Τὸ ἔργο
τῆς ἀπολυτρώσεως
Τοῦ μακαριστοῦ
Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου*
«Ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι ὅτι ὃ οἴδαμεν λαλοῦμεν καὶ ὃ ἑωράκαμεν μαρτυροῦμεν,
καὶ τὴν μαρτυρίαν ἡμῶν οὐ λαμβάνετε. εἰ τὰ ἐπίγεια εἶπον ὑμῖν καὶ οὐ πιστεύετε,
πῶς ἐὰν εἴπω ὑμῖν τὰ ἐπουράνια πιστεύσετε; καὶ οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν
εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. καὶ καθὼς
Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα
πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ
Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς
αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ
εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ. ὁ πιστεύων
εἰς αὐτὸν οὐ κρίνεται, ὁ δὲ μὴ πιστεύων ἤδη κέκριται, ὅτι μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ
ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν
εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ
πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς
τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς,
ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὅτι ἐν Θεῷ ἐστιν εἰργασμένα.»
(Ἰωάν.
γ΄ 11-21)
Βλέποντας τὸν Ἐσταυρωμένο Ἰησοῦ, ὅπως
οἱ Ἰουδαῖοι τὸν χαλκοῦν ὄφι, θεραπευόμασθε. Ἂς δοῦμε ποιὸς εἶναι ὁ Σταυρὸς τοῦ
Κυρίου καὶ ποιὰ ἡ ὠφέλειά μας ἀπὸ Αὐτόν, καὶ ποιὰ τὰ διδάγματα.
Α) Ὁ Σταυρός. Στὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου
βλέπουμε συνενωμένους τὸν Οὐρανό, τὴν
γῆ, τὸν ᾍδη. Βλέπουμε τὸν Θεό, τὸν ἄνθρωπο, τὸν Διάβολο. Καὶ συγκεκριμένα:
Βλέπουμε τὴν ἀγάπη καὶ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ ὑπὸ τὴν μορφὴ τῆς θυσίας κατὰ τὸν
ἑξῆς τρόπο. Ὁ ἄνθρωπος ἁμάρτησε. Ἔπρεπε νὰ τιμωρηθεῖ. Ὡς τιμωρία ἔπρεπε νὰ
εἶναι ἡ ἐσχάτη τῶν ποινῶν, ὁ θάνατος,
διότι ἡ ἁμαρτία ἡ πτώση τῶν πρωτοπλάστων ἦταν ὕβρις κατὰ τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ κατὰ
τὴν συμβουλὴ τοῦ ὄφεως ἤθελαν νὰ γίνουν ὅμοιοι μὲ τὸν Θεὸ τρώγοντας ἀπ’ τὸν ἀπαγορευμένο
καρπό. Ὁ θάνατος τοῦτος ἔπρεπε νὰ εἶναι διπλὸς σωματικὸς καὶ ψυχικός. Κατὰ
τὸν σωματικὸ θάνατο θὰ χωριζόταν ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα, καὶ κατὰ τὸν πνευματικὸ ἡ ψυχὴ
ἀπὸ τὸν Θεό. Πῶς ὅμως ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θ’ ἀνεχόταν τέτοιον αἰώνιο χωρισμὸ
πνευματικὸ καὶ σωματικὸ τοῦ πλάσματός Του; Ἐὰν πάλι δὲν τιμωροῦσε καθόλου τὸν ἄνθρωπο
ποὺ ἔφταιξε ἢ τιμωροῦσε τοὺς Ἀγγέλους ἀντ’ αὐτοῦ, θὰ ἦταν ἀδικία. Ὁ Θεὸς προέβη
στὴν θυσία, ὅπου συνδυάζεται ἡ ἀγάπη καὶ ἡ δικαιοσύνη του. Ὁ Χριστὸς ἔγινε ἄνθρωπος, σταυρώθηκε. Διὰ τοῦ
σταυρικοῦ θανάτου χωρίσθηκε ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα. Ἰδοὺ ὁ πρῶτος θάνατος, ὁ σωματικός.
Ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ὁ Χριστὸς ἐγκαταλείφθηκε, χωρίσθηκε τοῦ Πατρός: «Θεέ μου Θεέ μου ἵνα τί μὲ ἐγκατέλιπες» ἀναφωνεῖ
ὁ Χριστὸς ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ. Ἰδοὺ ὁ δεύτερος
θάνατος, ὁ πνευματικὸς χωρισμὸς ἀνθρώπου
καὶ Πατρὸς Θεοῦ, γιὰ νὰ πιεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ ὅλο τὸ ποτήριο τῶν θλίψεων.
