Ἡ προσκύνηση τῆς τιμίας ἁλύσεως τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου ἀποστόλου Πέτρου

 

Ἡ προσκύνηση τῆς τιμίας ἁλύσεως τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου ἀποστόλου Πέτρου

Ἑορτάζεται τὴν ις΄ (16η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Σὴν προσκυνοῦντα, Πέτρε, σειρὰν τιμίαν,

Σειρᾶς μακρᾶς λῦσόν με τῶν ἐγκλημάτων.

Σειρὴν προσκυνέω Πέτρου δεκάτῃ ἐνὶ ἕκτῃ.

   Κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ προσκυνεῖται ἡ τιμία ἅλυσις (ἁλυσίδα), τὴν ὁποία ὁ κορυφαῖος Πέτρος δέχθηκε διὰ τὸν Χριστὸ μὲ προσταγὴ τοῦ τετράρχου Ἡρώδη, καθὼς ἐξιστορεῖ ὁ ἅγιος ἀπόστολος Λουκᾶς  στὸ δωδέκατο (12ο) κεφάλαιο τῶν Πράξεων· διότι ἐκ τοῦ ἀποστολικοῦ καὶ πανίερου ἐκείνου σώματος ἔλαβε ἡ ἁλυσίδα αὐτὴ τὴν ἁγιαστικὴ καὶ θαυματουργὴ χάρη, νὰ ἁγιάζει ὅσους τὴν προσκυνοῦν μὲ πίστη, καὶ νὰ λύνει ἀπὸ τὰ δεσμὰ παντὸς κακοῦ ἀσθένειας.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

 (Ματθ. δ΄ 12-17)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

   καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ,

   ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος·

   γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν,

   ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς.

   Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

 (Ἐφεσ. δ΄ 7 – 13)

   «Ἀδελφοί, ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

   διὸ λέγει· ἀναβὰς εἰς ὕψος ᾐχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν καὶ ἔδωκε δόματα τοῖς ἀνθρώποις.

   τὸ δὲ ἀνέβη τί ἐστιν εἰ μὴ ὅτι καὶ κατέβη πρῶτον εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς;

   ὁ καταβὰς αὐτός ἐστι καὶ ὁ ἀναβὰς ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν, ἵνα πληρώσῃ τὰ πάντα.

   καὶ αὐτὸς ἔδωκε τοὺς μὲν ἀποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους,

   πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ,

   μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ.»

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἕρμυλος καὶ Στρατόνικος

 

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἕρμυλος καὶ Στρατόνικος

Ἑορτάζουν τὴν ιγ΄ (13η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἡ σαργάνη ναῦς Ἑρμύλῳ, Στρατονίκῳ,

Κοινὸν κατάπλουν εἰς βυθὸν ποιουμένοις.

Ἕρμυλον ἠδ’ ἑτάρον δεκάτῃ πνίξε τρίτῃ Ἴστρος.

   Τοῦτοι οἱ ἅγιοι ἦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Λικινίου, ἐν ἔτει τιδ΄ (314), καὶ ὁ μὲν ἅγιος Ἕρμυλος ἦταν διάκονος κατὰ τὸ ἀξίωμα, ὁ δὲ Στρατόνικος ἦταν φίλος τοῦ ἁγίου Ἑρμύλου.

   Ἀφοῦ, λοιπόν, παρουσιάσθηκε ὁ ἅγιος Ἕρμυλος μπροστὰ στὸν βασιλιᾶ κι ὁμολόγησε τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, πρῶτα μὲν δέρνεται  κ’ ἔπειτα καταξεσχίζεται σὲ ὅλο τὸ σῶμα μὲ ἀγκαθωτὰ ραβδιά. Καὶ διὰ μέσου τούτων τῶν βασανιστηρίων προσκαλεῖ τὸν φίλο του Στρατόνικο νὰ πάρει θάρρος κι αὐτὸς καὶ νὰ ὁμολογήσει τὸν Χριστό. Διότι βλέποντας ὁ Στρατόνικος τὸν ἅγιο Ἕρμυλο πὼς δερνόταν τόσο ἄσπλαχνα, καὶ πὼς ἡ κοιλιὰ καὶ τὸ στῆθος του σχίστηκαν ἀπ’ τὸν πολὺ δαρμὸ κι ἀπ’ τὰ ἀγκαθωτὰ ραβδιά, συμπόνεσε. Γι’ αὐτὸ κ’ ἔλαβε παρευθὺς θάρρος καὶ φανέρωσε τὸν ἑαυτό του ὅτι κι αὐτὸς ἔχει τὴν ἴδια πίστη τοῦ Ἑρμύλου. Ἀφοῦ, λοιπόν, ρωτήθηκε ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ κι ὁμολόγησε ὅτι εἶναι Χριστιανός, δέρνεται καὶ ρίχνεται στὸν ποταμὸ Ἴστρο (δηλ. στὸν Δούναβη) μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Ἕρμυλο κ’ ἐκεῖ ἔλαβαν καὶ οἱ δύο τὸ μακάριο τέλος τοῦ μαρτυρίου.

Ταῖς Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 3ος, σελ. 64, 65. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

Ἡ ἁγία μάρτυς Τατιανή

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Τατιανή

Ἑορτάζει τὴν ιβ΄ (12η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τῆς πάντα λαμπρᾶς Τατιανῆς τῇ κάρᾳ,

Λαμπρὸν προεξένησε τὸ ξίφος στέφος.

Τῇ δυοκαιδεκάτῃ Τατιανῆς αὐχένα κέρσαν.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Τατιανὴ καταγόταν ἀπὸ τὴν παλαιὰ Ρώμη, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἀλεξάνδρου, ἐν ἔτει σιη΄ (218), καὶ ἦταν θυγατέρα περιφανοῦς καὶ πλούσιου πατέρα, ὁ ὁποῖος ἔγινε τρεῖς φορὲς Ὕπατος, καὶ ἦταν Διάκονος τῆς Ἐκκλησίας στὴν τάξη καὶ τὸ ἐπάγγελμα.

   Ἐπειδή, λοιπόν, ὁμολογοῦσε τὸν Χριστό, ὁδηγήθηκε μπροστὰ στὸν βασιλιᾶ καὶ μπαίνοντας στὸν ναὸ τῶν εἰδώλων μαζὶ μὲ τὸν βασιλιᾶ γκρέμισε στὴν γῆ διὰ τῆς προσευχῆς της τὰ εἴδωλα. Τότε τὴν δέρνουν στὸ πρόσωπο καὶ μὲ σιδερένια ἀγκύδια σχίζουν τὰ βλέφαρά της. Ἔπειτα τὴν κρεμοῦν καὶ καταξεσχίζουν τὸ σῶμα της, ὕστερα ξυρίζουν τὸ κεφάλι της γιὰ καταισχύνη. Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ τὴν ρίχνουν στὴν φωτιὰ καὶ τὴν δίδουν στὰ θηρία γιὰ νὰ τὴν φᾶνε. Κ’ ἐπειδή, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, διαφυλάχθηκε ἀπ’ ὅλα τοῦτα ἀβλαβής, τότε ἀποκεφαλίσθηκε κι ἔτσι ἔλαβε ἡ ἀοίδιμος τοῦ μαρτυρίου τὸ στεφάνι.

Ταῖς Αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

* «Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τόμ. 3ος, σελ. 62. (Μικρὴ φραστικὴ διασκευή, ὑπὸ ἱερομ. Ν. ἁγιορείτου).

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ (τοῦ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ)

 (Ἰωάν. α΄ 29-34)

   «Τῇ ἐπαύριον βλέπει ὁ Ἰωάννης τὸν Ἰησοῦν ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει· ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου.

   οὗτός ἐστι περὶ οὗ ἐγὼ εἶπον· ὀπίσω μου ἔρχεται ἀνὴρ ὃς ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτός μου ἦν.

   κἀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν, ἀλλ᾿ ἵνα φανερωθῇ τῷ Ἰσραήλ, διὰ τοῦτο ἦλθον ἐγὼ ἐν τῷ ὕδατι βαπτίζων.

   καὶ ἐμαρτύρησεν Ἰωάννης λέγων ὅτι τεθέαμαι τὸ Πνεῦμα καταβαῖνον ὡς περιστερὰν ἐξ οὐρανοῦ, καὶ ἔμεινεν ἐπ᾿ αὐτόν.

   κἀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν, ἀλλ᾿ ὁ πέμψας με βαπτίζειν ἐν ὕδατι, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἐφ᾿ ὃν ἂν ἴδῃς τὸ Πνεῦμα καταβαῖνον καὶ μένον ἐπ᾿ αὐτόν, οὗτός ἐστιν ὁ βαπτίζων ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ.

   κἀγὼ ἑώρακα καὶ μεμαρτύρηκα ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ (τοῦ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ)

 (Πράξ. ιθ΄ 1 – 8)

   «Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν Ἀπολλὼ εἶναι ἐν Κορίνθῳ Παῦλον διελθόντα τὰ ἀνωτερικὰ μέρη ἐλθεῖν εἰς Ἔφεσον· καὶ εὑρὼν μαθητάς τινας

   εἶπε πρὸς αὐτούς· εἰ Πνεῦμα Ἅγιον ἐλάβετε πιστεύσαντες; οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν· ἀλλ᾿ οὐδὲ εἰ Πνεῦμα Ἅγιόν ἐστιν ἠκούσαμεν.

   εἶπέ τε πρὸς αὐτούς· εἰς τί οὖν βαπτίσθητε; οἱ δὲ εἶπον· εἰς τὸ Ἰωάννου βάπτισμα.

   εἶπε δὲ Παῦλος· Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισε βάπτισμα μετανοίας, τῷ λαῷ λέγων εἰς τὸν ἐρχόμενον μετ᾿ αὐτὸν ἵνα πιστεύσωσι, τοῦτ᾿ ἔστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

   ἀκούσαντες δὲ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

 

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

   Ἄνοιξαν τῶν οὐρανῶν οἱ πύλες στοῦ Χριστοῦ τὴν Γέννηση. Ἔψαλαν οἱ Ἄγγελοι τὸ «δόξα ἐν Ὑψίστοις». Ἀνοίγουν σήμερα τὰ φωτεινὰ οὐράνια, γιὰ νὰ προβάλει ὁλοφώτεινη ἡ Τριαδικὴ Θεότης. Ἡ ἐρημιὰ τοῦ Ἰορδάνου δέχεται τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰορδάνης ξαφνιάζεται βλέποντας νὰ βαπτίζεται στὰ νερά του ὁ ἀναμάρτητος. Ὁ Πρόδρομος σκύβει μπροστὰ σ’ Ἐκεῖνον, ποὺ μπροστά του γονατίζουν τῶν οὐρανῶν αἱ δυνάμεις. Τρέμει τὸ χέρι τοῦ Προφήτου καθὼς δείχνει τὸν Σωτῆρα, ποὺ ἔρχεται στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου. Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ φανερώνεται «ἐν εἴδει περιστερᾶς» πάνω στὸ κεφάλι τοῦ Κυρίου καὶ ἡ φωνὴ τοῦ οὐρανίου Πατρὸς μαρτυρεῖ τὴν Θεότητα τοῦ Κυρίου.

O ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

 

O ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

   Σὲ ἡλικία σαράντα ἐτῶν ἔγινε Ἐπίσκοπος. Σὲ ἡλικία σαράντα ἐννιὰ ἐτῶν πέθανε. Μέσα σὲ ἐννιὰ χρόνια παρουσίασε ἔργο, ποὺ στάθηκε ἱκανὸ νὰ ἐπιβληθεῖ, νὰ συγκινήσει, νὰ κατακτήσει ὄχι μόνο τὸν κόσμο τῆς ἐποχῆς του, ἀλλὰ τοὺς κόσμους τῶν αἰώνων ποὺ πέρασαν καὶ περνοῦν. Ἔργο θεμελιωμένο στὸν βράχο τῆς πίστεως δὲν μπορεῖ νὰ καταλυθεῖ, κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ Κυρίου. Πίστη ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ ἔργα εἶναι ἡ μόνη δύναμη, ἡ ἱκανὴ νὰ ἐξυψώσει τὸν ἄνθρωπο στὴν τελειότητα, στὴν κατὰ Θεὸ δόξα, στὴν αἰωνιότητα· γιατὶ κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου «ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν».

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ καὶ ΣΩΤΗΡΙΟ τὸ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2024