπειδὴ
μάλιστα ἤξερε καλὰ τὴν ἑβραϊκὴ γλῶσσα, διόρθωσε ὅλη τὴν Παλαιὰ Γραφὴ ποὺ νοθεύτηκε
σὲ μερικὰ μέρη ἀπ’τοὺς αἱρετικούς‧ κι ἄφησε στὴν ἐκκλησία τῆς Νικομηδείας ἕνα
ἱερὸ βιβλίο, τοῦ ὁποίου κάθε μιὰ σελίδα ἦταν μοιρασμένη σὲ τρεῖς στῆλες καὶ
περιεῖχε ὅλη τὴν Παλαιὰ καὶ νέα Γραφή.
Καὶ τόσο
ἀνώτερος ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη φύση ἔγινε ὁ μακάριος τοῦτος διὰ τὶς ἀρετές του,
ὥστε, ὅταν περνοῦσε στὸ μέσον τῆς πόλεως, καὶ σὲ ὅσους δὲν ἤθελε (νὰ τὸν δοῦν),
ἦταν ἀόρατος. Γιὰ τὸν ἅγιο Λουκιανὸ μαθαίνοντας ὁ βασιλεὺς Μαξιμιανός, τὸν παρέστησε
μπροστά του κι ἀμέσως μόλις τὸν εἶδε, τόσο πολὺ ντράπηκε, ὥστε δὲν ὑπέφερε νὰ τὸν
βλέπει κατὰ πρόσωπον· ἀλλ’ ἔβαλε ἀνάμεσά τους ἕνα παραπέτασμα καὶ δι’ αὐτοῦ
ἔβλεπε καὶ διαλεγόταν περὶ πίστεως μὲ τὸν ἱερομάρτυρα. Κι ἀφοῦ λοιπὸν
διαπίστωσε, ὅτι ὁ ἅγιος ἦταν ἀμετάθετος ἀπὸ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τὸν καταδίκασε
νὰ πεθάνει μὲ πεῖνα καὶ δίψα.
Κ’ ἔτσι
ὁ μακάριος Λουκιανὸς εὑρισκόμενος στὴν φυλακή, καὶ μὴ τρώγοντας φαγητὸ οὔτε πίνοντας
νερὸ γιὰ διάστημα πολλῶν ἡμερῶν, παρέδωκε τὴν ψυχή του εἰς χεῖρας Θεοῦ. Τὸ δὲ
ἅγιο σῶμα του, κατὰ προσταγὴ τοῦ βασιλέως, ρίχτηκε στὴν θάλασσα· ἕνα δελφίνι ὅμως,
κατὰ προσταγὴ Θεοῦ, ἔλαβε τὸ τίμιο λείψανο στὶς πλάτες του καὶ τὸ ἔβγαλε στὴν
γῆ. Μὲ τέτοιο τρόπο δοξάζει ὁ Θεὸς ἐκείνους ποὺ τὸν δοξάζουν (Α΄
Βασιλ. β΄ 30).
Ταῖς Αὐτοῦ
ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ
Ἁγιορείτου, τόμ. 1ος, σελ. 354-356. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή,
ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).