Ἡ ὁσία Ξένη καὶ οἱ δύο θεραπαινίδες αὐτῆς

  

Ἡ ὁσία Ξένη καὶ οἱ δύο θεραπαινίδες αὐτῆς

Ἑορτάζουν τὴν κδ΄ (24η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὴν Ξένην.

Ἀποξενοῦται τοῦδε τοῦ βίου Ξένη,

Οὗ ζῶσα καὶ πρίν, ὡς ἀληθῶς ἦν ξένη.

 

Εἰς τὰς δύο θεραπαινίδας.

Θνήσκουσιν ἄμφω τῆς Ξένης αἱ δουλίδες,

Οὐ τῶν ἐκείνης ἀρετῶν οὖσαι ξέναι.

Οὐρανοῦ εἰς ξενίην Ξένη εἰκάδι ἦλθε τετάρτῃ.

   Ἡ μακαρία καὶ ἀοίδιμος Ξένη ἦταν ἀπὸ τὴν μεγαλόδοξη πόλη Ρώμη, καταγόμενη ἀπὸ γένος τίμιο κ’ ἐπαινετό. Ὅταν, ὅμως, οἱ γονεῖς της θέλησαν νὰ τὴν παντρέψουν καὶ ὅλα τοῦ γάμου εἶχαν ἤδη ἑτοιμασθεῖ, τότε ἡ ἁγία ἔλαβε δύο ὑπηρέτριες, βγῆκε ἀπ’ τὸν νυφικὸ θάλαμο καὶ μπαίνοντας σὲ πλοῖο ἀνεχώρησε. Κι ἀφοῦ ἄλλαξε διάφορους τόπους πῆγε στὴν πόλη Μύλασσα (ἡ ὁποία εἶναι φρούριο ἰσχυρὸ κοινῶς ὀνομαζόμενο Μεσσὶ κ’ εὑρισκόμενο στὴν ἐν τῇ Ἀσίᾳ Καρία, μὲ θρόνο Ἐπισκόπου τιμημένη ὑπὸ τὸν Σταυρουπόλεως). Καὶ μᾶλλον στὴν πόλη αὐτὴ ἐγκαταστάθηκε ἡ Ὁσία παρὰ τοῦ θεσπέσιου Παύλου τοῦ μοναχοῦ καὶ πρεσβυτέρου, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ θεόθεν φανερώθηκε σ’ αὐτήν, στὴν νῆσο Κῶ, τὴν ὁδήγησε στὴν κατὰ Χριστὸν ζωή.

   Ἐκεῖ λοιπὸν στὴν πόλη Μύλασσα ἀφοῦ κατασκεύασε ἡ μακαρία μικρὸ ναό, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ ἁγίου Στεφάνου τοῦ πρωτομάρτυρα, πολλὴν ἄσκηση μεταχειριζόταν μαζὶ μὲ τὶς δύο ὑπηρέτριές της καὶ μὲ κάποιες ἄλλες λίγες παρθένους, οἱ ὁποῖες συνάχθηκαν ἐκεῖ. Κι ἔτσι, διὰ μέσου τῆς ἀποχῆς ὅλων τῶν ἡδονῶν τῶν αἰσθήσεων, ἀνέβασε ἡ τρισόλβια τὸν ἑαυτό της σὲ μία οὐράνια πολιτεία. Καλῶς λοιπὸν διανύοντας τὴν ζωή της, ὕστερα, ὅταν ἐκοιμήθη ὁσίως καὶ μακαρίως, ἔλαβε ἀπ’ τὸν Θεὸ τὴν ἑξῆς μαρτυρία:

Ὁ ὅσιος Εὐσέβιος

 

Ὁ ὅσιος Εὐσέβιος

Ἑορτάζει τὴν κγ΄ (23η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

«Δεῦρο πρὸς ἡμᾶς εἰς τὰ τερπνὰ τοῦ πόλου»,

Εὐσεβίῳ λέγουσιν οἱ τερπνοὶ νόες.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος ἦταν κλεισμένος ἐντὸς κελλιοῦ πολὺ μικροῦ καὶ σκοτεινοῦ, ἐπειδὴ δὲν εἶχε κανένα παράθυρο, καί ’κεῖ μεταχειριζόταν πᾶσα σκληραγωγία καὶ ἄσκηση. Ὕστερα δέ, ἐπειδὴ παρακινήθηκε πολὺ ἀπὸ ἕναν ἀδελφό, ὀνόματι Ἀμμιανό, πῆγε σὲ μοναστῆρι, γιὰ νὰ δεχθεῖ (ἀναλάβει) τὴν προστασία καὶ ἡγουμενία τῶν ἀδελφῶν¹. Ἐκεῖ ζοῦσε μὲ πραότητα καὶ ταπεινοφροσύνη καὶ μὲ πᾶσα κακοπάθεια τοῦ σώματος, διότι ἀνὰ τρεῖς ἡμέρες ἢ τέσσερις ἔτρωγε ὁ ἀοίδιμος· εἶχε δὲ καὶ σιδηρᾶ ζώνη στὴν μέση του καὶ ἁλυσίδα βαρύτατη στὸν λαιμό του.

   Βλέποντάς τον ὅμως κάποιος, ὅτι ἔσκυβε κάτω μὴ μπορῶντας ἀπ’ τὸ βάρος τῆς ἁλυσίδας, τὸν κατηγόρησε², ὁ δὲ ὅσιος τοῦ εἶπε:

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Τιμόθεος

 

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Τιμόθεος

Ἑορτάζει τὴν κβ΄ (22α) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἔρωτι θείων Τιμόθεος στεμμάτων,

Τυφθεὶς βάκλοις, ἔβαψε γῆν ἐξ αἱμάτων.

Εἰκάδι δευτερίῃ πνεῦμ’ ἤρθη Τιμοθέοιο.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος ἀπόστολος Τιμόθεος ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη Λύστρα, ποὺ βρίσκεται στὴν Λυκαονία ἢ Ἰσαυρία (καὶ ὑποκειμένη στὸν Ἰκονίου), γυιὸς πατέρα Ἕλληνα καὶ μητέρας Ἰουδαίας, τῆς Εὐνίκης. Ἀφοῦ μαθήτευσε πλησίον τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἔγινε μαζὶ μὲ αὐτὸν συνεργὸς καὶ κήρυκας τοῦ θείου Εὐαγγελίου.

   Ἔπειτα, ἀνταμώνεται καὶ μὲ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο τὸν ἠγαπημένο μαθητὴ τοῦ Κυρίου καὶ λαμβάνει ἀπ’ αὐτὸν πλούσια τὴν χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ὕστερα δὲ ἔγινε ὑπὸ τοῦ ἀποστόλου Παύλου Ἐπίσκοπος Ἐφέσου· κι ὅταν ὁ Θεολόγος Ἰωάννης ἐξορίσθηκε στὴν Πάτμο ἀπὸ τὸν Δομετιανό, τότε ὁ μακάριος τοῦτος Τιμόθεος ἐπισκόπευε στὴν Ἔφεσο.

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νεόφυτος

 

Ὁ ἅγιος μάρτυς Νεόφυτος

Ἑορτάζει τὴν κα΄ (21η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τὸν Νεόφυτον ἐκριζοῖ γῆθεν δόρυ,

Νέου φυτοῦ κάλλιστον οἷά περ θάλος.

   Τοῦτος ὁ ἅγιος Νεόφυτος ἦταν ἀπὸ τὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, γυιὸς γονέων Χριστιανῶν, Θεοδώρου καὶ Φλωρεντίας, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ, ἐν ἔτει σϞ΄ (290).

   Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ζωῆς του ἦταν γεμάτος μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, διότι ὅταν ἦταν ἀκόμη ἐννέα ἐτῶν καὶ βρισκόταν στὴν μάθηση τῶν γραμμάτων μαζὶ μὲ τ’ ἄλλα παιδιά, τότε, λέγω, προσευχόταν καὶ διέτρεφε τὰ παιδιὰ μὲ παράδοξο (ἀνεξήγητο) τρόπο καὶ μιὰ περιστερὰ ἐρχόταν στὴν κλίνη του καὶ τὴν φύλαττε. Κ’ ἐπειδὴ τὸ περιστέρι μίλησε μ’ ἀνθρώπινη φωνή, ἡ μητέρα τοῦ ἀγίου φοβήθηκε καὶ πέθανε, ὁ δὲ ἅγιος διὰ τῆς προσευχῆς του τὴν ἀνέστησε.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. ιζ΄ 12-19)

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσερχομένου τοῦ Ἰησοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόῤῥωθεν,

   καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς.

   καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν.

   εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν,

   καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης.

   ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;

   οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος;

   καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.»

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΘ΄

(Κολασ. γ΄ 4 – 11)

   «Ἀδελφοί, ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ὑμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ.

   Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία,

   δι᾽ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας,

   ἐν οἷς καὶ ὑμεῖς περιεπατήσατέ ποτε, ὅτε ἐζῆτε ἐν αὐτοῖς·

   νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν·

   μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ

   καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾽ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν,

   ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός.»

Ὁ ὅσιος Εὐθύμιος ὁ Μέγας

 

Ὁ ὅσιος Εὐθύμιος ὁ Μέγας

Ἑορτάζει τὴν κ΄ (20η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Τί κοινόν, Εὐθύμιε, σοὶ καὶ τῷ βίῳ;

Πρὸς Ἀγγέλους ἄπαιρε τοὺς ξένους βίου.

Λῆξε βίου Εὐθύμιος εἰκάδι ἠϋγένειος.

   Τοῦτος ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν καὶ μέγας Εὐθύμιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Γρατιανοῦ, ἐν ἔτει τοζ΄ (377), καταγόμενος ἀπὸ τὴν Μελιτινὴ ποὺ βρίσκεται στὴν Ἀρμενία, γυιὸς γονέων εὐσεβῶν καὶ πιστῶν, τοῦ Παύλου καὶ τῆς Διονυσίας.

   Καὶ καθὼς ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης γεννήθηκε ἀπὸ στεῖρα μητέρα, ἔτσι καὶ ὁ ὅσιος τοῦτος Εὐθύμιος γεννήθηκε ἀπὸ στεῖρα κ’ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ ὄνομα Εὐθύμιος, προτοῦ νὰ συλληφθεῖ. Ἐπειδὴ δηλαδὴ οἱ γονεῖς του παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς δώσει τέκνο, γιὰ τοῦτο ἔγινε σ’ αὐτοὺς φωνὴ δι’ Ἀγγέλου, ἡ ὁποία ἔλεγε νὰ εὐθυμοῦν καὶ νὰ χαίρουν –ἢ μᾶλλον ὅτι πρέπει νὰ εὐθυμοῦν καὶ νὰ χαίρουν ὅλοι καὶ ὄχι μόνον οἱ γονεῖς του–, καθότι μαζὶ μὲ τὴν γέννηση τοῦ παιδιοῦ θὰ καταλυθεῖ πᾶσα αἵρεση καὶ καθολικὴ (γενικὴ) εἰρήνη θὰ χαρισθεῖ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Κ’ ἔτσι γιὰ τὴν αἰτία αὐτὴ ὀνομάσθηκε ὁ ὅσιος τοῦτος Εὐθύμιος.

Ἡ ἁγία μάρτυς Εὐφρασία

 

Ἡ ἁγία μάρτυς Εὐφρασία

Ἑορτάζει τὴν ιθ΄ (19η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ψεύδει σοφῷ φυγοῦσα σαρκὸς τὴν ὕβριν,

Ἀθλεῖς ἀληθῶς ἐκ ξίφους, Εὐφρασία.

   Ἡ ἁγία μάρτυς Εὐφρασία ἦταν ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Νικομήδειας, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σϞ΄ (290), καὶ καταγόταν ἀπὸ ὀνομαστὸ γένος, εἶχε δὲ γνώμη σώφρονα καὶ εὐσεβῆ.

   Αὐτὴ λοιπόν, ἀφοῦ διαβλήθηκε ὡς Χριστιανὴ καὶ δὲν πείσθηκε νὰ προσφέρει θυσία στοὺς δαίμονες, δέρνεται δυνατὰ καί, ἐπειδὴ ἐπέμενε στὴν ὁμολογία τῆς τοῦ Χριστοῦ πίστεως, παραδόθηκε σ’ ἕνα βάρβαρο ἄνθρωπο γιὰ νὰ τὴν ἀτιμάσει. Ἐξαπατήθηκε ὅμως αὐτὸς ἀπὸ τὴν ἁγία, μὲ τέτοιο σοφὸ τρόπο:

Οἱ ἅγιοι Ἀθανάσιος καὶ Κύριλλος ἀρχιεπίσκοποι Ἀλεξανδρείας

 

Οἱ ἅγιοι Ἀθανάσιος καὶ Κύριλλος ἀρχιεπίσκοποι Ἀλεξανδρείας

Ἑορτάζουν τὴν ιη΄ (18η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Εἰς τὸν Ἀθανάσιον.

Ἀθανάσιον καὶ θανόντα ζῆν λέγω,

Οἱ γὰρ δίκαιοι ζῶσι καὶ τεθνηκότες.

 

Εἰς τὴν φυγὴν Κυρίλλου.

Φυγῆς Κυρίλλου σήμερον μνήμην ἄγει,

Ἀλλ’ οὐ τελευτῆς τῆς ἀειμνήστου κτίσις¹.

Τάρχυσαν ὀγδοάτῃ δεκάτῃ νέκυν Ἀθανασίου.

   Ἀπὸ τοὺς δύο τούτους πατέρες μας ὁ μὲν ἅγιος Ἀθανάσιος ἦταν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐν ἔτει τιη΄ (318), καὶ βρέθηκε παρὼν στὴν πρώτη οἰκουμενικὴ σύνοδο ποὺ ἔγινε στὴν Νίκαια τὸ ἔτος τκε΄ (325), –ὄντας Διάκονος κι ἔχοντας τὸν τόπο τοῦ τότε ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας Ἀλεξάνδρου–, ὅπου κατήσχυνε τὸν δυσσεβῆ Ἄρειο μὲ λόγια σοφίας καὶ μὲ ἀποδείξεις τῶν θείων Γραφῶν. Ὅταν δὲ ὁ μακάριος Ἀλέξανδρος ἐκοιμήθη, τότε ἔγινε ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἀλεξανδρείας καί, ἐπειδὴ ὁ Κωνστάντιος ὁ γυιὸς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ἦταν Ἀρειανός, γι’ αὐτὸ καὶ ἐξόρισε τὸν μέγα τοῦτον Ἀθανάσιο σὲ διαφόρους τόπους. Κι ἀφοῦ καρτέρησε (ὑπέμεινε) ὁ μακάριος τοὺς διωγμοὺς σαράντα χρόνους, ὕστερα ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον.

Ὁ ὅσιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας

 

Ὁ ὅσιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας

Ἑορτάζει τὴν ιζ΄ (17η) Ἰανουαρίου.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ*

Ἔχει τι μεῖζον οὐρανὸς καὶ τῶν νόων,

Ἔξαρχον Ἀντώνιον ἀσκητῶν ἔχων.

Ἑβδομάτῃ δεκάτῃ Ἀντώνιον ἔνθεν ἄειραν.

   Ὁ μέγας πατὴρ ἡμῶν Ἀντώνιος ἦταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, διδαγμένος τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα του. Ἔζησε δὲ κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ κ’ ἔφθασε ἕως στοὺς χρόνους τοῦ εὐσεβοῦς βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, ἐν ἔτει τιη΄ (318).

   Τοῦτος λοιπόν, ἐπειδὴ ἔδωκε τὸν ἑαυτό του στὴν ἀσκητικὴ ζωή, τόσο ὑπερέβαλε (ξεπέρασε) ὅλους τοὺς τότε ἀσκητὲς καὶ ὁσίους, ὥστε ἔγινε σ’ ὅλους τοὺς μεταγενέστερους παράδειγμα καὶ τύπος τῆς ἀσκήσεως. Καὶ τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι καὶ πρῶτος αὐτὸς ἢ μαζὶ μὲ πολὺ λίγους ἔγινε ἀρχηγὸς τῆς ὑπεράνθρωπης αὐτῆς ἀσκητικῆς καὶ ἀγγελικῆς πολιτείας, καὶ μόνος σχεδὸν ἔφθασε στὸν ἀκρότατο ὅρο τῆς πολιτείας αὐτῆς, καθὼς ὁ ἐκτενὴς βίος του διηγεῖται.