ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ι΄ ΛΟΥΚΑ

(κεφ. ιγ΄ 10-17)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦν διδάσκων ὁ Ἰησοῦς ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν ἐν τοῖς σάββασι.

   καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τὸ παντελές.

   ἰδὼν δὲ αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς προσεφώνησε καὶ εἶπεν αὐτῇ· γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου·

   καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζεν τὸν Θεόν.

   ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου.

   ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν· ὑποκριτά, ἕκαστος ὑμῶν τῷ σαββάτῳ οὐ λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ ἢ τὸν ὄνον ἀπὸ τῆς φάτνης καὶ ἀπαγαγὼν ποτίζει;

   ταύτην δέ, θυγατέρα Ἀβραὰμ οὖσαν, ἣν ἔδησεν ὁ σατανᾶς ἰδοὺ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου;

   καὶ ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ κατῃσχύνοντο πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἔχαιρεν ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδόξοις τοῖς γινομένοις ὑπ᾽ αὐτοῦ.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΖ΄

(Ἐφεσ. ς΄ 10 – 17)

   «Ἀδελφοί, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ.

   ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου·

   ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις.

   διὰ τοῦτο ἀναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, ἵνα δυνηθῆτε ἀντιστῆναι ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷ καὶ ἅπαντα κατεργασάμενοι στῆναι.

Ἡ Σύλληψη τῆς ἁγίας Ἄννης, τῆς μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἡ Σύλληψη τῆς ἁγίας Ἄννης, τῆς μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἑορτάζεται τὴν θ΄ (9η) Δεκεμβρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Οὐχ ὥσπερ Εὔα καὶ σὺ τίκτεις ἐν λύπαις,

Χαρὰν γὰρ ἔνδον, Ἄννα, κοιλίας φέρεις.

Τῇ δ’ ἐνάτῃ Μαρίην Θεομήτορα σύλλαβεν Ἄννα.

   Ὁ Κύριός μας καὶ Θεὸς θέλοντας νὰ ἑτοιμάσει γιὰ τὸν ἑαυτό Του ναὸ ζωντανὸ καὶ οἶκο ἅγιο γιὰ νὰ κατοικήσει, ἀπέστειλε τὸν Ἄγγελό Του –ποὺ ὅπως λέγουν ἦταν ὁ Γαβριήλ– πρὸς τοὺς δικαίους Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, ἀπ’ τοὺς ὁποίους εὐδόκησε νὰ γεννηθεῖ ἡ κατὰ σάρκα Μητέρα Του. Καὶ στέλνοντας τὸν Ἀρχάγγελο προεμήνυσε ὅτι θὰ συλλάβει ἡ στεῖρα καὶ γριούλα Ἄννα, ὥστε μὲ τὴν σύλληψη τῆς στείρας νὰ βεβαιώσει τὴν ἐκ τῆς Παρθένου ἄσπορη σύλληψη καὶ ἄφθορη γέννησή Του.

«Ἐπειδὴ μνησικάκησα στὸν ἀδελφό μου…»

«Ἐπειδὴ μνησικάκησα στὸν ἀδελφό μου…»

   Δύο ἀδελφοὶ πιάστηκαν στὸν καιρὸ τοῦ διωγμοῦ κι ἀφοῦ βασανίστηκαν ρίχτηκαν στὴν φυλακή. Ἐπειδὴ ὅμως ἀκολούθησε μεταξύ τους κάποιος παροξυσμὸς καὶ λογοτριβή, ὁ μὲν ἕνας ἀφοῦ μετανόησε, ἔβαλε γρήγορα μετάνοια στὸν ἀδελφό του καὶ ζήτησε συγχώρηση, λέγοντας:

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΔ΄ ΛΟΥΚΑ

(κεφ. ιη΄ 35-43)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐγένετο ἐν τῷ ἐγγίζειν τὸν Ἰησοῦν εἰς Ἰεριχὼ τυφλός τις ἐκάθητο παρὰ τὴν ὁδὸν προσαιτῶν.

   ἀκούσας δὲ ὄχλου διαπορευομένου ἐπυνθάνετο τί εἴη τοῦτο.

   ἀπήγγειλαν δὲ αὐτῷ ὅτι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος παρέρχεται.

   καὶ ἐβόησε λέγων· Ἰησοῦ υἱὲ Δαυίδ, ἐλέησόν με.

   καὶ οἱ προάγοντες ἐπετίμων αὐτῷ ἵνα σιγήσῃ· αὐτὸς δὲ πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν, Υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με.

   σταθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκέλευσεν αὐτὸν ἀχθῆναι πρὸς αὐτόν. ἐγγίσαντος δὲ αὐτοῦ ἐπηρώτησεν αὐτὸν

   λέγων· τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω.

   καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἀνάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.

   καὶ παραχρῆμα ἀνέβλεψε, καὶ ἠκολούθει αὐτῷ δοξάζων τὸν Θεόν· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἰδὼν ἔδωκεν αἶνον τῷ Θεῷ.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΣΤ΄

(Ἐφεσ. ε΄ 8 – 19)

   «Ἀδελφοί,   ὡς τέκνα φωτὸς περιπατεῖτε· -

   ὁ γὰρ καρπὸς τοῦ Πνεύματος ἐν πάσῃ ἀγαθωσύνῃ καὶ δικαιοσύνῃ καὶ ἀληθείᾳ·-

   δοκιμάζοντες τί ἐστιν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ.

   καὶ μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε·

   τὰ γὰρ κρυφῆ γινόμενα ὑπ᾿ αὐτῶν αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν·

   τὰ δὲ πάντα ἐλεγχόμενα ὑπὸ τοῦ φωτὸς φανεροῦται· πᾶν γὰρ τὸ φανερούμενον φῶς ἐστι.

   διὸ λέγει· ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός.

Ὁ ὅσιος Πορφύριος ὁ ἁγιορείτης

Ὁ ὅσιος Πορφύριος ὁ ἁγιορείτης

Ἑορτάζει τὴν β΄ (2α) Δεκεμβρίου.

Ἀσκήσεως ἀμπεχόμενος πορφύραν

Λαμπρὰν εἰσῆλθες, Πορφύριε, εἰς πόλον. 

Μισῶν, Πορφύριε, γηράσκουσαν δόξαν

Κοινωνὸς γέγονας τῆς μὴ γηρασκούσης.

   Ὁ ὅσιος Πορφύριος γεννήθηκε τὸ 1906 στὸ χωριὸ Ἅγιος Ἰωάννης Καρυστίας Εὐβοίας. Σὲ μικρὴ ἡλικία, μιμούμενος τὸν βίο τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτου, ἔφυγε ἀπὸ τοὺς γονεῖς του κρυφὰ καὶ ἦλθε στὰ Καυσοκαλύβια τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Βαριὰ ἀσθένεια τὸν ἀνάγκασε νὰ ἐπιστρέψει στὴν Εὔβοια. Διακόνησε ἐπὶ 33 χρόνια ὡς ἐφημέριος στὸ παρεκκλήσι τοῦ Ἁγίου Γερασίμου στὴν Πολυκλινικὴ τῆς Ἀθήνας, ὅπου χωρὶς νὰ τὸ ἐπιδιώξει ὁ ἴδιος ἄρχισε νὰ γίνεται γνωστὸς στὸν κόσμο, ποὺ ἔτρεχε νὰ τὸν συναντήσει, νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ νὰ ζητήσει τὶς φωτισμένες συμβουλές του. Τὸ 1973 περιορίστηκε στὸν ἅγιο Νικόλαο Καλλισίων Πεντέλης.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ

(κεφ. ιη΄ 18-27)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄρχων τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ λέγων· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;

   εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός.

   τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου.

   ὁ δὲ εἶπε· ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου.

   ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.

   ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΕ΄

(Ἐφεσ. δ΄ 1 – 7)

   «Ἀδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε,

   μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ,

   σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης.

   ἓν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν·

   εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα·

   εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν.

   Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.»

Ἀρνητὴς τοῦ Θεοῦ

Ἀρνητὴς τοῦ Θεοῦ

«Ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα»

(Λουκ. ιβ΄ 16)

Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη*

Εὐφορία καὶ ἐφορία

   Δεχόμαστε τὴν μία εὐφορία, καὶ μάλιστα μὲ χαρά. Τὴν ἄλλη τὴν ἀποφεύγουμε σὰν τὸν μεγαλύτερο ἐχθρό. Αὐτὸ συνέβηκε καὶ μὲ τὸν δυστυχῆ ἄνθρωπο τῆς παραβολῆς.

   Ὅταν τοῦ κτύπησε τὴν πόρτα καὶ τὸν ἐπισκέφθηκε ἡ πρώτη εὐφορία, τὴν καλοδέχτηκε. Δὲν ἤξερε, ποῦ νὰ τὴν φιλοξενήσει. Ἀλλ’ ὅταν στὸ τέλος τὸν ἐπισκέφθηκε καὶ ὁ ἀνεπιθύμητος ἐπισκέπτης, τὰ ἔχασε. Καὶ τί δὲν θὰ ἔδινε, γιὰ ν’ ἀποφύγει αὐτὴ τὴν ἐπίσκεψη!

   Δὲν θέλησε ποτέ του νὰ σκεφθεῖ ὁ ἄφρων πλούσιος, ὅτι θὰ ἔλθει ὁ ἀνεπιθύμητος ἐπισκέπτης. Καὶ αὐτός, ποὺ εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε δὲν τὸ θέλουμε, εἴτε τὸ σκεπτόμαστε εἴτε ὄχι, ἐπισκέπτεται ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ὁ θάνατος. Τὸν ἐφοριακό, ποὺ ὀνομάζεται θάνατος, ποιός μπορεῖ νὰ τὸν ἀποφύγει; Ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας κανένα φοροφυγάδα τοῦ θανάτου, ποὺ κατάφερε ν’ ἀποφύγει τὸν φόρο τοῦ θανάτου; Κοινὸς φόρος, γιὰ ὅλους. Τὸν πληρώνουν ὅλοι, ἀκόμη καὶ οἱ... πλούσιοι! Αὐτὸς ὁ ἐφοριακὸς δὲν λαδώνεται. Ὅσα χρήματα καὶ ἂν τοῦ προσφέρεις, δὲν συγκινεῖται, δὲν φεύγει. Δὲν ἀναβάλλει κἂν τὴν ἐπίσκεψη. Δὲν ματαιώνει τὴν κατάσχεση. Δὲν μειώνει τὸν φόρο. Ἀδωροδόκητος ὁ θάνατος.

   Αὐτὸ βλέπουμε πολὺ χαρακτηριστικὰ καὶ στὴν περίπτωση τοῦ ἀνθρώπου τῆς παραβολῆς. Ἄφρων πλούσιος! Ἔτσι παρέμεινε στὴν Γραφὴ καὶ στὴν ἱστορία. Κι εἶναι πραγματικὰ ἄφρων. Τὸ ἐπίθετο αὐτὸ δὲν τὸ ἔδωσε ἄνθρωπος. Τὸ ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Θεός: «Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός: Ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ» (στ. 20).

   Ὅταν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ χαρακτηρίσει ἕνα ἄτομο, ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς εἶναι ἀπόλυτα σωστός. Ἂν οἱ ἄνθρωποι σὲ ἀποκαλέσουν ἄφρονα, ἀνόητο, ἄμυαλο, δὲν ἔχει καὶ τόση μεγάλη σημασία. Σημασία ἔχει νὰ μὴ σὲ ὀνομάσει ὁ Θεός. Καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στὴν Ἁγ. Γραφὴ δύο ἀνθρώπους ὀνόμασε ἄφρονας.